‍ سودا زده یا انقلابی ؟!!!
مولفان نظریه های علمی عجیب و غریب ،غالبا خود را با بزرگ مردان علم نظیر گالیله وپاستور مقایسه میکنند !!

ادامه را درپست زیر ⏬⏬⏬⏬
@LiberalScientists

سودا زده یا انقلابی ؟!
#بخش_۱
@LiberalScientists

مؤلفان نظریه های علمی» عجیب و غریب غالبا خود را با بزرگمردان علم نظیر گالیله و پاستور مقایسه می کنند. آنها داستان را چنین می پردازند که این بزرگمردان نیز زمانی مورد تحقیر و تمسخر جامعه علمی بودند. آن چه زمانی مسخره می نمود اکنون بدیهی به نظر می رسد. کفر دیروز معتقدات امروز شده است.
.زمانی که گالیله هیئت کپرنیکی نجوم را پذیرفت با مخالفت قابل ملاحظه فرهیختگان روزگار خود روبه رو شد. در آن هنگام تفکر ارسطویی بر دنیا حاکم بود. ارسطو، فیلسوف یونانی، چنین تعلیم می داد که زمین مرکز جهان است و همه اجرام سماوی - خورشید، ماه و ستارگان به دور آن می چرخند. اجرام زمینی را می توان به وجود آورد یا از بین برد. این اجرام در معرض تغییر و تلاشی قرار می گیرند. بی نظم اند و شکل ناکاملی دارند. لیکن اجرام سماوی کراتی ایجاد نشدنی، از بین نرفتنی، فسادناپذیر، تغییر نیافتنی، کامل و خدشه ناپذیرند. بر آنها اصولی حاکم است که با اصول ناظر بر حرکات زمینی فرق دارند.گالیله در مخالفت با ارسطوئیان اعلام کرد که اجرام سماوی از همان جنس اجرام زمینی هستند و همان قوانین بر آنها حاکم است. تلسکوپی ساخت که با آن میشد کوههای ماه، لکه های خورشید، چهار قمر مشتری و اهله زهره را مشاهده کرد. لکه های خورشیدی و کوه های ماه شواهدی بودند عليه تغییر ناپذیری و کمال سماوات.
قمرهای مشتری مثالهای چرخش یک جرم سماوی به دور جرمی دیگر بودند که خود نیز گرد چیز دیگر میچرخید. اهله زهره مدرک محکمی به سود مرکزیت خورشید بودند .بعضی از همکاران دانشگاهی گالیله قبول نکردند که در تلسکوپ نگاه کنند. سایرین نگاه کردند ولی اصرار داشتند که این پدیده ها، خطاهای باصره ناشی از تلسکوپ اند. سرانجام گالیله را به دادگاه تفتیش عقاید رم احضار کردند و به او فشار آوردند تا از طرز تفکر کپرنیکی برگردد.
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب

ادامه دارد ...
@LiberalScientists

‍ سودا زده یا انقلابی ؟!!!
مولفان نظریه های علمی عجیب و غریب ،غالبا خود را با بزرگ مردان علم نظیر گالیله وپاستور مقایسه میکنند !!
#بخش_۲

ادامه را درپست زیر ⏬⏬⏬⏬
@LiberalScientists

@LiberalScientists
سودازده یا انقلابی؟!!
#بخش_۲

لویی پاستور و رد نظریه پیدایش خود به خود 🔬🔬🔬🔬

لویی پاستور، دانشمند بزرگ قرن نوزدهم، به دلیل کارش در مورد پیدایش خودبه خود و نظریه میکروبی امراض با خصومت همکاران دانشمندش روبرو شد. نظریه پیدایش خودبه خود نظریه ای است که می گوید ماده بی جان می تواند در شرایط خاصی ارگانیسمهای زنده را به وجود آورد. از زمان یونانیان تا پایان رنسانس بسیاری عقیده داشتند که لاروها، کرمها و سایر آفتها میتوانند خود به خود در جسم رو به فساد و یا چوب در حال پوسیدن ایجاد شوند. ون هلمونت فیزیولوژیست، در قرن شانزدهم اعلام کرد که موش را می توان با قرار دادن یک کهنه كثيف و چند دانه گندم یا تکه ای پنیر در یک محفظه به وجود آورد. از اوایل قرن هجدهم به بعد مردم دیگر به پیدایش خودبه خود موش و لار و اعتقاد نداشتند، ولی در مورد میکروارگانیسمهایی نظیر باکتری و کپک تردید همچنان باقی بود. کسانی بودند که فکر می کردند این ارگانیسمها میتوانند خودبه خود به وجود آیند و کسانی نیز بودند که این نظر را رد می کردند.
جدال در نیمه قرن نوزدهم زمانی به اوج خود رسید که فلیکس آرشمید پوشه طبیعیدان ادعا کرد که در یک ظرف استریل و عاری از آلودگی توانسته است که پیدایش خود به خود میکروارگانیسمها را مشاهده کند. روش او از این قرار بود: فلاسکهایی حاوی ماده آلی حل شده تهیه کرد، آن قدر به آنها گرما داد تا هر میکروارگانیسمی که از پیش در آن وجود داشت نابود شد، و آنها را مهر و موم کرد. هنگامی که در آنها را باز کرد، ارگانیسمهای زنده ای یافت. از کجا آمده بودند؟ ممکن نبود که تمام مدت آن جا بوده باشند زیرا مایع استریل شده بود. امکان نداشت که هنگام باز کردن از طریق هوا وارد شده باشند زیرا حتى فلاسک هایی هم که در ارتفاع زیاد نزدیک یک یخچال طبیعی باز شدند وجود داشتند. او نتیجه گرفت که آنها در مجاورت هوا از هیچ پدید آمدند.
@LiberalScientists
پاستور با این نتیجه گیری مخالفت کرد و خود دست به آزمایش زد و متوجه شد که وقتی در فلاسک ها را باز می کنند،درتمام آنها میکروارگانیزم به وجود نمی آید.پس وجود هوا به تنهایی برای ایجاد آن ها کافی نیست.پاستور نتیجه گرفت که گرچه میکروارگانیزم ها در تمام قسمتهای هوا به طور یکنواخت پراکنده نیستند اما در هوا وجود دارند وبه هنگام باز کردن درفلاسک وارد آن می شوند .آزمایش هایی که با فلاسک های خمیده گردن و فیلتر انجام شد این نظر را تایید کردندا .پوشه و پیروانش تسلیم نشدند.اختلاف از محدوده حلقه های علمی فراتر رفت .مذهبی ها از پاستور طرفداری کردند ،زیرادرحمله او به پیدایش خود به خود،، تایید مجددآفرینش الهی حیات را می دیدند .ماتریالیست ها
جانب پوشه را گرفتند .پاستور را
در روزنامه ها مسخره کردند
.آکادمی علوم فرانسه کمیسیونی را
مامور تعیین نتیجه این اختلاف
کرد.کمیسیون به نفع پاستور رای داد.

#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب

ادامه دارد ...
@LiberalScientists

در اقلیت بودن، حتی اگر یک نفر باشی، موجب نمی‌شود خود را دیوانه بپنداری. اگر بین حقیقت و دروغ قرار گرفتی و حتی در مقابل تمام جهان ایستادی و حق را زیر پا نگذاشتی، دیوانه نیستی.

#جورج_اورول
#1984
ص۲۱۶
@LiberalScientists

سودا زده یا انقلابی ؟!!!
مولفان نظریه های علمی عجیب و غریب ،غالبا خود را با بزرگ مردان علم نظیر گالیله وپاستور مقایسه میکنند !!
#بخش_۳

ادامه را درپست زیر ⏬⏬⏬⏬
@LiberalScientists

سودازده یا انقلابی
#بخش_۳

از تجربه کسانی چون گالیله و پاستور چه درسی می‌توان گرفت؟ به نظر انقلابی های ادعایی ما درس مذکور این است که سوداز ده های امروز ممکن است گالیله ها و پاستورهای فردا باشند. آیا جامعه علمی زمان گالیله و پاستور با آنها درست همان رفتاری را نداشتند که جامعه علمی ‌معاصر با ولیكوفسکی، راین و سایرین دارند؟ و آیا بعدا ثابت نشد که آنها حق داشته اند؟ شاید روزی حقانیت نظر بعضی از این افراد که به عنوان سودازده کنارشان می‌گذاریم، معلوم شود؛ و آن وقت اخلاف ما، به ما بخندند همان طور که ما امروز به ریش کسانی که به مرکزیت زمین یا پیدایش خودبه خودی معتقد بودند می‌خندیم. بهتر بود که دانشمندان قدیم این قدر کله شقی نمی‌کردند و تعصب کمتری به خرج می‌دادند. حالا هم به صلاح دانشمندان است که در برابر عقاید دور از ذهن و حتی بی معنی انعطاف بیشتری نشان دهند.
انقلابی های ادعایی ما در توسل خود به تاریخ دو فرض می‌کنند. یکی این که رفتار جامعه علمی‌با گالیله و پاستور کم و بیش غیر منصفانه بوده است. و دیگر این که کسانی چون گالیله و پاستور در روزگار خود سودازده به شمار می‌آمدند. به هر دو فرض می‌توان ایراد گرفت. باید هر کدام را جداگانه در نظر بگیریم.
کجای رفتار با گالیله و پاستور غیر منصفانه بود؟ این که گالیله را کلیسا و پاستور را روزنامه ها زجر دادند به هیچ وجه اتهامی علیه جامعه علمی به شمار نمی‌آید. آن چه در این جا مطرح است رفتاری است که همکاران دانشمند این افراد با آنها داشتند؛ باید مخالفت علمی را از مخالفت مذهبی و یا مردمی ‌متمایز دانست. دانشمندان آن زمان از چه نظر از خود کاستی نشان دادند؟ ظاهرا اتهام آنها این است که وقتی منطق حکم می‌کرد تسلیم شوند، لجوجانه و سرسختانه سر باز زدند. البته سرانجام تسلیم شدند، در غیر این صورت هرگز از گالیله و پاستور به نام پیشتازان علم تجلیل نمی‌شد. ظاهرا کوتاهی آنها این بود که به محض اینکه باید تسلیم میشدند، نشدند. بیایید ببینیم آیا این اتهام رواست.
در مورد پاستور و پیدایش خود به خود، آکادمی علوم در تصمیم گیری به نفع پاستور درنگ نکرد، حتی می‌توان گفت که عجله کرد.

برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists

ادامه #بخش_۳
سودازده یا انقلابی ؟!!

گالیله بدون یک نظریه اپتیکی نمی‌توانست دلیل اعوجاج ها و کج نمایی ها را توضیح دهد. چون راهی برای مشاهده اجرام سماوی از نزدیک نداشت، نمی‌توانست به روش تجربی تعیین کند که چه وقت تلسکوپش چیزها را آن طور که واقعا بودند نشان می‌دهد و چه موقع موجب توهمات نوری میشود. چرا باید کوه های سطح ماه را قبول کرد ولی صافی حاشیه ماه را نپذیرفت؟ گالیله پاسخ شایسته ای نداشت.
به این ترتیب با نگاه دقیقی به تاریخ میبینیم که مخالفت دانشمندان وقت با گالیله و پاستور آن قدر که بعضی ها می‌خواهند باور کنیم احمقانه و غیرمنطقی نبوده است. اگر نظریات و روشهای قدیمی‌ریشه دواندند به دلیل یک دندگی یا تنبلی جامعه علمی‌نبود، بلکه به این خاطر بود که توانسته بودند سالیان دراز از آنها استفاده کنند. برای پذیرش دیدگاههای قدیمی‌دلایلی وجود داشت و وقتی دیدگاه های جدید مطرح می‌شدند با مخالفت مدللی روبرو میشدند. در واقع اگر جامعه علمی عقاید گالیله و پاستور را بدون جدل می‌پذیرفت غیرمنطقی بود.
موشکافی تاریخ این را هم نشان میدهد که گالیله و پاستور در زمان خود دانشمندان صاحب نامی‌به شمار میرفتند. بسیاری کسان آنها را به چشم یک سودازده نمی‌نگریستند. دانشمندان کسانی را که سودازده به حساب می‌آیند، غالبا نادیده میگیرند. اما نه گالیله را نادیده گرفتند و نه پاستور را. همه موافق بودند که باید به کار آنها توجه کرد.

برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب

@LiberalScientists

ادامه #بخش_۳
سودازده یا انقلابی ؟!!

انقلابی، سودازده ای نیست که از او پشتیبانی کرده باشند. سودازده یک انقلابی نیست که هنوز زمانش فرا نرسیده باشد. سوداز ده ها و انقلابی ها دو گروه متمایز از اهل تفکراند و تاریخ هرگز موفق نشده است که یکی را به دیگری تبدیل کند. امروز هم به سودازده های قدیم به چشم سودازده نگاه می‌کنند. کاپیتان جان کلیوز سایمز مدافع قرن نوزدهمی‌زمین توخالی، فرانسیس جوزف گال بنیان گزار شبه علم جمجمه خوانی، هانس هوربیگر که نازیها طرفدار نظریه یخ کیهانی او بودند، و جرج مک کریدی پرایس بزرگترین آفرینش گرای قرن بیستم از آن جمله اند.
همیشه برای دانشمندان آسان نیست که یک انقلابی را در بین خود باز شناسند. اندیشه های بسیاری در ابتدا نویدبخش مینمایند، ولی بعدا ثابت میشود که غیرعملی هستند. برای دانشمندان - و ما - پیدا کردن یک سودازده خیلی آسان تر است. ممکن است مجبور باشیم صبر کنیم تا تاریخ تصمیم بگیرد که انقلابیها چه کسانی هستند، ولی ناچار نیستیم برای تعیین سوداز دهها صبر کنیم.
سوداز دهها گاهی استدلال می‌کنند که نظریات آنها از نظریاتی که دانشمندان به اصطلاح رسمی‌مطرح می‌کنند عجیب و غریب تر نیست. دانشمندان از نوترینوهایی سخن به میان می‌آورند که جرم و بار الکتریکی ندارند، از تاکیونهایی حرف میزنند که از نور سریع تر حرکت می‌کنند و در زمان به عقب می‌روند، از سیاهچالههایی صحبت می‌کنند که همه چیز از جمله امواج نوری را می‌بلعند. گویی می‌کوشند در غرابت اندیشههای خود از یکدیگر پیشی بگیرند. نیلز بور، فیزیک دان برجسته، زمانی به فیزیک دان دیگری گفت: «همه ما قبول داریم
که نظریه تو عجیب و غریب است. مسئله مورد اختلاف ما این است که آیا آن قدر عجیب و غریب هست که بتواند درست باشد.» بنابراین علم از نظریات عجیب و غریب پرهیز نمی‌کند ولی باید از در درست غرابت وارد شد.
برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists

ادامه دارد .....

📝 دموکراسی در میان ملتی پابرجا می‌ماند که در آن افکار عمومی با تکاملی آرام شکل گرفته باشد، مانند انگلستان. اما وقتی یک رژیم دموکراتیک ناگهان مستقر می‌شود، برای مدتی مدید شکننده و ضعیف است، زیرا که فقط یک انقلاب سیاسی موجب برقراری حکومت مردم بر مردم گردیده، نه رشد افکار عمومی که در مقابل انواع مشکلات تجربه و آمادگی داشته باشد. در فرانسه اولین و دومین جمهوری سریعا به امپراتوری تبدیل شدند و جمهوری سوم نیز در آغاز حیات سیاسی خود با دشواریهایی مواجه بود. اینها نمودار خطراتی بودند که هر دموکراسی نوین در معرض آن است. پس شگفت آور نبود که دموکراسی‌های ایتالیا و آلمان بعد از ۱۹۱۸ به سبب مشکلات اقتصادی پایان جنگ، عمر کوتاهی داشتند یا جمهوری اسپانیا که به صورت ناگهانی مستقر شده بود از بین رفت. دموکراسی‌های امروزی نیز که در کشورهای آزاد شده از چنگال دیکتاتوری، برقرار شده‌اند مشکلات فراوانی در پیش دارند. بحران دموکراسی در بیشتر کشورها به سال‌های اولیه استقرار آن برمی‌گردد.

🖋روژه لاکومب
📖بحران‌های دموکراسی
🖍ترجمه: نورعلی تابنده
📩H.N.L.


@LiberalScientists

📝 فهم انسان نور ناب و منزه نیست، بلکه خواسته‌ها و علایق آن را می‌آلایند؛ که از آن علم‌هایی حاصل می‌شود که شاید بتوان "علم آنچنان که آرزو داشتیم" نامیدش. انسان آنچه را که دوست دارد درست باشد بسیار راحت‌تر می‌پذیرد. بنابراین چیزهای دشوار را که تاب تحقیقشان را ندارد، چیزهای هشیارانه را که امید را کمرنگ می‌کنند، چیزهای عمیق‌تر در طبیعت را نسبت به خرافات، روشنایی تجربه را از روی غرور و تکبر، و چیزهایی که برخلاف باور عامه است را از روی احترام به عقاید جامعه، پس می‌زند. راه‌های بیشماری هستند که گاه قابل تشخیص نیستند، اما علایق، فهم را رنگ می‌کنند و آلوده می‌سازند.

🖋فرانسیس بیکن
📖Novum Organon (1620)
🖍یاسر سلیمی

@LiberalScientists

سودا زده یا انقلابی ؟!!!
مولفان نظریه های علمی عجیب و غریب ،غالبا خود را با بزرگ مردان علم نظیر گالیله وپاستور مقایسه میکنند !!
#بخش_پایانی

ادامه را درپست زیر ⏬⏬⏬⏬
@LiberalScientists

سودازده یا انقلابی ؟!!!
#بخش_پایانی

تا اینجا ممکن است با دسته بندی ما دراین که چه کسانی را سودازده به حساب می آوریم موافق یا مخالف باشید‌.اول ازهمه چه چیزی به ما حق می دهد که خود را در مقام قاضی بنشانیم؟؟ تا جایی که قضاوتمان برپایه منطق باشد ،حق داریم . داوری ما درباره مولفان برمبنای انواع استدلال درکارهای ایشان است.بنابراین وقتی کسی را سودازده می خوانیم تا جایی که مرتکب استدلال علمی ناقص و نادرست شود به او چنین لقبی می دهیم .این امر به هیچ وجه حاکی از داوری درباره شخصیت یا مقاصد مولف نیست.
وقتی فرضیه ای برای بررسی جدی ارایه می شود برای آن که تصمیم بگیریم که آیا ارزش پیگیری بیشتر دارد یا نه باید آن را ارزیابی کنیم .همه ما در زندگی روزمره چنین قضاوت هایی می کنیم .وقت نداریم هر فکری را که مطرح می شود ،تعقیب کنیم و منطقی تر است وقت خود را به پیشنهادهایی اختصاص دهیم که مبنای محکمی دارند نه این که آن را بر سر پیشنهادهای سست تلف کنیم.به منظور ارزیابی ادعاهای شبه علمی که دراین جا مورد نظر ما است نیازی به تعلیمات وسیع علمی نیست.تنها چیزی که لازم است داشتن یک تصور کلی از معنای علم است .کسانی که ما سودازده می خوانیم حتی حداقل استاندارد استدلال علمی را در کارهایی که نقد می کنند ،رعایت نمی کنند.
برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب

@LiberalScientists

به کسی که شهادت می‌دهد در همه موارد می‌توانید اعتماد کنید بجز آنچه که با علاقه‌ی شخصی‌اش، احساساتش، تعصباتش و یا عشق حیرت‌انگیزش مرتبط باشد. چنانچه این موارد مرتبط باشند، انقدر شواهد تایید‌کننده طلب کنید که در صورت نقض چیزی که برای آن شهادت می‌دهد اطمینان کافی داشته باشید. توماس هنری هاکسلی (۱۸۹۵_۱۸۲۵)


Trust a witness in all matters in which neither his self-interest, his passions, his prejudices, nor the love of the marvellous is strongly concerned. When they are involved, require corroborative evidence in exact proportion to the contravention of probability by the thing testified.
Thomas Henry Huxley (1825-1895)

@LiberalScientists

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت؟
برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
#بخش_اول
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
@LiberalScientists

در بخش زیادی از تاریخ - قبل از وجود فضاپیما‌ها، قبل از تلسکوپ، و وقتی که ما هنوز غرق در قدرت جادوگری بودیم- ماه آسمان یک معمای بزرگ بود. تقریبا هیچ کس نمی‌دانست یک سیارک است.

وقتی با چشمان غیر مسلح به ماه خیره می‌شویم به واقع چه می‌بینیم؟ تلفیقی از خطوط تاریک و روشن را در ذهن می‌سازیم - که شباهتی به هیچ جسم شناخته شده‌ای ندارد. اما تقریبا محال است که ذهن ما این علائم را به هم مرتبط نسازد؛ برخی را برجسته‌تر و برخی را کمرنگ‌تر می‌بیند. ما یک طرح را جست‌وجو می‌کنیم و در نهایت هم نوعی طرح می‌یابیم. در داستان‌‌های اساطیری و عامی سراسر جهان تصویر‌های مختلفی [درون ماه] مشاهده شده است ... مردمی از یک فرهنگ به سختی می‌توانند درک‌کنند که چطور ممکن است مردمی از فرهنگ دیگر چنین چیز‌های عجیبی را ببینند.
رایج‌ترین تصویر دیده شده در ماه چهره یک انسان است. البته در واقع شبیه به یک چهره نیست. جزئیات تصویر کج و معوج و نامتقارن و مبهم است. گوشت اضافی و یا چیزی مشابه، در چشم چپ آن است. و د‌هانش! چه وجهه‌ای را بر می‌تابد؟ یک د‌هان باز O مانند که تعجب را نشان می‌دهد؟ نشانی از اندوه؟ و یا سوگواری؟ درد و رنجی ناشی از حسرت حیات موجود بر کره زمین؟ مشخصا صورتک کاملا گرد است، گوش‌‌ها پدیدار نیستند و کله‌اش عریان است.
بار دیگر دو ناحیه سطح ماه را که با چشم غیر مسلح می‌بینیم در نظر بگیرید: قسمت روشن‌تر که شامل پیشانی، گونه‌‌ها و چانه است و قسمت تاریکتر که شامل چشم‌‌ها و د‌هان است. از دید یک تلسکوپ، قسمت‌‌های روشن قله‌‌های آتشفشانی باستانی هستند که عمر آن‌ها با توجه به آنچه که اکنون می‌دانیم، تقریبا چهار و نیم بیلیون سال تخمین زده می‌شود (بررسی پرتو زایی نمونه‌‌های بازگردانده شده توسط فضانوردان ماموریت آپولو این را نشان می‌دهد). قسمت‌‌های تاریک عمر کمتری دارند و حاصل فوران مواد مذاب بازالتیک هستند که ماریا* نام گرفته است (جمع کلمه‌ای که در اصل لاتینی است و به معنای دریا است، گرچه ماه مانند تکه استخوانی خشک است) ماریا در چند صد‌میلیون سال اولیه‌ی بوجود آمدن ماه شکل گرفت، که البته بخشی از آن از برخورد شهاب‌سنگ‌‌ها و دنباله‌دار‌ها پر شده است. چشم راست دریای ایبریوم* نام دارد و گوشت اضافه درون چشم چپ ترکیبی از دریای سرنیتاتیس* و ترنکویلیتاتیس* است (جایی که فضاپیمای آپولو ۱۱ فرود آمد) و د‌هان باز شده‌ی نه چندان در مرکز نیز دریای هوموروم* است.
مرد در ماه در حقیقت بستر حوادث باستانی است که بیشتر آن‌ها پیش از پیدایش انسان، پیدایش پستانداران، مهره داران، چند سلولی‌‌ها و احتمالا حتی پیش از پیدایش حیات بروی زمین است. برچسب زدن چهره انسان بر حوادث تصادفی کیهانی مشخصه بارز و غرور‌آمیز گونه‌ی ماست.
انسان‌ها همانند دیگر پستانداران بسیار متمایل به جمع هستند. ما از همراهی یکدیگر لذت می‌بریم. ما پستاندار هستیم و مراقبت والدین از فرزندان اساس بقای گونه‌ی ماست. والدین به فرزند لبخند می‌زنند، کودک نیز با لبخند پاسخ می‌دهد و این صمیمیت شکل گرفته و قوت می‌گیرد. به محض اینکه کودک بینایی چشم باز می‌کند، چهره‌‌ها را تشخیص می‌دهد و اکنون ما می‌دانیم این توانایی در مغز ما عصب‌کِشی شده است. کودکانی که یک میلیون سال پیش قادر به شناسایی چهره نبودند کمتر می‌توانستند با لبخند پاسخ دهند و بطور طبیعی کمتر مورد توجه والدین خود قرار می‌گرفتند و کمتر رشد می‌کردند. امروزه تقریبا همه کودکان به سرعت قادرند چهره انسان را شناسایی کنند و با یک لبخند به آن پاسخ دهند.
به عنوان یک عارضه‌ی جانبی فرگشتی، ساز و کار تشخیص الگو موجود در مغز ما، آنقدر در یافتن چهره در میان نقش و نگار درهم و برهم کارامد است که گاهی اوقات چهره‌‌هایی می‌بیند که وجود ندارند. ما اجزای گسسته تاریک و روشن را سرهم‌بندی می‌کنیم و ناخودآگا‌هانه سعی می‌کنیم یک چهره بیابیم. مرد در ماه یکی از نتایج آن است.

برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

@LiberalScientists
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
#ادامه‌دارد...

‍ ‍ ‍ استدلال تنها روشی نیست که انسان‌ها با آن، آنچه را مدعی هستند پشتیبانی می‌کنند. آن‌ها ممکن است به عواطف یا اقتدار استناد جویند، که می‌توانند بسیار قانع‌کننده‌ هم باشند، یا ممکن است بدون هیچ ژرف‌اندیشی به عادت‌ها تکیه کنند. اما وقتی فرد باید قضاوتی انجام دهد كه بدان اعتماد گردد،  این استدلال صحیح است که بنیادی استوار را پی ‌خواهد افكند. توسط روش‌ها و فنون منطق می‌توان به شیوه‌ای قابل‌اطمینان بین استدلال‌های صحیح و معیوب تمایز قائل شد. 

ایروینگ کپی

@LiberalScientists

✍مقاومت مدنی یا قیام خشونت‌آمیز؟

📝 مانند گونه‌های مختلف فراوان دیگر از پیشرفت اخلاقی که پیش‌تر در کتاب ذکر شد، مقاومت بدون خشونت نیز اکنون از واکنش خشونت‌بار پیشی گرفته است. دانشمندان علوم سیاسی، اریکا چنویث و ماریا استفان، تمام گونه‌های بدون خشونت و خشونت‌آمیز از انقلاب‌ها و اصلاح روش‌ها از سال ۱۹۰۰ به بعد را وارد یک دیتابیس کردند و به تحلیل دقیقشان پرداختند. نتایج چنین بود: "از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶، احتمال این که کارزارهای بدون خشونت به موفقیت ختم شود دو برابر بیشتر از قیام‌های خشونت‌آمیز بوده است." چنویث همچنین می‌گوید " این روال در طی زمان رو به رشد بوده، در ۵۰ سال اخیر مقاومت مدنی به شکل فزاینده‌ای فراوان‌تر و موثرتر شده، در حالی که قیام خشونت‌آمیز رو به نادرتر شدن نهاده و کمتر موفقیت‌آمیز بوده است. این مساله حتی در مورد شرایط سرکوبگر مستبدی که ممکن است فکر کنیم هر مقاومت بدون خشونتی با شکست روبرو شود، باز هم صادق است." چرا هر چه پیش می‌رویم روش‌های بدون خشونت از روش‌های خشونت‌آمیز پیشی می‌گیرند؟ چنویث می‌گوید به خاطر "قدرت مردم". چه تعداد از مردم [کافی است]؟ بر اساس داده‌های او، "هیچ کارزاری پس از اینکه ۳/۵ درصد از جمعیت به طور فعالانه و باثبات به آن پیوستند [در ایجاد تغییر] شکست نخواهد خورد، کما این که بسیاری با درصدی کمتر از این هم موفق شده‌اند. او افزود "تمامی کارزارهایی که به مرز ۳/۵ درصد رسیدند همه بدون خشونت بودند. در حقیقت، کارزارهایی که تنها بر روش‌های بدون خشونت تکیه می‌کنند به طور متوسط چهار برابر از کارزارهای خشونت‌آمیز بزرگتر بودند و اغلب طیف گسترده‌تری از جنسیت، سن، جناح سیاسی، دسته و جمعیت‌های شهری و روستایی را در بر می‌گرفتند.


🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📝 اشتباه متداول بسیاری از مردم این است که وقتی یک نفر در یک زمینه کارشناس باشد او را در همه ی زمینه‌ها صاحب‌نظر می دانند؛ طوری که انگار چیزی به اسم مهارت عام وجود دارد. کارشناسان هم گاهی این اشتباه را مرتکب می‌شوند و وارد زمینه‌ای می‌شوند که ارتباطی به حوزه‌ی تخصصی آنها ندارد.

لرد کلوین در زمینه‌ی فیزیک و به ویژه ترمودینامیک،کارشناس و صاحب‌نظری خبره بود؛ ولی این خبرگی به این معنا نبود که صلاحیت لازم برای اظهار نظر درباره ی دیگر حوزه‌های علمی، از جمله زمین‌شناسی را دارد؛ یا اگر بگوید همه‌ی تلاش ها برای ساخت هواپیما تا ابد بی نتیجه خواهد ماند، نظرش صائب است. او در اواخر عمر، مرتکب اشتباه دیگری هم شد و پس از اعلام نتایج اولیه‌ی کشف اشعه‌ی ایکس ، آن را شیادی نامید ولی اندکی پس از آن و با دیدن شواهد و حتی تجربه‌ی اشعه‌ی ایکس روی دست خودش ، حرفش را پس گرفت.

سر اسحاق نیوتن ، دانشمند و ریاضیدان قرن هفدهم ، مثال دیگری است از دانشمند مشهوری که برخی از ایده ها و افکارش ، اکنون ، شبه علم محسوب می شوند.هیچ شکی درباره ی نبوغ نیوتن و برتری وی در فیزیک ، به ویژه مکانیک که درک ما از علم را در آن زمان به کلی متحول کرد وجود ندارد، ولی نیوتن به کیمیاگری هم علاقه‌ی زیادی داشت. او بدون آنکه به نتیجه‌ی قابل ملاحظه‌ای دست پیدا کند مدت زیادی از عمرش را صرف کیمیاگری کرد. برای نیوتن ، کیمیاگری هم به اندازه‌ی ریاضیات و فیزیک، برای اثبات باورهایش نسبت به نحوه ی ساز و کار جهان ، حیاتی بود.

لینوس پاولینگ تنها دانشمندی است که دو بار برنده‌ی جایزه‌ی انفرادی نوبل شده است. پاولینگ، مروج اصلی این ایده بود که مقادیر زیاد ویتامین ث ، می تواند مانع از سرماخوردگی شود یا آن را درمان کند.او بعدها این ادعا را بسط داد و مدعی شد که ویتامین ث حتی می‌تواند آنفولانزا را هم درمان کند.علاوه بر این او مدعی شد که مقادیر زیاد ویتامین ث می‌تواند به درمان سرطان کمک کند و دوزهای بالای ویتامین ها به طور کلی می‌توانند باعث بهبود سلامت کلی بدن شوند. ادعاهایی که هرگز مبتنی بر پژوهش‌های علمی لازم نبودند و تحقیقات بعدی نشان داد که ادعاهای او اساسا نادرست هستند. با این همه پاولینگ به علت شهرت و اعتبار خود تاثیر زیادی بر افراد جامعه داشت.


📖 ذهن فریبکار شما
🖋 استیون نوولا
🔄 اکبر سلطانی، مریم آقازاده
📩H.N.L.

@LiberalScientists