محیط سیاره‌ی مریخ بسیار ملایم‌تر از سیاره‌ی زهره است. فضاپیمای وایکینگ که بر آن فرود آمده است هیچ نشان و شواهد قابل قبولی از حیات پیدا نکرده است. ناهمواریهای واقع بر سطح آن بسیار متنوع و ناهمگون‌اند. با وجود صدهزار و یا تعداد بیشتری عکس از فاصله نزدیک که در دسترس است زیاد دور از انتظار نیست که در طول سالیان متمادی ادعاهای گوناگونی مبنی بر وجود اشیا غیر عادی بروی آن، مطرح شده باشد. برای مثال یک «چهره خندان» بر د‌هانه آتشفشانی موجود در سطح آن و با ابعادی در حدود ۸ کیلومتر(۵ مایل) نقش بسته است، و تعدادی خطوط شعاعی به جا مانده از پخش شدن مواد مذاب در اطراف آن وجود دارد که آن را تبدیل به تصویر متداول نقاشی‌شده از یک خورشید خندان کرده‌است. اما کسی ادعا نمیکند که چنین نقشی توسط یک تمدن مریخی پیشرفته (و تا حد زیادی خوشرو) مهندسی شده‌است که شاید توجه ما را برانگیزاند. ما می‌توانیم به این نتیجه برسیم که با وجود بارش اشیا از آسمان آن در اندازه‌‌های مختلف، رانش پوسته آن، ریزش و باز‌آرایی مجدد پس از هر برخورد، طوفان‌‌های شن و سیل که سطح آن را منقوش می‌کنند، اشکال متنوعی در سطح آن ایجاد شده است. اگر صدهزار عکس را به دقت مورد بررسی قرار دهیم زیاد دور از انتظار نیست که در نهایت به‌چیزی شبیه یک چهره برسیم. با وجود ذهنی که از قبل برای آن برنامه‌ریزی شده است تعجب‌آور است اگر نتوانیم چنین‌چیزی را این‌طرف و آن‌طرف بیابیم.
تعداد اندکی از رشته‌کوه‌‌های کم‌ارتفاع موجود بر سطح مریخ به اهرام شباهت دارند. در فلات مرتفع الیزیوم* [واقع در سطح سیاره مریخ] خوشه‌ای از آنها وجود دارد - بلندترین آنها پهنایی به اندازه چندین کیلومتر دارد - که همگی به یک طرف جهت‌گیری کرده‌اند. وجود این اشکال مثلثی‌شکل در میان صحرا کمی عجیب است و فلات گیژه* در مصر را [در ذهن‌مان] تداعی میکند. من بسیار مشتاقم که آنها را از فاصله نزدیک بررسی کنم، اما آیا منطقی است که استنباط‌کنیم فرعونی از نوع مریخی عامل آن بوده‌است؟
ویژگی‌‌های مشابه‌ای در مقیاس کوچک در زمین نیز مشاهده‌می‌شود، به‌ویژه در آنتاکتیک (منطقه‌ای در قطب جنوب). ارتفاع برخی از آنها تا پای زانوان شماست. اگر چیزی از آنها ندانیم، آیا حق‌است نتیجه بگیریم که آنها نمونه‌‌های دست‌ساز طراحان مصری‌اند که در بیابان‌های آنتاکتیک می‌زیسته‌اند؟ (فرضیه به سختی با مشاهدات سازگار است، اما آنچه که در مورد محیط قطب جنوب و همچنین از فیزیولوژی بدن انسان می‌دانیم خلاف آن را شهادت می‌دهد). در حقیقت آنها با فرسایش توسط باد ایجاد شده‌اند- جداشدن ذرات ریز توسط باد‌های تند که بطور عمده در آن راستا وزیده‌اند در طول سالیان تپه‌‌هایی را که روزی ناشکیل بوده‌اند به اشکال هرمی‌شکل منظم و متقارنی تبدیل‌کرده‌اند. آنها «رخ هرمی*» نامیده می‌شوند، گرفته‌شده از کلمه آلمانی به معنای سه‌وجهی. این نمونه نظمی است که توسط طبیعت از آشوب و بی‌نظمی ایجاد شده‌است- چیزی که می‌توانیم بار‌ها و بار‌ها در سرتاسر عالم هستی ببینیم (برای مثال در کهکشان‌‌های مارپیچی). هربار که چنین‌چیزی رخ‌می‌دهد ما به ایده‌ی وسوسه‌انگیز خلقت توسط خالق می‌رسیم.
بروی مریخ، شواهدی وجود دارد که باد‌ها و طوفان‌‌های شدید، بسیار شدیدتر از آنچه که بروی زمین شاهد آن هستیم و با سرعتی نزدیک به نصف سرعت صوت، می‌وزند. در سرتاسر سیاره طوفان‌‌های غبار‌آلودی که دانه‌‌های روان شن را حمل می‌کنند جریان دارند. جست و خیز مدام ذرات با سرعتی بسیار فراتر از مهیب‌ترین باد و بوران‌‌های روی زمین در طول دوره‌‌های ژئوفیزیکی تغییرات ژرفی را در ظاهر صخره‌‌‌ها و پستی بلندی‌های سطح آن ایجاد کرده است. زیاد تعجب‌آور نیست که الهه‌ی باد‌ها برخی از آنها-حتی نمونه‌‌های بسیار بزرگ - را به اشکال هرمی حجاری کرده باشد.
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
t.me/LiberalScientists
ادامه دارد...
تعداد اندکی از رشته‌کوه‌‌های کم‌ارتفاع موجود بر سطح مریخ به اهرام شباهت دارند. در فلات مرتفع الیزیوم* [واقع در سطح سیاره مریخ] خوشه‌ای از آنها وجود دارد - بلندترین آنها پهنایی به اندازه چندین کیلومتر دارد - که همگی به یک طرف جهت‌گیری کرده‌اند. وجود این اشکال مثلثی‌شکل در میان صحرا کمی عجیب است و فلات گیژه* در مصر را [در ذهن‌مان] تداعی میکند. من بسیار مشتاقم که آنها را از فاصله نزدیک بررسی کنم، اما آیا منطقی است که استنباط‌کنیم فرعونی از نوع مریخی عامل آن بوده‌است؟
ویژگی‌‌های مشابه‌ای در مقیاس کوچک در زمین نیز مشاهده‌می‌شود، به‌ویژه در آنتاکتیک (منطقه‌ای در قطب جنوب). ارتفاع برخی از آنها تا پای زانوان شماست. اگر چیزی از آنها ندانیم، آیا حق‌است نتیجه بگیریم که آنها نمونه‌‌های دست‌ساز طراحان مصری‌اند که در بیابان‌های آنتاکتیک می‌زیسته‌اند؟ (فرضیه به سختی با مشاهدات سازگار است، اما آنچه که در مورد محیط قطب جنوب و همچنین از فیزیولوژی بدن انسان می‌دانیم خلاف آن را شهادت می‌دهد). در حقیقت آنها با فرسایش توسط باد ایجاد شده‌اند- جداشدن ذرات ریز توسط باد‌های تند که بطور عمده در آن راستا وزیده‌اند در طول سالیان تپه‌‌هایی را که روزی ناشکیل بوده‌اند به اشکال هرمی‌شکل منظم و متقارنی تبدیل‌کرده‌اند. آنها «رخ هرمی*» نامیده می‌شوند، گرفته‌شده از کلمه آلمانی به معنای سه‌وجهی. این نمونه نظمی است که توسط طبیعت از آشوب و بی‌نظمی ایجاد شده‌است- چیزی که می‌توانیم بار‌ها و بار‌ها در سرتاسر عالم هستی ببینیم (برای مثال در کهکشان‌‌های مارپیچی). هربار که چنین‌چیزی رخ‌می‌دهد ما به ایده‌ی وسوسه‌انگیز خلقت توسط خالق می‌رسیم.
بروی مریخ، شواهدی وجود دارد که باد‌ها و طوفان‌‌های شدید، بسیار شدیدتر از آنچه که بروی زمین شاهد آن هستیم و با سرعتی نزدیک به نصف سرعت صوت، می‌وزند. در سرتاسر سیاره طوفان‌‌های غبار‌آلودی که دانه‌‌های روان شن را حمل می‌کنند جریان دارند. جست و خیز مدام ذرات با سرعتی بسیار فراتر از مهیب‌ترین باد و بوران‌‌های روی زمین در طول دوره‌‌های ژئوفیزیکی تغییرات ژرفی را در ظاهر صخره‌‌‌ها و پستی بلندی‌های سطح آن ایجاد کرده است. زیاد تعجب‌آور نیست که الهه‌ی باد‌ها برخی از آنها-حتی نمونه‌‌های بسیار بزرگ - را به اشکال هرمی حجاری کرده باشد.
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
t.me/LiberalScientists
ادامه دارد...
✨تجربه ی شخصی تا چه حد می تواند درباره ی واقعی بودن یا نبودن چیزی به شما بگوید ؟
🔸پذیرفتن تجربه ی شخصی به عنوان مدرکی اعتماد پذیر تنها هنگامی معقول است که هیچ دلیلی برای شک بر اعتماد پذیری آن در دست نباشد .
@LiberalScientists
🔹وقتی دلیلی هست که نسبت به تأثیرگذاری هر یک از محدودیت های مورد بحث مشکوک باشیم - مثلا هنگامی که چیزی را تجربه میکنیم که به ظاهر ناممکن است - آنگاه بهتر است تا زمانی که مدرک بیشتری به دست نیاورده ایم از قضاوت خودداری کنیم.
وقتی دلیلی هست که فکر کنیم شاید هر یک از این محدودیت ها یا شرایط وجود داشته باشند، تجربه ی شخصی ما نمی تواند اثباتی بر درستی چیزی باشد. در واقع هنگامی که در موقعیت هایی هستیم که در آنها محدودیت های ذهنی ما ممکن است دست به کار باشند، تجربیات تحت تأثیر آن محدودیت ها نه فقط نمی توانند برای ما اثبات کنند که چیزی واقعی یا درست است. که آنها حتا نمی توانند مدرکی کم ارزش را به ما عرضه دارند.
دلیل آن است که در آن لحظات نمی توانیم بگوییم تجربه ی ما از کی آغاز و محدودیت های ما به کجا ختم می شود. آیا این یک سفینه ی فضاییان است یا زهره در آسمان شب، که با سطح توقع بالای خودمان برای ما شاخ و برگ داده شده است؟ آیا آن پیوستگی شگفت رویدادها موردی از تقارن کیهانی است یا تنها ناتوانی ما در شناخت احتمالات درست؟ اگر محدودیت های ذهنی قادر به آشفته کردن تجربه ی ما باشند، مدرک شخصی ما شبهه دارد و اصلا نمی تواند چیزی به ما بگوید. به همین دلیل است که گواه فردی - مدرکی بر پایه ی شهادت شخصی - در وارسی های علمی از اهمیتی ناچیز برخوردار است. وقتی نتوانیم ورای شکی معقول قانع شویم که شخص تحت تأثیر این محدودیت ها نبوده است، برای باور کردن آنچه که او از واقعیت اش سخن می گوید توجیه ای نداریم.
@LiberalScientists
🔹علم کوششی است اسلوب مند برای برآمدن از پس چنین محدودیت هایی؛ مجموعه ای از رویه های طراحی شده برای دور نگه داشتن ما از گول زدن خودمان. با انجام آزمایش های کنترل شده دانشمندان به دنبال تضمين آن اند که آنچه را که مشاهده میکنیم تحت تأثیر این محدودیت ها قرار نداشته باشد. بدین ترتیب کار علمی عمدتا کسب و کار اشتباه نگرفتن حرف های فردی یک شخص به جای اوست. بیشتر دانشمندان از دست داشتن محدودیت های تجربیات تک و تنهای خودمان در طول زمان آگاهی دارند، و داشتن ارج و قرب و خبرگی و خوش قلبی مصونیت زا نیست.
پس سعی علم زدودن عنصر تجربه ی شخصی نااسلوب مند از فرایند علمی است؛ کوشش تا حد ممکن آن بر استفاده از اندازه گیری های عینی و نه قضاوت های انتزاعی ، پافشاری آن بر تایید یافته ها توسط دیگر دانشمندان ؛ درخواست آن به دسترسی همگانی برای وارسی مدرک همگانی ، نه قرار داشتن داده های خصوصی برای گرفتن بهمان خبره ، بلکه باید بر پایه ی گواه عینی باشد . نفوذ محدودیت های ذهنی اغلب دلیل به خطا رفتن دانشمندان (مانند پروفسور بلوندو ) است . هنگامی که علم گسترش می یابد ، در مقیاس بزرگ است چون این محدودیت ها پشت سر گذاشته شده اند .
📖 #برشی_از_کتاب
#چگونه_درمورد_چیزهای_عجیب_بیاندیشیم (نشر مازیار )
گردآوری : @prin_cipia
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
T.me/LiberalScientists
🔸پذیرفتن تجربه ی شخصی به عنوان مدرکی اعتماد پذیر تنها هنگامی معقول است که هیچ دلیلی برای شک بر اعتماد پذیری آن در دست نباشد .
@LiberalScientists
🔹وقتی دلیلی هست که نسبت به تأثیرگذاری هر یک از محدودیت های مورد بحث مشکوک باشیم - مثلا هنگامی که چیزی را تجربه میکنیم که به ظاهر ناممکن است - آنگاه بهتر است تا زمانی که مدرک بیشتری به دست نیاورده ایم از قضاوت خودداری کنیم.
وقتی دلیلی هست که فکر کنیم شاید هر یک از این محدودیت ها یا شرایط وجود داشته باشند، تجربه ی شخصی ما نمی تواند اثباتی بر درستی چیزی باشد. در واقع هنگامی که در موقعیت هایی هستیم که در آنها محدودیت های ذهنی ما ممکن است دست به کار باشند، تجربیات تحت تأثیر آن محدودیت ها نه فقط نمی توانند برای ما اثبات کنند که چیزی واقعی یا درست است. که آنها حتا نمی توانند مدرکی کم ارزش را به ما عرضه دارند.
دلیل آن است که در آن لحظات نمی توانیم بگوییم تجربه ی ما از کی آغاز و محدودیت های ما به کجا ختم می شود. آیا این یک سفینه ی فضاییان است یا زهره در آسمان شب، که با سطح توقع بالای خودمان برای ما شاخ و برگ داده شده است؟ آیا آن پیوستگی شگفت رویدادها موردی از تقارن کیهانی است یا تنها ناتوانی ما در شناخت احتمالات درست؟ اگر محدودیت های ذهنی قادر به آشفته کردن تجربه ی ما باشند، مدرک شخصی ما شبهه دارد و اصلا نمی تواند چیزی به ما بگوید. به همین دلیل است که گواه فردی - مدرکی بر پایه ی شهادت شخصی - در وارسی های علمی از اهمیتی ناچیز برخوردار است. وقتی نتوانیم ورای شکی معقول قانع شویم که شخص تحت تأثیر این محدودیت ها نبوده است، برای باور کردن آنچه که او از واقعیت اش سخن می گوید توجیه ای نداریم.
@LiberalScientists
🔹علم کوششی است اسلوب مند برای برآمدن از پس چنین محدودیت هایی؛ مجموعه ای از رویه های طراحی شده برای دور نگه داشتن ما از گول زدن خودمان. با انجام آزمایش های کنترل شده دانشمندان به دنبال تضمين آن اند که آنچه را که مشاهده میکنیم تحت تأثیر این محدودیت ها قرار نداشته باشد. بدین ترتیب کار علمی عمدتا کسب و کار اشتباه نگرفتن حرف های فردی یک شخص به جای اوست. بیشتر دانشمندان از دست داشتن محدودیت های تجربیات تک و تنهای خودمان در طول زمان آگاهی دارند، و داشتن ارج و قرب و خبرگی و خوش قلبی مصونیت زا نیست.
پس سعی علم زدودن عنصر تجربه ی شخصی نااسلوب مند از فرایند علمی است؛ کوشش تا حد ممکن آن بر استفاده از اندازه گیری های عینی و نه قضاوت های انتزاعی ، پافشاری آن بر تایید یافته ها توسط دیگر دانشمندان ؛ درخواست آن به دسترسی همگانی برای وارسی مدرک همگانی ، نه قرار داشتن داده های خصوصی برای گرفتن بهمان خبره ، بلکه باید بر پایه ی گواه عینی باشد . نفوذ محدودیت های ذهنی اغلب دلیل به خطا رفتن دانشمندان (مانند پروفسور بلوندو ) است . هنگامی که علم گسترش می یابد ، در مقیاس بزرگ است چون این محدودیت ها پشت سر گذاشته شده اند .
📖 #برشی_از_کتاب
#چگونه_درمورد_چیزهای_عجیب_بیاندیشیم (نشر مازیار )
گردآوری : @prin_cipia
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
T.me/LiberalScientists
پوپر اصل ابطال‌پذیری را در واکنش به ادعاهای زیگموند فروید که نظریه علمی درباره ذهن انسان به وجود آورده است و ادعاهای کارل مارکس که نظریه‌ای علمی درباره تاریخ ابداع کرده است، مطرح نمود. پوپر مدعی بود که نه روانکاوی را می‌توان به همان شیوه‌ی مکانیک نیوتنی ابطال کرد و نه مارکسیسم را. روانکاوی را حتی در اصل چگونه می‌توان ابطال کرد؟ این امر مستلزم مشاهده یا آزمایشی است که نوعی پیش‌بینیِ دقیق نظریه را باطل سازد. فرض کنید نظریه روانکاوی ادعا میکند که: «اگر شخص بیماری دستخوش رویایی به شکل x باشد، پس مبتلا به بیماری y است» اگر شخص بیماری را بیابیم که دستخوش رویای x باشد اما مبتلا به بیماری y نباشد آنگاه روانکاوی را ابطال‌شده خواهیم‌دانست. پوپر عقیده نداشت که تنظیم کردن و آزمودن گزاره‌های ابطال‌پذیر در روانکاوی همواره امکان‌پذیر است.
به همین نحو پوپر گمان نمی‌کرد که تاریخ سیاسی و اقتصادی هرگز بتواند به‌صورتی چنان دقیق درآید که پیش‌بینی‌های ناشی از نظریه‌ی مارکس را بتوان ابطال‌کرد. اگرچه مارکسیسم به ظاهر ابطال‌پذیر به نظر می‌رسد: مارکس ادعا می‌کرد که سیر پیشرونده لازمی از نظام ارباب رعیتی یعنی فئودالیسم به سوی سرمایه‌داری یعنی کاپیتالیسم و از آنجا به سوی نظام جامعه‌گرایی یعنی سوسیالیسم وجود دارد، و این پیش‌بینی‌ای است که ابطال‌پذیر است. در حقیقت، به نظر می‌رسد که ابطال شده‌باشد. روسیه و چین دو کشور ظاهراً مارکسیستی بدون گذر‌کردن از مرحله سرمایه‌داری مستقیماً از فئودالیسم به سوسیالیسم گذر‌کردند و اکنون در حال گذر از سوسیالیسم به سرمایه‌داری‌اند، و نظریه بدین‌ترتیب به صورت مضاعف ابطال‌می‌شود.
اگر نظریه‌ای ابطال پذیر نباشد و به همین سبب علمی نباشد، منظور این نیست که آن نظریه پیش‌پاافتاده است یا سودمند نیست. اگرچه روانکاوی ممکن است علمی نباشد اما بسیاری از روانکاوان عقیده دارند که وسیله درمانی ِسودمندی است. مسلماً مارکسیسم از آن رو جالب توجه شمرده می‌شود که تأثیر عظیمی بر تاریخ قرن بیستم هم نهاده است.
برگرفته از کتاب: #نظریه_علمی_چیست
نوشته‌ی #موتی‌بن‌آری
T.me/LiberalScientists
به همین نحو پوپر گمان نمی‌کرد که تاریخ سیاسی و اقتصادی هرگز بتواند به‌صورتی چنان دقیق درآید که پیش‌بینی‌های ناشی از نظریه‌ی مارکس را بتوان ابطال‌کرد. اگرچه مارکسیسم به ظاهر ابطال‌پذیر به نظر می‌رسد: مارکس ادعا می‌کرد که سیر پیشرونده لازمی از نظام ارباب رعیتی یعنی فئودالیسم به سوی سرمایه‌داری یعنی کاپیتالیسم و از آنجا به سوی نظام جامعه‌گرایی یعنی سوسیالیسم وجود دارد، و این پیش‌بینی‌ای است که ابطال‌پذیر است. در حقیقت، به نظر می‌رسد که ابطال شده‌باشد. روسیه و چین دو کشور ظاهراً مارکسیستی بدون گذر‌کردن از مرحله سرمایه‌داری مستقیماً از فئودالیسم به سوسیالیسم گذر‌کردند و اکنون در حال گذر از سوسیالیسم به سرمایه‌داری‌اند، و نظریه بدین‌ترتیب به صورت مضاعف ابطال‌می‌شود.
اگر نظریه‌ای ابطال پذیر نباشد و به همین سبب علمی نباشد، منظور این نیست که آن نظریه پیش‌پاافتاده است یا سودمند نیست. اگرچه روانکاوی ممکن است علمی نباشد اما بسیاری از روانکاوان عقیده دارند که وسیله درمانی ِسودمندی است. مسلماً مارکسیسم از آن رو جالب توجه شمرده می‌شود که تأثیر عظیمی بر تاریخ قرن بیستم هم نهاده است.
برگرفته از کتاب: #نظریه_علمی_چیست
نوشته‌ی #موتی‌بن‌آری
T.me/LiberalScientists
نظریات علمی باید ارزش خود را در میدان بحث و جدل نشان دهند. شما با بحثی که در آن، دو نفر در مورد یک مسئله جبهه می‌گیرند و هر کدام مشاجرات لفظی را بر سر دیگری می‌ریزد و نهایتا هم تشویق تماشاچیان است که برنده را تعیین می کند، آشناید؟ خوب، مباحثه علمی اصلا به این صورت نیست. چگونه است؟ سه دستور از دستورهای اصلی آن عبارتند از:
🔸اول از همه، هر یک از نظریات رقیب باید یک امکان قابل دسترس باشند. وقتی می گوییم "قابل دسترس" ، می خواهیم تأکید کنیم که 1- نظریه باید برای جامعه علمی معلوم باشد و ۲- آن قدر توسعه یافته باشد که محاسن آن آشکار باشد. اگر به یک منازعه علمی قرن هفدهم نگاه کنیم و بگوییم «چه احمق هایی! چرا از نظریه نسبیت عمومی استفاده نکردند؟» کار ابلهانه ای کرده ایم. نمی‌توانیم برای ارزیابی یک مباحثه قرن هفدهمی پاسخ‌های قرن بیستم را که آن موقع در دست نبود به کار بریم. همچنین نمی‌توانیم وانمود کنیم که نظریات قدیمی‌تر و ابتدایی‌تر معادل نظریات جدید تر و پیچیده ترند. در بعضی محافل رسم است که چیزهایی از این قبیل بگویند :« هراکلیتوس کلید فیزیک مدرن را در اختیار داشت.» این فقط استعاره شاعرانه است. بصیرت یک فیلسوف قرن پنجم میلادی کجا و مکانیک کوانتومی قرن بیستم کجا. این به معنای کوچک شمردن دستاوردهای گذشتگان نیست. تنها آن چه در زمان بحث در اختیار طرفین بحث بوده است باید به حساب آورد. مکانیک کوانتومی در روزگار هراکلیتوس یک امکان قابل دسترس نبود و باید اضافه کنیم که هراکلیتوس خود در روزگار ما امکان قابل دسترس نیست. هر نظریه باید در زمان خود یک مدعی جدی باشد. چه عاملی یک نظریه را یک مدعی جدی میکند؟ نظریه باید قادر به توضیح واقعیت های مورد نظر باشد. نباید اشکال های بدیهی داشته باشد (مثلا خود را نقض کند). یا باید با چهارچوب علمی زمان خود سازگار باشد و یا دلیلی به نفع آن موجود باشد که به رغم نقض کردن بعضی از فرض‌های اساسی سزاوار توجه باشد. اگر نظریه به نسبت علم موجود انقلابی باشد نظریه پرداز باید استدلال کند که محاسن آن چنان زیاد است که به تغییر بنیادی دیدگاه می‌ارزد. – اتفاقا نظريات رقیب بر خلاف جانبگیری های بحث های مکتبی معمولا از لحاظ منطقی یکدیگر را نقض نمی‌کنند. دو عبارت در صورتی منطقا متناقض هستند که یکی نفی دیگری باشد – مثل گاوها پستاندار اند» و «گاوها پستاندار نیستند. در مباحثه، دو گروه را با یک جمله معرفی می کنند. یک گروه طرف مثبت را می گیرد و موافق آن استدلال می کند. تنها کاری برای نشان دادن اثبات حقانیت یک گروه لازم است ، نشان دادن خطای گروه دیگر است .بحث علمی نمی‌تواند به این شکل عمل کند زیرا {اثبات} یک نظریه‌ی علمی ، ویرانی نظریه‌ی دیگر نیست .در علم ، صحیح نیست که بگوییم که اگر رقیبان شما اشتباه کنند ، باید حق با شما باشد.کاملا"ممکن است که هر دو اشتباه کنید.
ارسطو تصور می کرد که خورشید در دور یک دایره کامل به دور زمین می‌گردد. کپرنیک فکر می‌کرد که زمین در یک دایره کامل به دور خورشید می‌گردد. این دو یک رقابت واقعی داشتند: نمی شد که هر دو حق داشته باشند. بعد معلوم شد که هر دو اشتباه می کردند: مدار زمین بیضوی است. اگر کپرنیک محتاط تر بود و فقط گفته بود که خورشید به دور زمین نمی‌چرخد چطور؟ در آن صورت هیچ رقابتی در کار نبود. او نظام ارسطویی را بدون ارائه نظام نجومی دیگری رد می کرد.
🔸دومین دستور اصلی یک مباحثه علمی این است که استدلال‌ها و شواهدی که برله یک نظریه ارائه می شوند باید مطابق معیارهای جامعه علمی مورد ارزیابی قرار گیرند. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که دلایل امور شخصی هستند. می توانم نظریه‌ام را به رضای خودم حمایت کنم، آن قدر مدرک دارم که مرا قانع کند.» اگر دلایلی که شما را راضی می کند دیگران را راضی نکند چیزی که دارید علم نیست، بلکه عقیده خود شماست. عقیده خصوصی و ذهنی است، ولی علم چنین نیست. این نکته به قدری اساسی است که قسمتی از تعریف دانش علمی را تشکیل می دهد.
چه نوع دلایلی برای دانشمندان قانع کننده اند؟ پاسخ تا حد قانع کننده‌ای به موضوع بستگی دارد. استدلال‌ها و شواهدی که برای مبحث زمین‌شناسی مناسبند به درد مکانیک کوانتوم نخواهند خورد. گفتن اینکه چه نوع استدلال‌ها و شواهدی قابل قبول نیستند ساده تر است. این کار را در فصل مربوط به علائم شبه علم انجام دادیم.
🔸سومین دستور اصلی این است که نظریه برنده باید نشان دهد که از رقبای خود بهتر است. کافی نیست دلائلی وجود داشته باشد که ظاهرا نظریه را تأیید می کنند. حتی وجود قرائن خوبی که ظاهرا آن را تأیید کنند کافی نیست. باید معلوم شود که نظریه برد بیشتری از سایر نظریات رقیب دارد. چه عاملی این نظریه را بهتر از نظریه دیگر می کند؟ نظریه باید بتواند مسائلی را حل کند که بقیه نمی توانند؛ ساده‌تر و به صرفه‌تر است؛ با واقعیت ها بهتر تطبیق پیدا می کند؛ قدرت پیش بینی بیشتری دارد..
🔸اول از همه، هر یک از نظریات رقیب باید یک امکان قابل دسترس باشند. وقتی می گوییم "قابل دسترس" ، می خواهیم تأکید کنیم که 1- نظریه باید برای جامعه علمی معلوم باشد و ۲- آن قدر توسعه یافته باشد که محاسن آن آشکار باشد. اگر به یک منازعه علمی قرن هفدهم نگاه کنیم و بگوییم «چه احمق هایی! چرا از نظریه نسبیت عمومی استفاده نکردند؟» کار ابلهانه ای کرده ایم. نمی‌توانیم برای ارزیابی یک مباحثه قرن هفدهمی پاسخ‌های قرن بیستم را که آن موقع در دست نبود به کار بریم. همچنین نمی‌توانیم وانمود کنیم که نظریات قدیمی‌تر و ابتدایی‌تر معادل نظریات جدید تر و پیچیده ترند. در بعضی محافل رسم است که چیزهایی از این قبیل بگویند :« هراکلیتوس کلید فیزیک مدرن را در اختیار داشت.» این فقط استعاره شاعرانه است. بصیرت یک فیلسوف قرن پنجم میلادی کجا و مکانیک کوانتومی قرن بیستم کجا. این به معنای کوچک شمردن دستاوردهای گذشتگان نیست. تنها آن چه در زمان بحث در اختیار طرفین بحث بوده است باید به حساب آورد. مکانیک کوانتومی در روزگار هراکلیتوس یک امکان قابل دسترس نبود و باید اضافه کنیم که هراکلیتوس خود در روزگار ما امکان قابل دسترس نیست. هر نظریه باید در زمان خود یک مدعی جدی باشد. چه عاملی یک نظریه را یک مدعی جدی میکند؟ نظریه باید قادر به توضیح واقعیت های مورد نظر باشد. نباید اشکال های بدیهی داشته باشد (مثلا خود را نقض کند). یا باید با چهارچوب علمی زمان خود سازگار باشد و یا دلیلی به نفع آن موجود باشد که به رغم نقض کردن بعضی از فرض‌های اساسی سزاوار توجه باشد. اگر نظریه به نسبت علم موجود انقلابی باشد نظریه پرداز باید استدلال کند که محاسن آن چنان زیاد است که به تغییر بنیادی دیدگاه می‌ارزد. – اتفاقا نظريات رقیب بر خلاف جانبگیری های بحث های مکتبی معمولا از لحاظ منطقی یکدیگر را نقض نمی‌کنند. دو عبارت در صورتی منطقا متناقض هستند که یکی نفی دیگری باشد – مثل گاوها پستاندار اند» و «گاوها پستاندار نیستند. در مباحثه، دو گروه را با یک جمله معرفی می کنند. یک گروه طرف مثبت را می گیرد و موافق آن استدلال می کند. تنها کاری برای نشان دادن اثبات حقانیت یک گروه لازم است ، نشان دادن خطای گروه دیگر است .بحث علمی نمی‌تواند به این شکل عمل کند زیرا {اثبات} یک نظریه‌ی علمی ، ویرانی نظریه‌ی دیگر نیست .در علم ، صحیح نیست که بگوییم که اگر رقیبان شما اشتباه کنند ، باید حق با شما باشد.کاملا"ممکن است که هر دو اشتباه کنید.
ارسطو تصور می کرد که خورشید در دور یک دایره کامل به دور زمین می‌گردد. کپرنیک فکر می‌کرد که زمین در یک دایره کامل به دور خورشید می‌گردد. این دو یک رقابت واقعی داشتند: نمی شد که هر دو حق داشته باشند. بعد معلوم شد که هر دو اشتباه می کردند: مدار زمین بیضوی است. اگر کپرنیک محتاط تر بود و فقط گفته بود که خورشید به دور زمین نمی‌چرخد چطور؟ در آن صورت هیچ رقابتی در کار نبود. او نظام ارسطویی را بدون ارائه نظام نجومی دیگری رد می کرد.
🔸دومین دستور اصلی یک مباحثه علمی این است که استدلال‌ها و شواهدی که برله یک نظریه ارائه می شوند باید مطابق معیارهای جامعه علمی مورد ارزیابی قرار گیرند. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که دلایل امور شخصی هستند. می توانم نظریه‌ام را به رضای خودم حمایت کنم، آن قدر مدرک دارم که مرا قانع کند.» اگر دلایلی که شما را راضی می کند دیگران را راضی نکند چیزی که دارید علم نیست، بلکه عقیده خود شماست. عقیده خصوصی و ذهنی است، ولی علم چنین نیست. این نکته به قدری اساسی است که قسمتی از تعریف دانش علمی را تشکیل می دهد.
چه نوع دلایلی برای دانشمندان قانع کننده اند؟ پاسخ تا حد قانع کننده‌ای به موضوع بستگی دارد. استدلال‌ها و شواهدی که برای مبحث زمین‌شناسی مناسبند به درد مکانیک کوانتوم نخواهند خورد. گفتن اینکه چه نوع استدلال‌ها و شواهدی قابل قبول نیستند ساده تر است. این کار را در فصل مربوط به علائم شبه علم انجام دادیم.
🔸سومین دستور اصلی این است که نظریه برنده باید نشان دهد که از رقبای خود بهتر است. کافی نیست دلائلی وجود داشته باشد که ظاهرا نظریه را تأیید می کنند. حتی وجود قرائن خوبی که ظاهرا آن را تأیید کنند کافی نیست. باید معلوم شود که نظریه برد بیشتری از سایر نظریات رقیب دارد. چه عاملی این نظریه را بهتر از نظریه دیگر می کند؟ نظریه باید بتواند مسائلی را حل کند که بقیه نمی توانند؛ ساده‌تر و به صرفه‌تر است؛ با واقعیت ها بهتر تطبیق پیدا می کند؛ قدرت پیش بینی بیشتری دارد..
Forwarded from اتچ بات
"📚بمناسبت نمایشگاه کتاب و کتابخوانی"
#معرفی_کتاب
#برگی_از_کتاب
🔍موضوع : #تفکر_انتقادی
(علم ، رسانه و دموکراسی )
از کتاب #ذهن_فریبکار_شما
(راهنمای علمی برای تفکر نقاد )
✍نویسنده : پروفسور استیون نوولا
(مترجمان جناب اکبر سلطانی و مریم آقازاده)
📚ناشر : اختران
👤گردآوری و ارائه : علیرضا طاهری
🗓تاریخ برگزاری : ۱۳۹۷/۰۲/۱۲
🕚ساعت : ۲۳ به وقت ایران
⬅️لینک ورود به گروه 👇👇
https://t.me/joinchat/BZy-gUdU58D3jhlx_FE9jA
#معرفی_کتاب
#برگی_از_کتاب
🔍موضوع : #تفکر_انتقادی
(علم ، رسانه و دموکراسی )
از کتاب #ذهن_فریبکار_شما
(راهنمای علمی برای تفکر نقاد )
✍نویسنده : پروفسور استیون نوولا
(مترجمان جناب اکبر سلطانی و مریم آقازاده)
📚ناشر : اختران
👤گردآوری و ارائه : علیرضا طاهری
🗓تاریخ برگزاری : ۱۳۹۷/۰۲/۱۲
🕚ساعت : ۲۳ به وقت ایران
⬅️لینک ورود به گروه 👇👇
https://t.me/joinchat/BZy-gUdU58D3jhlx_FE9jA
Telegram
attach 📎
#معرفی_اپلیکیشن📱
#google_docs
اپلیکیشن گوگل داکس یک نرم افزار تحت وب است که قابلیت اجرا بروی تمام دستگاه‌های هوشمند (لپتاب، تبلت، گوشی) را داراست.
اگر میخواهید یک فضای شخصی برای ذخیره، ویرایش و بارگذاری مجدد مطالب تلفیقی از متن، عکس و انیمیشن را به‌صورت چند رسانه ای، در اختیار داشته باشید و همزمان این اطلاعات را از طریق موبایل و لبتاب و یا از طریق یک کامپیوتر عمومی که به اینترنت دسترسی داشته باشد، بازخوانی کنید، گوگل داکس یک گزینه بسیار خوب برای شماست. با گوگل داکس، اسناد شما روی گوگل درایو ذخیره می‌شود و بدین ترتیب هرجایی از طریق اینترنت به اسناد خود دسترسی دارید.
نحوه‌ی دسترسی:
اولین راه دسترسی به این نرم افزار این است که شما یک حساب کاربری گوگل داشته باشید (جیمیل) اگر توسط مرورگر به صفحه گوگل وارد شوید می‌توانید اپلیکیشن داکس (docs) را در منوی اپلیکیشن (بالای صفحه) بیابید. در صورتی که از موبایل و تبلت استفاده می‌کنید می‌توانید اپلیکیشن آن را از گوگل‌پلی و اپ‌استور مستقیما دانلود و نصب‌کنید و با باز کردن آن بلافاصله وارد منوی شخصی خود شوید.
قابلیت ها و شیوه‌ی کار:
در واقع گوگل داکس یک نرم‌افزار بسیار ساده و مشابه آفیس ورد است. البته همه‌ی قابلیت های پیچیده‌ی آفیس را در حال حاضر ندارد اما تمام آنچه را که برای تهیه یک متن (فصل‌بندی، شماره‌گذاری، پاراگراف‌بندی، جدول‌بندی و ...) لازم دارید برایتان فراهم میکند. علاوه بر آن می‌توانید در فایل خود انیمیشن هم بارگذاری کنید، امکانی که در ورد وجود ندارد. شما می‌توانید جلسه تدریس، اطلاعات مهم شخصی و یا حتی مطالب جمع‌آوری شده‌ی خود را در یک فایل داکس ذخیره کنید و هر وقت به آن نیاز دارید آنها را از طریق اینترنت بازخوانی کنید. در واقع عملکرد آن مشابه صفحه پیام های ذخیره شده (saved messages ) در تلگرام است.
@LiberalScientists
اشتراک گذاری متن:
این نرم افزار قابلیت ویژه ای دارد که از طریق آن می‌توانید فایل خود را با دیگران اشتراک بگذارید.
به عبارت دیگر امکان ویرایش چند نفر بطور همزمان بروی یک متن را، آن هم توسط رابط کاربری بسیار ساده، فراهم می‌آورد. امکان قرار دادن کامنت و گذاشتن پیام در مورد تک‌تک کلمات یا جملات وجود دارد.
فایل داکس را می‌توانید به دو طریق با دیگران به اشتراک بگذارید. ۱) با استفاده از لینک فعال ۲) اجازه دسترسی و اشتراک فایل با استفاده از آدرس جیمیل. پس از اینکه فایل را با شخص دیگری به اشتراک گذاشتید او هم می‌تواند این فایل را در منوی حساب گوگل شخصی‌اش بیابد
می‌توانید میزان دسترسی را به یکی از حالت‌های کامنت و نظر گذاشتن، ویرایش مستقیم (دسترسی کامل) و یا فقط خواندن تغییر دهید.
به روز رسانی: احتمالا چندین پلتفرم بسیار مفید بزودی قابلیت های بیشتری به این اپلیکیشن تحت وب دهند. از جمله پلاگین برای نوشتن معادلات پیچیده ریاضی و یا ابزار های مفید دیگر
همچنین برای اطلاعات بیشتر می توانید ویدیوی زیر را در اپارات مشاهده کنید.
https://www.aparat.com/v/LFbfv/معرفی_گوگل_داکس_google_doc
@LiberalScientists
نگارنده: رضا شعبانی
#google_docs
اپلیکیشن گوگل داکس یک نرم افزار تحت وب است که قابلیت اجرا بروی تمام دستگاه‌های هوشمند (لپتاب، تبلت، گوشی) را داراست.
اگر میخواهید یک فضای شخصی برای ذخیره، ویرایش و بارگذاری مجدد مطالب تلفیقی از متن، عکس و انیمیشن را به‌صورت چند رسانه ای، در اختیار داشته باشید و همزمان این اطلاعات را از طریق موبایل و لبتاب و یا از طریق یک کامپیوتر عمومی که به اینترنت دسترسی داشته باشد، بازخوانی کنید، گوگل داکس یک گزینه بسیار خوب برای شماست. با گوگل داکس، اسناد شما روی گوگل درایو ذخیره می‌شود و بدین ترتیب هرجایی از طریق اینترنت به اسناد خود دسترسی دارید.
نحوه‌ی دسترسی:
اولین راه دسترسی به این نرم افزار این است که شما یک حساب کاربری گوگل داشته باشید (جیمیل) اگر توسط مرورگر به صفحه گوگل وارد شوید می‌توانید اپلیکیشن داکس (docs) را در منوی اپلیکیشن (بالای صفحه) بیابید. در صورتی که از موبایل و تبلت استفاده می‌کنید می‌توانید اپلیکیشن آن را از گوگل‌پلی و اپ‌استور مستقیما دانلود و نصب‌کنید و با باز کردن آن بلافاصله وارد منوی شخصی خود شوید.
قابلیت ها و شیوه‌ی کار:
در واقع گوگل داکس یک نرم‌افزار بسیار ساده و مشابه آفیس ورد است. البته همه‌ی قابلیت های پیچیده‌ی آفیس را در حال حاضر ندارد اما تمام آنچه را که برای تهیه یک متن (فصل‌بندی، شماره‌گذاری، پاراگراف‌بندی، جدول‌بندی و ...) لازم دارید برایتان فراهم میکند. علاوه بر آن می‌توانید در فایل خود انیمیشن هم بارگذاری کنید، امکانی که در ورد وجود ندارد. شما می‌توانید جلسه تدریس، اطلاعات مهم شخصی و یا حتی مطالب جمع‌آوری شده‌ی خود را در یک فایل داکس ذخیره کنید و هر وقت به آن نیاز دارید آنها را از طریق اینترنت بازخوانی کنید. در واقع عملکرد آن مشابه صفحه پیام های ذخیره شده (saved messages ) در تلگرام است.
@LiberalScientists
اشتراک گذاری متن:
این نرم افزار قابلیت ویژه ای دارد که از طریق آن می‌توانید فایل خود را با دیگران اشتراک بگذارید.
به عبارت دیگر امکان ویرایش چند نفر بطور همزمان بروی یک متن را، آن هم توسط رابط کاربری بسیار ساده، فراهم می‌آورد. امکان قرار دادن کامنت و گذاشتن پیام در مورد تک‌تک کلمات یا جملات وجود دارد.
فایل داکس را می‌توانید به دو طریق با دیگران به اشتراک بگذارید. ۱) با استفاده از لینک فعال ۲) اجازه دسترسی و اشتراک فایل با استفاده از آدرس جیمیل. پس از اینکه فایل را با شخص دیگری به اشتراک گذاشتید او هم می‌تواند این فایل را در منوی حساب گوگل شخصی‌اش بیابد
می‌توانید میزان دسترسی را به یکی از حالت‌های کامنت و نظر گذاشتن، ویرایش مستقیم (دسترسی کامل) و یا فقط خواندن تغییر دهید.
به روز رسانی: احتمالا چندین پلتفرم بسیار مفید بزودی قابلیت های بیشتری به این اپلیکیشن تحت وب دهند. از جمله پلاگین برای نوشتن معادلات پیچیده ریاضی و یا ابزار های مفید دیگر
همچنین برای اطلاعات بیشتر می توانید ویدیوی زیر را در اپارات مشاهده کنید.
https://www.aparat.com/v/LFbfv/معرفی_گوگل_داکس_google_doc
@LiberalScientists
نگارنده: رضا شعبانی
الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت #قسمت_پنجم #چهره‌ی_سنگی
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists
در مکانی بروی سطح مریخ که به آن سایدونیا* گفته می‌شود، یک تخته سنگ بزرگ وجود دارد که عرض آن به چند کیلومتر می‌رسد و بمانند چهره‌ای به آسمان خیره شده است. یک چهره به ظاهر انسان اما با ظاهری غیر دوستانه. از برخی جنبه‌‌‌ها شبیه به مجسمه‌‌های ساخته شده به پراکسیتلس* است. در ناحیه‌ای که تعداد زیادی تپه کم ارتفاع، احتمالا بوسیله ترکیبی از سیل‌‌‌ها و فرسایش باد پشت سر‌هم، به قالب اشکال عجیبی در آمده‌اند. شمار زیاد د‌هانه‌‌های اتشفشانی نشان می‌دهد پستی بلندی‌های اطراف آن میلیونها سال قدمت دارد.
بطور مداوم «چهره سنگی*» مورد توجه قرار می‌گرفت، هم در ایالات متحده و هم در شوروی سابق. در بیستم نوامبر 1984 تیتر «اخبار هفتگی جهان*»، یک تبلوید* محلی، ناستودنی به علت امانت خبری اش، چنین خوانده می‌شود:
«ادعای شگفت‌آور دانشمندان شوروی: بقایای معابدی بر روی مریخ پیدا شده است. مریخ‌نورد‌ها اجزای باقیمانده از یک تمدن 50000 ساله را کشف کردند.»
موارد افشا شده منسوب به یک منبع ناشناس شوروی می‌باشند که مشتاقانه به توصیف اکتشافات صورت گرفته توسط فضاپیمای شوروی می‌پردازد.
اما می‌توان گفت داستان «رخواره» کاملا متعلق به امریکایی‌ها است. اولین بار در سال ۱۹۷۶ توسط یکی از کاوشگران مجموعه وایکینگ کشف شد. این نوعی نقصان تاسف‌بار در تفسیر ناهمواریهای سطحی بود که بنا به گفته مقامات رسمی در اثر ترکیب فریب‌آمیز نور و سایه ایجاد می‌شود، که البته بلافاصله ناسا متهم به سرپوش گذاشتن بر «کشف بزرگ قرن» شد. برخی از مهندسین، متخصصین کامپیوتر و سایرین -برخی از آنها کارمندان پیمانی ناسا بودند- اوقات شخصی‌شان را صرف ارتقا کیفیت تصویر می‌کردند. شاید به این امید که از یک راز مهم پرده بردارند. این [چنین تلاشی] در علم ستودنی و حتی شایان تجلیل است- تا زمانی که مدارک و شواهد تا حد زیاد قابل استناد باشند. برخی از آنها به اندازه کافی محتاط بودند و شایسته بود که به ادامه فعالیت تشویق شوند. سایرین تعهد کمتری داشتند و استنباط‌شان این بود که نه تنها آن رخواره تندیسی اصیل و به‌یاد‌ماندنی از انسان است، بلکه حتی مدعی بودند که شهری در حوالی آن با معابد و برج و بارو‌هایی کشف شده است. همچنین نویسنده‌ای با یک استدلال نادرست، این موضوع را انتشار داده بود که این یادواره‌‌های تاریخی دارای موقعیت نجومی منحصر به فردی- البته نه در عصر حاضر بلکه در نیم‌ملیون سال پیش- بودند، و از آن چنین نتیجه می‌گیرد که عجایب سایدونی‌‌‌ها در آن عصر بسیار دور برپا شده‌اند. اما سازندگان آنها چگونه می‌تواند از میان انسانها باشد؟ نیم ملیون سال پیش، اجداد ما مشغول یادگیری کار کردن با ابزار‌های سنگی و آتش بودند و هیچ فضاپیمایی نداشتند.
رخوارههای مریخی با «نمونه‌‌های مشابه‌شان ... که توسط تمدن‌های ساکن زمین ساخته شده‌اند، مقایسه می‌شوند. رخوارههای زمینی اغلب رو به آسمان ساخته می‌شدند چرا که مشغول نگریستن به پروردگار می‌باشند». و یا اینکه این رخساره‌‌‌ها توسط بازماندگان جنگ‌های بین سیاره‌ای ساخته شده‌اند که سطح مریخ (و ماه) را ویران شده و غارت زده ر‌ها کرده‌اند؟ جدای از آن، چه عاملی مسبب وجود این حفره‌‌‌ها در سطح سیاره‌ای هستند؟ آیا این رخساره‌‌‌ها بقایای تمدنی انسانی است که سال‌ها پیش منقرض شده‌اند؟ آیا سازندگان اهل زمین بوده‌اند یا مریخ؟ آیا ممکن است اینها توسط موجوداتی از آنسوی کهکشان که موقتا در مریخ توقف داشته‌اند ساخته شده باشند؟ آیا اینها ر‌ها شده‌اند تا ما آنها را کشف کنیم؟ ممکن است که آن سازندگان همچنین به زمین آمده باشند و آغازگر حیات در اینجا بوده باشند؟ یا حداقل آغازگر حیات انسانی؟ آیا هر یک از آنان همان خدایان هستند؟ حدس و گمان‌های بی‌شماری در اینباره برانگیخته شده است.
اخیرا ادعا‌هایی مبنی بر وجود ارتباط بین یادواره‌‌های تاریخی مریخ و «حلقه‌‌های کشتزار*» موجود بروی کره زمین ارائه شده است. از منابع انرژی پایان ناپذیر آماده استخراج ماشین‌‌های مریخی‌‌های باستانی گرفته تا سرپوش نهادن گسترده ناسا و پنهان کردن حقیقت از مردم آمریکا. چنین اظهاراتی، از گمانه‌زنی‌‌های نابخردانه در مورد اشکال مرموز و مبهم زمین شناختی، پا را فراتر می‌نهد.
@LiberalScientists
بطور مداوم «چهره سنگی*» مورد توجه قرار می‌گرفت، هم در ایالات متحده و هم در شوروی سابق. در بیستم نوامبر 1984 تیتر «اخبار هفتگی جهان*»، یک تبلوید* محلی، ناستودنی به علت امانت خبری اش، چنین خوانده می‌شود:
«ادعای شگفت‌آور دانشمندان شوروی: بقایای معابدی بر روی مریخ پیدا شده است. مریخ‌نورد‌ها اجزای باقیمانده از یک تمدن 50000 ساله را کشف کردند.»
موارد افشا شده منسوب به یک منبع ناشناس شوروی می‌باشند که مشتاقانه به توصیف اکتشافات صورت گرفته توسط فضاپیمای شوروی می‌پردازد.
اما می‌توان گفت داستان «رخواره» کاملا متعلق به امریکایی‌ها است. اولین بار در سال ۱۹۷۶ توسط یکی از کاوشگران مجموعه وایکینگ کشف شد. این نوعی نقصان تاسف‌بار در تفسیر ناهمواریهای سطحی بود که بنا به گفته مقامات رسمی در اثر ترکیب فریب‌آمیز نور و سایه ایجاد می‌شود، که البته بلافاصله ناسا متهم به سرپوش گذاشتن بر «کشف بزرگ قرن» شد. برخی از مهندسین، متخصصین کامپیوتر و سایرین -برخی از آنها کارمندان پیمانی ناسا بودند- اوقات شخصی‌شان را صرف ارتقا کیفیت تصویر می‌کردند. شاید به این امید که از یک راز مهم پرده بردارند. این [چنین تلاشی] در علم ستودنی و حتی شایان تجلیل است- تا زمانی که مدارک و شواهد تا حد زیاد قابل استناد باشند. برخی از آنها به اندازه کافی محتاط بودند و شایسته بود که به ادامه فعالیت تشویق شوند. سایرین تعهد کمتری داشتند و استنباط‌شان این بود که نه تنها آن رخواره تندیسی اصیل و به‌یاد‌ماندنی از انسان است، بلکه حتی مدعی بودند که شهری در حوالی آن با معابد و برج و بارو‌هایی کشف شده است. همچنین نویسنده‌ای با یک استدلال نادرست، این موضوع را انتشار داده بود که این یادواره‌‌های تاریخی دارای موقعیت نجومی منحصر به فردی- البته نه در عصر حاضر بلکه در نیم‌ملیون سال پیش- بودند، و از آن چنین نتیجه می‌گیرد که عجایب سایدونی‌‌‌ها در آن عصر بسیار دور برپا شده‌اند. اما سازندگان آنها چگونه می‌تواند از میان انسانها باشد؟ نیم ملیون سال پیش، اجداد ما مشغول یادگیری کار کردن با ابزار‌های سنگی و آتش بودند و هیچ فضاپیمایی نداشتند.
رخوارههای مریخی با «نمونه‌‌های مشابه‌شان ... که توسط تمدن‌های ساکن زمین ساخته شده‌اند، مقایسه می‌شوند. رخوارههای زمینی اغلب رو به آسمان ساخته می‌شدند چرا که مشغول نگریستن به پروردگار می‌باشند». و یا اینکه این رخساره‌‌‌ها توسط بازماندگان جنگ‌های بین سیاره‌ای ساخته شده‌اند که سطح مریخ (و ماه) را ویران شده و غارت زده ر‌ها کرده‌اند؟ جدای از آن، چه عاملی مسبب وجود این حفره‌‌‌ها در سطح سیاره‌ای هستند؟ آیا این رخساره‌‌‌ها بقایای تمدنی انسانی است که سال‌ها پیش منقرض شده‌اند؟ آیا سازندگان اهل زمین بوده‌اند یا مریخ؟ آیا ممکن است اینها توسط موجوداتی از آنسوی کهکشان که موقتا در مریخ توقف داشته‌اند ساخته شده باشند؟ آیا اینها ر‌ها شده‌اند تا ما آنها را کشف کنیم؟ ممکن است که آن سازندگان همچنین به زمین آمده باشند و آغازگر حیات در اینجا بوده باشند؟ یا حداقل آغازگر حیات انسانی؟ آیا هر یک از آنان همان خدایان هستند؟ حدس و گمان‌های بی‌شماری در اینباره برانگیخته شده است.
اخیرا ادعا‌هایی مبنی بر وجود ارتباط بین یادواره‌‌های تاریخی مریخ و «حلقه‌‌های کشتزار*» موجود بروی کره زمین ارائه شده است. از منابع انرژی پایان ناپذیر آماده استخراج ماشین‌‌های مریخی‌‌های باستانی گرفته تا سرپوش نهادن گسترده ناسا و پنهان کردن حقیقت از مردم آمریکا. چنین اظهاراتی، از گمانه‌زنی‌‌های نابخردانه در مورد اشکال مرموز و مبهم زمین شناختی، پا را فراتر می‌نهد.
@LiberalScientists
اگر ما سر در کار خود فرو ببریم و خود را به دانش عمومی محدود کنیم و کشفیات تاریخی جعلی را که توسط تشکیلات مطبوعاتی و مجلات پر‌زرق و برق از ناکجا خلق می‌شوند، نادیده انگاریم، آنگاه در مورد ما چه می‌توان گفت؟ وقتی که ما درک و شناحتی سطحی از رخواره کذایی داشته باشیم، [از شگفتی] مو به تنمان سیخ می‌شود اما وقتی دانش بیشتری [به آن] بدست آوریم اسرار‌آمیز بودن آن اندک‌اندک رنگ می‌بازد.(توضیح اضافی: هرچه دانش ما به موضوعی ناچیزتر باشد شگفتی و اعجاب انگیزی ما را در بر می‌گیرد اما با افزایش شناخت‌مان، رمز آلودگی آن از بین می‌رود و ذهنیت جویای افسانه از بین می‌رود).
سطح سیاره مریخ در حدود 150 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. آیا این باید شگفتی‌آور باشد که چیزی در ابعاد یک تمبر پستی از میان ۱۵۰ میلیون تمبر دیگر، خصوصا با داشتن مهارت تشخیص چهره که از بدو تولد در نهاد ماست، ساخته دست بشری به نظر برسد؟ وقتی ما مجموعه‌ای از پستی و بلندی‌ها، صخره‌‌‌ها و دیگر اشکال پیچیده سطحی در هم و برهم مجاور یکدیگر را بررسی میکنیم، متوجه می‌شویم که جزئیات آن به چیزهایی می‌مانند که به هیچ وجه چهره انسان را تداعی نمیکند. چرا باید چنین تشابهی وجود داشته باشد؟ آیا معماران مریخی عصر باستان تنها همین صخره (یا شاید تعدادی از آنها) را تغییر شکل داده‌اند و آن تعداد [بی شمار] دیگر را به حال خود ر‌ها کرده‌اند؟ یا اینکه مثلا نباید نتیجه بگیریم که آن تعداد دیگر صخره‌‌‌ها را نیز به شکل چهره‌‌های عجیب غریب دیگری که برای ما شناخته شده نیست، درآورده‌اند؟
با ریزبینی و دقت بیشتر در تصویر اصلی درمی‌یابیم که یک نقطه‌ای تاریک در میانه صورت شبیه به سوراخ بینی وجود دارد - چیزی که تصور چهره را آسان‌تر میکند- در واقع نقطه بی‌رنگی است که ماحصل از دست رفتن ارتباط رادیویی بین مریخ و زمین است. بهترین تصویر از رخواره نشان می‌دهد یک سمت آن با نور خورشید روشن و سمت دیگر در سایه‌ای عمیق فرو رفته است. با استفاده از داده‌‌های دیجیتالی اصلی می‌توان کنتراست را در سایه آن بشدت افزایش داد. وقتی این عمل صورت گیرد چیزی متفاوت با یک چهره در آن می‌یابیم. در بهترین حالت یک چهره نیمه‌کاره است. با وجود نفس‌‌های حبس‌شده و قلب‌‌های تپنده‌ی ما (کنایه از ذوق و شوق ایجاد هیجان ازیک کشف مرموز) تندیس مرموز مریخی چیزی طبیعی به نظر می‌رسد - نه یک مجسمه دست‌ساز و مدلی از چهره انسان. این مجموعه احتمالاً با یک فرایند تدریجی زمین شناختی در طول میلیونها حجاری شده است.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
سطح سیاره مریخ در حدود 150 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. آیا این باید شگفتی‌آور باشد که چیزی در ابعاد یک تمبر پستی از میان ۱۵۰ میلیون تمبر دیگر، خصوصا با داشتن مهارت تشخیص چهره که از بدو تولد در نهاد ماست، ساخته دست بشری به نظر برسد؟ وقتی ما مجموعه‌ای از پستی و بلندی‌ها، صخره‌‌‌ها و دیگر اشکال پیچیده سطحی در هم و برهم مجاور یکدیگر را بررسی میکنیم، متوجه می‌شویم که جزئیات آن به چیزهایی می‌مانند که به هیچ وجه چهره انسان را تداعی نمیکند. چرا باید چنین تشابهی وجود داشته باشد؟ آیا معماران مریخی عصر باستان تنها همین صخره (یا شاید تعدادی از آنها) را تغییر شکل داده‌اند و آن تعداد [بی شمار] دیگر را به حال خود ر‌ها کرده‌اند؟ یا اینکه مثلا نباید نتیجه بگیریم که آن تعداد دیگر صخره‌‌‌ها را نیز به شکل چهره‌‌های عجیب غریب دیگری که برای ما شناخته شده نیست، درآورده‌اند؟
با ریزبینی و دقت بیشتر در تصویر اصلی درمی‌یابیم که یک نقطه‌ای تاریک در میانه صورت شبیه به سوراخ بینی وجود دارد - چیزی که تصور چهره را آسان‌تر میکند- در واقع نقطه بی‌رنگی است که ماحصل از دست رفتن ارتباط رادیویی بین مریخ و زمین است. بهترین تصویر از رخواره نشان می‌دهد یک سمت آن با نور خورشید روشن و سمت دیگر در سایه‌ای عمیق فرو رفته است. با استفاده از داده‌‌های دیجیتالی اصلی می‌توان کنتراست را در سایه آن بشدت افزایش داد. وقتی این عمل صورت گیرد چیزی متفاوت با یک چهره در آن می‌یابیم. در بهترین حالت یک چهره نیمه‌کاره است. با وجود نفس‌‌های حبس‌شده و قلب‌‌های تپنده‌ی ما (کنایه از ذوق و شوق ایجاد هیجان ازیک کشف مرموز) تندیس مرموز مریخی چیزی طبیعی به نظر می‌رسد - نه یک مجسمه دست‌ساز و مدلی از چهره انسان. این مجموعه احتمالاً با یک فرایند تدریجی زمین شناختی در طول میلیونها حجاری شده است.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
برشی از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
نوشته‌ی #کارل_سیگن
بطور کلی ایده‌های نو، خلاقیت و ابتکار همواره ما را به نوعی آزادی رهنمون می‌سازند، یک جست و خیز برای عبور از موانع و کنار گذاشتن محدودیت‌ها. آزادی یک پیش‌نیاز برای ادامه‌ی رویکرد ظریف تجربه‌گرایی در علم است، به‌همین دلیل است که اتحاد جماهیر شوروی نتوانست یک جامعه تمامیت‌خواه باقی بماند و در عین حال از لحاظ فناوری هم با دنیای جدید رقابت کند. از طرف دیگر علم تجربی -یا بهتر است بگوییم تلفیق ظریف شک‌گرایی و انعطاف‌پذیری و تهییج گوناگونی افکار و گفتمان- نوعی پیش‌نیاز برای ادامه‌ی تمرین آزادی‌خواهی در یک اجتماع صنعتی و دارای فن‌آوری بالا است.
همین‌که پافشاری مذهب را بر این دیدگاه رایج که زمین مرکز عالم است، به پرسش گرفتید، دلیلی نمی‌ماند که این ادعای مکرر و قاطع رهبران مذهبی را مبنی بر اینکه خداوند پادشاهان را برای حکومت بر ما فرستاده است، بپذیرید. در قرن هفدهم به آسانی می‌توانستید انگلیسی‌ها یا هیئت منصفه را در ایالات مستعمره به یک پیکار جنون‌آمیز بر سر فلان عمل پرهیزکارانه یا ارتداد تحریک کنید. آنها حاضر بودند مردم را تا سر حد مرگ بخاطر عقایدشان شکنجه کنند. اما در اواخر قرن هفدهم دیگر آنقدر با اطمینان این کار را انجام نمی‌دادند.
گفته‌ی دیگری از راسیتا (برگرفته از کتابش، به بار نشستن نظام جمهوری، سال ۱۹۵۳):
تحت تاثیر جامعه‌ی امریکایی، مسیحیت تا اندازه‌ای معتدل‌تر و انسانی‌تر شده است -بردباری بیشتری در مجادله‌ی بین مذاهب از خود نشان می‌دهد، با گسترش نیک‌اندیشی و خردگرایی، لیبرال‌تر عمل میکند، با گسترش علم تجربه‌گراتر، در شکل‌گیری دموکراسی فرد گراتر عمل میکند. مهمتر آنکه، به‌صورت روز افزون تعداد افراد بیشتری از مهاجرین، طبق اظهارات مبنی بر تاسف یکی از واعظین مذهبی، سکولارتر و شک‌گراتر می‌شوند.
حقوق شهروندی مذهب را از حکومت جدا می‌داند، بیشتر به این دلیل که بسیاری از مذاهب در جمود فکری غرق هستند، پیروان هر یک متقاعد شده‌اند که حقایق بطور انحصاری نزد خودشان است و بنابراین به خودشان حق می‌دهند که این حقیقت را بر دیگران تحمیل کند. اغلب طرفداران و رهبران چنین ادیان تمامیت‌خواهی نمی‌توانند به‌هیچ‌روی، بر سر اصولی به توافق برسند و یا اینکه بپذیرند که حقیقت ممکن است نزد مکتب فکری رقیب باشد.
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists
نوشته‌ی #کارل_سیگن
بطور کلی ایده‌های نو، خلاقیت و ابتکار همواره ما را به نوعی آزادی رهنمون می‌سازند، یک جست و خیز برای عبور از موانع و کنار گذاشتن محدودیت‌ها. آزادی یک پیش‌نیاز برای ادامه‌ی رویکرد ظریف تجربه‌گرایی در علم است، به‌همین دلیل است که اتحاد جماهیر شوروی نتوانست یک جامعه تمامیت‌خواه باقی بماند و در عین حال از لحاظ فناوری هم با دنیای جدید رقابت کند. از طرف دیگر علم تجربی -یا بهتر است بگوییم تلفیق ظریف شک‌گرایی و انعطاف‌پذیری و تهییج گوناگونی افکار و گفتمان- نوعی پیش‌نیاز برای ادامه‌ی تمرین آزادی‌خواهی در یک اجتماع صنعتی و دارای فن‌آوری بالا است.
همین‌که پافشاری مذهب را بر این دیدگاه رایج که زمین مرکز عالم است، به پرسش گرفتید، دلیلی نمی‌ماند که این ادعای مکرر و قاطع رهبران مذهبی را مبنی بر اینکه خداوند پادشاهان را برای حکومت بر ما فرستاده است، بپذیرید. در قرن هفدهم به آسانی می‌توانستید انگلیسی‌ها یا هیئت منصفه را در ایالات مستعمره به یک پیکار جنون‌آمیز بر سر فلان عمل پرهیزکارانه یا ارتداد تحریک کنید. آنها حاضر بودند مردم را تا سر حد مرگ بخاطر عقایدشان شکنجه کنند. اما در اواخر قرن هفدهم دیگر آنقدر با اطمینان این کار را انجام نمی‌دادند.
گفته‌ی دیگری از راسیتا (برگرفته از کتابش، به بار نشستن نظام جمهوری، سال ۱۹۵۳):
تحت تاثیر جامعه‌ی امریکایی، مسیحیت تا اندازه‌ای معتدل‌تر و انسانی‌تر شده است -بردباری بیشتری در مجادله‌ی بین مذاهب از خود نشان می‌دهد، با گسترش نیک‌اندیشی و خردگرایی، لیبرال‌تر عمل میکند، با گسترش علم تجربه‌گراتر، در شکل‌گیری دموکراسی فرد گراتر عمل میکند. مهمتر آنکه، به‌صورت روز افزون تعداد افراد بیشتری از مهاجرین، طبق اظهارات مبنی بر تاسف یکی از واعظین مذهبی، سکولارتر و شک‌گراتر می‌شوند.
حقوق شهروندی مذهب را از حکومت جدا می‌داند، بیشتر به این دلیل که بسیاری از مذاهب در جمود فکری غرق هستند، پیروان هر یک متقاعد شده‌اند که حقایق بطور انحصاری نزد خودشان است و بنابراین به خودشان حق می‌دهند که این حقیقت را بر دیگران تحمیل کند. اغلب طرفداران و رهبران چنین ادیان تمامیت‌خواهی نمی‌توانند به‌هیچ‌روی، بر سر اصولی به توافق برسند و یا اینکه بپذیرند که حقیقت ممکن است نزد مکتب فکری رقیب باشد.
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists
animation.gif
148.3 KB
الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت #قسمت_پایانی #از_رخوارههای_مریخی_تا_نشریات_زرد
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists
حتی اگر بر همگان آشکار شود که این ناهمواریهای سطح مریخ، خاصیت ژئولوژیک آن هستند و نه بنا‌های دست‌ساز [تمدنی هوشمند]، ترس من از آن است که حکایت تندیس‌‌های رخواره (و عجایب مشابه آن) پایانی نداشته باشد. در حال حاضر نیز، در نشریات زرد موجود در سوپرمارکتها، گزارش‌هایی از مشاهده رخوارههای مشابه، از ونوس گرفته تا نپتون (معلق در ابر‌های سیاره گازی؟) وجود دارد. این «اکتشافات» معمولا به فضاپیما‌های جعلی روسیه و یا دانشمندان خیالی فضایی مرتبط می‌شوند که البته بررسی اصالت ماجرا را برای یک شک‌گرای فعال دشوار میکند.
یکی از گزارش‌های علاقه‌مندان به رخوارههای مریخی چنین بیان میکند:
خبر تکان دهنده قرن
سانسور شده توسط ناسا
بدلیل ترس از شکست و فروریزش مذهب
کشف یک مخروبه باستانی منسوب به فضایی‌‌‌ها بر سطح ماه.
در مطالعات و بررسی‌‌های دقیق ماه، وجود یک شهر عظیم، با ابعادی به بزرگی لس‌آنجلس، پوشیده شده توسط یک گنبد شیشه‌ای بسیار بزرگ، بجا‌مانده از میلیونها سال پیش و مخروبه به دلیل بارش شهابی، تایید شده است. این مخروبه دارای برجی به ارتفاع پنج مایل شامل اتاقک مکعبی شکل در بالای آن به مساحت یک مایل مربع بوده است. و اما شواهد؟ تصاویر بدست آمده از ماموریت ربوتیک آپولو و ناسا، که اهمیت آن توسط دولت نادیده گرفته شده است اما توسط دانشمندان ماه‌شناس دیگر کشور‌ها که برای دولت کار نمی‌کنند بازنگری شده است.
موضوع گزارشات 18 آگوست سال 1992 در روزنامه اخبار هفتگی جهان، این بود که ماهواره سری ناسا، هزاران و یا حتی ملیون‌ها صدا را ضبط کرده است که از سیاه چاله واقع در کهکشان M51 ساطع می‌شود. و همه آنها بار‌ها و بار‌ها به زبان انگلیسی می‌خوانند: ببالید، ببالید، ببالید به ارباب والامقام. حتی یک گزارش از جراید زرد وجود دارد که هرچند مبهم اما بصورت کاملا مصور ادعا میکند با استفاده از یک فضا‌پیما از خدا، یا دست‌کم چشم‌‌ها و تیغه بینی‌اش، منقوش در سحابی جبار، تصویر‌برداری شده است.
تیتر اخبار هفتگی جهان در بیستم جولای 1993 چنین نمایش می‌دهد: «کلینتون با جان.اف.کندی دیدار کرد». این عنوان با یک عکس ساختگی از جان کندی سالخورده و خمیده، روی ویلچیر در اردوگاه کمپ‌دیوید همراه شده است که نشان می‌دهد او از سوءقصد جان سالم بدر برده است. بسیاری از صفحات داخلی این نشریه زرد به موضوعات جذاب دیگر پرداخته‌اند. در «بارش شهابی آخرا‌لزمانی»، طبق یک سند [به گفته آنها] فوق سری، از زبان یک دانشمند والا‌مرتبه، اینطور بیان شده است که، در 11 نوامبر 1993 یک شهاب‌سنگ از کهکشان ام.۱۶۷ با زمین برخورد خواهد کرد و «این می‌تواند به معنای پایان حیات بر روی سیاره زمین باشد». طبق گفته‌ی آنها، «رئیس‌جمهور کلینتون از مکان دقیق و سرعت این شهاب‌سنگ به طور پیوسته مطلع می‌شود». شاید این یکی از موضوعاتی است که او در دیدارش با کندی به آن پرداخته است. هر‌طور که باشد، این موضوع که زمین از این فاجعه جان بدر برده است، نشان می‌دهد اختصاص یک پاراگراف به این موضوع حتی به صرف یادآوری، پس از تاریخ بدون حادثه ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳، بیهوده است. عنوان انتقادی نویسنده مبنی بر پر نکردن سر مقاله با اخبار پایان جهان، دست کم می‌تواند این را توجیه کند.
برخی این را صرفا یک شوخی و سرگرمی می‌بینند. در هر حال، ما در دوره‌ای زندگی میکنیم که احتمال برخورد یک شهاب‌سنگ با زمین، مدت‌ها پیش از آن قابل محاسبه است. (این علم واقعی است که الهام بخش است، اگر منظور از کلمه الهام در داستان مطرح شده در مجله مذکور دقیق باشد) نهاد‌های اطلاعاتی دولتی [مستمرا] در حال بررسی و چاره‌اندیشی در مورد آن هستند. اما داستانهایی مشابه این، موضوع را با هیجان و اغراق، به سناریو‌های اخرالزمانی در می‌آمیزند، و تشخیص خطر واقعی از دروغ‌‌ها و او‌هامات مطبوعاتی را برای عموم جامعه دشوار می‌کنند، و [در عین حال] می‌توانند به طرز قابل تصوری توانایی ما را در انجام اقدامات پیشگیرانه از خطر کاهش دهند.
از این جراید شکایاتی نیز صورت می‌پذیرد-گهگاه از جانب هنرمندانی که نقش نفرت‌انگیز خود را [در ماجرا‌های بیان شده] قویا انکار می‌کنند- و میزان هنگفتی پول از دستی به دست دیگر جابجا می‌شود. این جراید الزاما باید این قبیل شکایات را بخشی از خسارت‌‌های [ناگزیر] انجام یک تجارت سود‌آور به‌حساب آورند.
یکی از گزارش‌های علاقه‌مندان به رخوارههای مریخی چنین بیان میکند:
خبر تکان دهنده قرن
سانسور شده توسط ناسا
بدلیل ترس از شکست و فروریزش مذهب
کشف یک مخروبه باستانی منسوب به فضایی‌‌‌ها بر سطح ماه.
در مطالعات و بررسی‌‌های دقیق ماه، وجود یک شهر عظیم، با ابعادی به بزرگی لس‌آنجلس، پوشیده شده توسط یک گنبد شیشه‌ای بسیار بزرگ، بجا‌مانده از میلیونها سال پیش و مخروبه به دلیل بارش شهابی، تایید شده است. این مخروبه دارای برجی به ارتفاع پنج مایل شامل اتاقک مکعبی شکل در بالای آن به مساحت یک مایل مربع بوده است. و اما شواهد؟ تصاویر بدست آمده از ماموریت ربوتیک آپولو و ناسا، که اهمیت آن توسط دولت نادیده گرفته شده است اما توسط دانشمندان ماه‌شناس دیگر کشور‌ها که برای دولت کار نمی‌کنند بازنگری شده است.
موضوع گزارشات 18 آگوست سال 1992 در روزنامه اخبار هفتگی جهان، این بود که ماهواره سری ناسا، هزاران و یا حتی ملیون‌ها صدا را ضبط کرده است که از سیاه چاله واقع در کهکشان M51 ساطع می‌شود. و همه آنها بار‌ها و بار‌ها به زبان انگلیسی می‌خوانند: ببالید، ببالید، ببالید به ارباب والامقام. حتی یک گزارش از جراید زرد وجود دارد که هرچند مبهم اما بصورت کاملا مصور ادعا میکند با استفاده از یک فضا‌پیما از خدا، یا دست‌کم چشم‌‌ها و تیغه بینی‌اش، منقوش در سحابی جبار، تصویر‌برداری شده است.
تیتر اخبار هفتگی جهان در بیستم جولای 1993 چنین نمایش می‌دهد: «کلینتون با جان.اف.کندی دیدار کرد». این عنوان با یک عکس ساختگی از جان کندی سالخورده و خمیده، روی ویلچیر در اردوگاه کمپ‌دیوید همراه شده است که نشان می‌دهد او از سوءقصد جان سالم بدر برده است. بسیاری از صفحات داخلی این نشریه زرد به موضوعات جذاب دیگر پرداخته‌اند. در «بارش شهابی آخرا‌لزمانی»، طبق یک سند [به گفته آنها] فوق سری، از زبان یک دانشمند والا‌مرتبه، اینطور بیان شده است که، در 11 نوامبر 1993 یک شهاب‌سنگ از کهکشان ام.۱۶۷ با زمین برخورد خواهد کرد و «این می‌تواند به معنای پایان حیات بر روی سیاره زمین باشد». طبق گفته‌ی آنها، «رئیس‌جمهور کلینتون از مکان دقیق و سرعت این شهاب‌سنگ به طور پیوسته مطلع می‌شود». شاید این یکی از موضوعاتی است که او در دیدارش با کندی به آن پرداخته است. هر‌طور که باشد، این موضوع که زمین از این فاجعه جان بدر برده است، نشان می‌دهد اختصاص یک پاراگراف به این موضوع حتی به صرف یادآوری، پس از تاریخ بدون حادثه ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳، بیهوده است. عنوان انتقادی نویسنده مبنی بر پر نکردن سر مقاله با اخبار پایان جهان، دست کم می‌تواند این را توجیه کند.
برخی این را صرفا یک شوخی و سرگرمی می‌بینند. در هر حال، ما در دوره‌ای زندگی میکنیم که احتمال برخورد یک شهاب‌سنگ با زمین، مدت‌ها پیش از آن قابل محاسبه است. (این علم واقعی است که الهام بخش است، اگر منظور از کلمه الهام در داستان مطرح شده در مجله مذکور دقیق باشد) نهاد‌های اطلاعاتی دولتی [مستمرا] در حال بررسی و چاره‌اندیشی در مورد آن هستند. اما داستانهایی مشابه این، موضوع را با هیجان و اغراق، به سناریو‌های اخرالزمانی در می‌آمیزند، و تشخیص خطر واقعی از دروغ‌‌ها و او‌هامات مطبوعاتی را برای عموم جامعه دشوار می‌کنند، و [در عین حال] می‌توانند به طرز قابل تصوری توانایی ما را در انجام اقدامات پیشگیرانه از خطر کاهش دهند.
از این جراید شکایاتی نیز صورت می‌پذیرد-گهگاه از جانب هنرمندانی که نقش نفرت‌انگیز خود را [در ماجرا‌های بیان شده] قویا انکار می‌کنند- و میزان هنگفتی پول از دستی به دست دیگر جابجا می‌شود. این جراید الزاما باید این قبیل شکایات را بخشی از خسارت‌‌های [ناگزیر] انجام یک تجارت سود‌آور به‌حساب آورند.
آنها در دفاعیات خویش اغلب اذعان می‌دارند که این لطف نویسندگانشان است و هیچ مسئولیت سازمانی برای بررسی حقیقت مطالبشان که منتشر می‌کنند، ندارند. سال آیْوُن سردبیر مجله‌ی اخبار هفتگی جهان، درباره داستانهایی که به چاپ رسانده می‌گوید: «تمام چیزی که می‌دانم، اینست که اینها ماحصل تصورات خلاق هستند. اما چون این یک خلاصه‌نامه است، نیازی نیست در مورد متن داستان از خود پرسشی داشته باشیم». افراد منتقد و بدبین روزنامهها را بفروش نمی‌رسانند. نویسندگانی که از این قبیل مجلات فاصله گرفته‌اند این خلاقیت را چنین توصیف می‌کنند که طی جلساتی نویسندگان و سردبیر‌ها داستان‌ها و تیتر‌ها را، بطور کامل خلق می‌کنند، [آنها معتقدند] هر چه داستان‌ها مهیج‌تر باشد مطلب جذاب‌تر است.
گذشته، از تعداد بیشمار خوانندگان، آیا تعداد افرادی که تنها به ظاهر داستان توجه می‌کنند زیاد نیست، کسانی که باور دارند اگر این مطالب صحت نداشته باشد جراید «نمی توانند» آنرا به چاپ رسانند؟ برخی از خوانندگان این نشریات که شخصا با آنها صحبت کردم به این موضع اصرار می‌ورزند که آنها را تنها برای سرگرمی می‌خوانند، به همان‌صورت که مسابقات کشتی را از تلویزیون تماشا می‌کنند، که آنها جزو معدود افرادی هستند که این چیزها را باور نمی‌کنند، که خوانندگان این نشریات هم به اندازه ناشران آنها می‌دانند این موارد بی معنا از روی بوالهوسی دنبال می‌شوند. اما صندوق پیام من، مؤید آن است که تعداد زیادی از آمریکایی‌ها این روزنامهها را در واقع با جدیت تهیه و مطالعه می‌کنند.
بازار این مجلات (چکیده اخبار شامل تصاویر پر زرق و برق و اغراق آمیز) در این دهه (دهه نود) در حال گسترش است و حریصانه در حال بلعیدن دیگر رسانه هاست. روزنامهها، مجلات و برنامه‌‌های تلویزیونی تحت محدودیت‌‌های اعمال شده توسط سیستم دقیق «سانسور» کار می‌کنند، اهرم فشاری که در حقیقت پرفروش بودن خروجی رسانه‌‌هایی با استاندرد‌های شفافیت بسیار کم است. ما می‌توانیم این را در نسل جدیدی از نشریات زرد تلویزیونی و بطور فزاینده‌ای در اخبار و برنامه‌‌های آموزشی مشاهده کنیم.
چنین گزارش‌هایی [همچنان] ادامه می‌یابند و بر شمار آنها افزوده می‌شود، تنها به این دلیل که خریدار دارند. فکر می‌کنم به این دلیل که بسیاری از ما دوست داریم تغییری در زندگی یکنواخت‌مان بدهیم، تا آن حس پرواز که از کودکی بیاد داریم، دوباره بیدار شود، و همچنین در موارد کمی برای اینکه از ته قلب بتوانیم باور داشته باشیم کسی مسن‌تر، داناتر و حکیم‌تر [از خودمان] پیش از پیدایش ما وجود داشته و نگهبان ما است. مسلما ایمان در نظر بسیاری افراد کافی نیست، آنها دلیل و مدرک محکم علمی می‌خواهند، آنها مهر تایید دانش تجربی را می‌طلبند و حاضر نیستند شواهد دقیق و قابل استناد را که در برگیرنده‌ی میزان اعتبار این مهر تایید است، ر‌ها کنند. چقدر آرامش‌بخش خواهد بود: که شک گرایی را براندازیم! آنگاه آن بار مسئولیت دردآور مواظبت از خویش برچیده خواهد شد. ما نگران هستیم- و دلایل خوبی برای این نگرانی داریم-که چه پیش می‌آید اگر مسئولیت آینده بشریت تنها بر عهده خودمان باشد.
اینها معجزات امروزی هستند که توسط عده‌ای بی‌شرمانه از هیچ به‌یکباره ساخته و پرداخته می‌شوند و پژوهش‌های موشکافانه و مبتنی بر شک گرایی را دور می‌زنند، و با هزینه‌ای اندک در سوپرمارکتها، فروشگاه‌‌ها و دیگر مکان‌‌های عمومی در دسترس قرار می‌گیرند. یکی از نمود‌های نشریات زرد این است که علم را، یعنی ابزاری که اصولا اطمینان و ایمان [کاذب] ما را به چالش می‌کشد، آن چنان جلوه دهد که گویی دستاویزی جهت صحه گذاشتن بر باور‌های باستانی‌مان است و در جهت همسو کردن شبه‌علم و شبه‌مذهب گام برمی‌دارد.
در ماموریت‌های آینده به مریخ یا سیارات جذاب دیگر در گردنه این جنگل کیهانی عجایب بسیاری را-حتی در مقیاس افسانه‌ای- ممکن است بیابیم. اما ما انسانها استعداد ویژه‌ای در فریفتن خویش داریم. شک‌گرایی باید یکی از اجزای بسته پژوهشی ما باشد، در غیر این صورت از مسیر خود خارج خواهیم شد. شگفتی‌‌های بسیاری در این جهان وجود دارد، بدون نیاز به اینکه چیزی را از پیش بسازیم و جعل کنیم.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و آگاهی
گذشته، از تعداد بیشمار خوانندگان، آیا تعداد افرادی که تنها به ظاهر داستان توجه می‌کنند زیاد نیست، کسانی که باور دارند اگر این مطالب صحت نداشته باشد جراید «نمی توانند» آنرا به چاپ رسانند؟ برخی از خوانندگان این نشریات که شخصا با آنها صحبت کردم به این موضع اصرار می‌ورزند که آنها را تنها برای سرگرمی می‌خوانند، به همان‌صورت که مسابقات کشتی را از تلویزیون تماشا می‌کنند، که آنها جزو معدود افرادی هستند که این چیزها را باور نمی‌کنند، که خوانندگان این نشریات هم به اندازه ناشران آنها می‌دانند این موارد بی معنا از روی بوالهوسی دنبال می‌شوند. اما صندوق پیام من، مؤید آن است که تعداد زیادی از آمریکایی‌ها این روزنامهها را در واقع با جدیت تهیه و مطالعه می‌کنند.
بازار این مجلات (چکیده اخبار شامل تصاویر پر زرق و برق و اغراق آمیز) در این دهه (دهه نود) در حال گسترش است و حریصانه در حال بلعیدن دیگر رسانه هاست. روزنامهها، مجلات و برنامه‌‌های تلویزیونی تحت محدودیت‌‌های اعمال شده توسط سیستم دقیق «سانسور» کار می‌کنند، اهرم فشاری که در حقیقت پرفروش بودن خروجی رسانه‌‌هایی با استاندرد‌های شفافیت بسیار کم است. ما می‌توانیم این را در نسل جدیدی از نشریات زرد تلویزیونی و بطور فزاینده‌ای در اخبار و برنامه‌‌های آموزشی مشاهده کنیم.
چنین گزارش‌هایی [همچنان] ادامه می‌یابند و بر شمار آنها افزوده می‌شود، تنها به این دلیل که خریدار دارند. فکر می‌کنم به این دلیل که بسیاری از ما دوست داریم تغییری در زندگی یکنواخت‌مان بدهیم، تا آن حس پرواز که از کودکی بیاد داریم، دوباره بیدار شود، و همچنین در موارد کمی برای اینکه از ته قلب بتوانیم باور داشته باشیم کسی مسن‌تر، داناتر و حکیم‌تر [از خودمان] پیش از پیدایش ما وجود داشته و نگهبان ما است. مسلما ایمان در نظر بسیاری افراد کافی نیست، آنها دلیل و مدرک محکم علمی می‌خواهند، آنها مهر تایید دانش تجربی را می‌طلبند و حاضر نیستند شواهد دقیق و قابل استناد را که در برگیرنده‌ی میزان اعتبار این مهر تایید است، ر‌ها کنند. چقدر آرامش‌بخش خواهد بود: که شک گرایی را براندازیم! آنگاه آن بار مسئولیت دردآور مواظبت از خویش برچیده خواهد شد. ما نگران هستیم- و دلایل خوبی برای این نگرانی داریم-که چه پیش می‌آید اگر مسئولیت آینده بشریت تنها بر عهده خودمان باشد.
اینها معجزات امروزی هستند که توسط عده‌ای بی‌شرمانه از هیچ به‌یکباره ساخته و پرداخته می‌شوند و پژوهش‌های موشکافانه و مبتنی بر شک گرایی را دور می‌زنند، و با هزینه‌ای اندک در سوپرمارکتها، فروشگاه‌‌ها و دیگر مکان‌‌های عمومی در دسترس قرار می‌گیرند. یکی از نمود‌های نشریات زرد این است که علم را، یعنی ابزاری که اصولا اطمینان و ایمان [کاذب] ما را به چالش می‌کشد، آن چنان جلوه دهد که گویی دستاویزی جهت صحه گذاشتن بر باور‌های باستانی‌مان است و در جهت همسو کردن شبه‌علم و شبه‌مذهب گام برمی‌دارد.
در ماموریت‌های آینده به مریخ یا سیارات جذاب دیگر در گردنه این جنگل کیهانی عجایب بسیاری را-حتی در مقیاس افسانه‌ای- ممکن است بیابیم. اما ما انسانها استعداد ویژه‌ای در فریفتن خویش داریم. شک‌گرایی باید یکی از اجزای بسته پژوهشی ما باشد، در غیر این صورت از مسیر خود خارج خواهیم شد. شگفتی‌‌های بسیاری در این جهان وجود دارد، بدون نیاز به اینکه چیزی را از پیش بسازیم و جعل کنیم.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و آگاهی
@LiberalScientists
#زمین تخت
هدف انجمن بین المللی تحقیق در زمین تخت عبارت است از «اثبات این حقیقت که کره زمین صاف و مسطح است و با سرعت هزار و ششصد مایل در سرعت نمی چرخد و دوران نمی کند، و افشای این حقیقت که علم نجوم نوین یک کلک، یک افسانه و یک مذهب دروغین است. این انجمن در جست و جوی اعضای جدید، فعال نیست، ولی اگر حق عضویت نا چیزی ارسال کنید و قول دهید که مطلب زیانباری درباره انجمن ننویسید و نگویید.آن وقت آبونه اخبار زمین تخت می شوید و یک کارت عضویت دریافت می کنید که بر روی آن مدرک غیرقابل انکار تخت بودن زمین نقش بسته است.
به نظر زمین تخت ها این عقیده که زمین کره ای است که در فضا حرکت می کند فقط تعصبی است سخت جا افتاده و هیچ مدرکی برله آن وجود ندارد! وقتی به آنها تصاویری را نشان دادند که نخستین ماهواره از زمین برداشته بود یکی از سخنگویان گروه گفت: به آسانی می توان دید که چنین عکسی چگونه یک چشم تعلیم نادیده را فریب می دهد.این تصاویر, کروی بودن زمین را تنها به کسانی اثبات می کنند که قبلا این موضوع را پذیرفته اند! چنین چیزی را ابدا به یک زمین تخت ثابت نمی کنند!
انجمن زمین تخت جانشین گروه قدیمی تری است، یعنی کلیسای کاتولیک مسیحی حواریون که در سال ۱۸۹۵ در شهرک زاین واقع در ایلینویز و به دست جان الکساندر داوی تاسیس شد و بعدها به اداره ویلپر گلن و ولیوا در آمد. وولیوا در سال ۱۹۳۰ اوراق شفا، شماره ویژه گاهنامه فرقه، را منتشر کرد تا مردم را، پیش از آن که نجوم نوین را به گونه ای که در مدارس می آموزند بپذیرند و انجیل کلام وحی خدا» را نفی کنند، به تفکر برانگیزاند.
@LiberalScientists
مطابق متون درسی زمین کره ای است که هر ۲۴ ساعت یک بار حول محورش می چرخد و طی یک سال هم یک بار دور خورشید می گردد. اساس دلایلی که معمولا برای شکل کروی زمین فکر می کنند عبارتند از: ناپدید شدن کشتی ها در افق و این که می توان با کشتیرانی به دور زمین به سمت غرب عزیمت کرد و از شرق به نقطه حرکت باز گشت. به عقیده و وليوا هیچ یک از این واقعیات کروی بودن زمین را ثابت نمی کنند!اولی را می توان با قوانین اپتیک کاملا توضیح داد: هرچه اشياء دورتر شوند کوچکتر به نظر می رسند و سرانجام ناپدید می شوند!مسئله دوم نیز تنها نشان می دهد که زمین مدور است و ثابت نمی کند که کره است. زمین مثل یک سکه صاف و مدور است؛ قطب شمال در مرکز آن قرار دارد و قطب جنوب دور محیط آن دامن گسترده است. مسافرت فرضی دور کره در واقع مسافرت در یک دایره است، مثل این که دور لبه یک سکه بگردید. اگر از نقطه مفروضی شروع کنید و در جهت عقربه های ساعت حول محور مرکز حرکت کنید عاقبت به نقطه آغار باز خواهید گشت!!ادامه👇
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists
#زمین تخت
هدف انجمن بین المللی تحقیق در زمین تخت عبارت است از «اثبات این حقیقت که کره زمین صاف و مسطح است و با سرعت هزار و ششصد مایل در سرعت نمی چرخد و دوران نمی کند، و افشای این حقیقت که علم نجوم نوین یک کلک، یک افسانه و یک مذهب دروغین است. این انجمن در جست و جوی اعضای جدید، فعال نیست، ولی اگر حق عضویت نا چیزی ارسال کنید و قول دهید که مطلب زیانباری درباره انجمن ننویسید و نگویید.آن وقت آبونه اخبار زمین تخت می شوید و یک کارت عضویت دریافت می کنید که بر روی آن مدرک غیرقابل انکار تخت بودن زمین نقش بسته است.
به نظر زمین تخت ها این عقیده که زمین کره ای است که در فضا حرکت می کند فقط تعصبی است سخت جا افتاده و هیچ مدرکی برله آن وجود ندارد! وقتی به آنها تصاویری را نشان دادند که نخستین ماهواره از زمین برداشته بود یکی از سخنگویان گروه گفت: به آسانی می توان دید که چنین عکسی چگونه یک چشم تعلیم نادیده را فریب می دهد.این تصاویر, کروی بودن زمین را تنها به کسانی اثبات می کنند که قبلا این موضوع را پذیرفته اند! چنین چیزی را ابدا به یک زمین تخت ثابت نمی کنند!
انجمن زمین تخت جانشین گروه قدیمی تری است، یعنی کلیسای کاتولیک مسیحی حواریون که در سال ۱۸۹۵ در شهرک زاین واقع در ایلینویز و به دست جان الکساندر داوی تاسیس شد و بعدها به اداره ویلپر گلن و ولیوا در آمد. وولیوا در سال ۱۹۳۰ اوراق شفا، شماره ویژه گاهنامه فرقه، را منتشر کرد تا مردم را، پیش از آن که نجوم نوین را به گونه ای که در مدارس می آموزند بپذیرند و انجیل کلام وحی خدا» را نفی کنند، به تفکر برانگیزاند.
@LiberalScientists
مطابق متون درسی زمین کره ای است که هر ۲۴ ساعت یک بار حول محورش می چرخد و طی یک سال هم یک بار دور خورشید می گردد. اساس دلایلی که معمولا برای شکل کروی زمین فکر می کنند عبارتند از: ناپدید شدن کشتی ها در افق و این که می توان با کشتیرانی به دور زمین به سمت غرب عزیمت کرد و از شرق به نقطه حرکت باز گشت. به عقیده و وليوا هیچ یک از این واقعیات کروی بودن زمین را ثابت نمی کنند!اولی را می توان با قوانین اپتیک کاملا توضیح داد: هرچه اشياء دورتر شوند کوچکتر به نظر می رسند و سرانجام ناپدید می شوند!مسئله دوم نیز تنها نشان می دهد که زمین مدور است و ثابت نمی کند که کره است. زمین مثل یک سکه صاف و مدور است؛ قطب شمال در مرکز آن قرار دارد و قطب جنوب دور محیط آن دامن گسترده است. مسافرت فرضی دور کره در واقع مسافرت در یک دایره است، مثل این که دور لبه یک سکه بگردید. اگر از نقطه مفروضی شروع کنید و در جهت عقربه های ساعت حول محور مرکز حرکت کنید عاقبت به نقطه آغار باز خواهید گشت!!ادامه👇
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists
وولیوا برای ارائه مدرک تخت بودن زمین جملات مهندسانی را نقل می کند که می گویند در ساخت کانال ها و راه آهن ها به هیچ وجه انحنای زمین را در نظر نگرفته اند. به علاوه این شماره گاهنامه عکسی را ضمیمه کرده که از دریاچه ویتاگو واقع در أشگش در ایالت ویسکانسین برداشته شده است. ساحل روبه رو که هجده کیلومتر فاصله دارد به وضوح دیده می شود وبی هیچ تردیدی ثابت می کند که سطح دریاچه یک صفحه با یک خط افقی است.»!!
شهر زابن واقع در ایلینویز که محل زندگی وولیوا است بر کرانه دریاچه میشیگان قرار دارد. آیا ووليوا هرگز از این که نمی تواند ساحل مقابل را ببیند آشفته شده است؟
@LiberalScientists
احتمالا نه، زیرا در آن فاصله زیاد قوانین پرسپکتیو باعث می شوند که خط ساحلی ظاهرا ناپدید شود.
وولیوا درباره حرکت ادعایی زمین چنین استدلال می کند که این حرکت با تجربه منافات دارد. اگر زمین حرکت می کرد - مثلا با گردش حول محورش - این پدیده ها را مشاهده می کردیم: 👇
1- سفر در جهت حرکت زمین آسان تر از حرکت در خلاف جهت آن می بود!
2-باد همواره در جهت مخالف حرکت زمین می وزید!
3-شخصی که به هوا میپرید و ثانیه ای از زمین جدا می ماند کیلومترها دورتر از نقطه پرش فرود می آمد!!
4-نیروی گریز از مرکز اشیاء را از زمین بر می کند و به فضا پرتاب می کرد!
کسی به جد باور ندارد که هیچ یک از این امور رخ بدهند. عقل سلیم و تجربه از بی حرکتی زمین پشتیبانی می کنند!!
منجمان حتی با یکدیگر توافق ندارند. مسئله فاصله خورشید و زمین را در نظر بگیرید. کپرنیک این فاصله را پنج میلیون کیلومتر محاسبه کرد؛ یوهان کپلر گفت بیست و یک میلیون کیلومتر است، سر ایزاک نیوتون آن را هشتاد و هفت میلیون کیلومتر و یک منجم جدیدتر آن را یکصد و شصت و هفت میلیون کیلومتر اعلام کردند. کپرنیک مدعی بود که خورشید ثابت است؛ سر ویلیام هرشل، منجم قرن هجدهم، مدعی بود که تمام منظومه شمسی در حال حرکت است. و وليوا می گوید: «طرفداران هییت کپر نیکی اظهار می کند که این هیئت جزء علوم دقيق است و با این حال این دو مرد بزرگ، کپرنیک و هرشل، حرف یکدیگر را نقض می کند. کپرنیک می گوید هرشل دروغگو است و هرشل می گوید کپرنیک دروغگو است و وولیوا تأکید می کند که هر دو راست می گویند!»
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists
شهر زابن واقع در ایلینویز که محل زندگی وولیوا است بر کرانه دریاچه میشیگان قرار دارد. آیا ووليوا هرگز از این که نمی تواند ساحل مقابل را ببیند آشفته شده است؟
@LiberalScientists
احتمالا نه، زیرا در آن فاصله زیاد قوانین پرسپکتیو باعث می شوند که خط ساحلی ظاهرا ناپدید شود.
وولیوا درباره حرکت ادعایی زمین چنین استدلال می کند که این حرکت با تجربه منافات دارد. اگر زمین حرکت می کرد - مثلا با گردش حول محورش - این پدیده ها را مشاهده می کردیم: 👇
1- سفر در جهت حرکت زمین آسان تر از حرکت در خلاف جهت آن می بود!
2-باد همواره در جهت مخالف حرکت زمین می وزید!
3-شخصی که به هوا میپرید و ثانیه ای از زمین جدا می ماند کیلومترها دورتر از نقطه پرش فرود می آمد!!
4-نیروی گریز از مرکز اشیاء را از زمین بر می کند و به فضا پرتاب می کرد!
کسی به جد باور ندارد که هیچ یک از این امور رخ بدهند. عقل سلیم و تجربه از بی حرکتی زمین پشتیبانی می کنند!!
منجمان حتی با یکدیگر توافق ندارند. مسئله فاصله خورشید و زمین را در نظر بگیرید. کپرنیک این فاصله را پنج میلیون کیلومتر محاسبه کرد؛ یوهان کپلر گفت بیست و یک میلیون کیلومتر است، سر ایزاک نیوتون آن را هشتاد و هفت میلیون کیلومتر و یک منجم جدیدتر آن را یکصد و شصت و هفت میلیون کیلومتر اعلام کردند. کپرنیک مدعی بود که خورشید ثابت است؛ سر ویلیام هرشل، منجم قرن هجدهم، مدعی بود که تمام منظومه شمسی در حال حرکت است. و وليوا می گوید: «طرفداران هییت کپر نیکی اظهار می کند که این هیئت جزء علوم دقيق است و با این حال این دو مرد بزرگ، کپرنیک و هرشل، حرف یکدیگر را نقض می کند. کپرنیک می گوید هرشل دروغگو است و هرشل می گوید کپرنیک دروغگو است و وولیوا تأکید می کند که هر دو راست می گویند!»
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists