✍️ علاقه به "ترين"ها
( پدرِ علم فلان؛ جوانترين مدير )
🔵 يك علاقه ى عجيبى هست در رسانه هاى ايرانى [و همچنين شبكه هاى اجتماعى] كه وقتى نقل قولى از مثلا دكتر بهرام عكاشه نقل مى شود، گفته شود ؛ "پدر علم مهندسى زلزله در ايران".
اينكه چه مرجعى يا چه كسى، فردى را پدرِ علم فلان و بهمان انتخاب كرده، محل اين يادداشت نيست؛ بحث اينجاست كه اذهان عمومى در ايران، عجيب مى طلبد اين قبيل واژگان را.
عجيب مزه ى خوبى ميدهد وقتى كه جمله اى رو ميخوانيم بدانيم اين رو پدرِ فلان علم فرمودن! خیال خواننده تخت می شود که اصلِ جنس رسیده به دستش. مطلب علمی از سرچشمه بدستش رسیده؛ پدر و صاحبِ آن علم این را فرموده اند.
🔷اما چرا ماجرا چنین است؟
اینهمه می شنویم پدرِ علم زلزله در ایران، پدر علمِ فیزیک کوانتوم در ایران، پدر علم فلان در ایران. همین سیاق را در گونه ی دیگری هم متجلی می بینیم: جوان ترین دانشمند. جوان ترین مدیر. جوان ترین استاد.
🔴کار به کجا رسیده؟
آقای رشیدپور در برنامه تلویزیونی یک شازده ای را آورده نشانده و پسرک شیرین گفتار می گوید: از 3 سالگی طراحی خودرو می کردم. شرکت تسلا دنبال من است! شرکت تسلا که پشت درش صفِ فارغ التحصیلان و مغزهای قوام یافته ی دانشمندان 30-40 ساله برترين دانشگاههاى دنيا هست، دنبالِ رفیق جوان رشیدپور، طراح خودروی 10 ساله است.
اما علّت این ماجرا از کجاست؟
✔️چرا می شود "بی خجالت" اعلام کرد دختری 16 ساله انرژی هسته ای را در خانه اش "کشف" کرده؟
✔️چرا بی خجالت می شود یک نفر بگوید «دستگاهِ پیش گویی زلزله» را "اختراع" کرده؟ و نيم ميليون نفر عضو كانال تلگرامش شوند؟
✔️چرا یک بابایی مینشیند روبروی دوربین صداوسیما و یک تکه فوم در دست می گیرد و می گوید: این مصالح "نانو " را بعد 22 سال در استانداردِ کدِ آمریکا ، ثبت کرده ام و با این مصالح، دیگر نیازی به میلگرد و سیمان و جوشکاری برای ساختمان سازی نداریم و این کار را برای ایران کرده ام؟
🔷سوال را جور دیگری بخوانیم:
موضوع این نیست که چرا این افراد، این حرف ها را می زنند؛ موضوع این است که چرا جامعه می طلبد؟
🔷چرا دوست داریم روی صفحه مونیتور تلگرام موبایلمان حرفی از پدرِ علم فلان بشنویم یا امر خارق العاده ای توسط جوان ترین پژوهشگر فلان علمِ دیگر؟ ذهن ها که تنبل می شود، عضلاتِ ذهن مردم یک جامعه که بجای ماهیچه تبدیل به دنبه و چربی شود، همه دنبال چیزهای درشت و راحت فهم و «چشمگیر» و دهان پُر کن می روند. ذهن ها عادت کرده به ساده فکر کردن.
ذهن ها خلوت و خالی است. چیز درشت راحت درش می نشیند! جوانترین فلان و پدر علم بهمان و کلا، «ترین» ، عجیب ارضای ذهنی می آورد. مشکل ما آقای رشیدپور نیست که طراح خودرو اش از 3 سالگی خودرو طراحی کرده. مشکل آقای احمدی نژاد نیست که به رییس سازمان انرژی هسته ای مملكت «دستور» داده کشفِ انرژی هسته ای در منزل دختر 16ساله دبيرستانى را دنبال کند. مسئله آقای "برهمند" نیست که در خانه اش دستگاه پیش بینی زلزله اختراع کرده که هزاران محقق ژاپنی و آمریکایی دست در دست هم به مهر ، نتوانسته اند «اختراع» کنند. مسئله ذهن های چربی بسته و چشم های قِی گرفته و خنگی هست (به تعبیر #مولوی) که این حرف ها ، را باور می کنند. مولوی در اشعارش این تعبیر را استفاده می کند: چشمِ هوش بین.
می گوید من چشمِ هوش بین دارم.
خَمُش کردم، که آن هوشی که دریابد نداری تو!/
مجُنبان گوش و مَفریبان، که چشمی #هوش_بین دارم
#مولوی
نمی خواهم بگویم كل جامعه ایرانی، خنگ و تنبل شده است، می خواهم بگویم آنها که می توانند "حرف بزنند" و بنویسند و مِدیا تولید کنند، باید فروگذار نکنند از تولید محتوا. وگرنه عرصه را بزرگوارانی چون آقای برهمند یکه و تنها پر خواهند کرد. عرصه را تولید محتوایِ «ترین» ی ، پُر خواهد کرد.
✍🏻 محمد رضا اسلامی
https://telegram.me/LiberalScientists
( پدرِ علم فلان؛ جوانترين مدير )
🔵 يك علاقه ى عجيبى هست در رسانه هاى ايرانى [و همچنين شبكه هاى اجتماعى] كه وقتى نقل قولى از مثلا دكتر بهرام عكاشه نقل مى شود، گفته شود ؛ "پدر علم مهندسى زلزله در ايران".
اينكه چه مرجعى يا چه كسى، فردى را پدرِ علم فلان و بهمان انتخاب كرده، محل اين يادداشت نيست؛ بحث اينجاست كه اذهان عمومى در ايران، عجيب مى طلبد اين قبيل واژگان را.
عجيب مزه ى خوبى ميدهد وقتى كه جمله اى رو ميخوانيم بدانيم اين رو پدرِ فلان علم فرمودن! خیال خواننده تخت می شود که اصلِ جنس رسیده به دستش. مطلب علمی از سرچشمه بدستش رسیده؛ پدر و صاحبِ آن علم این را فرموده اند.
🔷اما چرا ماجرا چنین است؟
اینهمه می شنویم پدرِ علم زلزله در ایران، پدر علمِ فیزیک کوانتوم در ایران، پدر علم فلان در ایران. همین سیاق را در گونه ی دیگری هم متجلی می بینیم: جوان ترین دانشمند. جوان ترین مدیر. جوان ترین استاد.
🔴کار به کجا رسیده؟
آقای رشیدپور در برنامه تلویزیونی یک شازده ای را آورده نشانده و پسرک شیرین گفتار می گوید: از 3 سالگی طراحی خودرو می کردم. شرکت تسلا دنبال من است! شرکت تسلا که پشت درش صفِ فارغ التحصیلان و مغزهای قوام یافته ی دانشمندان 30-40 ساله برترين دانشگاههاى دنيا هست، دنبالِ رفیق جوان رشیدپور، طراح خودروی 10 ساله است.
اما علّت این ماجرا از کجاست؟
✔️چرا می شود "بی خجالت" اعلام کرد دختری 16 ساله انرژی هسته ای را در خانه اش "کشف" کرده؟
✔️چرا بی خجالت می شود یک نفر بگوید «دستگاهِ پیش گویی زلزله» را "اختراع" کرده؟ و نيم ميليون نفر عضو كانال تلگرامش شوند؟
✔️چرا یک بابایی مینشیند روبروی دوربین صداوسیما و یک تکه فوم در دست می گیرد و می گوید: این مصالح "نانو " را بعد 22 سال در استانداردِ کدِ آمریکا ، ثبت کرده ام و با این مصالح، دیگر نیازی به میلگرد و سیمان و جوشکاری برای ساختمان سازی نداریم و این کار را برای ایران کرده ام؟
🔷سوال را جور دیگری بخوانیم:
موضوع این نیست که چرا این افراد، این حرف ها را می زنند؛ موضوع این است که چرا جامعه می طلبد؟
🔷چرا دوست داریم روی صفحه مونیتور تلگرام موبایلمان حرفی از پدرِ علم فلان بشنویم یا امر خارق العاده ای توسط جوان ترین پژوهشگر فلان علمِ دیگر؟ ذهن ها که تنبل می شود، عضلاتِ ذهن مردم یک جامعه که بجای ماهیچه تبدیل به دنبه و چربی شود، همه دنبال چیزهای درشت و راحت فهم و «چشمگیر» و دهان پُر کن می روند. ذهن ها عادت کرده به ساده فکر کردن.
ذهن ها خلوت و خالی است. چیز درشت راحت درش می نشیند! جوانترین فلان و پدر علم بهمان و کلا، «ترین» ، عجیب ارضای ذهنی می آورد. مشکل ما آقای رشیدپور نیست که طراح خودرو اش از 3 سالگی خودرو طراحی کرده. مشکل آقای احمدی نژاد نیست که به رییس سازمان انرژی هسته ای مملكت «دستور» داده کشفِ انرژی هسته ای در منزل دختر 16ساله دبيرستانى را دنبال کند. مسئله آقای "برهمند" نیست که در خانه اش دستگاه پیش بینی زلزله اختراع کرده که هزاران محقق ژاپنی و آمریکایی دست در دست هم به مهر ، نتوانسته اند «اختراع» کنند. مسئله ذهن های چربی بسته و چشم های قِی گرفته و خنگی هست (به تعبیر #مولوی) که این حرف ها ، را باور می کنند. مولوی در اشعارش این تعبیر را استفاده می کند: چشمِ هوش بین.
می گوید من چشمِ هوش بین دارم.
خَمُش کردم، که آن هوشی که دریابد نداری تو!/
مجُنبان گوش و مَفریبان، که چشمی #هوش_بین دارم
#مولوی
نمی خواهم بگویم كل جامعه ایرانی، خنگ و تنبل شده است، می خواهم بگویم آنها که می توانند "حرف بزنند" و بنویسند و مِدیا تولید کنند، باید فروگذار نکنند از تولید محتوا. وگرنه عرصه را بزرگوارانی چون آقای برهمند یکه و تنها پر خواهند کرد. عرصه را تولید محتوایِ «ترین» ی ، پُر خواهد کرد.
✍🏻 محمد رضا اسلامی
https://telegram.me/LiberalScientists
نقدی بر مارکسیسم از زبان کارل پوپر https://telegram.me/LiberalScientists
حال اگر به این نیروها و به نظام اقتصادی کنونی خودمان اندکی دقیقتر بنگریم، میبینیم صحت انتقادی که از جنبه نظری کرده ایم به تجربه تایید میشود. ولی در ضمن باید هوشیار باشیم و تجربه را در پرتو این پیشداوری مارکسیستها سوء تعبیر نکنیم که ادعا دارند «سوسیالیسم» با «کمونیسم» تنها شق ممکن در برابر «سرمایه داری» و یگانه جانشین آن است. نه مارکس هرگز ثابت کرده است نه هیچ کس دیگر که سوسیالیسم به معنای جامعه بیطبقه و به مفهوم «قسمی همگروهی که در آن نشو و ارتقاء آزادانه هر کس جوازی باشد برای نشر و ارتقاء آزادانه همه AJ یکتا شق ممکن در مقابل بهره کشی بیرحمانه در نظام اقتصادی سرمایه داری» است به نظامی که مارکس بیش از یک قرن پیش (در ۱۸۴۵) به توصیف آن پرداخت و نام «سرمایه داری» را بر آن گذاشت. هر کس بخواهد ثابت کند که سوسیالیسم یگانه جانشین «سرمایه داری لگام گسیخته ، مار کس است ، مدعایش را می توانیم به سادگی با خاطر نشان ساختن واقعیات تاریخی ابطال کنیم. آزاد گذاری، (با آزادی عمل» از صفحه زمین محو شده است ولی جای آن را نظام سوسیالیستی با کمونیستی به مفهوم مار کس نگرفته است. تنها در یك ششم زمین، یعنی روسیه، نظام اقتصاد بی پیدا می کنیم که، مطابق پیشگویی مارکس، وسایل تولید در آن متعاقی به دولت است ولی قدرت سیاسی ، برخلاف پیشگویی او ، هیچ تمایلی به پژمردن و بر افتادن نشان نمی دهد. در سراسر جهان قدرت سیاسی سازمان یافته به راهی افتاده است که کارهای اقتصادی دامنه دار انجام میدهد. دورهٔ تاریخی جديد مداخله گوری سیاسی و دخل و تصرف اقتصادی دولت، جانشین سرمایه دادی لگام گسیخته شده است. مداخله گری صورتهای گوناگون پیدا کرده است. یکی قسم روسی آن است؛ دیگری نوع فاشیستی توتالیتار روس؛ و بعد مداخله گری به شیوهٔ دموکراتیلک در انگلستان و ایالات متحد و «دموکراسیهای کوچکتر» و در راس آنها سوئد که تکنولوژی مداخلهٔ دموکراتیک در آن به بالاترین مرتبه رسیده است. تحولیکه به اينگونه مداخله انجامید، در روزگار خود مارکس با قوانین ناظر بر کارخانه ها در انگلستان آغاز شد و با محدود شدن ساعات کار به ۴۸ ساعت در هفته و سپس با ایجاد بیمهٔ بیکاری و دیگر انواع بیمه های اجتماعی، به نخستین پیشرفتهای قاطع دست یافت. فقط کافی است برنامهٔ ده ماده‌ای مارکس را برای انقلاب کمونیستی با نظام اقتصادی دموکراسیهای امروزی مقایسه کنیم تا به یک نظر متوجه شویم که یکی دانستن آن نظام با نظامی که او «سرمایه داری» خوانده چقدر پوچ و باطل است. اگر پاره ای مواد کم اهمیت تر را از این برنامه حذف کنیم (از قبیل « ۴. مصادرهٔ اموال همهٔ جلای وطن کردگان و شورشیان»)، خواهیم دید که بیشتر مواد برنامه در کشورهای دموکراتیل کاملا با عمدتاً به اجرا در آمده است و بسیاری گام های مهم دیگر نیز در جهت تامین اجتماعی برداشته شده که هرگز به فکر مارکس نرسیده بود. کافی است تنها مواد ذیل از برنامه او را ذکر کنیم: ۲. وضع مالیات بر درآمد سنگین تصاعدی. (کاملا اجرا شده). ۳. الغاء کامل حق ارث. (تا حد زیادی از طریق مالیات بر ارث اجرا شده است. اما اینکه آیا بیش از این هم مطلوب باشد، محل تردید است) ۶. نظارت مرکزی دولت بر وسایل ارتباطی و حمل و نقل . (پیش از جنگ جهانی ۱۹۱۴، در اروپای مرکزی به جه-ات نظامی اجرا شد ولی نتایج سودمندی از آن بدست نیامد. در بیشتر «دموکراسیهای کوچکتر، به اجرا گذاشته شده است). 7. افزایش تعداد و وسعت کارخانه های دولتی و وسایل تولید متعلق به دولت... (در
دموکر اسبهای کوچکتر، اجرا شده. اینکه آیا این کار همیشه سودمند باشد، محل تردید است). ۱۰. آموزش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی و منع اشتغال کودکان در کارخانهها به صورت فعالی' ...
خواست اول در «دموکراسیهای کوچکتر، و تا حدی تقریبا در همه جا اجرا شده. اجرای تقاضای دوم حتی از حد درخواستی هم فراتر رفته است) .
چند ماده از برنامه مارکس (از قبیل ۱۰. لغو هر گونه مالکیت زمین») در کشورهایی که دموکراسی حاکم است تحقق نپذیرفته است. به این جهت، مارکسیستها بحق ادعا می کنند که در اینگونه کشورها « و سیالیسم» مستقر نشده است. اما اگر بخواهند از این مقدمه تنیجه بگیرند که در کشورهای مذکور هنوز «سرمایه داری» به مفهوم مار کس حکمفرماست، با این استنتاج فقط خصات جزا و تعبدی پیش فرض خود را که می گوید شق دیگری در برابر سرمایه داری نیست ثابت می کنند و نشان می دهند که شخص چگونه ممکن است در اثر اندیشه های تعصب آمیز و بی اعتنا به شواهد، قوه بینایی را از دست بدهد. مارکسیسم نه تنها راهنمای بادی برای آینده است، بلکه پیروان خود را از دیدن آنچه پیش چشم خودشان، در دوره خودشان و گاهی حتی با همکاری خودشان روی میدهد، ناتوان می کند.
جامعه باز و دشمنانش 1945 کارل پوپر، ترجمه عزت الله فولادوند، صفحه 941 - 943
https://telegram.me/LiberalScientists
دموکر اسبهای کوچکتر، اجرا شده. اینکه آیا این کار همیشه سودمند باشد، محل تردید است). ۱۰. آموزش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی و منع اشتغال کودکان در کارخانهها به صورت فعالی' ...
خواست اول در «دموکراسیهای کوچکتر، و تا حدی تقریبا در همه جا اجرا شده. اجرای تقاضای دوم حتی از حد درخواستی هم فراتر رفته است) .
چند ماده از برنامه مارکس (از قبیل ۱۰. لغو هر گونه مالکیت زمین») در کشورهایی که دموکراسی حاکم است تحقق نپذیرفته است. به این جهت، مارکسیستها بحق ادعا می کنند که در اینگونه کشورها « و سیالیسم» مستقر نشده است. اما اگر بخواهند از این مقدمه تنیجه بگیرند که در کشورهای مذکور هنوز «سرمایه داری» به مفهوم مار کس حکمفرماست، با این استنتاج فقط خصات جزا و تعبدی پیش فرض خود را که می گوید شق دیگری در برابر سرمایه داری نیست ثابت می کنند و نشان می دهند که شخص چگونه ممکن است در اثر اندیشه های تعصب آمیز و بی اعتنا به شواهد، قوه بینایی را از دست بدهد. مارکسیسم نه تنها راهنمای بادی برای آینده است، بلکه پیروان خود را از دیدن آنچه پیش چشم خودشان، در دوره خودشان و گاهی حتی با همکاری خودشان روی میدهد، ناتوان می کند.
جامعه باز و دشمنانش 1945 کارل پوپر، ترجمه عزت الله فولادوند، صفحه 941 - 943
https://telegram.me/LiberalScientists
برشی از کتاب
#Demo_Haunted_World 🌍
نوشته‌ی #کارل‌سیگن
فردریک نیچه* در کتاب «تبارشناسی اخلاق*» مانند بسیاری از افراد دیگر، اعلام میکند « فرایند متوقف‌نشدنیِ فروتن‌شدنِ انسان» با انقلاب‌های علمی صورت می‌گیرد. نیچه از بینرفتن «باور به برتر بودن، منحصر به فرد بودن و بیمانندی انسان در طرح خلقت» را تاسف بار می‌داند. از نظر من بسیار بهتر است که دنیا را همانگونه که هست درک کنم تا اینکه بر توهم‌های خود اصرار بورزم، هرچند رضایتبخش و مایه‌ی قوتِ قلب باشند. کدام خلق‌وخو با بقای گونه‌ی ما سازگارتر است؟ کدام‌یک قدرت بیشتری برای آینده به ما میدهد؟ و اگر اعتماد به نفس کاذب ما در این روند اندکی صدمه ببیند، آیا در کل خسارتی متوجه ما میشود؟ آیا دلیلی وجود دارد تا آن را با آغوش باز نپذیریم و آن را مکمل و رشددهنده‌ی شخصیت بهحساب نیاوریم؟
دانستن اینکه عمر هستی نزدیک به هشت تا پانزده میلیارد سال است و نه شش تا دوازده هزار سال دیدگاه ما را در مورد شکوه و بزرگی آن قوت می‌بخشد. پذیرفتن این دیدگاه که ما نوعا آرایش پیچیده‌ای از اتم‌ها هستیم و نه یک روح دمیده‌شده از آسمان، دست‌کم اهمیت اتم‌ها را نزد ما بیشتر میکند؛ اکتشاف این موضوع که سیاره‌ی ما یکی از میلیاردها سیاره در کهکشان راه شیری و کهکشان ما نیز یکی از میلیاردها کهکشان موجود است، دایره احتمالات بزرگتری برای واقعیات، ممکن میکند. فهمیدن اینکه اجداد ما با میمون‌ها مشترک بوده‌اند ما را به موجودات زنده‌ی دیگر پیوند می‌زند و تاثیر احتمالا بسزایی (در برخی موارد اندوهناک) به‌روی طبیعت وجودی انسان می‌گذارد.
اما خرافات و شبه‌علم مانع میشود، توجه «ویلیام باکلی»ها را به خود جلب میکند، جوابهای سطحی و ساده فراهم میکند، افراد را از مشاهده‌ی دقیق و شک می‌گریزاند، به‌طور معمول ترس را در وجودمان پدیدار میکند و تجربیات را ناچیز می‌شمرد، ما را به روزمرگی و همچنین به قربانیانی ساده‌لوح تبدیل میکند. بله، دنیا مکان جالب‌تری می‌شد اگر یوفو‌ها* دزدکی در اعماق برمودا* در تکاپو می‌بودند و کشتی‌ها و هواپیما‌‌ها را می‌ربودند، و یا اگر مردگان می‌توانستند دستانمان را به کنترل بگیرند و برای ما پیغام بنویسند. شگفت‌انگیز بود اگر بچه‌ها در گهواره [تنها] با قدرت تمرکز خود بر اشیا آنها را پرتاب می‌کردند، و یا خواب‌های ما می‌توانستند به جای آنکه صرفا تصادفی باشند و یا ناشی از آگاهیِ ما از وقایع روز باشند، به‌طور دقیق خبر از آینده بدهند.
اینها همه نمونه‌هایی از شبه‌علم هستند. آنها ادعا می‌کنند که از روش‌ها و دستاورد‌های علمی استفاده می‌کنند اما در حقیقت به بنیاد و سرشت علم پایبند نیستند- غالبا به این علت که برمبنای شواهد ناکافی مطرح میشوند و یا به این علت که از سرنخ‌ها و حقایقی که ما را به نتایج دیگری رهنمون میسازد، چشم می‌پوشند. ساده‌لوحی و زودباوری در آنها موج می‌زند. با همکاری نا‌آگاهانه (و اغلب با اغماض خودپسندانه) روزنامه‌ها، مجله‌ها، ناشرین کتاب‌ها، برنامه‌های رادیویی، برنامه‌های تلویزیونی، تهیهکنندگان فیلم‌ها و امثال آنها، چنین ایده‌هایی به راحتی و به‌طور گسترده‌ای در دسترس هستند. ارایه و یافتن جایگزین برای این ایده‌ها، کار به مراتب دشوارتری است، همان‌طور که من در رویارویی با آقای باکلی متوجه شدم، جایگزین آنها نظریه‌های چالشبرانگیز و حتی جالب‌تر برمبنای دستاورد‌های علمی هستند.
#ترجمه: رضا شعبانی
https://telegram.me/LiberalScientists
#Demo_Haunted_World 🌍
نوشته‌ی #کارل‌سیگن
فردریک نیچه* در کتاب «تبارشناسی اخلاق*» مانند بسیاری از افراد دیگر، اعلام میکند « فرایند متوقف‌نشدنیِ فروتن‌شدنِ انسان» با انقلاب‌های علمی صورت می‌گیرد. نیچه از بینرفتن «باور به برتر بودن، منحصر به فرد بودن و بیمانندی انسان در طرح خلقت» را تاسف بار می‌داند. از نظر من بسیار بهتر است که دنیا را همانگونه که هست درک کنم تا اینکه بر توهم‌های خود اصرار بورزم، هرچند رضایتبخش و مایه‌ی قوتِ قلب باشند. کدام خلق‌وخو با بقای گونه‌ی ما سازگارتر است؟ کدام‌یک قدرت بیشتری برای آینده به ما میدهد؟ و اگر اعتماد به نفس کاذب ما در این روند اندکی صدمه ببیند، آیا در کل خسارتی متوجه ما میشود؟ آیا دلیلی وجود دارد تا آن را با آغوش باز نپذیریم و آن را مکمل و رشددهنده‌ی شخصیت بهحساب نیاوریم؟
دانستن اینکه عمر هستی نزدیک به هشت تا پانزده میلیارد سال است و نه شش تا دوازده هزار سال دیدگاه ما را در مورد شکوه و بزرگی آن قوت می‌بخشد. پذیرفتن این دیدگاه که ما نوعا آرایش پیچیده‌ای از اتم‌ها هستیم و نه یک روح دمیده‌شده از آسمان، دست‌کم اهمیت اتم‌ها را نزد ما بیشتر میکند؛ اکتشاف این موضوع که سیاره‌ی ما یکی از میلیاردها سیاره در کهکشان راه شیری و کهکشان ما نیز یکی از میلیاردها کهکشان موجود است، دایره احتمالات بزرگتری برای واقعیات، ممکن میکند. فهمیدن اینکه اجداد ما با میمون‌ها مشترک بوده‌اند ما را به موجودات زنده‌ی دیگر پیوند می‌زند و تاثیر احتمالا بسزایی (در برخی موارد اندوهناک) به‌روی طبیعت وجودی انسان می‌گذارد.
اما خرافات و شبه‌علم مانع میشود، توجه «ویلیام باکلی»ها را به خود جلب میکند، جوابهای سطحی و ساده فراهم میکند، افراد را از مشاهده‌ی دقیق و شک می‌گریزاند، به‌طور معمول ترس را در وجودمان پدیدار میکند و تجربیات را ناچیز می‌شمرد، ما را به روزمرگی و همچنین به قربانیانی ساده‌لوح تبدیل میکند. بله، دنیا مکان جالب‌تری می‌شد اگر یوفو‌ها* دزدکی در اعماق برمودا* در تکاپو می‌بودند و کشتی‌ها و هواپیما‌‌ها را می‌ربودند، و یا اگر مردگان می‌توانستند دستانمان را به کنترل بگیرند و برای ما پیغام بنویسند. شگفت‌انگیز بود اگر بچه‌ها در گهواره [تنها] با قدرت تمرکز خود بر اشیا آنها را پرتاب می‌کردند، و یا خواب‌های ما می‌توانستند به جای آنکه صرفا تصادفی باشند و یا ناشی از آگاهیِ ما از وقایع روز باشند، به‌طور دقیق خبر از آینده بدهند.
اینها همه نمونه‌هایی از شبه‌علم هستند. آنها ادعا می‌کنند که از روش‌ها و دستاورد‌های علمی استفاده می‌کنند اما در حقیقت به بنیاد و سرشت علم پایبند نیستند- غالبا به این علت که برمبنای شواهد ناکافی مطرح میشوند و یا به این علت که از سرنخ‌ها و حقایقی که ما را به نتایج دیگری رهنمون میسازد، چشم می‌پوشند. ساده‌لوحی و زودباوری در آنها موج می‌زند. با همکاری نا‌آگاهانه (و اغلب با اغماض خودپسندانه) روزنامه‌ها، مجله‌ها، ناشرین کتاب‌ها، برنامه‌های رادیویی، برنامه‌های تلویزیونی، تهیهکنندگان فیلم‌ها و امثال آنها، چنین ایده‌هایی به راحتی و به‌طور گسترده‌ای در دسترس هستند. ارایه و یافتن جایگزین برای این ایده‌ها، کار به مراتب دشوارتری است، همان‌طور که من در رویارویی با آقای باکلی متوجه شدم، جایگزین آنها نظریه‌های چالشبرانگیز و حتی جالب‌تر برمبنای دستاورد‌های علمی هستند.
#ترجمه: رضا شعبانی
https://telegram.me/LiberalScientists
📝 تیپ شناختی، رویکرد فرد را به عدالت در برابر جرایم پیش‌بینی میکند. مایکل سارجنت روانشناس، تناظری بین سطح بالای "نیاز به شناخت" (لذت بردن از چالش‌های ذهنی، مانند مواردی که در تست هوش به کار می‌رود) و تقاضای پایین برای عدالت از طریق مجازات یافته است، حتی زمانی که متغیرهای دیگر مانند سن، جنسیت، نژاد، تحصیلات، درامد و گرایش سیاسی کنترل شده بود.
در مقاله‌ای با عنوان مناسب "فکر کمتر، مجازات بیشتر"، نتایج سارجنت ازین اصل که مجازات باید متناسب با جرم باشد، حمایت می‌کنند، اصلی که نیازمند فهم مفهوم انتزاعی تناسب است، فرایندی که برای هر فکر علمی ضروری و اساسی است.
📕Cognitive style predicts criminal justice attitudes. The psychologist Michael Sargent found a correlation between a high “need for cognition” (enjoying mental challenges such as those employed in intelligence tests) and a low demand for punitive justice, even when such attitudes are controlled for age, sex, race, education, income, and political orientation. In an aptly titled paper “Less Thought, More Punishment,” Sargent’s conclusions support the principle that the punishment should fit the crime, a principle that requires grasping the abstract concept of proportionality, a process fundamental to all scientific thought.41
🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی
@LiberalScientists
در مقاله‌ای با عنوان مناسب "فکر کمتر، مجازات بیشتر"، نتایج سارجنت ازین اصل که مجازات باید متناسب با جرم باشد، حمایت می‌کنند، اصلی که نیازمند فهم مفهوم انتزاعی تناسب است، فرایندی که برای هر فکر علمی ضروری و اساسی است.
📕Cognitive style predicts criminal justice attitudes. The psychologist Michael Sargent found a correlation between a high “need for cognition” (enjoying mental challenges such as those employed in intelligence tests) and a low demand for punitive justice, even when such attitudes are controlled for age, sex, race, education, income, and political orientation. In an aptly titled paper “Less Thought, More Punishment,” Sargent’s conclusions support the principle that the punishment should fit the crime, a principle that requires grasping the abstract concept of proportionality, a process fundamental to all scientific thought.41
🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی
@LiberalScientists
✏️ در زمینه ی دانش پژوهی ، علاوه بر آزادی از عادت ها و تعصب ها ، چنانچه ویژگی مهم دیگری به نام جسارت و شجاعت ، بخشی از خمیره ی ساختمان شخصیتی یک پژوهشگر را تشکیل داده باشد ، می تواند در نیل به توفیق در "پدیده پژوهی" و نهایتا" نزدیکتر شدن به شناخت پدیده ها ، کمک های بسیار بسیار شگرفی بنماید؛ در این زمینه ، یقینا" مثالهای زیادی می توان یافت؛ اما در اینجا فقط به یک نمونه ی بسیار موفق از جسارت علمی اشاره می شود؛ داستان اختراع سیستم هندسه ی نااقلیدسی موسوم به سیستم لباچفسکی ، یکی از داستان های آموزنده والهام بخش برای نسل ماست که در این روزگار ، متاسفانه ، به هر دلیلی ، از اعتماد به نفس کافی در بیان و ابراز نظر ، پرسش ، تردید ، انکار و خلاصه نقد سازنده و اثربخش ، کم تر برخوردار است.
هم زمان با لباچفسکی ، دانشمند نام آشنا و بزرگ دیگری به نام کارل گاوس و نیز یک ریاضی دان دیگر به نام نوش بایای ، نیز به همین نتیجه رسیده بودند که سیستم هندسه ی اقلیدسی ، نمی تواند پاسخگوی مسائل مهمی، در عالم طبیعت باشد اما ظاهرا" از ترس بدفهمی و یا انتقادات دیگران ، جرات اظهارش را نداشتند؛ اما جسارت و شجاعت لباچفسکی ، راه را برای دانش هموار نمود به گونه ای که شایدو البته شاید ، بتوان گفت اگر این هندسه در آن زمان معرفی نشده بود، راه ، برای ارائه ی نظریه ی بزرگی مثل نسبیت عام ، از دانشمند بزرگی مثل اینشتین هم ، هموار نمی بود ؛
🖋H.N.L.
برگرفته از کتاب "هندسه در گذشته و حال"
ترجمه و تالیف زنده یاد پرویز شهریاری فصل سوم : بانی هندسه نا اقلیدسی
@LiberalScientists
هم زمان با لباچفسکی ، دانشمند نام آشنا و بزرگ دیگری به نام کارل گاوس و نیز یک ریاضی دان دیگر به نام نوش بایای ، نیز به همین نتیجه رسیده بودند که سیستم هندسه ی اقلیدسی ، نمی تواند پاسخگوی مسائل مهمی، در عالم طبیعت باشد اما ظاهرا" از ترس بدفهمی و یا انتقادات دیگران ، جرات اظهارش را نداشتند؛ اما جسارت و شجاعت لباچفسکی ، راه را برای دانش هموار نمود به گونه ای که شایدو البته شاید ، بتوان گفت اگر این هندسه در آن زمان معرفی نشده بود، راه ، برای ارائه ی نظریه ی بزرگی مثل نسبیت عام ، از دانشمند بزرگی مثل اینشتین هم ، هموار نمی بود ؛
🖋H.N.L.
برگرفته از کتاب "هندسه در گذشته و حال"
ترجمه و تالیف زنده یاد پرویز شهریاری فصل سوم : بانی هندسه نا اقلیدسی
@LiberalScientists
Scientific Skepticism
📝 تیپ شناختی، رویکرد فرد را به عدالت در برابر جرایم پیش‌بینی میکند. مایکل سارجنت روانشناس، تناظری بین سطح بالای "نیاز به شناخت" (لذت بردن از چالش‌های ذهنی، مانند مواردی که در تست هوش به کار می‌رود) و تقاضای پایین برای عدالت از طریق مجازات یافته است، حتی زمانی…
📝 هوش معمولا با گرایش لیبرالی کلاسیک برای کمک به دیگران رابطه دارد. تحلیلی بر داده‌های به دست آمده از مرکز ملی مطالعات طولی سلامت نوجوانان و بزرگسالان مشخص کرد که در بین دوازده هزار فرد بالغ جوان، همبستگی مثبتی بین آی‌کیو و لیبرالیسم وجود داشت، و داده‌های General Social Survey روشن کرد که رابطه بین هوش و لیبرالیسم کلاسیک از نوع روشنگری (Enlightenment) است، که افراد باهوش‌تر به احتمال کمتر با این مساله موافق بودند که دولت باید درامدها را دوباره از ثروتمندان بگیرد و بین فقرا توزیع کند، اما بیشتر با این گزینه موافق بودند دولت باید برای جبران تبعیض تاریخی، به سیاه‌پوستان آمریکایی کمک کند. به عبارت دیگر، اثر ( رابطه هوش و لیبرال بودن) بیشتر در بعد رفتاری بود که چگونه با مردم به صورت اخلاقی برخورد شود تا در بعد مادی‌تر که تعدیل اقتصادی باشد.
🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی
@LiberalScientists
🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی
@LiberalScientists
در ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻫﺎی ﺳﻴﺎسی، ﺁن که ﺍﺩﻋﺎی ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ بشری ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎک تر ﺍﺳﺖ.
ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﭘﺎیی بهشت ﺑﺮ زمین همیشه جهنم به بار آورده...
👤 کارل پوپر
@LiberalScientists
ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﭘﺎیی بهشت ﺑﺮ زمین همیشه جهنم به بار آورده...
👤 کارل پوپر
@LiberalScientists
📝....حالت هیپنوسیس ، نمونه ی دیگری از حالت تغییر یافته ی آگاهی است . در هیپنوسیس ، نه در یک حالت خلسه ، که در واقع در وضعیت بیش هشیاری قرار داریم. هدف از هیپنوتیزم، دادن داده هایی حسی به سوژه است که کاملا به آن آگاهی ندارد. در حالت هپینوسیس ، سوژه ها ، فوق العاده تلقین پذیر هستند و برخی داده های حسی به صور ناخودآگاه پردازش میشوند. امیال، انگیزه ها و تصمیم های ما، نتیجه ی پردازشهای پیچیده ی نواحی مختلف مغز است. بخش قدامی مغز هم مسئول تصمیم گیری است و هم مسئول توجيه تصمیم ها ، به منظور از بین بردن ناهماهنگی شناختی و تعارض بین بخشهای مختلف مغز. هرچند ما تاحدی می توانیم براساس اراده ی خود - به بیان دیگر براساس عملکرد مدیریتی بخش قدامی - عمل کنیم یا برعکس حتى تفکر نقاد خود را خاموش کنیم. تحقیقات نشان میدهد افراد به هنگام مواجهه با فردی که شخصیتی کاریزماتیک دارد . به ویژه اگر این فرد به اصطلاح «خودی» و جزو - گروهی باشد که ما به آن تعلق داریم - تفکر نقاد خود را خاموش می کنند و در واقع اراده ی خود را به فرد کاریزماتیک واگذار می کنند. به همین ترتیب ممکن است یک فرد کاریزماتیک با خاموش کردن تفکر نقاد یک جمعیت، آنها را هیپنوتیزم و مستعد تلقين پذیری کند.....
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:آقای سلطانی و خانم آقازاده
📩H.N.L
@LiberalScientists
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:آقای سلطانی و خانم آقازاده
📩H.N.L
@LiberalScientists
آیا فقر روی مغز آدم‌های فقیر تأثیر می‌گذارد؟!
یک بررسی علمی توسط علیرضا مجیدی
این مطلب که فقیرها، همواره فقیرتر میشوند، تقریبا در بیشتر کشورهای دنیا صادق است. در آمریکا درصد فقرا از ۲۵ درصد در سال ۱۹۷۱ به ۲۹ درصد در سال ۲۰۱۱ افزایش پیدا کرده است. اگر کودکی در یک خانواده فقیر بزرگ شود، احتمال اینکه در بزرگسالی هم فقیر باشد، افزایش پیدا میکند.
اما آیا واقعا وضعیت اجتماعی- اقتصادی بد روی تکامل مغز اطفال تأثیر می‌گذارد؟ این چیزی است که دانشمندان علوم اعصاب در پی پاسخ به آن برآمده‌اند.
دت‌هاست که دانشمندان سعی می‌کنند که دریابند چیزهایی مثل درآمد، ثروت، پرستیژ، آموزش و وضعیت اقتصادی اجتماعی، چگونه روی مغز تأثیرگذارند.
آنها متوجه شده‌اند که کسانی که وضعیت اقتصادی اجتماعی پایین‌تری دارند، در آزمون‌های ضریب هوشی نمرات پایین‌تری کسب می‌کنند.
به موازات کاهش درآمد والدین، توانایی خواندن و حافظه اطفال هم کاهش پیدا میکند. این موضوع در مورد مهارت‌های زبانی هم صدق میکند.
اینها همه پژوهش‌هایی بر اساس آمار بودند، اما آیا واقعا ساختار مغز هم تحت تأثیر فقر قرار می‌گیرد.
یک دانشمند علوم اعصاب به نام مارتا فرح که این موضوع را با MRI بررسی کرده متوجه تفاوت واضح در قسمت‌هایی از مغز کودکان خانواده‌های فقیر و غنی شده است.
در یک بررسی دیگر که توسط کیم نوبل از دانشگاه کلمبیا انجام شده، مشخص شده که کودکان خانواده‌های با درآمد ۲۵ هزار دلار به پایین، شش درصد حجم قشر مغز یا کورتکس کمتری دارند. این بخش خارجی مسئول اعمالی مانند زبان، خواندن، وظایف اجرایی است.
هر چقدر کودک در سن کمتری با فقر روبرو بشود، توانایی‌های شناختی مغزش کاهش پیدا میکند. همچنین طول مواجهه با فقر هم فاکتور مهم دیگر است.
یک تحقیق دیگر هم نشان میدهد که تقریبا نیمی از تفاوت ضریب هوشی در کودکان به سرپرستی گرفته شده، ناشی از وضعیت اجتماعی اقتصادی خانواده پذیرنده آنهاست.
اما چطور فقر روی مغز اثر می‌گذارد؟
گفته شده که تنش و استرس ناشی از فقر روی اندیشیدن، آموختن، طرح‌ریزی، تمرکز و افزایش دایره واژگان، تجسم مفهوم‌های انتزاعی و میزان موفقیت در دبستان، تأثیرگذار است.
استرس مزمن، روی هیپوکامپ، یعنی بخشی از مغز که مسئول شکل‌دهی به حافظه، آموختن اطلاعات مفهومی و تنظیم پاسخ به استرس است، تأثیر می‌گذارد. وقتی دچار استرس می‌شویم، میزان هورمون کورتیزول بیشتری ترشح میکنیم، این هورمون هم به نوبه خود را هیپوکامپ و منطقی از مغز مثل قشر پیش‌پیشانی تأثیر می‌گذارد. وقتی استرس مزمن میشود، ساختار هیپوکامپ سرانجام تغییر میکند و نقصان حافظه و یادگیری ایجاد میشود.
در افرادی که دچار اختلال روانی استرس بعد از تروما یا PTSD هستند، مثلا سربازانی که در جنگ‌ها، صحنه‌های بسیار وحشتناکی را تجربه کرده‌اند، همین مسئله باعث کاهش حجم هیپوکامپ میشود.
نکته دیگر این است که میزان واکنش به استرس، در افراد با سطح اقتصادی- اجتماعی پایین به خاطر افزایش فعالیت آمیگدال، بیشتر از افراد دیگر است. این بخش از مغز که در جوار هیوکامپ قرار دارد، مسئول دریافت سریع تهدیدها و تشکیل حافظه احساسی است.
به عبارتی کودکانی که در یک خانواده فقیر بزرگ شوند، به خاطر تجربه دائمی تنش زمینه‌ای، آدم‌های حساس‌تری میشوند و چرخه اضطراب دائم و کاهش عملکرد مغز در آنها مدام تکرار میشود.
به علاوه بیش‌بار احساسی و ذهنی ناشی از فقر، به توانایی خود کنترلی اشخاص ضربه وارد میکند. این توانایی برای موفقیت آکادمیک و حرفه‌ای لازم است.
نتیجه‌گیری
کسی که فقیر به دنیا می‌آید، مشکلات زیادی دارد. او به مراقبت‌های بهداشتی و پزشکی کمتری دسترسی دارد، امکانات آموزشی کمتری دارد، مکان‌های ایمنی برای بازی ندارد، رژیم غذایی باکیفیتی ندارد و به میزان بیشتری با مواد آلوده‌کننده و سموم برخورد دارد، والدینش وقت کافی برای داستان خواندن شبانه برایش ندارند. اینها چیزهایی هستند که همه می‌دانند.
اما بدشانسی بعدی کودک فقیر این است که همه اینها روی نواحی خاصی از مغزش هم تأثیر می‌گذارند و وضعیت او را بدتر می‌کنند.
https://telegram.me/LiberalScientists
یک بررسی علمی توسط علیرضا مجیدی
این مطلب که فقیرها، همواره فقیرتر میشوند، تقریبا در بیشتر کشورهای دنیا صادق است. در آمریکا درصد فقرا از ۲۵ درصد در سال ۱۹۷۱ به ۲۹ درصد در سال ۲۰۱۱ افزایش پیدا کرده است. اگر کودکی در یک خانواده فقیر بزرگ شود، احتمال اینکه در بزرگسالی هم فقیر باشد، افزایش پیدا میکند.
اما آیا واقعا وضعیت اجتماعی- اقتصادی بد روی تکامل مغز اطفال تأثیر می‌گذارد؟ این چیزی است که دانشمندان علوم اعصاب در پی پاسخ به آن برآمده‌اند.
دت‌هاست که دانشمندان سعی می‌کنند که دریابند چیزهایی مثل درآمد، ثروت، پرستیژ، آموزش و وضعیت اقتصادی اجتماعی، چگونه روی مغز تأثیرگذارند.
آنها متوجه شده‌اند که کسانی که وضعیت اقتصادی اجتماعی پایین‌تری دارند، در آزمون‌های ضریب هوشی نمرات پایین‌تری کسب می‌کنند.
به موازات کاهش درآمد والدین، توانایی خواندن و حافظه اطفال هم کاهش پیدا میکند. این موضوع در مورد مهارت‌های زبانی هم صدق میکند.
اینها همه پژوهش‌هایی بر اساس آمار بودند، اما آیا واقعا ساختار مغز هم تحت تأثیر فقر قرار می‌گیرد.
یک دانشمند علوم اعصاب به نام مارتا فرح که این موضوع را با MRI بررسی کرده متوجه تفاوت واضح در قسمت‌هایی از مغز کودکان خانواده‌های فقیر و غنی شده است.
در یک بررسی دیگر که توسط کیم نوبل از دانشگاه کلمبیا انجام شده، مشخص شده که کودکان خانواده‌های با درآمد ۲۵ هزار دلار به پایین، شش درصد حجم قشر مغز یا کورتکس کمتری دارند. این بخش خارجی مسئول اعمالی مانند زبان، خواندن، وظایف اجرایی است.
هر چقدر کودک در سن کمتری با فقر روبرو بشود، توانایی‌های شناختی مغزش کاهش پیدا میکند. همچنین طول مواجهه با فقر هم فاکتور مهم دیگر است.
یک تحقیق دیگر هم نشان میدهد که تقریبا نیمی از تفاوت ضریب هوشی در کودکان به سرپرستی گرفته شده، ناشی از وضعیت اجتماعی اقتصادی خانواده پذیرنده آنهاست.
اما چطور فقر روی مغز اثر می‌گذارد؟
گفته شده که تنش و استرس ناشی از فقر روی اندیشیدن، آموختن، طرح‌ریزی، تمرکز و افزایش دایره واژگان، تجسم مفهوم‌های انتزاعی و میزان موفقیت در دبستان، تأثیرگذار است.
استرس مزمن، روی هیپوکامپ، یعنی بخشی از مغز که مسئول شکل‌دهی به حافظه، آموختن اطلاعات مفهومی و تنظیم پاسخ به استرس است، تأثیر می‌گذارد. وقتی دچار استرس می‌شویم، میزان هورمون کورتیزول بیشتری ترشح میکنیم، این هورمون هم به نوبه خود را هیپوکامپ و منطقی از مغز مثل قشر پیش‌پیشانی تأثیر می‌گذارد. وقتی استرس مزمن میشود، ساختار هیپوکامپ سرانجام تغییر میکند و نقصان حافظه و یادگیری ایجاد میشود.
در افرادی که دچار اختلال روانی استرس بعد از تروما یا PTSD هستند، مثلا سربازانی که در جنگ‌ها، صحنه‌های بسیار وحشتناکی را تجربه کرده‌اند، همین مسئله باعث کاهش حجم هیپوکامپ میشود.
نکته دیگر این است که میزان واکنش به استرس، در افراد با سطح اقتصادی- اجتماعی پایین به خاطر افزایش فعالیت آمیگدال، بیشتر از افراد دیگر است. این بخش از مغز که در جوار هیوکامپ قرار دارد، مسئول دریافت سریع تهدیدها و تشکیل حافظه احساسی است.
به عبارتی کودکانی که در یک خانواده فقیر بزرگ شوند، به خاطر تجربه دائمی تنش زمینه‌ای، آدم‌های حساس‌تری میشوند و چرخه اضطراب دائم و کاهش عملکرد مغز در آنها مدام تکرار میشود.
به علاوه بیش‌بار احساسی و ذهنی ناشی از فقر، به توانایی خود کنترلی اشخاص ضربه وارد میکند. این توانایی برای موفقیت آکادمیک و حرفه‌ای لازم است.
نتیجه‌گیری
کسی که فقیر به دنیا می‌آید، مشکلات زیادی دارد. او به مراقبت‌های بهداشتی و پزشکی کمتری دسترسی دارد، امکانات آموزشی کمتری دارد، مکان‌های ایمنی برای بازی ندارد، رژیم غذایی باکیفیتی ندارد و به میزان بیشتری با مواد آلوده‌کننده و سموم برخورد دارد، والدینش وقت کافی برای داستان خواندن شبانه برایش ندارند. اینها چیزهایی هستند که همه می‌دانند.
اما بدشانسی بعدی کودک فقیر این است که همه اینها روی نواحی خاصی از مغزش هم تأثیر می‌گذارند و وضعیت او را بدتر می‌کنند.
https://telegram.me/LiberalScientists
📜منطق و استدلالها
📝...و هدف از استدلال* برای متفكر نقاد، پیروزی نیست؛ هرچند میل به پیروزی اغلب حالت پیش فرض رفتار ماست. ما معمولا جانب یک طرف را می گیریم، همه ی استدلالهایی را که فکر می کنیم می تواند از آن موضع دفاع کند کنار هم می گذاریم و به هر قیمت ممکن از آن دفاع میکنیم.
ولی در تفکر نقاد رویکرد ما به استدلال، ارج نهادن به روند ارائه ی استدلالها و رسیدن به نتایج است. یک متفکر نقاد وقتی با اطلاعات جدید یا یک استدلال بهتر مواجه میشود باید آماده و پذیرای تغییر هر نتیجه‌ای باشد. بنابراین هدف از استدلال این است که بفهمیم چه نتایجی صحیح یا احتمال درستی آنها بیشتر است؛ نتایجی که منطق و شواهد بیشتری در تأیید آنها وجود دارد.
در واقع تفاوت استدلال و دلیل تراشی در همین نکته است. در توجیه یا دلیل تراشی، ابتدا با نتیجه شروع میکنیم و بعد استدلالهایی پیدا می کنیم که می‌توان از آنها برای دفاع از این نتیجه استفاده کرد. در حالی که در استدلال بر روند رو به جلو تمرکز میکنیم و نتیجه از منطق منتج میشود، نه برعکس.
ما اغلب از دلیل تراشی استفاده میکنیم که در ظاهر بسیار شبیه استدلال است. در واقع، هدف از دلیل تراشی معقول جلوه دادن نتایج و توجيه تصمیم‌هایی است که از پیش گرفته‌ایم. وقتی نتیجه ای داریم که ناسازگار است – یعنی با واقعیتها سازگار نیست با استدلال یا داده های جدید در صحت آن تردید کرده - معمولا تمایل داریم داده های جدید را توجيه و این ناهماهنگی شناختی را برطرف کنیم. بعد از برطرف شدن این تعارض، مغز (با ترشح دوپامین) به ما پاداش میدهد.
برای پرهیز از ناهماهنگی شناختی باید به جای نتیجه به روند توجه کنیم. به بیان دیگر، اگر خودمان را به یک نتیجه گره نزنیم، در صورت روبه رو شدن با داده‌های جدیدی که اشتباه بودنِ نتیجه را نشان می‌دهند، دچار احساس ناسازگاری هیجانی نمی‌شویم.
عبارت «استدلال» به ویژه در منطق به مجموعه ای از گزاره ها اطلاق میشود که از آن برای اثبات یک نتیجه استفاده میشود. استدلال باید با مقدمه های** مشخصی شروع شود و سپس به صورتی منطقی، نتیجه را از آن مقدمه ها استنتاج کند.
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:آقای سلطانی و خانم آقازاده
📩H.N.L.
@LiberalScientists
* Argument: این اصطلاح در زبان انگلیسی و در کاربرد روزمره ی آن به معنای مشاجره و جرو بحث است در حالی که در منطق و تفکر نقاد به معنای استدلال و برهان استفاده میشود و منظور نویسنده این تفاوت است.
** Premises
@LiberalScientists
📝...و هدف از استدلال* برای متفكر نقاد، پیروزی نیست؛ هرچند میل به پیروزی اغلب حالت پیش فرض رفتار ماست. ما معمولا جانب یک طرف را می گیریم، همه ی استدلالهایی را که فکر می کنیم می تواند از آن موضع دفاع کند کنار هم می گذاریم و به هر قیمت ممکن از آن دفاع میکنیم.
ولی در تفکر نقاد رویکرد ما به استدلال، ارج نهادن به روند ارائه ی استدلالها و رسیدن به نتایج است. یک متفکر نقاد وقتی با اطلاعات جدید یا یک استدلال بهتر مواجه میشود باید آماده و پذیرای تغییر هر نتیجه‌ای باشد. بنابراین هدف از استدلال این است که بفهمیم چه نتایجی صحیح یا احتمال درستی آنها بیشتر است؛ نتایجی که منطق و شواهد بیشتری در تأیید آنها وجود دارد.
در واقع تفاوت استدلال و دلیل تراشی در همین نکته است. در توجیه یا دلیل تراشی، ابتدا با نتیجه شروع میکنیم و بعد استدلالهایی پیدا می کنیم که می‌توان از آنها برای دفاع از این نتیجه استفاده کرد. در حالی که در استدلال بر روند رو به جلو تمرکز میکنیم و نتیجه از منطق منتج میشود، نه برعکس.
ما اغلب از دلیل تراشی استفاده میکنیم که در ظاهر بسیار شبیه استدلال است. در واقع، هدف از دلیل تراشی معقول جلوه دادن نتایج و توجيه تصمیم‌هایی است که از پیش گرفته‌ایم. وقتی نتیجه ای داریم که ناسازگار است – یعنی با واقعیتها سازگار نیست با استدلال یا داده های جدید در صحت آن تردید کرده - معمولا تمایل داریم داده های جدید را توجيه و این ناهماهنگی شناختی را برطرف کنیم. بعد از برطرف شدن این تعارض، مغز (با ترشح دوپامین) به ما پاداش میدهد.
برای پرهیز از ناهماهنگی شناختی باید به جای نتیجه به روند توجه کنیم. به بیان دیگر، اگر خودمان را به یک نتیجه گره نزنیم، در صورت روبه رو شدن با داده‌های جدیدی که اشتباه بودنِ نتیجه را نشان می‌دهند، دچار احساس ناسازگاری هیجانی نمی‌شویم.
عبارت «استدلال» به ویژه در منطق به مجموعه ای از گزاره ها اطلاق میشود که از آن برای اثبات یک نتیجه استفاده میشود. استدلال باید با مقدمه های** مشخصی شروع شود و سپس به صورتی منطقی، نتیجه را از آن مقدمه ها استنتاج کند.
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:آقای سلطانی و خانم آقازاده
📩H.N.L.
@LiberalScientists
* Argument: این اصطلاح در زبان انگلیسی و در کاربرد روزمره ی آن به معنای مشاجره و جرو بحث است در حالی که در منطق و تفکر نقاد به معنای استدلال و برهان استفاده میشود و منظور نویسنده این تفاوت است.
** Premises
@LiberalScientists
✅در باب #مغالطه
7⃣ #مغلطه‌ی‌اسکاتلندی‌واقعی:
(وجه تسمیه این مغلطه، یک داستان بلند و جالب و در خور توجه دارد که در این جستار از گفتن آن صرف نظر میشود)
بدون شک این مغلطه پر کاربردترین مغلطه در بین پیروان مکاتب مختلف دنیا برای اثبات حقانیت مکتبشان است.
در این نوع مغالطه، فرد مغالطه‌کننده با افزودن قید و کلمه‌ی «واقعی» به ادعای خویش، تفسیر این قید را نیز «فقط» به خودش واگذار میکند و این قید را طوری مطرح میکند که ابطال ناپذیر به نظر برسد.
مثال:«یک ایرانی هیچگاه چنین کاری نمی‌کند» و وقتی شما نقیضی برای ادعای گوینده، بیان می‌کنید، در جمله‌ای دیگر سخن قبلی‌اش را اینطور تکمیل میکند که :
«یک ایرانی واقعی این کار را نمی‌کند»... این کلمه‌ی «واقعی»، یک کلمه موهوم است که تفسیرش فقط با شخص گوینده است و با این استدلال، شنونده را سردرگم و ظاهراً تسلیم میکند...
@LiberalScientists
7⃣ #مغلطه‌ی‌اسکاتلندی‌واقعی:
(وجه تسمیه این مغلطه، یک داستان بلند و جالب و در خور توجه دارد که در این جستار از گفتن آن صرف نظر میشود)
بدون شک این مغلطه پر کاربردترین مغلطه در بین پیروان مکاتب مختلف دنیا برای اثبات حقانیت مکتبشان است.
در این نوع مغالطه، فرد مغالطه‌کننده با افزودن قید و کلمه‌ی «واقعی» به ادعای خویش، تفسیر این قید را نیز «فقط» به خودش واگذار میکند و این قید را طوری مطرح میکند که ابطال ناپذیر به نظر برسد.
مثال:«یک ایرانی هیچگاه چنین کاری نمی‌کند» و وقتی شما نقیضی برای ادعای گوینده، بیان می‌کنید، در جمله‌ای دیگر سخن قبلی‌اش را اینطور تکمیل میکند که :
«یک ایرانی واقعی این کار را نمی‌کند»... این کلمه‌ی «واقعی»، یک کلمه موهوم است که تفسیرش فقط با شخص گوینده است و با این استدلال، شنونده را سردرگم و ظاهراً تسلیم میکند...
@LiberalScientists
✅در باب #مغالطه
مغالطه‌ی توسل به نادانی یا توسل به جهل (به لاتین: argumentum ad ignorantiam) مغالطه‌ای است که در آن شخص ادعا میکند که یک گزاره درست است به این دلیل که نقیض آن ثابت نشده‌است. از نظر منطق، هر قضیه در گام نخست نه درست است و نه نادرست و در گام دوم، باید درستی یا نادرستی آن تعیین شود. بی‌اطلاعی دربارهٔ درستی یک گزاره، نمی‌تواند درستی نقیض آن را نتیجه دهد.
ممکن است مغالطه‌گر در توسل به نادانی، از دلیل‌های پنهان استفاده کند؛ مانند این که چیزی که دلیل‌های کافی درباره‌اش وجود ندارد، نادرست است یا اگر دلیل‌های کافی برای اثبات قضیه‌ای وجود نداشته باشد، قضیهٔ دیگری درست انگاشته میشود.
مثال
: مقاله او باید دقیق و عالمانه باشد؛ زیرا تا کنون یک نقد و اعتراض علمی ندیده‌ام که به آن وارد شده باشد.
: فلان شخصیت دزد است؛ زیرا مدرکی برای دزد نبودن خودش ارائه نکرده است.
https://telegram.me/LiberalScientists
مغالطه‌ی توسل به نادانی یا توسل به جهل (به لاتین: argumentum ad ignorantiam) مغالطه‌ای است که در آن شخص ادعا میکند که یک گزاره درست است به این دلیل که نقیض آن ثابت نشده‌است. از نظر منطق، هر قضیه در گام نخست نه درست است و نه نادرست و در گام دوم، باید درستی یا نادرستی آن تعیین شود. بی‌اطلاعی دربارهٔ درستی یک گزاره، نمی‌تواند درستی نقیض آن را نتیجه دهد.
ممکن است مغالطه‌گر در توسل به نادانی، از دلیل‌های پنهان استفاده کند؛ مانند این که چیزی که دلیل‌های کافی درباره‌اش وجود ندارد، نادرست است یا اگر دلیل‌های کافی برای اثبات قضیه‌ای وجود نداشته باشد، قضیهٔ دیگری درست انگاشته میشود.
مثال
: مقاله او باید دقیق و عالمانه باشد؛ زیرا تا کنون یک نقد و اعتراض علمی ندیده‌ام که به آن وارد شده باشد.
: فلان شخصیت دزد است؛ زیرا مدرکی برای دزد نبودن خودش ارائه نکرده است.
https://telegram.me/LiberalScientists
«یکی از نشانه‌های دقیق عشق به حقیقت، اینست که درستی یک گزاره را، با درصد اطمینانی بیشتر از آنچه شواهد تایید کننده آن تضمین میکند، نپذیریم».
جان لاک
'One unerring mark of the love of truth, is not entertaining any proposition with greater assurance than the proofs it is built upon will warrant.'
John Locke
https://telegram.me/LiberalScientists
جان لاک
'One unerring mark of the love of truth, is not entertaining any proposition with greater assurance than the proofs it is built upon will warrant.'
John Locke
https://telegram.me/LiberalScientists
Science has taught... me to be careful how I adopt a view which jumps with my preconceptions, and to require stronger evidence for such belief than for one to which I was previously hostile. My business is to teach my aspirations to conform themselves to fact, not to try and make facts harmonise with my aspirations.
Science seems to me to teach in the highest and strongest manner the great truth which is embodied in the Christian conception of entire surrender to the will of God. Sit down before fact as a little child, be prepared to give up every preconceived notion, follow humbly wherever and to whatever abysses nature leads, or you shall learn nothing. I have only begun to learn content and peace of mind since I have resolved at all risks to do this.
Thomas Henry Huxley (4 May, 1825 – 29 June 1895)
علم تجربی به من آموخته است... در مورد نحوه شکل‌گیری دیدگاه‌هایم که تبدیل به پیش فرض‌هایم میشوند محتاط باشم، و اینکه شواهد قویتری برای این گونه باورها نیاز است تا آنهایی که نسبت به آنها بی‌طرف بوده‌ام. کار من این است که تمایلات و آرزوهایم را با فکت‌ها مطابقت دهم نه آنکه فکت‌ها و واقعیاتی را برگزینم که با امیدها و آرزوهایم سازگاری دارند.
علم تجربی در نظر من بالاترین و نیرومند‌ترین حقایقی را به من می آموزد که در زیر لوای مذهب مسیحی در بهترین حالت این حقایق با تسلیم‌شدن در برابر اراده خداوند جایگزین میشوند. مانند کودکی در مقابل واقعیات و فکت‌ها قرار بگیرید، آماده شوید تا در صورت لزوم تمام پیش‌داوری‌های خود را رها‌کنید، با فروتنی هر آنجا که طبیعت شما را هدایت میکند رهسپار‌شوید، وگرنه هیچ چیز نمی‌آموزید. تنها پس از اینکه پیامدهای ناشی از چنین نگرشی را پذیرفتم توانستم به آرامش ذهنی برسم و چیزی بیاموزم.
توماس هنری هاکسلی
https://telegram.me/LiberalScientists
Science seems to me to teach in the highest and strongest manner the great truth which is embodied in the Christian conception of entire surrender to the will of God. Sit down before fact as a little child, be prepared to give up every preconceived notion, follow humbly wherever and to whatever abysses nature leads, or you shall learn nothing. I have only begun to learn content and peace of mind since I have resolved at all risks to do this.
Thomas Henry Huxley (4 May, 1825 – 29 June 1895)
علم تجربی به من آموخته است... در مورد نحوه شکل‌گیری دیدگاه‌هایم که تبدیل به پیش فرض‌هایم میشوند محتاط باشم، و اینکه شواهد قویتری برای این گونه باورها نیاز است تا آنهایی که نسبت به آنها بی‌طرف بوده‌ام. کار من این است که تمایلات و آرزوهایم را با فکت‌ها مطابقت دهم نه آنکه فکت‌ها و واقعیاتی را برگزینم که با امیدها و آرزوهایم سازگاری دارند.
علم تجربی در نظر من بالاترین و نیرومند‌ترین حقایقی را به من می آموزد که در زیر لوای مذهب مسیحی در بهترین حالت این حقایق با تسلیم‌شدن در برابر اراده خداوند جایگزین میشوند. مانند کودکی در مقابل واقعیات و فکت‌ها قرار بگیرید، آماده شوید تا در صورت لزوم تمام پیش‌داوری‌های خود را رها‌کنید، با فروتنی هر آنجا که طبیعت شما را هدایت میکند رهسپار‌شوید، وگرنه هیچ چیز نمی‌آموزید. تنها پس از اینکه پیامدهای ناشی از چنین نگرشی را پذیرفتم توانستم به آرامش ذهنی برسم و چیزی بیاموزم.
توماس هنری هاکسلی
https://telegram.me/LiberalScientists
📝 تطبیق واپس‌نگر * : تطبیق دادن پیش بینی‌ها به پیامدهای معلوم ، پس از وقوع آنهاست.
.
نوستراداموس، نمونه‌ی کلاسیک تطبيق واپس‌نگر است. تطبيق واپس‌نگر، جست و جو برای نوعی تشخیص الگو، به صورت داده‌کاوی در مجموعه‌ی گسترده‌ای از داده‌ها و در نوشته یا رویدادی است که در گذشته اتفاق افتاده. نوستراداموس شهرت خود را بیشتر مدیون دوبیتی‌هایش است؛ دوبیتی‌هایی که اغلب آنها پیش گویی هایی مبهم و شاعرانه‌اند**. اگر قرار باشد با رویکرد یافتن ارتباط، کل تاریخ بشریت را بگردیم میتوانیم مصداق هایی پیدا کنیم که به نحوی با جملات نوستراداموس ارتباط دارند.
مشکل پیش‌گویی‌های نوستراداموس این است که زیاده از حد پیش۔گویانه اند. به هر بخش از تاریخ جهان که نگاه کنید می توانید رویدادهایی پیدا کنید که به نظر می رسد این به اصطلاح پیشگوییها در مورد آنها صدق میکند. از طرف دیگر، هرکدام از این پیشگویی ها که اسامی، مکانها یا تاریخهای خاص دارند، به طرز فاجعه باری در پیشگویی شکست می‌خورند.
در این نوع پیشگویی ها تنها بر اثر گذشت زمان و با استفاده از تطبيق واپس‌نگر می توان بین رویدادها و پیشگوییها تشابه پیدا کرد. به طور کلی در علم، امکان توضیح وقایع با نگاه به گذشته، معیار خوبی برای صحت‌سنجی یک نظریه محسوب نمیشود؛ بلکه باید بتوانید وقایع آینده را پیش‌بینی کنید و این نکته ای است که در مورد پیش‌گویی‌های نوستراداموس صدق نمی‌کند.
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:اکبر سلطانی و مریم آقازاده
📩H.N.L.
@LiberalScientists
*Retrofitting
**نوستراداموس (۱۵۰۳- ۱۵۶۶) در مقدمه ی این دو بیتی‌ها تأکید میکند که سرنوشت بشر و آینده ی جهان را از روی حرکات ستارگان می‌توان پیش‌بینی کرد و این که هر دو بیتی ، گویای اتفاقی است که در آینده‌ی دور یا نزدیک رخ میدهد. پیش‌بینی‌های نوستراداموس ، تنها ، تا پایان سال 1999 را در بر می‌گیرد.
@LiberalScientists
.
نوستراداموس، نمونه‌ی کلاسیک تطبيق واپس‌نگر است. تطبيق واپس‌نگر، جست و جو برای نوعی تشخیص الگو، به صورت داده‌کاوی در مجموعه‌ی گسترده‌ای از داده‌ها و در نوشته یا رویدادی است که در گذشته اتفاق افتاده. نوستراداموس شهرت خود را بیشتر مدیون دوبیتی‌هایش است؛ دوبیتی‌هایی که اغلب آنها پیش گویی هایی مبهم و شاعرانه‌اند**. اگر قرار باشد با رویکرد یافتن ارتباط، کل تاریخ بشریت را بگردیم میتوانیم مصداق هایی پیدا کنیم که به نحوی با جملات نوستراداموس ارتباط دارند.
مشکل پیش‌گویی‌های نوستراداموس این است که زیاده از حد پیش۔گویانه اند. به هر بخش از تاریخ جهان که نگاه کنید می توانید رویدادهایی پیدا کنید که به نظر می رسد این به اصطلاح پیشگوییها در مورد آنها صدق میکند. از طرف دیگر، هرکدام از این پیشگویی ها که اسامی، مکانها یا تاریخهای خاص دارند، به طرز فاجعه باری در پیشگویی شکست می‌خورند.
در این نوع پیشگویی ها تنها بر اثر گذشت زمان و با استفاده از تطبيق واپس‌نگر می توان بین رویدادها و پیشگوییها تشابه پیدا کرد. به طور کلی در علم، امکان توضیح وقایع با نگاه به گذشته، معیار خوبی برای صحت‌سنجی یک نظریه محسوب نمیشود؛ بلکه باید بتوانید وقایع آینده را پیش‌بینی کنید و این نکته ای است که در مورد پیش‌گویی‌های نوستراداموس صدق نمی‌کند.
🖋استیون نولا
📖ذهن فریبکار شما
🖍ترجمه:اکبر سلطانی و مریم آقازاده
📩H.N.L.
@LiberalScientists
*Retrofitting
**نوستراداموس (۱۵۰۳- ۱۵۶۶) در مقدمه ی این دو بیتی‌ها تأکید میکند که سرنوشت بشر و آینده ی جهان را از روی حرکات ستارگان می‌توان پیش‌بینی کرد و این که هر دو بیتی ، گویای اتفاقی است که در آینده‌ی دور یا نزدیک رخ میدهد. پیش‌بینی‌های نوستراداموس ، تنها ، تا پایان سال 1999 را در بر می‌گیرد.
@LiberalScientists
#برشی_از_کتاب
#جهان_در‌تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی‌کارل‌سیگن
جفرسون دست اموز تاریخ بود- نه این تاریخ و زمانه ی دلچسب ما یا کشورمان، که در خدمت تعصبات قومی و ملی مان باشد- بلکه تاریخ حقیقی شکل گرفته به دست انسانها، که بیان کننده ی ضعف ها و قوت های ماست. تاریخ به او اموخته بود که اگر به ثروتمندان و قدرتمندان کوچکترین فرصتی داده شود ظلم می کنند و به تاراج می برند. او فرمانروایان ملل اروپایی را توصیف می کند که به عنوان سفیر امریکا در فرانسه با آنها روبرو می شود. او می گوید در بازی قدرت ملت شان را به دو دسته تقسیم کرده اند: گرگ و گوسفند. جفرسون به ما می آموزد که هر حکومت و دولتی وقتی تنها به فرمانروایان واگذار شود رو به فساد و تباهی می گذارد، چرا که فرمانروایان -به علت ذات عمل فرمانروایی- از اعتماد افکار عمومی سو استفاده می کنند. او می گوید: تنها خود مردم امانت دار و ضامن [سلامت] قدرت هستند.
اما او اظهار نگرانی می کند که مردم -و این استدلال به زمان ارسطو و توسيديد برمی گردد- به آسانی گمراه می شوند. بنابراین از نوعی سکان اطمینان، سخن به میان می آورد، ابزارهای سیاسی اطمینان بخش. یکی از آنها تجزیه نهادها و کانون های قدرت در قانون اساسی است؛ استدلال اینگونه است که گروه ها و نهادهای متعدد که انگیزه های خودخواهانه خود را دنبال می کنند یکدیگر را به تعادل می رسانند، و از سیطره هر کدام بر کل کشور جلوگیری می کند: نهاد اجرایی، نهاد قانون گذاری، نهاد قضایی؛ کاخ سفید و مجلس سنا؛ فرمانداری ایالتی و دولت فدرال (توضیح مترجم: هریک از این مجموعه ها در مقابل هم قرار می گیرند). او همچنین بطور مداوم و بطرز نیرومندی تاکید می کند، که برای مردم بسیار حیاتی است که از سود و زیان نهادهای حکومتی آگاه باشند، که تحصیل کنند و سطح درک و فهم خود را ارتقا دهند، و خود را در سازوکار سیاسی سهیم کنند. او می گوید اگر چنین نکنند گرگ ها مسلط می شوند. او در کتابش، یادداشتها در مورد ویرجینیا ۱۷۸۵، این نکته را برجسته می کند و تاکید می کند که چگونه قدرتمندان فاسد نقاط ضعف را می یابند و از آن [در جهت اهداف خود] سو استفاده می کنند:
در وجود هر حاکمی بروی زمین اثاری از سستی و ناتوانی به چشم می خورد، نوعی ریشه تباهی و هرزگی، که فریب کاری از آن بهره می برد و به طور ناخودآگاه تباهی آن را می گشاید، پرورش می دهد و به بار می نشاند. هر حاکمی که مورد اطمینان قرار بگیرد و در حکومت به حال خود گذاشته شود رو به فساد می آورد. بنابراین تنها امانت دار حکومت خود مردم هستند. و برای اینکه این اطمینان دائمی باشد باید ذهنشان پرورش یابد...
جفرسون سهم چندانی در نوشتن قانون اساسی امریکا نداشت؛ در هنگام تنظیم قانون اساسی، او به عنوان نماینده امریکا در فرانسه خدمت می کرد. پس از آنکه محتوی آن را می خواند، خرسند می شود، اما دو شرط اساسی را لازم می داند. یک کاستی: هیچ حد و مرزی برای تعداد دفعاتی که رییس جمهور می تواند برگزیده شود تعیین نشده است. جفرسون اظهار نگرانی می کند که این راهی را باز می کند که رییس جمهور، نه در ظاهر قوانین بلکه در اصل، تبدیل به پادشاه شود. یک کمبود اساسی دیگر حقوق شهروندی یا آزادی های مدنی است. جفرسون می اندیشد که، یک شهروند یعنی یک انسان معمولی، از سواستفاده‌ی اجتناب ناپذیر آنهایی که در کانون قدرت هستند، به قدر کافی حفاظت نشده است.
او آزادی بیان را تبلیغ می کند، بیشتر به این دلیل که صداهای عموما نامحبوب شنیده شوند، به این دلیل که راهکارهای متفاوت با خرد جمعی هم در نظر گرفته شود. به لحاظ شخصیت او فردی خوشرو بود، که حتی به نکوهش و بدگویی از دشمنان قسم خورده اش هم علاقه چندانی نشان نمی داد. حتی تندیسی از الکساندر همیلتون در سر در دالان خانه اش در مانتیچلو نگه داری می کرد. با این وجود او باور داشت که خوی شک گرایی باید یکی از اساسی ترین شروط شهروند مسئولیت پذیر باشد. او استدلال می کند که بهای اموزش در مقایسه باهزینه ای که نادانی و بیسوادی تحمیل می کند، یعنی واگذاری حکومت به گرگها، بسیار ناچیز است. او سعی داشت به ما بیاموزد که کشور تنها زمانی در سلامت است که مردم قدرت را در دست داشته باشند.
ترجمه: رضا شعبانی
https://telegram.me/LiberalScientists
#جهان_در‌تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی‌کارل‌سیگن
جفرسون دست اموز تاریخ بود- نه این تاریخ و زمانه ی دلچسب ما یا کشورمان، که در خدمت تعصبات قومی و ملی مان باشد- بلکه تاریخ حقیقی شکل گرفته به دست انسانها، که بیان کننده ی ضعف ها و قوت های ماست. تاریخ به او اموخته بود که اگر به ثروتمندان و قدرتمندان کوچکترین فرصتی داده شود ظلم می کنند و به تاراج می برند. او فرمانروایان ملل اروپایی را توصیف می کند که به عنوان سفیر امریکا در فرانسه با آنها روبرو می شود. او می گوید در بازی قدرت ملت شان را به دو دسته تقسیم کرده اند: گرگ و گوسفند. جفرسون به ما می آموزد که هر حکومت و دولتی وقتی تنها به فرمانروایان واگذار شود رو به فساد و تباهی می گذارد، چرا که فرمانروایان -به علت ذات عمل فرمانروایی- از اعتماد افکار عمومی سو استفاده می کنند. او می گوید: تنها خود مردم امانت دار و ضامن [سلامت] قدرت هستند.
اما او اظهار نگرانی می کند که مردم -و این استدلال به زمان ارسطو و توسيديد برمی گردد- به آسانی گمراه می شوند. بنابراین از نوعی سکان اطمینان، سخن به میان می آورد، ابزارهای سیاسی اطمینان بخش. یکی از آنها تجزیه نهادها و کانون های قدرت در قانون اساسی است؛ استدلال اینگونه است که گروه ها و نهادهای متعدد که انگیزه های خودخواهانه خود را دنبال می کنند یکدیگر را به تعادل می رسانند، و از سیطره هر کدام بر کل کشور جلوگیری می کند: نهاد اجرایی، نهاد قانون گذاری، نهاد قضایی؛ کاخ سفید و مجلس سنا؛ فرمانداری ایالتی و دولت فدرال (توضیح مترجم: هریک از این مجموعه ها در مقابل هم قرار می گیرند). او همچنین بطور مداوم و بطرز نیرومندی تاکید می کند، که برای مردم بسیار حیاتی است که از سود و زیان نهادهای حکومتی آگاه باشند، که تحصیل کنند و سطح درک و فهم خود را ارتقا دهند، و خود را در سازوکار سیاسی سهیم کنند. او می گوید اگر چنین نکنند گرگ ها مسلط می شوند. او در کتابش، یادداشتها در مورد ویرجینیا ۱۷۸۵، این نکته را برجسته می کند و تاکید می کند که چگونه قدرتمندان فاسد نقاط ضعف را می یابند و از آن [در جهت اهداف خود] سو استفاده می کنند:
در وجود هر حاکمی بروی زمین اثاری از سستی و ناتوانی به چشم می خورد، نوعی ریشه تباهی و هرزگی، که فریب کاری از آن بهره می برد و به طور ناخودآگاه تباهی آن را می گشاید، پرورش می دهد و به بار می نشاند. هر حاکمی که مورد اطمینان قرار بگیرد و در حکومت به حال خود گذاشته شود رو به فساد می آورد. بنابراین تنها امانت دار حکومت خود مردم هستند. و برای اینکه این اطمینان دائمی باشد باید ذهنشان پرورش یابد...
جفرسون سهم چندانی در نوشتن قانون اساسی امریکا نداشت؛ در هنگام تنظیم قانون اساسی، او به عنوان نماینده امریکا در فرانسه خدمت می کرد. پس از آنکه محتوی آن را می خواند، خرسند می شود، اما دو شرط اساسی را لازم می داند. یک کاستی: هیچ حد و مرزی برای تعداد دفعاتی که رییس جمهور می تواند برگزیده شود تعیین نشده است. جفرسون اظهار نگرانی می کند که این راهی را باز می کند که رییس جمهور، نه در ظاهر قوانین بلکه در اصل، تبدیل به پادشاه شود. یک کمبود اساسی دیگر حقوق شهروندی یا آزادی های مدنی است. جفرسون می اندیشد که، یک شهروند یعنی یک انسان معمولی، از سواستفاده‌ی اجتناب ناپذیر آنهایی که در کانون قدرت هستند، به قدر کافی حفاظت نشده است.
او آزادی بیان را تبلیغ می کند، بیشتر به این دلیل که صداهای عموما نامحبوب شنیده شوند، به این دلیل که راهکارهای متفاوت با خرد جمعی هم در نظر گرفته شود. به لحاظ شخصیت او فردی خوشرو بود، که حتی به نکوهش و بدگویی از دشمنان قسم خورده اش هم علاقه چندانی نشان نمی داد. حتی تندیسی از الکساندر همیلتون در سر در دالان خانه اش در مانتیچلو نگه داری می کرد. با این وجود او باور داشت که خوی شک گرایی باید یکی از اساسی ترین شروط شهروند مسئولیت پذیر باشد. او استدلال می کند که بهای اموزش در مقایسه باهزینه ای که نادانی و بیسوادی تحمیل می کند، یعنی واگذاری حکومت به گرگها، بسیار ناچیز است. او سعی داشت به ما بیاموزد که کشور تنها زمانی در سلامت است که مردم قدرت را در دست داشته باشند.
ترجمه: رضا شعبانی
https://telegram.me/LiberalScientists
#در_باب_مغالطه
مُغالِطِه، سَفسَطه یا مَغلَطِه (به پارسی سره: دُژفرنود) استدلالی است که از نظر علم منطق به یکی از دلایل زیر نادرست باشد:
نخست آنکه دست‌کم یکی از مقدمات گزاره نادرست باشد؛
دوم آنکه مقدمات گزاره، متضمن نتیجهٔ گزاره نباشد.
مغالطه جزئی از برهان است که به طور قابل اثباتی در منطق آن ایراد وجود دارد و بنابراین کلِ برهان را نامعتبر میسازد. مغالطه ممکن است برای وارونه کردنِ حقیقت(ها) به کار رود.
مغالطه‌گر کسی است که از روی استدلال نادرست به یک نتیجهٔ درست یا نادرست رسیده‌است و ممکن است آن نتیجه را برای نتیجه‌گیری‌های دیگری هم به کار گیرد. به گفته مهرزاد خرادآذر خلاصهٔ تعریف مغالطه – که از واژه عربی غلط مشتق شده است – استدلالی است که درآن فساد معنوی وجود داشته باشد، و تفاوت سَفسَطه‌گر با مَغلَطه‌گر در آن است که اولی نادانسته مرتکب اظهار برهان مبتلا به انحراف میشود و دومی دانسته و برپایهٔ اصول تغلیط به سوی استنتاج منطبق با مقصود خود می‌گراید.
در استدلال‌های منطقی مغالطه‌ها ساختاری یا ناساختاری می‌باشند. از آن جایی که درستی یک استدلال قیاسی به شکل آن بستگی دارد، مغالطهٔ ساختاری، استدلال قیاسی‌ای است که شکل باطلی دارد در حالی که یک مغالطهٔ ناساختاری هر استدلال نادرستی است که کاستی و عیب آن در شکل استدلال نیست و با نگاه کردن به محتویات آنها می‌توان آنها را شناسایی کرد.
قیاس یا استدلال قیاسی (deductive reasoning) در منطق، ریاضیات، و هوش مصنوعی بدست آوردن یک گزاره از دنباله‌ای از یک مجموعه گزاره‌ها است. دنبالهٔ گزاره استفاده شده مفروضات و گزارهٔ بدست آمده نتیجه نامیده میشود. استدلال یا گواه آوردن قیاسی، منطق قیاسی نیز نامیده میشود. این روش استدلال کردن یا گواه آوردن از بحث‌های قیاسی به دست می‌آید. در این گونه بحث، تلاش میشود تا نشان داده شود که نتیجه به طور بایسته و ضروری، از مجموعه‌ای از پیش فرض‌ها یا فرضیه‌ها به دست می‌آید. بحث قیاسی هنگامی معتبر است که نتیجه به طور بایسته و ضروری، از پیش فرض و فرضیه به دست آید. گواه آوری یا استدلال قیاسی در کنار گواه آوری استقرایی (inductive reasoning)، یکی از دو روش رایج در شناخت و رسیدن به دانایی یا معرفت است.
یک مثال ساده
مثال زیر، ویژگی این روش را نشان میدهد:
- همه انسانها می‌میرند
- سقراط انسان است
- بنابراین: سقراط خواهد مرد.
پیش فرض نخست بیان میکند که همه موجودات قرار گرفته زیر نام و عنوان «انسان» یک روز خواهند مرد. عبارت دوم بیان میکند: سقراط هم زیر عنوان یک «انسان» قرار دارد. در نتیجه سقراط بالاخره می میرد، زیرا او نیز به عنوان یک انسان خواهد مرد،چون که عنوان «انسان» به او نسبت داده شده و این ویژگی او را نیز شامل می شود.
تشخیص مغالطه در استدلال‌های حقیقی ممکن است مشکل باشد؛ زیرا این استدلالها غالباً در ساختارهای خود از الگوهای بدیع و فصیحی استفاده می‌کنند که اتصالات منطقی در بین اظهارات آنها مبهم و نامفهوم میشود. همچنین ممکن است مغالطه‌ها از ضعف احساسی یا عقلانی طرف بحث بهره ببرند. داشتن توانمندی تشخیص مغالطه‌های منطقی در استدلالها، احتمال وقوع چنین امری را کاهش میدهد.
https://telegram.me/LiberalScientists
مُغالِطِه، سَفسَطه یا مَغلَطِه (به پارسی سره: دُژفرنود) استدلالی است که از نظر علم منطق به یکی از دلایل زیر نادرست باشد:
نخست آنکه دست‌کم یکی از مقدمات گزاره نادرست باشد؛
دوم آنکه مقدمات گزاره، متضمن نتیجهٔ گزاره نباشد.
مغالطه جزئی از برهان است که به طور قابل اثباتی در منطق آن ایراد وجود دارد و بنابراین کلِ برهان را نامعتبر میسازد. مغالطه ممکن است برای وارونه کردنِ حقیقت(ها) به کار رود.
مغالطه‌گر کسی است که از روی استدلال نادرست به یک نتیجهٔ درست یا نادرست رسیده‌است و ممکن است آن نتیجه را برای نتیجه‌گیری‌های دیگری هم به کار گیرد. به گفته مهرزاد خرادآذر خلاصهٔ تعریف مغالطه – که از واژه عربی غلط مشتق شده است – استدلالی است که درآن فساد معنوی وجود داشته باشد، و تفاوت سَفسَطه‌گر با مَغلَطه‌گر در آن است که اولی نادانسته مرتکب اظهار برهان مبتلا به انحراف میشود و دومی دانسته و برپایهٔ اصول تغلیط به سوی استنتاج منطبق با مقصود خود می‌گراید.
در استدلال‌های منطقی مغالطه‌ها ساختاری یا ناساختاری می‌باشند. از آن جایی که درستی یک استدلال قیاسی به شکل آن بستگی دارد، مغالطهٔ ساختاری، استدلال قیاسی‌ای است که شکل باطلی دارد در حالی که یک مغالطهٔ ناساختاری هر استدلال نادرستی است که کاستی و عیب آن در شکل استدلال نیست و با نگاه کردن به محتویات آنها می‌توان آنها را شناسایی کرد.
قیاس یا استدلال قیاسی (deductive reasoning) در منطق، ریاضیات، و هوش مصنوعی بدست آوردن یک گزاره از دنباله‌ای از یک مجموعه گزاره‌ها است. دنبالهٔ گزاره استفاده شده مفروضات و گزارهٔ بدست آمده نتیجه نامیده میشود. استدلال یا گواه آوردن قیاسی، منطق قیاسی نیز نامیده میشود. این روش استدلال کردن یا گواه آوردن از بحث‌های قیاسی به دست می‌آید. در این گونه بحث، تلاش میشود تا نشان داده شود که نتیجه به طور بایسته و ضروری، از مجموعه‌ای از پیش فرض‌ها یا فرضیه‌ها به دست می‌آید. بحث قیاسی هنگامی معتبر است که نتیجه به طور بایسته و ضروری، از پیش فرض و فرضیه به دست آید. گواه آوری یا استدلال قیاسی در کنار گواه آوری استقرایی (inductive reasoning)، یکی از دو روش رایج در شناخت و رسیدن به دانایی یا معرفت است.
یک مثال ساده
مثال زیر، ویژگی این روش را نشان میدهد:
- همه انسانها می‌میرند
- سقراط انسان است
- بنابراین: سقراط خواهد مرد.
پیش فرض نخست بیان میکند که همه موجودات قرار گرفته زیر نام و عنوان «انسان» یک روز خواهند مرد. عبارت دوم بیان میکند: سقراط هم زیر عنوان یک «انسان» قرار دارد. در نتیجه سقراط بالاخره می میرد، زیرا او نیز به عنوان یک انسان خواهد مرد،چون که عنوان «انسان» به او نسبت داده شده و این ویژگی او را نیز شامل می شود.
تشخیص مغالطه در استدلال‌های حقیقی ممکن است مشکل باشد؛ زیرا این استدلالها غالباً در ساختارهای خود از الگوهای بدیع و فصیحی استفاده می‌کنند که اتصالات منطقی در بین اظهارات آنها مبهم و نامفهوم میشود. همچنین ممکن است مغالطه‌ها از ضعف احساسی یا عقلانی طرف بحث بهره ببرند. داشتن توانمندی تشخیص مغالطه‌های منطقی در استدلالها، احتمال وقوع چنین امری را کاهش میدهد.
https://telegram.me/LiberalScientists
#روانشناسی_تکاملی @LiberalScientists
📝 ایزاک مارکس (۱۹۸۷) کارکرد تکاملی ترس را به اختصار چنین توضیح میدهد:
"ترس یک میراث تکاملی حیاتی است که باعث می شود ارگانیسم از خطر اجتناب کند، و از این رو ارزش بقای آن واضح است. ترس یک هیجان است که در نتیجه ی درکی حضور یا نزدیکی خطر ایجاد می شود و در موقعیت های معین رخ دادن آن امری طبیعی است. در واقع، در شرایط طبیعی افراد کمی ،،بدون ترس قادرند در درازمدت زنده بمانند. ترسی، بدن ما را سفت و محکم می کند و به این شکل ما را برای واکنش سریع هنگام مواجهه با خطر آماده می کند. همچنین ما را برای عملکرد مطلوب تحت شرایط پر تنش آماده میسازد. ترس به ما کمک می کند تا با دشمن بجنگیم، با دقت رانندگی کنیم، به احتیاط با چتر بپریم، چیزها را آزمایش کنیم، با دیگران برخورد خوبی داشته باشیم و هنگام کوهنوردی از رد پا دور نشویم.
ترس را می توان چنین تعریف کرد: «احساسی معمولاً ناخوشایند، اما طبیعی، که در واکنش به خطرات واقعی ایجاد می شود».
برشی از کتاب
📖#روانشناسی_تکاملی
🖋#دیوید_باس
گردآورنده: مهتاب
http://t.me/LiberalScientists
📝 ایزاک مارکس (۱۹۸۷) کارکرد تکاملی ترس را به اختصار چنین توضیح میدهد:
"ترس یک میراث تکاملی حیاتی است که باعث می شود ارگانیسم از خطر اجتناب کند، و از این رو ارزش بقای آن واضح است. ترس یک هیجان است که در نتیجه ی درکی حضور یا نزدیکی خطر ایجاد می شود و در موقعیت های معین رخ دادن آن امری طبیعی است. در واقع، در شرایط طبیعی افراد کمی ،،بدون ترس قادرند در درازمدت زنده بمانند. ترسی، بدن ما را سفت و محکم می کند و به این شکل ما را برای واکنش سریع هنگام مواجهه با خطر آماده می کند. همچنین ما را برای عملکرد مطلوب تحت شرایط پر تنش آماده میسازد. ترس به ما کمک می کند تا با دشمن بجنگیم، با دقت رانندگی کنیم، به احتیاط با چتر بپریم، چیزها را آزمایش کنیم، با دیگران برخورد خوبی داشته باشیم و هنگام کوهنوردی از رد پا دور نشویم.
ترس را می توان چنین تعریف کرد: «احساسی معمولاً ناخوشایند، اما طبیعی، که در واکنش به خطرات واقعی ایجاد می شود».
برشی از کتاب
📖#روانشناسی_تکاملی
🖋#دیوید_باس
گردآورنده: مهتاب
http://t.me/LiberalScientists