📚 نباید هیچ مانعی برای آزاد بودن پرسشگری وجود داشته باشد. در علم جایی برای تعصب نیست. دانشمند آزاد است و باید آزاد باشد تا هر پرسشی بپرسد، تا در هر ادعایی شک کند، تا به دنبال هر شواهدی باشد، تا هر اشتباهی را تصحیح کند. زندگی سیاسی ما نیز بر آزادی استوار است. ما می‌دانیم که تنها راه برای اجتناب از اشتباه این است که آن را تشخیص دهیم و تنها راه تشخیص آن این است که در پرسشگری آزاد باشیم. و ما می‌دانیم تا زمانی که انسان‌ها برای پرسیدن هر آنچه که می‌بایست پرسیده شود و برای بر زبان آوردن افکارشان و برای فکر کردن به هر چه که می‌خواهند، آزاد باشند، آزادی از دست نخواهد رفت، و علم نیز هیچ‌گاه پسرفت نخواهد کرد.

🖊ج. رابرت اوپنهایمر، 1949

📝از مقدمه کتاب The Moral Arc، نوشته مایکل شرمر

@LiberalScientists

📚 به اعتقاد من، یک سیستم فیزیکی به طور کامل با آرایش ذرات آن مشخص می شود. اگر به من بگویید چگونه ذرات، زمین، خورشید، کهکشان و هر چیز دیگری را می‌سازند، به شما خواهم گفت که واقعیت را به طور کامل و روشن بیان کرده اید. این دیدگاه تحویل گرایانه در بین فیزیکدانان رایج است، اما قطعاً کسانی هستند که به نحو دیگری فکر می کنند. آنها، به ویژه در مورد مسئله ی حیات، بر این باورند که ویژگی غیر فیزیکی (از قبیل روح، جان، نیروی حیات و غیره) برای به حرکت درآوردن ماده ی فیزیکی مورد نیاز است. گرچه در مورد این احتمال نظری ندارم، تاکنون به مدرکی در تأیید آن برنخورده ام. دیدگاهی که به نظر من معقول می نماید این است که مشخصه های فیزیکی و ذهنی فرد چیزی به جز تجلی نحوه ی آرایش ذرات در بدن او نیست. اگر آرایش ذره‌ای را بشناسید، همه چیز را شناخته اید.

🖊 برایان گرین
📝کتاب واقعیت پنهان

@LiberalScientists

📚گذشته از هر نظریه ای که در ارتباط با مبنای همبستگی اجتماعی اتخاذ کنیم , و صرف نظر از نهاد سیاسی ای که تحت آن ها روزگار می گذرانیم , گرداگرد هر انسانی دایره ای هست که هیچ دولتی را یارای تجاوز به آن نیست ,
پرسش این است : محدوده این دایره تا کجاست ; حریم زندگی [ فردی ] انسان چه وسعتی دارد؟

🖊 استورات میل
📝 فلسفه سیاسی ( دامیز )

♻️ @LiberalScientists

‌

معرفی کتاب
رمان کوری اثر ساراماگو

رمانی از ژوزه ساراماگو که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. ساراماگو در این رمان از کوریِ آدم‌ها سخن گفته‌است. در این رمان، هاله‌ای سفیدرنگ بعد از کور شدن افراد مقابل چشمانشان ظاهر می‌شود.
ساراماگو در این رمان از تلمیح استفاده کرده و با اشاره به نوشته‌های قدیمی، اثرش را زیباتر و تأثیرگذارتر کرده‌است.



داستان از ترافیکِ یک چهارراه آغاز می‌شود. رانندهٔ اتومبیلی به‌ناگاه دچار کوری می‌گردد. به فاصلهٔ اندکی، افراد دیگری که همگی از بیماران یک چشم‌پزشک‌اند، دچار کوری می‌شوند. پزشک با معاینهٔ چشم آنها درمی‌یابد که چشم این افراد کاملاً سالم است، اما آنها هیچ‌چیز نمی‌بینند. جالب آن است که برخلاف بیماری کوری، که همه‌چیز سیاه است، تمامی این افراد دچار دیدی سفید می‌شوند.

پزشک می‌فهمد که این نوع کوری است که به چشم ارتباطی پیدا نمی‌کند. از طرف دولت، تمامی افراد نابینا جمع‌آوری و در یک آسایشگاه اسکان داده می‌شوند. پزشک نیز خود دچار این بیماری می‌شود. پلیس برای جلوگیری از شیوع بیماری، پزشک را نیز روانهٔ آسایشگاه می‌کند. همسر پزشک نیز به‌دروغ اذعان به کوری می‌نماید تا بتواند درکنار شوهرش باشد. آنها به آسایشگاه یادشده برده می‌شوند. در آن آسایشگاه تمامی افراد نابینایند. نیروهای امنیتی برای افراد غذا تهیه می‌کنند، اما برای عدم سرایت کوری به آنها، تنها غذاها را تا درِ آسایشگاه حمل می‌کنند. نابینایان برای تقسیم غذا با هم درگیر می‌شوند. کم‌کم خوی حیوانیِ افراد در این وضعیت فلاکت‌بار بروز می‌کند. کثافت، فحشا و… آسایشگاه را فرامی‌گیرد. عده‌ای از کورها، تحویل غذا را به‌دست می‌گیرند و غذا را به افراد دیگری می‌فروشند. کورها، برای زنده ماندن، از تمامی چیزهای باارزشِ خود می‌گذرند تا به جایی می‌رسد که افراد زورگیر از کورها زن‌هایشان را طلب می‌کنند. درنهایت، کورها راضی می‌شوند تا زنان خود را برای به‌دست آوردن خوراک به آنها بفروشند.

همسر پزشک، که نابینا نشده، شاهد تمامی این مسائل است. زن دکتر عاشقانه سعی در بهبود وضعیت هریک از افراد می‌کند، اما به‌هیچ‌عنوان اجازه نمی‌دهد کسی از نابینا نبودن او اطلاعی به‌دست آورَد.

همسر پزشک، همراه با دیگر زنان، برای تهیهٔ غذا به اتاق زورگیران می‌رود. یکی از زن‌ها درحین تجاوز، جان خود را ازدست می‌دهد. همسر پزشک شاهد این واقعه است. او به اتاق می‌رود و با قیچی کوچکش برمی‌گردد و گلوی رئیس زورگیران را می‌درد. آسایشگاه به‌هم می‌ریزد، آتش می‌گیرد و نابینایان به بیرون می‌ریزند. متوجه می‌شوند که تمامی شهر و کشور نابینا شده‌اند. همه‌جا خالی است، خانه‌ها، شهر و… مرده‌ها و کثافت شهر را فراگرفته‌است. باران شدیدی می‌بارد. گروه‌های نابینایان برای غارت غذا در شهر پرسه می‌زنند. همسر پزشک نیز همراه گروهی شده که شامل: مرد اول در ترافیک و همسرش، دختر کوری با عینک آفتابی، پیرمردی یک‌چشم، خودِ پزشک، یک پسربچه و یک سگ در شهر شروع به پرسه زدن می‌کنند. در جستجوی غذا تمامی شهر را می‌گردند. زن پزشک برای افراد غذا پیدا می‌کند تا زنده بمانند.

مردم از فرط ناامیدی، به هر چیزی متوسل شده‌اند. عده‌ای برای عده‌ای دیگر سخنرانی می‌کند. همگی به دنبال راه چاره هستند.


عده‌ای از نابینایان در کلیسا جمع شده‌اند تا بر ترس خود غلبه کنند. زن دکتر به آنها ملحق می‌شود. در آنجا متوجه چیز عجیبی می‌شود. چشم تمامی نقاشی‌ها و مجسمه‌های ملائک و معصومین داخل کلیسا با رنگ سفید پوشانده شده و با دستمال بسته شده‌است. زن دکتر به نحوی که بینایی خودش آشکار نشود مردم را آگاه می‌کند و آنها از نابینایی قدیسان هراسان و وحشت زده می‌شوند و به سرعت از کلیسا بیرون می‌روند. به تدریج مردم به این رشد می‌رسند که خود باید سازماندهی این اوضاع را به دست بگیرند. رشد فکری عمومی در جامعه در حال رخ دادن است. با رخ دادن این اتفاقات مردم به تدریج بینایی خود را به دست می‌آورند.

در پایان، زن دکتر، که خود منجی جامعه است، از دکتر می‌پرسد: چرا کور شدیم؟ دکتر جواب می‌دهد: نمی‌دانم، اما شاید روزی بفهمیم. زن دکتر جواب می‌دهد: می‌خواهی نظر مرا بدانی؟ من فکر می‌کنم ما کور نشده‌ایم، ما کور هستیم؛ کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند، اما خوشان مايل به ديدن نيستند.

https://telegram.me/LiberalScientists

📝... بدین ترتیب منظور من از پیشرفت اخلاقی، بهبود در بقا و شکوفایی موجودات دارای درک است.

در اینجا من به صور خاص به موجودات «فردی» اشاره دارم. این فرد است که کنش‌گر اخلاقی اصلی است - نه گروه، قبیله، نژاد، جنسیت، ایالت، ملت، امپراطوری، جامعه و نه هر مجموعه دیگری - زیرا این فرد است که بقا می‌یابد و شکوفا می‌شود، و یا رنج می‌برد و می‌میرد. این افرادِ دارای درک (دارای حس) هستند که درک می‌کنند، هیجان زده می‌شوند، واکنش نشان می‌دهند، حس می‌کنند، عشق می‌ورزند و رنج می‌کشند، نه جمعیت‌ها، نژادها، جنسیت‌ها، گروه‌ها یا ملت‌ها. از نظر تاریخی سوءاستفاده‌های غیر اخلاقی زمانی بسیار شایع شده‌اند که فرد به خاطر گروه قربانی شده است. زمانی که افراد با رنگ پوستشان، یا بر اساس کروموزوم ایکس و ایگرگ، یا بر اساس این که ترجیح می‌دهند با که بخوابند ( گرایش جنسی)، یا با چه لهجه‌ای صحبت ‌کنند، یا به چه دسته سیاسی و مذهبی تعلق دارند، یا بر اساس هر روش دسته‌بندی دیگری که گونه ما برای تبعیض بین افراد یافته است، قضاوت می‌شوند نه بر اساس خصوصیات «فردی»٬ چنین چیزی رخ می‌دهد. تحولات در زمینه حقوق در سه قرن گذشته تقریبا همه بر آزادی و استقلال افراد تمرکز داشته‌اند، نه گروه‌ها - بر حقوق اشخاص. افراد رای می‌دهند نه نژادها یا جنسیت‌ها. افراد می‌خواهند که با آن‌ها با مساوات برخورد شود، نه نژادها. در حقیقت بیشتر حقوق ( مانند لایحه حقوق در قانون اساسی آمریکا) افراد را از مورد تبعیض قرار گرفتن به عنوان عضو یک گروه محافظت می‌کند، مانند تبعیض بر اساس نژاد، کیش، رنگ، جنسیت و - به زودی -بر اساس گرایش جنسی.

🖊مایکل شرمر
📖کتاب The Moral Arc, 2015

در کانال ما عضو شوید:
@LiberalScientists

تحلیل روان‌پزشکانه‌ی جامعه


📜مغز انسان به گونه‌ای سامان یافته که در برابر محرک‌های محیطی به دو شکل کلی پاسخ دهد. یک پاسخ، پاسخی غریزی است که ریشه در تکامل چندین میلیون ساله دارد که انعکاسی، بدون دخالت کورتکس و از مناطق زیرین قشرمغز منشا می‌گیرد. ویژگی این رفتارها سرعت و عدم تمایز و پشتوانه احساسی آن‌ها است. گاه لازم است که برای مواجهه با برخی محرک‌ها، فرد به سرعت و در آن واحد تصمیم بگیرد و عمل کند. به طور مثال زمانی که اتوموبیلی با سرعت زیاد به ما نزدیک می‌شود باید بتوانیم به سرعت عکس‌العمل نشان داده و خود را به کناری بکشیم. دومین دسته‌ی پاسخ‌ها، پاسخ‌های عقلانی و مدبرانه هستند که از طریق کورتکس مغز هدایت شده و برای اجرا نیاز به گذراندن زمانی برای تصمیم گیری و تدبر هستند. پاسخ‌های دسته اول بیش‌تر ناخودآگاه بوده و فرایندهای شرطی در آن دخالت دارند. آن‌ها بدن را برای وضعیت ستیز، گریز یا فریز (انجماد) آماده می‌کند. این به معنی آن است که واکنشی در یک زمان خاص می‌تواند مناسب و زندگی بخش باشد در مراحل دیگر زندگی و در موقعیت‌هایی دیگر می‌تواند نامتناسب و حتی خطرآفرین باشد. به طور مثال فردی که درکودکی در معرض حمله‌ی سگی در کوچه‌ی تاریک قرار گرفته است و وحشت‌زده گریخته است در زمان بزرگسالی هر زمان که در محیطی تاریک قرار می‌گیرد دچار طپش قلب، تعریق و ترس فراوان می‌شود و تمایل به گریز از آن محیط پیدا می‌کند. تا زمانی که او از منشا ترس خود آگاه نباشد این واکنش به شکلی اتوماتیک و خودکار تداوم می‌یابد. درحقیقت فرد در چنبره‌ی واکنش‌های تکراری خود اسیر می‌شود بی آن‌که چرایی آن را بداند.
در بعد جامعه شناختی نیز می‌توان چنین متصور شد که ملتی که حوادث مختلفی را در طول تاریخ گذرانده و در حافظه‌ی تاریخی خود لحظات ستیز، گریز و فریز فراوانی را حمل می‌کند هر چه که زمان بگذرد و بر عمر ملت افزوده شود در ناخودآگاه جمعی خویش خاطراتی را حمل می‌کند که او را مستعد حرکات خودکار، اتوماتیک و انعکاسی می‌کند. حرکات و جنبش‌هایی که در صورت تکرار، خود بدل به عاملی آسیب‌زا و محرکی شرطی برای حرکات بعدی می‌شوند و جامعه را در گرداب تکرارهای بی پایان فرو می‌برد. بزرگی زمانی چنین گفت که؛ ملتی که از گذشته‌ی خود نیاموزد محکوم به تکرار آن است و بزرگی دیگر این تکرار را گاه در قالب تراژدی و گاه دیگر به شکل کمدی می‌بیند. عوامل اقتصادی بی‌شک در چنین حرکاتی نقش بازی می‌کنند اما این عوامل به عنوان کبریتی که بر انبار حاوی جعبه‌های مواد تلنبارشده ناخودآگاه می‌افتد عمل می‌کند. همانند فرد، جامعه نیز تنها با آگاهی یافتن بر عوامل برانگیزاننده حرکات و احساساتش است که می‌تواند بر آن‌ها مسلط شود و این نیروها را به سوی مسیری زاینده هدایت کند. این فرایند یک شبه، ناگهانی و انفجاری آن‌گونه که در حرکات انعکاسی زیر قشری می‌بینیم نیست بلکه فرایندی عقلانی، مدبرانه و آگاهانه است که نیازمند صبوری، بردباری و زمان است. عناصر آگاه جامعه به منزله قشر مغز هستند که می‌توانند نقشی موثر بر نظم دادن به نیروهای هیجانی و احساسی جامعه داشته باشند. اگر آن‌ها که باید چنین نقشی ایفا کنند خود در دام واکنش‌های غریزی احساسی بیفتند جامعه اسیر حرکات کوری می‌شود که ثمری جز تکرار گذشته ندارد.

🖋دکتر علی فیروزآبادی
روانپزشک

https://telegram.me/LiberalScientists