به کسی که شهادت می‌دهد در همه موارد می‌توانید اعتماد کنید بجز آنچه که با علاقه‌ی شخصی‌اش، احساساتش، تعصباتش و یا عشق حیرت‌انگیزش مرتبط باشد. چنانچه این موارد مرتبط باشند، انقدر شواهد تایید‌کننده طلب کنید که در صورت نقض چیزی که برای آن شهادت می‌دهد اطمینان کافی داشته باشید. توماس هنری هاکسلی (۱۸۹۵_۱۸۲۵)


Trust a witness in all matters in which neither his self-interest, his passions, his prejudices, nor the love of the marvellous is strongly concerned. When they are involved, require corroborative evidence in exact proportion to the contravention of probability by the thing testified.
Thomas Henry Huxley (1825-1895)

@LiberalScientists

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت؟
برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
#بخش_اول
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
@LiberalScientists

در بخش زیادی از تاریخ - قبل از وجود فضاپیما‌ها، قبل از تلسکوپ، و وقتی که ما هنوز غرق در قدرت جادوگری بودیم- ماه آسمان یک معمای بزرگ بود. تقریبا هیچ کس نمی‌دانست یک سیارک است.

وقتی با چشمان غیر مسلح به ماه خیره می‌شویم به واقع چه می‌بینیم؟ تلفیقی از خطوط تاریک و روشن را در ذهن می‌سازیم - که شباهتی به هیچ جسم شناخته شده‌ای ندارد. اما تقریبا محال است که ذهن ما این علائم را به هم مرتبط نسازد؛ برخی را برجسته‌تر و برخی را کمرنگ‌تر می‌بیند. ما یک طرح را جست‌وجو می‌کنیم و در نهایت هم نوعی طرح می‌یابیم. در داستان‌‌های اساطیری و عامی سراسر جهان تصویر‌های مختلفی [درون ماه] مشاهده شده است ... مردمی از یک فرهنگ به سختی می‌توانند درک‌کنند که چطور ممکن است مردمی از فرهنگ دیگر چنین چیز‌های عجیبی را ببینند.
رایج‌ترین تصویر دیده شده در ماه چهره یک انسان است. البته در واقع شبیه به یک چهره نیست. جزئیات تصویر کج و معوج و نامتقارن و مبهم است. گوشت اضافی و یا چیزی مشابه، در چشم چپ آن است. و د‌هانش! چه وجهه‌ای را بر می‌تابد؟ یک د‌هان باز O مانند که تعجب را نشان می‌دهد؟ نشانی از اندوه؟ و یا سوگواری؟ درد و رنجی ناشی از حسرت حیات موجود بر کره زمین؟ مشخصا صورتک کاملا گرد است، گوش‌‌ها پدیدار نیستند و کله‌اش عریان است.
بار دیگر دو ناحیه سطح ماه را که با چشم غیر مسلح می‌بینیم در نظر بگیرید: قسمت روشن‌تر که شامل پیشانی، گونه‌‌ها و چانه است و قسمت تاریکتر که شامل چشم‌‌ها و د‌هان است. از دید یک تلسکوپ، قسمت‌‌های روشن قله‌‌های آتشفشانی باستانی هستند که عمر آن‌ها با توجه به آنچه که اکنون می‌دانیم، تقریبا چهار و نیم بیلیون سال تخمین زده می‌شود (بررسی پرتو زایی نمونه‌‌های بازگردانده شده توسط فضانوردان ماموریت آپولو این را نشان می‌دهد). قسمت‌‌های تاریک عمر کمتری دارند و حاصل فوران مواد مذاب بازالتیک هستند که ماریا* نام گرفته است (جمع کلمه‌ای که در اصل لاتینی است و به معنای دریا است، گرچه ماه مانند تکه استخوانی خشک است) ماریا در چند صد‌میلیون سال اولیه‌ی بوجود آمدن ماه شکل گرفت، که البته بخشی از آن از برخورد شهاب‌سنگ‌‌ها و دنباله‌دار‌ها پر شده است. چشم راست دریای ایبریوم* نام دارد و گوشت اضافه درون چشم چپ ترکیبی از دریای سرنیتاتیس* و ترنکویلیتاتیس* است (جایی که فضاپیمای آپولو ۱۱ فرود آمد) و د‌هان باز شده‌ی نه چندان در مرکز نیز دریای هوموروم* است.
مرد در ماه در حقیقت بستر حوادث باستانی است که بیشتر آن‌ها پیش از پیدایش انسان، پیدایش پستانداران، مهره داران، چند سلولی‌‌ها و احتمالا حتی پیش از پیدایش حیات بروی زمین است. برچسب زدن چهره انسان بر حوادث تصادفی کیهانی مشخصه بارز و غرور‌آمیز گونه‌ی ماست.
انسان‌ها همانند دیگر پستانداران بسیار متمایل به جمع هستند. ما از همراهی یکدیگر لذت می‌بریم. ما پستاندار هستیم و مراقبت والدین از فرزندان اساس بقای گونه‌ی ماست. والدین به فرزند لبخند می‌زنند، کودک نیز با لبخند پاسخ می‌دهد و این صمیمیت شکل گرفته و قوت می‌گیرد. به محض اینکه کودک بینایی چشم باز می‌کند، چهره‌‌ها را تشخیص می‌دهد و اکنون ما می‌دانیم این توانایی در مغز ما عصب‌کِشی شده است. کودکانی که یک میلیون سال پیش قادر به شناسایی چهره نبودند کمتر می‌توانستند با لبخند پاسخ دهند و بطور طبیعی کمتر مورد توجه والدین خود قرار می‌گرفتند و کمتر رشد می‌کردند. امروزه تقریبا همه کودکان به سرعت قادرند چهره انسان را شناسایی کنند و با یک لبخند به آن پاسخ دهند.
به عنوان یک عارضه‌ی جانبی فرگشتی، ساز و کار تشخیص الگو موجود در مغز ما، آنقدر در یافتن چهره در میان نقش و نگار درهم و برهم کارامد است که گاهی اوقات چهره‌‌هایی می‌بیند که وجود ندارند. ما اجزای گسسته تاریک و روشن را سرهم‌بندی می‌کنیم و ناخودآگا‌هانه سعی می‌کنیم یک چهره بیابیم. مرد در ماه یکی از نتایج آن است.

برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

@LiberalScientists
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
#ادامه‌دارد...

‍ ‍ ‍ استدلال تنها روشی نیست که انسان‌ها با آن، آنچه را مدعی هستند پشتیبانی می‌کنند. آن‌ها ممکن است به عواطف یا اقتدار استناد جویند، که می‌توانند بسیار قانع‌کننده‌ هم باشند، یا ممکن است بدون هیچ ژرف‌اندیشی به عادت‌ها تکیه کنند. اما وقتی فرد باید قضاوتی انجام دهد كه بدان اعتماد گردد،  این استدلال صحیح است که بنیادی استوار را پی ‌خواهد افكند. توسط روش‌ها و فنون منطق می‌توان به شیوه‌ای قابل‌اطمینان بین استدلال‌های صحیح و معیوب تمایز قائل شد. 

ایروینگ کپی

@LiberalScientists

✍مقاومت مدنی یا قیام خشونت‌آمیز؟

📝 مانند گونه‌های مختلف فراوان دیگر از پیشرفت اخلاقی که پیش‌تر در کتاب ذکر شد، مقاومت بدون خشونت نیز اکنون از واکنش خشونت‌بار پیشی گرفته است. دانشمندان علوم سیاسی، اریکا چنویث و ماریا استفان، تمام گونه‌های بدون خشونت و خشونت‌آمیز از انقلاب‌ها و اصلاح روش‌ها از سال ۱۹۰۰ به بعد را وارد یک دیتابیس کردند و به تحلیل دقیقشان پرداختند. نتایج چنین بود: "از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶، احتمال این که کارزارهای بدون خشونت به موفقیت ختم شود دو برابر بیشتر از قیام‌های خشونت‌آمیز بوده است." چنویث همچنین می‌گوید " این روال در طی زمان رو به رشد بوده، در ۵۰ سال اخیر مقاومت مدنی به شکل فزاینده‌ای فراوان‌تر و موثرتر شده، در حالی که قیام خشونت‌آمیز رو به نادرتر شدن نهاده و کمتر موفقیت‌آمیز بوده است. این مساله حتی در مورد شرایط سرکوبگر مستبدی که ممکن است فکر کنیم هر مقاومت بدون خشونتی با شکست روبرو شود، باز هم صادق است." چرا هر چه پیش می‌رویم روش‌های بدون خشونت از روش‌های خشونت‌آمیز پیشی می‌گیرند؟ چنویث می‌گوید به خاطر "قدرت مردم". چه تعداد از مردم [کافی است]؟ بر اساس داده‌های او، "هیچ کارزاری پس از اینکه ۳/۵ درصد از جمعیت به طور فعالانه و باثبات به آن پیوستند [در ایجاد تغییر] شکست نخواهد خورد، کما این که بسیاری با درصدی کمتر از این هم موفق شده‌اند. او افزود "تمامی کارزارهایی که به مرز ۳/۵ درصد رسیدند همه بدون خشونت بودند. در حقیقت، کارزارهایی که تنها بر روش‌های بدون خشونت تکیه می‌کنند به طور متوسط چهار برابر از کارزارهای خشونت‌آمیز بزرگتر بودند و اغلب طیف گسترده‌تری از جنسیت، سن، جناح سیاسی، دسته و جمعیت‌های شهری و روستایی را در بر می‌گرفتند.


🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📝 اشتباه متداول بسیاری از مردم این است که وقتی یک نفر در یک زمینه کارشناس باشد او را در همه ی زمینه‌ها صاحب‌نظر می دانند؛ طوری که انگار چیزی به اسم مهارت عام وجود دارد. کارشناسان هم گاهی این اشتباه را مرتکب می‌شوند و وارد زمینه‌ای می‌شوند که ارتباطی به حوزه‌ی تخصصی آنها ندارد.

لرد کلوین در زمینه‌ی فیزیک و به ویژه ترمودینامیک،کارشناس و صاحب‌نظری خبره بود؛ ولی این خبرگی به این معنا نبود که صلاحیت لازم برای اظهار نظر درباره ی دیگر حوزه‌های علمی، از جمله زمین‌شناسی را دارد؛ یا اگر بگوید همه‌ی تلاش ها برای ساخت هواپیما تا ابد بی نتیجه خواهد ماند، نظرش صائب است. او در اواخر عمر، مرتکب اشتباه دیگری هم شد و پس از اعلام نتایج اولیه‌ی کشف اشعه‌ی ایکس ، آن را شیادی نامید ولی اندکی پس از آن و با دیدن شواهد و حتی تجربه‌ی اشعه‌ی ایکس روی دست خودش ، حرفش را پس گرفت.

سر اسحاق نیوتن ، دانشمند و ریاضیدان قرن هفدهم ، مثال دیگری است از دانشمند مشهوری که برخی از ایده ها و افکارش ، اکنون ، شبه علم محسوب می شوند.هیچ شکی درباره ی نبوغ نیوتن و برتری وی در فیزیک ، به ویژه مکانیک که درک ما از علم را در آن زمان به کلی متحول کرد وجود ندارد، ولی نیوتن به کیمیاگری هم علاقه‌ی زیادی داشت. او بدون آنکه به نتیجه‌ی قابل ملاحظه‌ای دست پیدا کند مدت زیادی از عمرش را صرف کیمیاگری کرد. برای نیوتن ، کیمیاگری هم به اندازه‌ی ریاضیات و فیزیک، برای اثبات باورهایش نسبت به نحوه ی ساز و کار جهان ، حیاتی بود.

لینوس پاولینگ تنها دانشمندی است که دو بار برنده‌ی جایزه‌ی انفرادی نوبل شده است. پاولینگ، مروج اصلی این ایده بود که مقادیر زیاد ویتامین ث ، می تواند مانع از سرماخوردگی شود یا آن را درمان کند.او بعدها این ادعا را بسط داد و مدعی شد که ویتامین ث حتی می‌تواند آنفولانزا را هم درمان کند.علاوه بر این او مدعی شد که مقادیر زیاد ویتامین ث می‌تواند به درمان سرطان کمک کند و دوزهای بالای ویتامین ها به طور کلی می‌توانند باعث بهبود سلامت کلی بدن شوند. ادعاهایی که هرگز مبتنی بر پژوهش‌های علمی لازم نبودند و تحقیقات بعدی نشان داد که ادعاهای او اساسا نادرست هستند. با این همه پاولینگ به علت شهرت و اعتبار خود تاثیر زیادی بر افراد جامعه داشت.


📖 ذهن فریبکار شما
🖋 استیون نوولا
🔄 اکبر سلطانی، مریم آقازاده
📩H.N.L.

@LiberalScientists

‍ ‍ @LiberalScientists

#نکته_هایی_در_باب_احساس_خوشنودی
🔺در پانصد سال اخیر، دنیا تحولات چشمگیری به خود دیده است. اما آیا ما امروز خشنودتریم؟ آیا ثروتی را که بشر در پنج قرنِ گذشته انباشت کرده می‌توان نویدبخش سطح جدیدی از خشنودی معنا کرد؟ آیا «نیل آرمسترانگ» که رد پایش روی کره‌ی ماهِ بی‌باد و توفان همچنان دست‌نخورده باقی مانده، خشنودتر از آن شکارچی-گردآورنده‌ی ناشناسی‌ست که سی هزارسال پیش اثر دستش بر دیوارهای «غار چاوت» به جا مانده؟ اگر اینطور نیست، پس ثمره‌ی توسعه‌ی کشاورزی، شهرها، خط و نوشتن، ضرب سکه، امپراتوری‌ها، علم و صنعت چیست؟ تاریخ‌نگاران به ندرت چنین سوال‎هایی می‌پرسند، این در حالی‌ست که اکثر ایدئولوژی‌ها و برنامه‌های سیاسی کنونی، بر مبنای تعاریفی نسبتاً نادقیق و سطحی از خشنودی بشر بنا شده‌اند.
همینطور اگر خشنودی به سطح انتظارات بستگی دارد پس دو رُکنِ قدرتمند جوامع مدرن- یعنی رسانه‌های جمعی و صنعت تبلیغات- احتمالاً ناخواسته تاثیر منفی گسترده‌ای بر میزان خشنودی‌مان داشته باشند. اگر شما 5 هزار سال پیش، یک جوان هجده‌ساله در یک روستای کوچک بودید احتمالاً خود را فرد خوش‌تیپی می‌دانستید چون فقط 50 مرد دیگر در روستای شما بودند که اغلب‌شان یا پیر و نزار و چروکیده بودند، یا هنوز در مرحله‌ی کودکی قرار داشتند. اما اگر یک نوجوان امروزی باشید به احتمال زیاد از این نظر احساس کمبود می‌کنید. حتی اگر دوستان‌تان در مدرسه چندان خوش‌تیپ و خوش‌قیافه نباشند، شما خودتان را با آنها نمی‌سنجید بلکه خودتان را با ستارگان موسیقی، مدل‌ها و بازیگران سینما که تمام روز در فیس‌بوک، تلویزیون، و تابلوهای تبلیغاتی می‌بینید مقایسه می‌کنید.
احساس ناخشنودیِ مردم جهان سوم نیز ممکن است تنها ناشی از فقر، بیماری، فساد و نابسامانی سیاسی نباشد، بلکه از قرارگرفتنِ مستقیم در معرضِ جلوه‌های پرزرق‌وبرقِ جوامع غربی نیز مایه بگیرد.
#نکته_هایی_در_باب_احساس_خشنودی
✍نوشته: یووال حراری
🔄 ترجمه : آرش حسینیان_میترا پرند
@LiberalScientists

به مناسبت 8 مارس.
بهترین کشورها برای اشتغال زنان.
@liberalScientists

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت؟
برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
#بخش_دوم
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
@LiberalScientists

گاهی اوقات این طرح‌ها ناهمواری‌های جغرافیایی هستند، برای نمونه پیرمردِ کوهستان واقع در دره فرانکونیا ناچ* در نیو‌همشایر ... گاهی اوقات به شکل زنی آرمیده در مکزیک*، گاهی به شکل اعضای بدن است؛ مانند گرند تتونز* در وایومینگ*... گاهی اوقات نیز به صورت تغییر شکل ابر‌هاست. در دوران رنسانس و قرون وسطی در اسپانیا مردم تصاویری از مریم مقدس را به شکل ابر‌ها مشاهده می‌کردند...
گاهی، یک نوع گیاه یا یک طرح روی یک تکه چوب یا چرم گاو، شبیه به چهره‌ی یک انسان به نظر می‌رسد. بادمجان معروفی وجود دارد که بسیار شبیه ریچارد ام.نیکسون* است. از این واقعیت‌ها به چه نتیجه‌ای باید برسیم؟ مداخله ماورایی یا فرازمینی؟ نفوذ جمهوری‌خوا‌هان در ژن بادمجان؟ خیر! می‌دانیم که آنقدر بادمجان در این دنیا وجود دارد که نهایتا دیر یا زود به نمونه‌ای از آن‌ها بر‌خواهیم خورد که بسیار شبیه صورت انسان و حتی صورت یک فرد خاص است.
هرگاه آن چهره شبیه به یک شخصیت مذهبی باشد،-بعنوان مثال، نان ذرت مکزیکی ترتیلا* که مبین صورت مسیح است-معتقدین سریعا استنباط می‌کنند که دست خدا در میان است. در عصری که شک گرایی بیش از همیشه مورد توجه قرار گرفته است، آن‌ها با اشتیاق فراوان می‌خواهند به یقین برسند. با این حال، به نظر بعید می‌رسد که معجزه‌ای توسط یک میانجی نامرئی رخ داده باشد. با در نظر گرفتن این همه نان ترتیلا که از ابتدای جهان تاکنون درست شده است، بسیار عجیب بود اگر حداقل تعداد اندکی از آن‌ها به افراد برجسته و آشنا شباهت نمی‌یافت...
خواص جادویی که به ریشه گیاه جین سنگ* و مَنْدرِیک* نسبت داده شده، تا حدی بدلیل شباهت مبهم آن‌‌‌ها به پیکر انسان است. برخی از میوه‌‌‌‌های شاه‌بلوط شبیه چهره خندان انسان است. برخی از مرجان‌‌‌‌های دریایی شبیه دست هستند… و چیز‌‌‌هایی شبیه چشم‌‌‌‌های بسیار بزرگ بر بال‌‌های پروانه دیده می‌شود. برخی از این‌‌‌ها ممکن است تصادف محض نباشند. گیا‌‌هان و حیواناتی که چهره‌ای را تداعی می‌کنند، با احتمال اندکی ممکن است توسط موجودات دیگری که چهره دارند (و یا موجوداتی که از شکارچیان داری چهره می‌ترسند)، خورده شوند. راست بال امریکایی، یک حشره است که آشکارا، شبیه شاخه درختان شکل گرفته است. همگون‌سازی و استتار در قالب گیا‌‌هان است که او را از دید پرندگان و دیگر شکارچیان محفوظ می‌دارد و مطمئنا دلیل اصلی ایجاد تدریجی این شکل فوق‌العاده بر مبنای انتخاب طبیعی داروینی است...
نمونه‌‌‌های بسیاری از این دست در کتابی به نام شباهت طبیعی، نوشته‌ی جان میشل* بریتانیایی، طرفدار علوم غیبی، شرح و توصیف شده‌اند. او ادعا‌‌های ریچارد شِیوِر* را که در شکل گیری هیجان یوفو‌‌ها در آمریکا نقش داشته است، جدی می‌گیرد. شیور در مزرعه‌اش در ویسکانسین*، از درون سنگ‌‌ها، داستانی مفهومی از تاریخ دنیا را کشف می‌کند که با زبانی تصویری، به طوری که فقط خود او می‌تواند ببیند، نوشته شده است. میشل همچنین ادعای آنتونین آرتاد*-نمایشنامه‌نویس و نظریه‌پرداز سوررئالیست-را می‌پذیرد که تحت تاثیر پایوتی* (نوعی گیاه توهم زا)، در اطراف تصاویر شهوانی و عاشقانه‌ی تخته سنگ، مردی را در حال شکنجه شدن، حیوانات وحشی و چیز‌‌های مشابهی را می‌بیند. میشل می‌گوید «چشم انداز در تمامیت آن خودش را به یکباره آشکار کرد، به مانند خلق یک ایده ی ساده» اما سوال اساسی اینجاست: آن ایده درون ذهن آرتاد بود یا خارج از آن؟ آرتاد نتیجه‌گیری کرد که آن طرح‌‌‌های آشکار روی سنگ‌ها، توسط یک تمدن باستانی به وجود آمده‌اند نه بر مبنای توهم ذهنش و میشل نیز این استنتاج او را پذیرفت. زمانی که آرتاد از مکزیک به اروپا بازگشت، نشانه‌‌های جنون در او دیده می‌شد. میشل چشم‌انداز «مادی گرا» را که با نگاه شک‌آمیز به طرح‌‌های آرتاد می‌نگرد نکوهش می‌کند.
میشل عکسی از خورشید را به ما نشان می‌دهد که با پرتو ایکس تصویربرداری شده است و شبیه یک چهره است. او به ما می‌گوید که طرفداران گوردیف* چهره‌ی ارباب خود را در ‌هاله دور خورشید می‌بینند. بنا‌بر تصاویر بی‌شماری که در درختان، کوه‌‌ها و تخته‌سنگ‌‌ها در سرتاسر دنیا دیده می‌شوند، استنباط می‌شود که محصولی از خرد باستانی‌اند...
میشل این نگرش را، که اغلب این اشکال طرح‌‌هایی طبیعی از مراحل شکل گیری سنگ‌ها و تقارن دوجانبه‌ای از گیا‌هان و جانوران به علاوه‌ی اندکی انتخاب طبیعی هستند، به عنوان «مادی‌گرایی» و «توهم قرن نوزدهمی» توضیح می‌دهد. [او ادامه می‌دهد] «مقید شدن به باور فلاسفه عقل گرا، نگرش ما به جهان را از آنچه مقصد طبیعت بوده، محدودتر و مبهم‌تر کرده است». اما اینکه او با چه فرایندی، «مقاصد طبیعت» را درمی‌یابد، آشکار نیست.



برگرفته از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

@LiberalScientists
اختصاصی کانال دانش و اگاهی @daneshagahi
#ادامه‌دارد...

اگر خودروسازی ایران متوقف شود...

@liberalscientists

🔷🔲🔷 «انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟
✍️ #امیرحسین_خداپرست

🔶🌕🔶 تقلب علمی از خود به معنای استفاده از آثار قبلی خود در سیاقی جدید بدون اشاره به انتشار آن‌ها در گذشته است. انتحال نیز استفاده از بخش‌هایی قابل ملاحظه از متون دیگران است به گونه‌ای که تلقین اصالت کند. حتی اگر در متن جدید ارجاعاتی وجود داشته باشد، در صورتی که بیان مطلب تغییر چندانی نکند یا مطلب نقل‌شده داخل گیومه گذاشته نشود، متن جدید مصداق انتحال و تقلب علمی است. گرچه هنوز آیین‌نامه‌ی اجرایی قانون پیشگیری و مقابله با تقلب در تهیه‌ی آثار علمی ابلاغ نشده است، این دو مورد پیشاپیش در برخی نشریات علمی کشور سوءرفتار علمی به شمار آمده است. در این نشریات، یکی از موازین اخلاقی عدم «کپی‌برداری یا تکرار بخش‌های قابل توجهی از مقاله‌ی دیگر» است «حتی اگر مقاله‌ی کپی‌شده مربوط به یکی از نویسندگان مقاله‌ی جدید باشد». یکی از نشریاتی که این عبارات را به‌صراحت در بخش راهنمای نویسندگان خود آورده است نشریه‌ی جاویدان خرد، متعلق به مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه‌ی ایران است که در حال حاضر عبدالحسین خسروپناه رییس آن است.

🔅 متأسفانه به نظر می‌رسد برخی از آثار #عبدالحسین_خسروپناه ، رییس مؤسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه‌ی ایران، نشان‌دهنده‌ی هر دو گونه سوءرفتار علمی‌اند. نخست اینکه فصل‌ها و قسمت‌هایی از آثار خسروپناه با تغییرهایی اندک در کتاب‌های متفاوت او بازنشر شده است، به گونه‌ای که نحوه‌ی بیان مطلب و محتوای آن در یک اثر با نحوه‌ی بیان و محتوای همان مطلب در آثار دیگر، به‌رغم برخی پس و پیش کردن‌ها و تغییر واژه‌ها، چنان مشابه است که شائبه‌ی تقلب علمی از خود و کتاب‌سازی را تقویت می‌کند.

🔅تأسف‌بارتر از رونویسی و تقلب از آثار خود رونویسی و تقلب از آثار دیگران است. این اتفاق دست‌کم در یک مورد در آثار مرتبط با فلسفه‌ی دینِ خسروپناه رخ داده است. بخش قابل توجهی از فصل چهاردهم مسائل کلامی جدید و فلسفه‌ی دین، در واقع، تلخیص و رونویسی از فصل چهارم کتاب جاودانگی (قم: بوستان کتاب قم: ۱۳۸۲)، نوشته‌ی دکتر رضا اکبری، استاد دانشگاه امام صادق(ع)، است. فصل پانزدهم کتاب خسروپناه خلاصه‌ای از بخشی از مباحث فصل دوم کتاب جاودانگی است. در فصل چهاردهم اما این تلخیص با رونویسی همراه شده است. ممکن است خسروپناه بگوید در مواضعی از این فصل به نوشته‌ی اکبری ارجاع داده است. اما، اولاً، در چنین حجمی از خلاصه‌نویسی، صِرفِ ارجاع دادن در پایان یک جمله یا پاراگراف کفایت نمی‌کند و نویسنده باید به‌صراحت بگوید که مطالب را اصولاً بر اساس فلان منبع نوشته است. به‌علاوه، اگر یک ارجاع به کتاب اکبری را ملاکِ امانتداریِ خسروپناه در خلاصه‌نویسی و رونویسی از آن کتاب بگیریم، با ارجاعات گاه و بی‌گاه به آثار دیگر چه کنیم که خسروپناه ذیل مطالبی می‌آورد که در واقع اکبری آن‌ها را نوشته است؟ ثانیاً، از قضا در مواردی که مطلب به طور کامل یا با دخل و تصرفی اندک رونویسی شده است هیچ ارجاعی وجود ندارد...

متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/jwzVE

...ایمان‌گروی دیدگاهی است که در آن ارائه‌ی استدلال‌های عقلانی در باب گزاره‌های دینی بی‌فایده یا حتی مضر شمرده می‌شود. ایمان‌گروی در تاریخ اندیشه عمدتاً با دو رویکرد بیان می‌شود که در اینجا به توضیح مختصری پیرامون آن‌ها می‌پردازیم: ۱٫ ایمان‌گرایی کی‌یرکگارد- کی‌یرکگارد فیلسوفی وجودی است که ایمان در اندیشه‌ی او از جایگاهی والا برخوردار است. او بر این باور است که «حقیقت» امری انفسی است و جست‌وجوی آن از طریق استدلال‌های آفاقی امری نابجا و حتی مضر است. او با سه دلیل استفاده از عقل در حوزه‌ی دین را نابجا می‌شمارد… (خسروپناه، ص ۲۵۷).

در ادامه، خسروپناه هر سه دلیل کرکگور (که البته او تلفظ نامش را به کی‌یرکگارد تبدیل کرده است) و ایمان‌گرایی ویتگنشتاینی را از کتاب اکبری تلخیص و رونویسی می‌کند.

متأسفانه سوءرفتار علمی چنان در فضای علمی کشور جایگیر شده که بحث درباره‌ی آن از مرزهای جامعه‌ی علمی گذشته و به حوزه‌ی عمومی کشیده شده و از واکنش‌های داخلی نیز گذشته و واکنش‌های خارجی را در پی داشته است. با این حال، سوءرفتار مورد اشاره در این یادداشت صرفاً سوءرفتاری افزوده بر تقلب‌ها و تخلف‌های پیشین نیست. این‌بار به نظر می‌رسد کسی به چنین رفتاری مبادرت کرده است که سمت‌های بسیار تأثیرگذاری در مراکز دانشگاهی و حوزوی کشور دارد. پرسش این است: آیا مفاد قانون پیشگیری و مقابله با تقلب در تهیه‌ی آثار علمی همه را به‌یکسان شامل میشود؟



@liberalscientists

✍درک نادرست واقعیت منجر به رفتار غیر اخلاقی می‌شود.

📝 کاملا روشن است آن رفتارهایی از اجدادمان در قرون وسطی که امروزه وحشیانه می‌دانیم، ناشی از باورهای اشتباه آن‌ها درباره نحوه‌ی واقعی کارکرد قوانین طبیعت بوده است. اگر شما - و اطرافیان شما، از جمله حاکمان دینی و سیاسی - حقیقتا باور داشته باشند که جادوگران باعث بیماری، از بین رفتن محصولات، فجایع و بلایا می‌شوند، پس نه تنها عمل سوزاندن جادوگران منطقی است، همچنین یک وظیفه اخلاقی است.
ولتر زمانی که نوشت "افرادی که به چیزهای احمقانه باور دارند به احتمال بیشتری مرتکب جنایات می‌شوند"، چنین منظوری داشت. و همچنین ترجمه نقل قول مشهورش نیز اینجا شایان ذکر است: " حقیقتا هرکس که بتواند تفکرات شما را احمقانه کند قادر خواهد بود تا شما را فردی بی انصاف و ستمگر کند."

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

that there exists an external world, whose properties are independent of any individual human being and indeed of humanity as a whole; that these properties are encoded in “eternal” physical laws; and that human beings can obtain reliable, albeit imperfect and tentative, knowledge of these laws by hewing to the “objective” procedures and epistemological strictures prescribed by the (so-called) scientific method.

جهانی خارج [از ذهن] وجود دارد که ویژگی‌هایش مستقل از [وجود] هرکس و در واقع مستقل از [وجود] همه‌ی انسان‌هاست؛ این ویژگی‌ها توسط قوانین «ابدی» فیزیکی رمزگذاری شده‌اند؛ و انسان با پیروی از شیوه‌های «عینی» و سخت گیری های معرفت‌ شناختی، که از سوی (به اصطلاح) روش علمی توصیه شده، می‌تواند به شناختی مطمئن- هرچند ناکامل و موقتی - از این قوانین دست پیدا کند.

Alan Sokal (2008)
Beyond the hoax

ترجمه: مرتضی ثانی، بزرگمهر قهاری

@LiberalScientists

📝 این عادت که عقیده را بر حجت و برهان بنا نهند همین که در عالم علم تعمیم یافت به ناچار به عالم سیاست نیز سرایت خواهد کرد، و راه چون و چرا در همه چیز باز خواهد شد: چرا باید یک نفر آدم از قدرت بی‌حد و ثروت بی‌شمار برخوردار باشد فقط به این جهت که فرزند فلان کس است؟ چرا باید برای مردمی که سفید پوست هستند امتیازات و مزایایی قائل شد که صاحبان پوست تیره رنگ‌تر از آنها محرومند؟ چرا باید زنان زیردست مردان باشند؟ وقس على هذا. به مجردی که سؤالاتی از این قبیل مطرح گشت و بنا را بر این گذاشتند که در آنها غور و تعمق کرده جواب عقل پسندی برای آنها پیدا کنند خواهند دید که چاره‌ای نیست جز پیروی عدل و انصاف، و عدل و انصاف اقتضا می‌کند که اقتدار سیاسی را در میان کلیه‌ی مردم بالغ مميز (چه مرد و چه زن) به تساوی تقسیم کنند، و فقط دیوانگان و جنایتکاران را از این حق محروم سازند. پس اینکه ترقی علم و پیشرفت به جانب دموکراسی ملازم یکدیگر بوده‌اند امری طبیعی است.

🖋برتراند راسل
📖ملازمه‌ی علم و دموکراسی
🖍ترجمه: مجتبی مینوی
📩H.N.L.

@LiberalScientists

تفکر علمی عمری به قدمت بشریت دارد. آغاز علم در تمدن‌های کهن بابل و مصر ریشه دارد. در آن زمان مشاهدات زیست‌محیطی عمدتا برای مقاصد علمی، همچون کشت محصول، یا بدلایل مذهبی، همچون استفاده از موقعیت کرات و ستارگان برای پیش‌بینی رخدادهای انسانی مورد استفاده قرار می گرفت. تفاوت علوم قدیم و علوم جدید در آنست که علوم قدیم بین علم و فناوری و یا بین علم و مذهب تفاوتی قائل نبودند. این تمایز اولین بار در علون کلاسیک یونان ظاهر شد. یونانی‌ها به علت علاقه‌ای که عموما به ایده‌ها داشتند در مورد علم فیزیک رویکردی نظری در پیش گرفتند به‌طوری‌که دانش صرفا برای خودِ دانش، هدف اصلی بود. رویکرد فلسفی آنان نیز همزمان علم را از مذهب جدا و به سمت فلسفه هدایت کرد. در واقع حتی صد سال پس از آغاز عصر جدید علم، یعنی تا مدتی پس از قرن هجدهم، هنوز علم را به‌عنوان فلسفه طبیعی می‌شناختند. ریشه‌های علم جدید را عمدتا در پایان قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم و در توسعه روشهای علمی گیلبرت (مغناطیس)، گالیله (فیزیک حرکت) و هاروی (گردش خون) می‌دانند. اینان برخلاف دانشمندان کلاسیک، #چرا را در مفهوم #برای_چه_منظور بکار می‌بردند و #چگونه را در مفهوم #چگونه_عمل_می‌کند بکار می‌گرفتند. به‌علاوه گالیله پیشتاز استفاده از مشاهدات کمی و مدل‌های ریاضی نیز بود. این روش را که موفقیتش در پیش‌برد دانش به سرعت معلوم شده بود، برای اولین بار فرانسیس بیکن در سال 1620 به روشتی توصیف کرد. گرچه بیکن خود یک دانشمند عملگرا نبود ولی اهمیت روش علمی را تشخیص می‌داد و نوشته‌هایش به پیشبرد تحقیقات علمی کمک بسیار می‌کرد. بنابراین میراث فرهنگی ما دو شیوه متفاوت تفکر را مطرح می‌کند. یکی شیوه تفکر در زندگی روزمره و دیگری شیوه تفکر علمی.


#تفکر_پیرامون_علم
#علم_چیست؟

@liberalscientists

ما به عنوان دانشمندان، بر روی شانه‌های علم ایستاده‌ایم، در حالی که ساختمان دانش را بر زحمات پیشنیان بنا می‌نهیم، با این امید که الهام‌بخش نسل جدیدی از دانشمندان جوان باشیم تا زمانی که ما رفتیم این راه را ادامه دهند.

As scientists, we step on the shoulders of science, building on the work that has come before us - aiming to inspire a new generation of young scientists to continue once we are gone.

🖋استیفن هاوکینگ

@LiberalScientists

https://cdn0.tnwcdn.com/wp-content/blogs.dir/1/files/2017/03/Stephen-Hawking-796x398.jpg

‍ من مغز را همچون رایانه ای درنظر می گیرم که وقتی اجزایش خراب می شوند متوقف می شود.
هیچ بهشت یا زندگی پس از مرگی برای رایانه های خراب نیست.
این افسانه های جن و پری برای افرادی است که از تاریکی می ترسند.
استیون هاوکینگ💐💐💐💐

یادت گرامی بزرگمرد
ژنها و میم هایت در طبیعت پایدار 🌹🌹🌹

@LiberalScientists

🔴 کوچ علم از دانشگاه

📣 برگرفته از سخنرانی دکتر چشمه سهرابی


🔹 چرا کانادا، فرانسه، استرالیا، انگلستان، ژاپن و ... همانند ایران آمار تولید علم خود را منتشر نمی کنند؟ محال است آمار تعداد مقالات منتشر شده ژاپن را بیابید. چرا؟ چرا فقط کشورهایی مانند پاکستان، برزیل و هند عطش آمار مقالات دارند؟



🔹جالب است بدانیم که ما تنها کشوری هستیم که رشته علم سنجی در ان دایر است؛ چراکه فقط ما سرگرم علم سنجی خودمان هستیم. ما بالاترین انتشار مقالات در این حوزه را در اختیار داریم.

🔹 هدف علم سنجی که از حوزه کتابداری آمده است، در واقع مجله سنجی است نه حقیقت علم. علم سنجی قدرت تحلیل محتوای علم را ندارد. مبدع این اصطلاح اصلاً چنین منظوری نداشته است. علم سنجی صرفاً بیانگر شاخص های کمّی است نه کیفی.

🔹در سنت های اصیل علمی، تولید مقاله هیچ گاه نشان دهنده تولید علم نبوده است. راجرز کتابی نوشته به نام اشاعه نواوری. تا به حال 2500 مقاله در خصوص این کتاب منتشر شده است. این مقالات تولید علم نیست، یک مناقشه علمی است. این نبردهای علمی زمینه ساز تولید علم است نه الزاما خود علم.

🔹اگر ایین نامه ارتقا تا ده سال دیگر همین باشد، ما علاوه بر سرآمدی در تولید مقاله، بیشترین استاد تمام دنیا را نیز خواهیم داشت!


🔹کشوری مثل انگلستان بیش از سی سال است که از سنت publish or perish گذشته است.

🔹حدود 400 جایزه علمی در دنیا وجود دارد که هیچ یک از شاخص های ISI استفاده نمی کنند.



🔹در سنت پژوهشی انگلستان اصلاً به شاخص های ISI، ضریب تأثیر و مانند آن توجهی نمی شود. آنها مجدد به ارزیابی مقالات به شیوه خودشان مبادرت می کنند و به پرداخت پژوهانه و مانند آن .. اقدام می کنند.

🔹نظام رتبه بندی دانشگاه های ایران بر اساس نظامی است که خارج از ایران برنامه ریزی می شود و ما بین المللی کار کردن را با اعمال این شاخص ها اشتباه گرفته ایم در حالی که خود آمریکا که واضع ISI است، به طور ناچیز از این نظام استفاده می شود.

🔹ایران از بیانیه سانفرانسیسکو که هشداری به همه بود درس نگرفت. در این بیانیه بیش از چند هزار دانشمند و پژوهشگر و حدود 800 مجله علمی معتبر دنیا اعلام کردند که مبنا را در ارزیابی ها بر اساس مجلات قرار ندهید.

🔹از یکی از اساتیدی که 400 مقاله بین المللی داشتند سوال کردم فقط یکی از مشکلاتی را که در کشور حل کرده اید نام ببرید؟ پاسخ سکوت بود.


🔹از مدیران کشور 97% از مقالات ISI استفاده نمی کنند، 93% نیز مجلات داخلی را نه می شناسند و نه از آنها استفاده می کنند؟! برای چه کسی می نویسیم؟

🔹وقتی شاخص ارزیابی اچ اندیکس شد، پژوهشگر با چه انگیزه ای روی پروژه ملی کار کند!؟


🔹دلیل عمده این اتفاق این است که وزارت علوم ارزیابی ها را به سیاست گره زده است و افراد تنها به فکر ارتقای خویش هستند نه کشور .
@liberalscientists