📚 نباید هیچ مانعی برای آزاد بودن پرسشگری وجود داشته باشد. در علم جایی برای تعصب نیست. دانشمند آزاد است و باید آزاد باشد تا هر پرسشی بپرسد، تا در هر ادعایی شک کند، تا به دنبال هر شواهدی باشد، تا هر اشتباهی را تصحیح کند. زندگی سیاسی ما نیز بر آزادی استوار است. ما می‌دانیم که تنها راه برای اجتناب از اشتباه این است که آن را تشخیص دهیم و تنها راه تشخیص آن این است که در پرسشگری آزاد باشیم. و ما می‌دانیم تا زمانی که انسان‌ها برای پرسیدن هر آنچه که می‌بایست پرسیده شود و برای بر زبان آوردن افکارشان و برای فکر کردن به هر چه که می‌خواهند، آزاد باشند، آزادی از دست نخواهد رفت، و علم نیز هیچ‌گاه پسرفت نخواهد کرد.

🖊ج. رابرت اوپنهایمر، 1949

📝از مقدمه کتاب The Moral Arc، نوشته مایکل شرمر

@LiberalScientists

📚 به اعتقاد من، یک سیستم فیزیکی به طور کامل با آرایش ذرات آن مشخص می شود. اگر به من بگویید چگونه ذرات، زمین، خورشید، کهکشان و هر چیز دیگری را می‌سازند، به شما خواهم گفت که واقعیت را به طور کامل و روشن بیان کرده اید. این دیدگاه تحویل گرایانه در بین فیزیکدانان رایج است، اما قطعاً کسانی هستند که به نحو دیگری فکر می کنند. آنها، به ویژه در مورد مسئله ی حیات، بر این باورند که ویژگی غیر فیزیکی (از قبیل روح، جان، نیروی حیات و غیره) برای به حرکت درآوردن ماده ی فیزیکی مورد نیاز است. گرچه در مورد این احتمال نظری ندارم، تاکنون به مدرکی در تأیید آن برنخورده ام. دیدگاهی که به نظر من معقول می نماید این است که مشخصه های فیزیکی و ذهنی فرد چیزی به جز تجلی نحوه ی آرایش ذرات در بدن او نیست. اگر آرایش ذره‌ای را بشناسید، همه چیز را شناخته اید.

🖊 برایان گرین
📝کتاب واقعیت پنهان

@LiberalScientists

📚گذشته از هر نظریه ای که در ارتباط با مبنای همبستگی اجتماعی اتخاذ کنیم , و صرف نظر از نهاد سیاسی ای که تحت آن ها روزگار می گذرانیم , گرداگرد هر انسانی دایره ای هست که هیچ دولتی را یارای تجاوز به آن نیست ,
پرسش این است : محدوده این دایره تا کجاست ; حریم زندگی [ فردی ] انسان چه وسعتی دارد؟

🖊 استورات میل
📝 فلسفه سیاسی ( دامیز )

♻️ @LiberalScientists

‌

معرفی کتاب
رمان کوری اثر ساراماگو

رمانی از ژوزه ساراماگو که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. ساراماگو در این رمان از کوریِ آدم‌ها سخن گفته‌است. در این رمان، هاله‌ای سفیدرنگ بعد از کور شدن افراد مقابل چشمانشان ظاهر می‌شود.
ساراماگو در این رمان از تلمیح استفاده کرده و با اشاره به نوشته‌های قدیمی، اثرش را زیباتر و تأثیرگذارتر کرده‌است.



داستان از ترافیکِ یک چهارراه آغاز می‌شود. رانندهٔ اتومبیلی به‌ناگاه دچار کوری می‌گردد. به فاصلهٔ اندکی، افراد دیگری که همگی از بیماران یک چشم‌پزشک‌اند، دچار کوری می‌شوند. پزشک با معاینهٔ چشم آنها درمی‌یابد که چشم این افراد کاملاً سالم است، اما آنها هیچ‌چیز نمی‌بینند. جالب آن است که برخلاف بیماری کوری، که همه‌چیز سیاه است، تمامی این افراد دچار دیدی سفید می‌شوند.

پزشک می‌فهمد که این نوع کوری است که به چشم ارتباطی پیدا نمی‌کند. از طرف دولت، تمامی افراد نابینا جمع‌آوری و در یک آسایشگاه اسکان داده می‌شوند. پزشک نیز خود دچار این بیماری می‌شود. پلیس برای جلوگیری از شیوع بیماری، پزشک را نیز روانهٔ آسایشگاه می‌کند. همسر پزشک نیز به‌دروغ اذعان به کوری می‌نماید تا بتواند درکنار شوهرش باشد. آنها به آسایشگاه یادشده برده می‌شوند. در آن آسایشگاه تمامی افراد نابینایند. نیروهای امنیتی برای افراد غذا تهیه می‌کنند، اما برای عدم سرایت کوری به آنها، تنها غذاها را تا درِ آسایشگاه حمل می‌کنند. نابینایان برای تقسیم غذا با هم درگیر می‌شوند. کم‌کم خوی حیوانیِ افراد در این وضعیت فلاکت‌بار بروز می‌کند. کثافت، فحشا و… آسایشگاه را فرامی‌گیرد. عده‌ای از کورها، تحویل غذا را به‌دست می‌گیرند و غذا را به افراد دیگری می‌فروشند. کورها، برای زنده ماندن، از تمامی چیزهای باارزشِ خود می‌گذرند تا به جایی می‌رسد که افراد زورگیر از کورها زن‌هایشان را طلب می‌کنند. درنهایت، کورها راضی می‌شوند تا زنان خود را برای به‌دست آوردن خوراک به آنها بفروشند.

همسر پزشک، که نابینا نشده، شاهد تمامی این مسائل است. زن دکتر عاشقانه سعی در بهبود وضعیت هریک از افراد می‌کند، اما به‌هیچ‌عنوان اجازه نمی‌دهد کسی از نابینا نبودن او اطلاعی به‌دست آورَد.

همسر پزشک، همراه با دیگر زنان، برای تهیهٔ غذا به اتاق زورگیران می‌رود. یکی از زن‌ها درحین تجاوز، جان خود را ازدست می‌دهد. همسر پزشک شاهد این واقعه است. او به اتاق می‌رود و با قیچی کوچکش برمی‌گردد و گلوی رئیس زورگیران را می‌درد. آسایشگاه به‌هم می‌ریزد، آتش می‌گیرد و نابینایان به بیرون می‌ریزند. متوجه می‌شوند که تمامی شهر و کشور نابینا شده‌اند. همه‌جا خالی است، خانه‌ها، شهر و… مرده‌ها و کثافت شهر را فراگرفته‌است. باران شدیدی می‌بارد. گروه‌های نابینایان برای غارت غذا در شهر پرسه می‌زنند. همسر پزشک نیز همراه گروهی شده که شامل: مرد اول در ترافیک و همسرش، دختر کوری با عینک آفتابی، پیرمردی یک‌چشم، خودِ پزشک، یک پسربچه و یک سگ در شهر شروع به پرسه زدن می‌کنند. در جستجوی غذا تمامی شهر را می‌گردند. زن پزشک برای افراد غذا پیدا می‌کند تا زنده بمانند.

مردم از فرط ناامیدی، به هر چیزی متوسل شده‌اند. عده‌ای برای عده‌ای دیگر سخنرانی می‌کند. همگی به دنبال راه چاره هستند.


عده‌ای از نابینایان در کلیسا جمع شده‌اند تا بر ترس خود غلبه کنند. زن دکتر به آنها ملحق می‌شود. در آنجا متوجه چیز عجیبی می‌شود. چشم تمامی نقاشی‌ها و مجسمه‌های ملائک و معصومین داخل کلیسا با رنگ سفید پوشانده شده و با دستمال بسته شده‌است. زن دکتر به نحوی که بینایی خودش آشکار نشود مردم را آگاه می‌کند و آنها از نابینایی قدیسان هراسان و وحشت زده می‌شوند و به سرعت از کلیسا بیرون می‌روند. به تدریج مردم به این رشد می‌رسند که خود باید سازماندهی این اوضاع را به دست بگیرند. رشد فکری عمومی در جامعه در حال رخ دادن است. با رخ دادن این اتفاقات مردم به تدریج بینایی خود را به دست می‌آورند.

در پایان، زن دکتر، که خود منجی جامعه است، از دکتر می‌پرسد: چرا کور شدیم؟ دکتر جواب می‌دهد: نمی‌دانم، اما شاید روزی بفهمیم. زن دکتر جواب می‌دهد: می‌خواهی نظر مرا بدانی؟ من فکر می‌کنم ما کور نشده‌ایم، ما کور هستیم؛ کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند، اما خوشان مايل به ديدن نيستند.

https://telegram.me/LiberalScientists

📝... بدین ترتیب منظور من از پیشرفت اخلاقی، بهبود در بقا و شکوفایی موجودات دارای درک است.

در اینجا من به صور خاص به موجودات «فردی» اشاره دارم. این فرد است که کنش‌گر اخلاقی اصلی است - نه گروه، قبیله، نژاد، جنسیت، ایالت، ملت، امپراطوری، جامعه و نه هر مجموعه دیگری - زیرا این فرد است که بقا می‌یابد و شکوفا می‌شود، و یا رنج می‌برد و می‌میرد. این افرادِ دارای درک (دارای حس) هستند که درک می‌کنند، هیجان زده می‌شوند، واکنش نشان می‌دهند، حس می‌کنند، عشق می‌ورزند و رنج می‌کشند، نه جمعیت‌ها، نژادها، جنسیت‌ها، گروه‌ها یا ملت‌ها. از نظر تاریخی سوءاستفاده‌های غیر اخلاقی زمانی بسیار شایع شده‌اند که فرد به خاطر گروه قربانی شده است. زمانی که افراد با رنگ پوستشان، یا بر اساس کروموزوم ایکس و ایگرگ، یا بر اساس این که ترجیح می‌دهند با که بخوابند ( گرایش جنسی)، یا با چه لهجه‌ای صحبت ‌کنند، یا به چه دسته سیاسی و مذهبی تعلق دارند، یا بر اساس هر روش دسته‌بندی دیگری که گونه ما برای تبعیض بین افراد یافته است، قضاوت می‌شوند نه بر اساس خصوصیات «فردی»٬ چنین چیزی رخ می‌دهد. تحولات در زمینه حقوق در سه قرن گذشته تقریبا همه بر آزادی و استقلال افراد تمرکز داشته‌اند، نه گروه‌ها - بر حقوق اشخاص. افراد رای می‌دهند نه نژادها یا جنسیت‌ها. افراد می‌خواهند که با آن‌ها با مساوات برخورد شود، نه نژادها. در حقیقت بیشتر حقوق ( مانند لایحه حقوق در قانون اساسی آمریکا) افراد را از مورد تبعیض قرار گرفتن به عنوان عضو یک گروه محافظت می‌کند، مانند تبعیض بر اساس نژاد، کیش، رنگ، جنسیت و - به زودی -بر اساس گرایش جنسی.

🖊مایکل شرمر
📖کتاب The Moral Arc, 2015

در کانال ما عضو شوید:
@LiberalScientists

تحلیل روان‌پزشکانه‌ی جامعه


📜مغز انسان به گونه‌ای سامان یافته که در برابر محرک‌های محیطی به دو شکل کلی پاسخ دهد. یک پاسخ، پاسخی غریزی است که ریشه در تکامل چندین میلیون ساله دارد که انعکاسی، بدون دخالت کورتکس و از مناطق زیرین قشرمغز منشا می‌گیرد. ویژگی این رفتارها سرعت و عدم تمایز و پشتوانه احساسی آن‌ها است. گاه لازم است که برای مواجهه با برخی محرک‌ها، فرد به سرعت و در آن واحد تصمیم بگیرد و عمل کند. به طور مثال زمانی که اتوموبیلی با سرعت زیاد به ما نزدیک می‌شود باید بتوانیم به سرعت عکس‌العمل نشان داده و خود را به کناری بکشیم. دومین دسته‌ی پاسخ‌ها، پاسخ‌های عقلانی و مدبرانه هستند که از طریق کورتکس مغز هدایت شده و برای اجرا نیاز به گذراندن زمانی برای تصمیم گیری و تدبر هستند. پاسخ‌های دسته اول بیش‌تر ناخودآگاه بوده و فرایندهای شرطی در آن دخالت دارند. آن‌ها بدن را برای وضعیت ستیز، گریز یا فریز (انجماد) آماده می‌کند. این به معنی آن است که واکنشی در یک زمان خاص می‌تواند مناسب و زندگی بخش باشد در مراحل دیگر زندگی و در موقعیت‌هایی دیگر می‌تواند نامتناسب و حتی خطرآفرین باشد. به طور مثال فردی که درکودکی در معرض حمله‌ی سگی در کوچه‌ی تاریک قرار گرفته است و وحشت‌زده گریخته است در زمان بزرگسالی هر زمان که در محیطی تاریک قرار می‌گیرد دچار طپش قلب، تعریق و ترس فراوان می‌شود و تمایل به گریز از آن محیط پیدا می‌کند. تا زمانی که او از منشا ترس خود آگاه نباشد این واکنش به شکلی اتوماتیک و خودکار تداوم می‌یابد. درحقیقت فرد در چنبره‌ی واکنش‌های تکراری خود اسیر می‌شود بی آن‌که چرایی آن را بداند.
در بعد جامعه شناختی نیز می‌توان چنین متصور شد که ملتی که حوادث مختلفی را در طول تاریخ گذرانده و در حافظه‌ی تاریخی خود لحظات ستیز، گریز و فریز فراوانی را حمل می‌کند هر چه که زمان بگذرد و بر عمر ملت افزوده شود در ناخودآگاه جمعی خویش خاطراتی را حمل می‌کند که او را مستعد حرکات خودکار، اتوماتیک و انعکاسی می‌کند. حرکات و جنبش‌هایی که در صورت تکرار، خود بدل به عاملی آسیب‌زا و محرکی شرطی برای حرکات بعدی می‌شوند و جامعه را در گرداب تکرارهای بی پایان فرو می‌برد. بزرگی زمانی چنین گفت که؛ ملتی که از گذشته‌ی خود نیاموزد محکوم به تکرار آن است و بزرگی دیگر این تکرار را گاه در قالب تراژدی و گاه دیگر به شکل کمدی می‌بیند. عوامل اقتصادی بی‌شک در چنین حرکاتی نقش بازی می‌کنند اما این عوامل به عنوان کبریتی که بر انبار حاوی جعبه‌های مواد تلنبارشده ناخودآگاه می‌افتد عمل می‌کند. همانند فرد، جامعه نیز تنها با آگاهی یافتن بر عوامل برانگیزاننده حرکات و احساساتش است که می‌تواند بر آن‌ها مسلط شود و این نیروها را به سوی مسیری زاینده هدایت کند. این فرایند یک شبه، ناگهانی و انفجاری آن‌گونه که در حرکات انعکاسی زیر قشری می‌بینیم نیست بلکه فرایندی عقلانی، مدبرانه و آگاهانه است که نیازمند صبوری، بردباری و زمان است. عناصر آگاه جامعه به منزله قشر مغز هستند که می‌توانند نقشی موثر بر نظم دادن به نیروهای هیجانی و احساسی جامعه داشته باشند. اگر آن‌ها که باید چنین نقشی ایفا کنند خود در دام واکنش‌های غریزی احساسی بیفتند جامعه اسیر حرکات کوری می‌شود که ثمری جز تکرار گذشته ندارد.

🖋دکتر علی فیروزآبادی
روانپزشک

https://telegram.me/LiberalScientists

برشی از کتاب
Demon Haunted World 🌍 by - Carl Sagan

موارد بسیاری در تاریخ وجود دارند با جزییات مشابه - که در ان سندی با اصالت مبهم ناگهان و به یکباره سر بر می‌آورد و حاوی اطلاعات بسیار مهمی است که از اعمال فرد یابنده آن هم پشتیبانی می‌کند. پس از یک تحقیق دقیق و در پاره‌ای موارد شجاعانه، سند مورد نظر، جعلی از آب در می‌آید. چندان سخت نیست که به انگیزه جعل کنندگان آن پی ببریم. یک مورد کم و بیش نوعی کتاب دوم تورات است - که توسط پادشاه یوشیا در معبد اورشلیم کشف شد، و به طرز معجزه آسایی در بحبوحه اصلاحات در حال جریان، تمامی آنچه تایید کننده دیدگاه‌های او بود در این کتاب وجود داشت.

مورد دیگر نیز چیزیست که سند اهدای کنستانتین نام گرفته است. کنستانتین بزرگ، فرمانروایی بود که مسیحیت را مذهب رسمی امپراطوری روم قرار داد. قسطنطنیه (امروزه استانبول نام دارد) که بیشتر از هزار سال پایتخت روم شرقی بود، از نام او گرفته شده است. او در سال ۳۳۵ [پس از میلاد] از دنیا رفت. در قرن نهم ارجاعاتی به اهدای کنستانتین بطور ناگهانی در متون مسیحی پدید آمد؛ در این سند کنستانتین به رهبر مذهبی معاصر یعنی پاپ سیلوستر اول وصیت می‌کند و کل قلمرو امپراطور روم شرقی از جمله رم را به او می‌بخشد. این هدیه کوچک، براساس داستان، به شکرانه نجات دادن کنستانتین از بیماری جذام توسط سیلوستر است. از قرن یازدهم به بعد، رهبران مسیحی مرتبا به سند اهدای/بخشش کنستانتین ارجاع می‌دادند تا نه تنها بر مالکیت روحانی بلکه بر مالکیت عرفی و قانونی خود بر ایتالیای مرکزی صحه بگذارند. در قرون وسطی سند اهدا، هم از طرف پیشتیبانان مالکیت قانونی کلیسا و هم مخالفان آن، حقیقی شناخته می‌شد.

یکی از دانشمندان جامع العلوم در دوره رنسانس ایتالیا، لورنزو والا* بود. یک جدال کننده، تندخو، منتقد، گستاخ، مطالعه گر که از طرف هم عصران خود مورد حمله قرار می‌گرفت و متهم به توهین به مقدسات، خیره چشمی، پررویی و حتاکی در میان دیگر صفات ناشایست قرار می‌گرفت. پس از اینکه او به این نتیجه رسید که اعتقاد نامه حواریون به دلایل دستور زبانی واقعا نمی‌تواند به دست حواریون نوشته شده باشد، کلیسا او را ملحد خطاب کرد و تنها به مداخله و پشتیبانی شاه الفونسو* از حکم اعدام رهایی یافت. او در ۱۴۴۰ با جسارت تمام مقاله‌ای منتشر کرد و در آن نشان داد که سند بخشش کنستانتین یک جعل ساده لوحانه است. زبانی که در متن آن بکار رفته است کورت لاتین قرن چهارم است در حالیکه زبان پادشاه، کاکنی (لندنی) بوده است. بخاطر این کار لورنزو والا* کلیسای کاتولیک روم از ادعای مالکیت ملل اروپایی بر اساس سند بخشش کنستانتین عقب‌نشینی کرد. گفته می‌شود این سند که در زنجیره اصالت آن گسستگی به مقدار پنج قرن وجود دارد توسط یک کشیش متعلق به کلیسای کوریا* در دوره چارلز بزرگ*، جعل شده است، زمانیکه پاپ اعظم (ادریان اول*) در تلاش برای متحد کردن کلیسا و قلمرو پادشاهی بود.

#ترجمه: رضا شعبانی

@LiberalScientists

بخشی از سخنرانی تاریخی ریچارد فاینمن: بانوی طبیعت

اگر مشخص شود یک قانون نهایی فیزیک وجود دارد که همه چیز را در طبیعت توضیح می‌دهد، خب بسیار عالیست و زیبا و چنانچه مشخص شود که رازهای طبیعت شبیه به یک پیاز دارای لایه های متعددیست که ما بطور مداوم لازم است آنها را بررسی کنیم و از جستجوی دائمی خسته و درمانده بشویم (و هیچوقت نتوانیم به قانون نهایی ‌برسیم)، در آن صورت هم ایرادی ندارد ، همین است دیگر! اما در هر صورت بانوی «طبیعت» هر طور که دلش بخواهد خودش را به ما رونمایی می‌کند. بنابراین وقتی به کندوکاو طبیعت می‌پردازیم و رفتار طبیعت را مطالعه می‌کنیم، نباید از قبل تصمیم بگیریم که طبیعت باید چگونه باشد، جز آنکه سعی کنیم بیشتر در موردش یاد بگیریم...

من می‌توانم با شک و عدم قطعیت و نادانسته‌هایم زندگی کنم، در واقع از نظر من بسیار جالب‌تر است که با پذیرش نادانسته‌هایم زندگی کنم تا اینکه جواب‌هایی را بپذیرم که ممکن است اشتباه باشند. من پاسخ‌هایی تقریبی و باورهایی معین را در مورد جهان دارم، با درجه مشخصی از اطمینان! اما از هیچ چیز مطلقاً مطمئن نیستم، و چیزهای زیادی وجود دارند که از آنها هیچ نمی‌دانم، اما مقرر نیست که همه جواب‌ها را داشته باشم، من از ندانستن چیزها نمی‌ترسم؛ نمی‌ترسم از اینکه در جهانی مرموز گم شده باشم که هیچ هدفی را دنبال نمی‌کند، که تقریبا تا جایی که به نظر می‌رسد هم همینطور است؛ حداقل تا جاییکه می‌توانم بگویم احتمالا همینطور است، این موضوع من را نمی‌ترساند!

#ترجمه: رضا شعبانی

@LiberalScientists

برشی از کتاب #پندارخدا #ریچارد_‌داوکینز
#قسمت‌اول
يکی از مشهورترين نمونه‌های واقعی ايجاد آئين‌های جديد، "بارپرستی" است که در جزاير ملانزی اقيانوس آرام و گينه‌ی‌نو پديد آمد. کل تاريخ برخی از اين فرقه‌های بارپرست، از آغاز تا انقراض، هنوز در خاطره‌ی بعضی زنده مانده‌است. برخلاف آیين عيسی، که ريشه‌هايش به طور موثق قابل رديابی نيست، در مورد فرقه‌های بارپرست کل ماجرا پيش چشمان ماست (هر چند خواهيم ديد که حتی در اين مورد هم برخی جزئيات مفقود شده‌اند). جالب اينجاست که تقريبا به يقين می‌توان حدس زد که آیين مسيحيت هم به شيوه‌ای مشابه شروع شده و به سرعت گسترش يافته است.
منبع اصلی من درمورد بارپرستی، کتاب ديويد اِتنبور و با عنوان کنکاش دربهشت است که او با مهر بسيار به من اهدا کرده‌است. همه‌ی اين فرقه‌های بارپرست، از نخستين‌شان که در قرن نوزدهم شکل گرفت تا روايت مشهورتری که درست پس از جنگ دوم جهانی ايجاد شد، با الگوی يکسانی پديد آمده‌اند. چنين می‌نمايد که در همه‌شان ساکنان اين جزاير مسحور ابزار و آلات شگفت‌انگيز مهاجران سفيدپوست مانند کارمندان اداری، سربازان و ميسيونرها شدند. چه بسا آنان قربانی قانون دوم آرتور سی کلارک شده باشند که در فصل ۲ ذکر کردم: " هر فنآوری به قدر کافی پيشرفته از معجزه تميزدادنی نيست."
جزيره نشينان متوجه شدند که هيچ‌يک از اين اسباب و آلات عجيب و غريب را خود سفيدپوستان مهاجر نمی‌سازند. وقتی دستگاهی نياز به تعمير پيدا می‌کرد، آن را از طريق بندر می‌فرستادند و دستگاه جديد را به صورت "بار" [کارگو] توسط کشتی، يا بعدها هواپيما، به جزيره می‌رسيد. بوميان هيچ‌گاه نديده بودند که سفيدپوستی چيزی را تعمير‌کند، هرگز هم نديده بودند که سفيدپوستی کار مفيدی انجام دهد (پشت ميز نشتن و کاغذبازی کردن از نظر آنان مناسک مذهبی سفيدپوستان محسوب می شد، نه کار) پس انديشيدند که "بار" بايد منشا فراطبيعی داشته‌باشد. به علاوه، بعضی حرکات سفيدپوستان هم انگار مؤيد آن بود که دارند فرايضی مذهبی به جا می ‌ورند.
آنان برج‌هايی می‌ساختند و سيم‌هايی به آن وصل می‌کردند؛ می‌نشستند و به صدای جعبه‌های کوچکی گوش می‌دادند که نورانی بود و صداهای عجيبی از آن در می‌آمد؛ مردم بومی را وامی‌داشتند که لباس‌های همسان بپوشند، و يک جور مرتبی قدم بزنند – و مشکل است بتوان کاری بی‌فايده‌تر از اين پيدا کرد. و بعد بوميان به کشف اين راز نائل آمدند. اين کارهای غيرقابل فهم سفيدپوستان، مناسکی بود که آنان برای رضای خدايانی که برايشان بار می‌فرستادند انجام می‌دادند. اگر بوميان هم بار می‌خواستند، پس بايد همان کارها را می کردند.
جالب اينکه آئين های بارپرستی به طور جداگانه در جزايری ايجاد شد که هم از لحاظ جغرافيايی و هم از لحاظ فرهنگی بسيار دور از هم بودند. به قول ديويد َاِتنبورو:
مردم شناسان متوجه شدند که دو آئين بارپرستی در کالدونيای نو، چهار تا در جزاير سليمان، چهار تا در فيجی، هفت تا در هبريدس نو، و بيش از پنجاه تا در گينه‌ی‌نو پديده آمده‌است. اغلب اين آئين ها کاملا مستقل و غيرمرتبط با هم بوده‌اند. اغلب اين اديان مدعی بودند که در روز قيامت، مسيحايی بار نهايی را خواهد آورد.
رشد مستقل اين همه آئين مستقل اما مشابه، نشانگر ويژگی يکنواختی در کليت روانشناختی آدمی است.
@LiberalScientists

#قسمت‌دوم
يک فرقه‌ی مشهور بارپرست که در جزيره ی تانا واقع در هبريدس نو شکل گرفته (و از سال ۱۹۸۰ وانواتو ناميده می شود) هنوز باقی است. اين فرقه حول يک شخصيت مسيحايی به نام جان فروم شکل گرفته‌است. اسناد دولتی نشان می‌دهد که اولين بار در حوالی سال ۱۹۴۰ از جان فروم نام برده شده است، اما حتی در مورد اسطوره‌ای به اين تازگی هم به يقين معلوم نيست که چنين کسی واقعا وجود داشته‌است. مطابق يکی از روايات، او مرد کوتاه‌قامتی بوده که صدای رسا و موهای زال داشته، و کتی با دکمه‌های درخشان می پوشيده‌است. او غيبگويی‌های عجيب و غريبی کرده و از خود بسيار مايه گذاشته‌است تا مردم را عليه ميسيونرها بشوراند. عاقبت جان فروم نزد نياکان‌اش بازگشته، اما پيش از عزيمت وعده داده که دوباره پيروزمندانه مراجعت خواهد کرد و بارهای زيبا خواهد‌آورد. از جمله‌ی غيبگويی‌های او، انذار طوفان مهيبی بوده که: "پس از آن کوه ها با خاک يکسان و از جزيره رانده می‌شوند و هرگز باز نخواهند گشت؛ و باری چنان بزرگ خواهد‌رسيد که هر کس هر قدر بخواهد از آن سهم می برد.
برای دولت، نگران‌کننده‌ترين پيشگويی جان فروم اين بود که هنگام ظهور مجدد خود، يک نوع کنياک جديد همراه خواهد‌آورد که روی برچسب بطری آن، تصوير نارگيل نقش بسته‌است. پس مردم بايد از شر پول رايج سفيدپوستان خلاص شوند. اين عقيده موجب شد تا در سال ۱۹۴۱ مردم دست از کار کشيدند و همه‌ی پول‌هايشان را صرف باده‌گساری کردند؛ اقتصاد جزيره جدا آسيب ديد. اداره‌ی مستعمرات زعمای اين فرقه را دستگير کرد اما هيچ چيز نتوانست باعث زوال فرقه شود، و کليساها و مدارس ميسيونری متروک شدند.
کمی بعد، اين آموزه رواج‌يافت که جان فروم پادشاه آمريکاست. از قضا، سربازان آمريکايی هم در همان اوقات به حوالی هبريدنس نو رسيدند و اهالی جزيره با شگفتی تمام ديدند که در ميان اين سربازان سياهپوستانی هم هستند که مانند خود جزيره نشينان فقير نيستند. بلکه به قدر سربازان سفيدپوست همراِه بار، پول‌دار هستند. حيرت و هيجان کل جزيره‌ی تانا را درنورديد. انگار هر روز، روز قيامت شده بود. همگان خود را آماده ی ظهور جان فروم کرده بودند. يکی از زعمای قوم گفت که به زودی جان فروم با هواپيما از آمريکا سر می رسد. صدها نفر مشغول پاکسازی بيشه‌زار وسط جزيره شدند تا باندی برای فرود هواپيمای او فراهم کنند.
برج مراقبت اين فرودگاه را هم از نی بامبو ساختند و کسانی را به عنوان "متصديان برج مراقبت" گماردند. برای اين مراقبان هدفون‌هايی چوبی قلابی ساختند و بر روی "باند" هواپيماهايی قلابی گذاشتند تا مثل تله‌ی پرنده‌گيری عمل‌کنند و هواپيمای جان فروم را بنشانند.
ديويد َاِتنبرو جوان در دهه‌ی ۱۹۵۰ همراه با فيلمبرداری به نام جفری مالينگان با قايق راهی اين جزيره شد تا در مورد بارپرستی تحقيق کند. آنان شواهد فراوانی در مورد اين دين جمع آوری کردند و سرانجام با کاهن بزرگ اين قوم، که مردی به نام نامباس بود آشنا شدند. نامباس مسيح موعود را به اسم کوچک جان صدا می زد، و مدعی بود که مرتب، توسط "راديو" با او در تماس است. اين "راديوی مال جان" يک پيرزن بود که يک سيم برق دور کمرش پيچيده بودند و در حالت نشئه سخنان نامفهومی زمزمه می کرد، که نامباس آنها را به عنوان سخنان جان فروم تعبير و تفسير می‌کرد. نامباس مدعی بود که از پيش می‌دانسته که َاِتنبورو به ديدارش خواهد آمد، چون جان فروم از طريق "راديو" اين موضوع را به او اطلاع داده است. َاِتنبورو درخواست کرد تا "راديو" را به او نشان دهند اما (معلوم است که) اين خواسته مورد قبول واقع نشد. او حرف را عوض کرد و از نامباس پرسيد آيا او جان فروم را ديده است يا نه: نامباس با قوت سر تکان داد. "من خيلی خودش رو ديدن." "چه شکليه؟" نامباس با انگشت به من زد و گفت: "اون مثل شما. اون صورتش سفيده. او بلنده قده. اون جنوب آمريکای دور زندگی کرد."
اين شرح با اسطوره ای که پيشتر در مورد جان فروم ذکر کردم، که آدمی است کوتاه قد، تناقض دارد. اسطوره ها اين چنين تکامل می يابند.
به اعتقاد بوميان، جان فروم يک روز ۱۵ فوريه ظهور می کند، اما سال ظهورش معلوم نبود. هر ساله روز ۱۵ فوريه مؤمنان به جان فروم برای انجام مراسم مذهبی گرد هم می آيند تا ظهور او را خوشامد گويند. او تاکنون ظهور نکرده است، اما مؤمنان نااميد نشده اند. ديويد اتنبرو به يکی از اين مؤمنان به نام سام گفت:
"اما سام، الآن نود سال از زمانی که جان گفته برمی گردد گذشته است. او مرتب قول می‌دهد، اما نمی‌آيد. آيا نود سال انتظار زمان درازی نيست؟" سام چشم از زمين برداشت و به من نگاه کرد. "اگر شما می‌تونيد دو هزار سال منتظر عيسی مسيح باشيد، و اون نياد، من هم می‌تونم بيشتر از نود سال منتظر جان باشم."
@LiberalScientists

📝 به زبان حقوق، فرد دارای استقلال شخصی است. به عنوان یک حق طبیعی، استقلال فرد معیار قضاوت اعمال درست و نادرست را به ما می‌دهد: آیا این اعمال بقا و شکوفایی افراد دارای درک را افزایش می‌دهند یا کاهش؟ اخلاقیات دلبخواهی، نسبی یا کاملا وابسته به فرهنگ نیست. اخلاقیات جهانی‌ست. ما همه با درکی اخلاقی زاده شده‌ایم، با احساسات اخلاقی که ما را در برخوردمان با دیگر افراد هدایت می‌کند و توسط فرهنگ و رسوم محلی و پرورش تحت تاثیر قرار می‌گیرد. طبیعت به ما توانایی احساس گناه ارزانی داشته، مثلا زمانی که قولهایمان یا الزامات اجتماعی را زیر پا می‌گذاریم، اما پرورش می‌تواند شعله‌اش را کم و زیاد کند. بنابراین اخلاقیات واقعی و قابل کشف است، در طبیعت وجود خارجی دارد، و به عنوان بخشی از طبیعت انسانی در درون ما نیز هست. از این حقایق ما می‌توانیم دانش اخلاقیات را بنا نهیم. راهکارهایی برای تعیین بهترین شرایط برای گسترش محدوده اخلاق و افزایش پیشرفت اخلاقی از طریق ابزار خرد و علم.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
🖍ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists