پوپر اصل ابطال‌پذیری را در واکنش به ادعاهای زیگموند فروید که نظریه علمی درباره ذهن انسان به وجود آورده است و ادعاهای کارل مارکس که نظریه‌ای علمی درباره تاریخ ابداع کرده است، مطرح نمود. پوپر مدعی بود که نه روانکاوی را می‌توان به همان شیوه‌ی مکانیک نیوتنی ابطال کرد و نه مارکسیسم را. روانکاوی را حتی در اصل چگونه می‌توان ابطال کرد؟ این امر مستلزم مشاهده یا آزمایشی است که نوعی پیش‌بینیِ دقیق نظریه را باطل سازد. فرض کنید نظریه روانکاوی ادعا می‌کند که: «اگر شخص بیماری دستخوش رویایی به شکل x باشد، پس مبتلا به بیماری y است» اگر شخص بیماری را بیابیم که دستخوش رویای x باشد اما مبتلا به بیماری y نباشد آنگاه روانکاوی را ابطال‌شده خواهیم‌دانست. پوپر عقیده نداشت که تنظیم کردن و آزمودن گزاره‌های ابطال‌پذیر در روانکاوی همواره امکان‌پذیر است.
به همین نحو پوپر گمان نمی‌کرد که تاریخ سیاسی و اقتصادی هرگز بتواند به‌صورتی چنان دقیق درآید که پیش‌بینی‌های ناشی از نظریه‌ی مارکس را بتوان ابطال‌کرد. اگرچه مارکسیسم به ظاهر ابطال‌پذیر به نظر می‌رسد: مارکس ادعا می‌کرد که سیر پیشرونده لازمی از نظام ارباب رعیتی یعنی فئودالیسم به سوی سرمایه‌داری یعنی کاپیتالیسم و از آنجا به سوی نظام جامعه‌گرایی یعنی سوسیالیسم وجود دارد، و این پیش‌بینی‌ای است که ابطال‌پذیر است. در حقیقت، به نظر می‌رسد که ابطال شده‌باشد. روسیه و چین دو کشور ظاهراً مارکسیستی بدون گذر‌کردن از مرحله سرمایه‌داری مستقیماً از فئودالیسم به سوسیالیسم گذر‌کردند و اکنون در حال گذر از سوسیالیسم به سرمایه‌داری‌اند، و نظریه بدین‌ترتیب به صورت مضاعف ابطال‌می‌شود.
اگر نظریه‌ای ابطال پذیر نباشد و به همین سبب علمی نباشد، منظور این نیست که آن نظریه پیش‌پاافتاده است یا سودمند نیست. اگرچه روانکاوی ممکن است علمی نباشد اما بسیاری از روانکاوان عقیده دارند که وسیله درمانی ِسودمندی است. مسلماً مارکسیسم از آن رو جالب توجه شمرده می‌شود که تأثیر عظیمی بر تاریخ قرن بیستم هم نهاده است.

برگرفته از کتاب: #نظریه_علمی_چیست
نوشته‌ی #موتی‌بن‌آری

T.me/LiberalScientists

نظریات علمی باید ارزش خود را در میدان بحث و جدل نشان دهند. شما با بحثی که در آن، دو نفر در مورد یک مسئله جبهه می‌گیرند و هر کدام مشاجرات لفظی را بر سر دیگری می‌ریزد و نهایتا هم تشویق تماشاچیان است که برنده را تعیین می کند، آشناید؟ خوب، مباحثه علمی اصلا به این صورت نیست. چگونه است؟ سه دستور از دستورهای اصلی آن عبارتند از:

🔸اول از همه، هر یک از نظریات رقیب باید یک امکان قابل دسترس باشند. وقتی می گوییم "قابل دسترس" ، می خواهیم تأکید کنیم که 1- نظریه باید برای جامعه علمی معلوم باشد و ۲- آن قدر توسعه یافته باشد که محاسن آن آشکار باشد. اگر به یک منازعه علمی قرن هفدهم نگاه کنیم و بگوییم «چه احمق هایی! چرا از نظریه نسبیت عمومی استفاده نکردند؟» کار ابلهانه ای کرده ایم. نمی‌توانیم برای ارزیابی یک مباحثه قرن هفدهمی پاسخ‌های قرن بیستم را که آن موقع در دست نبود به کار بریم. همچنین نمی‌توانیم وانمود کنیم که نظریات قدیمی‌تر و ابتدایی‌تر معادل نظریات جدید تر و پیچیده ترند. در بعضی محافل رسم است که چیزهایی از این قبیل بگویند :« هراکلیتوس کلید فیزیک مدرن را در اختیار داشت.» این فقط استعاره شاعرانه است. بصیرت یک فیلسوف قرن پنجم میلادی کجا و مکانیک کوانتومی قرن بیستم کجا. این به معنای کوچک شمردن دستاوردهای گذشتگان نیست. تنها آن چه در زمان بحث در اختیار طرفین بحث بوده است باید به حساب آورد. مکانیک کوانتومی در روزگار هراکلیتوس یک امکان قابل دسترس نبود و باید اضافه کنیم که هراکلیتوس خود در روزگار ما امکان قابل دسترس نیست. هر نظریه باید در زمان خود یک مدعی جدی باشد. چه عاملی یک نظریه را یک مدعی جدی میکند؟ نظریه باید قادر به توضیح واقعیت های مورد نظر باشد. نباید اشکال های بدیهی داشته باشد (مثلا خود را نقض کند). یا باید با چهارچوب علمی زمان خود سازگار باشد و یا دلیلی به نفع آن موجود باشد که به رغم نقض کردن بعضی از فرض‌های اساسی سزاوار توجه باشد. اگر نظریه به نسبت علم موجود انقلابی باشد نظریه پرداز باید استدلال کند که محاسن آن چنان زیاد است که به تغییر بنیادی دیدگاه می‌ارزد. – اتفاقا نظريات رقیب بر خلاف جانبگیری های بحث های مکتبی معمولا از لحاظ منطقی یکدیگر را نقض نمی‌کنند. دو عبارت در صورتی منطقا متناقض هستند که یکی نفی دیگری باشد – مثل گاوها پستاندار اند» و «گاوها پستاندار نیستند. در مباحثه، دو گروه را با یک جمله معرفی می کنند. یک گروه طرف مثبت را می گیرد و موافق آن استدلال می کند. تنها کاری برای نشان دادن اثبات حقانیت یک گروه لازم است ، نشان دادن خطای گروه دیگر است .بحث علمی نمی‌تواند به این شکل عمل کند زیرا {اثبات} یک نظریه‌ی علمی ، ویرانی نظریه‌ی دیگر نیست .در علم ، صحیح نیست که بگوییم که اگر رقیبان شما اشتباه کنند ، باید حق با شما باشد.کاملا"ممکن است که هر دو اشتباه کنید.
ارسطو تصور می کرد که خورشید در دور یک دایره کامل به دور زمین می‌گردد. کپرنیک فکر می‌کرد که زمین در یک دایره کامل به دور خورشید می‌گردد. این دو یک رقابت واقعی داشتند: نمی شد که هر دو حق داشته باشند. بعد معلوم شد که هر دو اشتباه می کردند: مدار زمین بیضوی است. اگر کپر‌نیک محتاط تر بود و فقط گفته بود که خورشید به دور زمین نمی‌چرخد چطور؟ در آن صورت هیچ رقابتی در کار نبود. او نظام ارسطویی را بدون ارائه نظام نجومی دیگری رد می کرد.
🔸دومین دستور اصلی یک مباحثه علمی این است که استدلال‌ها و شواهدی که برله یک نظریه ارائه می شوند باید مطابق معیارهای جامعه علمی مورد ارزیابی قرار گیرند. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که دلایل امور شخصی هستند. می توانم نظریه‌ام را به رضای خودم حمایت کنم، آن قدر مدرک دارم که مرا قانع کند.» اگر دلایلی که شما را راضی می کند دیگران را راضی نکند چیزی که دارید علم نیست، بلکه عقیده خود شماست. عقیده خصوصی و ذهنی است، ولی علم چنین نیست. این نکته به قدری اساسی است که قسمتی از تعریف دانش علمی را تشکیل می دهد.
چه نوع دلایلی برای دانشمندان قانع کننده اند؟ پاسخ تا حد قانع کننده‌ای به موضوع بستگی دارد. استدلال‌ها و شواهدی که برای مبحث زمین‌شناسی مناسبند به درد مکانیک کوانتوم نخواهند خورد. گفتن اینکه چه نوع استدلال‌ها و شواهدی قابل قبول نیستند ساده تر است. این کار را در فصل مربوط به علائم شبه علم انجام دادیم.

🔸سومین دستور اصلی این است که نظریه برنده باید نشان دهد که از رقبای خود بهتر است. کافی نیست دلائلی وجود داشته باشد که ظاهرا نظریه را تأیید می کنند. حتی وجود قرائن خوبی که ظاهرا آن را تأیید کنند کافی نیست. باید معلوم شود که نظریه برد بیشتری از سایر نظریات رقیب دارد. چه عاملی این نظریه را بهتر از نظریه دیگر می کند؟ نظریه باید بتواند مسائلی را حل کند که بقیه نمی توانند؛ ساده‌تر و به صرفه‌تر است؛ با واقعیت ها بهتر تطبیق پیدا می کند؛ قدرت پیش بینی بیشتری دارد..

‍ "📚بمناسبت نمایشگاه کتاب و کتابخوانی"
#معرفی_کتاب
#برگی_از_کتاب

🔍موضوع : #تفکر_انتقادی
(علم ، رسانه و دموکراسی )

از کتاب #ذهن_فریبکار_شما
(راهنمای علمی برای تفکر نقاد )

✍نویسنده : پروفسور استیون نوولا
(مترجمان جناب اکبر سلطانی و مریم آقازاده)

📚ناشر : اختران

👤گردآوری و ارائه : علیرضا طاهری

🗓تاریخ برگزاری : ۱۳۹۷/۰۲/۱۲
🕚ساعت : ۲۳ به وقت ایران

⬅️لینک ورود به گروه 👇👇
https://t.me/joinchat/BZy-gUdU58D3jhlx_FE9jA

#معرفی_اپلیکیشن📱
#google_docs

اپلیکیشن گوگل داکس یک نرم افزار تحت وب است که قابلیت اجرا بروی تمام دستگاه‌های هوشمند (لپتاب، تبلت، گوشی) را داراست.
اگر میخواهید یک فضای شخصی برای ذخیره، ویرایش و بارگذاری مجدد مطالب تلفیقی از متن، عکس و انیمیشن را به‌صورت چند رسانه ای، در اختیار داشته باشید و همزمان این اطلاعات را از طریق موبایل و لبتاب و یا از طریق یک کامپیوتر عمومی که به اینترنت دسترسی داشته باشد، بازخوانی کنید، گوگل داکس یک گزینه بسیار خوب برای شماست. با گوگل داکس، اسناد شما روی گوگل درایو ذخیره می‌شود و بدین ترتیب هرجایی از طریق اینترنت به اسناد خود دسترسی دارید.

نحوه‌ی دسترسی:
اولین راه دسترسی به این نرم افزار این است که شما یک حساب کاربری گوگل داشته باشید (جیمیل) اگر توسط مرورگر به صفحه گوگل وارد شوید می‌توانید اپلیکیشن داکس (docs) را در منوی اپلیکیشن (بالای صفحه) بیابید. در صورتی که از موبایل و تبلت استفاده می‌کنید می‌توانید اپلیکیشن آن را از گوگل‌پلی و اپ‌استور مستقیما دانلود و نصب‌کنید و با باز کردن آن بلافاصله وارد منوی شخصی خود شوید.

قابلیت ها و شیوه‌ی کار:
در واقع گوگل داکس یک نرم‌افزار بسیار ساده و مشابه آفیس ورد است. البته همه‌ی قابلیت های پیچیده‌ی آفیس را در حال حاضر ندارد اما تمام آنچه را که برای تهیه یک متن (فصل‌بندی، شماره‌گذاری، پاراگراف‌بندی، جدول‌بندی و ...) لازم دارید برایتان فراهم می‌کند. علاوه بر آن می‌توانید در فایل خود انیمیشن هم بارگذاری کنید، امکانی که در ورد وجود ندارد. شما می‌توانید جلسه تدریس، اطلاعات مهم شخصی و یا حتی مطالب جمع‌آوری شده‌ی خود را در یک فایل داکس ذخیره کنید و هر وقت به آن نیاز دارید آنها را از طریق اینترنت بازخوانی کنید. در واقع عملکرد آن مشابه صفحه پیام های ذخیره شده (saved messages ) در تلگرام است.

@LiberalScientists

اشتراک گذاری متن:
این نرم افزار قابلیت ویژه ای دارد که از طریق آن می‌توانید فایل خود را با دیگران اشتراک بگذارید.
به عبارت دیگر امکان ویرایش چند نفر بطور همزمان بروی یک متن را، آن هم توسط رابط کاربری بسیار ساده، فراهم می‌آورد. امکان قرار دادن کامنت و گذاشتن پیام در مورد تک‌تک کلمات یا جملات وجود دارد.
فایل داکس را می‌توانید به دو طریق با دیگران به اشتراک بگذارید. ۱) با استفاده از لینک فعال ۲) اجازه دسترسی و اشتراک فایل با استفاده از آدرس جی‌میل. پس از اینکه فایل را با شخص دیگری به اشتراک گذاشتید او هم می‌تواند این فایل را در منوی حساب گوگل شخصی‌اش بیابد
می‌توانید میزان دسترسی را به یکی از حالت‌های کامنت و نظر گذاشتن، ویرایش مستقیم (دسترسی کامل) و یا فقط خواندن تغییر دهید.

به روز رسانی: احتمالا چندین پلتفرم بسیار مفید بزودی قابلیت های بیشتری به این اپلیکیشن تحت وب دهند. از جمله پلاگین برای نوشتن معادلات پیچیده ریاضی و یا ابزار های مفید دیگر

همچنین برای اطلاعات بیشتر می توانید ویدیوی زیر را در اپارات مشاهده کنید.

https://www.aparat.com/v/LFbfv/معرفی_گوگل_داکس_google_doc

@LiberalScientists

نگارنده: رضا شعبانی

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت #قسمت_پنجم #چهره‌ی_سنگی
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists

در مکانی بروی سطح مریخ که به آن سایدونیا* گفته می‌شود، یک تخته سنگ بزرگ وجود دارد که عرض آن به چند کیلومتر می‌رسد و بمانند چهره‌ای به آسمان خیره شده است. یک چهره به ظاهر انسان اما با ظاهری غیر دوستانه. از برخی جنبه‌‌‌ها شبیه به مجسمه‌‌های ساخته شده به پراکسیتلس* است. در ناحیه‌ای که تعداد زیادی تپه کم ارتفاع، احتمالا بوسیله‌ ترکیبی از سیل‌‌‌ها و فرسایش باد پشت سر‌هم، به قالب اشکال عجیبی در آمده‌اند. شمار زیاد د‌هانه‌‌های اتشفشانی نشان می‌دهد پستی بلندی‌های اطراف آن میلیون‌ها سال قدمت دارد.
بطور مداوم «چهره سنگی*» مورد توجه قرار می‌گرفت، هم در ایالات متحده و هم در شوروی سابق. در بیستم نوامبر 1984 تیتر «اخبار هفتگی جهان*»، یک تبلوید* محلی، ناستودنی به علت امانت خبری اش، چنین خوانده می‌شود:
«ادعای شگفت‌آور دانشمندان شوروی: بقایای معابدی بر روی مریخ پیدا شده است. مریخ‌نورد‌ها اجزای باقیمانده از یک تمدن 50000 ساله را کشف کردند.»
موارد افشا شده منسوب به یک منبع ناشناس شوروی می‌باشند که مشتاقانه به توصیف اکتشافات صورت گرفته توسط فضاپیمای شوروی می‌پردازد.
اما می‌توان گفت داستان «رخواره» کاملا متعلق به امریکایی‌ها است. اولین بار در سال ۱۹۷۶ توسط یکی از کاوشگران مجموعه وایکینگ کشف شد. این نوعی نقصان تاسف‌بار در تفسیر ناهمواری‌های سطحی بود که بنا به گفته مقامات رسمی در اثر ترکیب فریب‌آمیز نور و سایه ایجاد می‌شود، که البته بلافاصله ناسا متهم به سرپوش گذاشتن بر «کشف بزرگ قرن» شد. برخی از مهندسین، متخصصین کامپیوتر و سایرین -برخی از آن‌ها کارمندان پیمانی ناسا بودند- اوقات شخصی‌شان را صرف ارتقا کیفیت تصویر می‌کردند. شاید به این امید که از یک راز مهم پرده بردارند. این [چنین تلاشی] در علم ستودنی و حتی شایان تجلیل است- تا زمانی که مدارک و شواهد تا حد زیاد قابل استناد باشند. برخی از آن‌ها به اندازه کافی محتاط بودند و شایسته بود که به ادامه فعالیت تشویق شوند. سایرین تعهد کمتری داشتند و استنباط‌شان این بود که نه تنها آن رخواره تندیسی اصیل و به‌یاد‌ماندنی از انسان است، بلکه حتی مدعی بودند که شهری در حوالی آن با معابد و برج و بارو‌هایی کشف شده است. همچنین نویسنده‌ای با یک استدلال نادرست، این موضوع را انتشار داده بود که این یادواره‌‌های تاریخی دارای موقعیت نجومی منحصر به فردی- البته نه در عصر حاضر بلکه در نیم‌ملیون سال پیش- بودند، و از آن چنین نتیجه می‌گیرد که عجایب سایدونی‌‌‌ها در آن عصر بسیار دور برپا شده‌اند. اما سازندگان آن‌ها چگونه می‌تواند از میان انسان‌ها باشد؟ نیم ملیون سال پیش، اجداد ما مشغول یادگیری کار کردن با ابزار‌های سنگی و آتش بودند و هیچ فضاپیمایی نداشتند.
رخواره‌‌های مریخی با «نمونه‌‌های مشابه‌شان ... که توسط تمدن‌های ساکن زمین ساخته شده‌اند، مقایسه می‌شوند. رخواره‌‌های زمینی اغلب رو به آسمان ساخته می‌شدند چرا که مشغول نگریستن به پروردگار می‌باشند». و یا اینکه این رخساره‌‌‌ها توسط بازماندگان جنگ‌های بین سیاره‌ای ساخته شده‌اند که سطح مریخ (و ماه) را ویران شده و غارت زده ر‌ها کرده‌اند؟ جدای از آن، چه عاملی مسبب وجود این حفره‌‌‌ها در سطح سیاره‌ای هستند؟ آیا این رخساره‌‌‌ها بقایای تمدنی انسانی است که سال‌ها پیش منقرض شده‌اند؟ آیا سازندگان اهل زمین بوده‌اند یا مریخ؟ آیا ممکن است این‌‌‌ها توسط موجوداتی از آنسوی کهکشان که موقتا در مریخ توقف داشته‌اند ساخته شده باشند؟ آیا این‌ها ر‌ها شده‌اند تا ما آن‌ها را کشف کنیم؟ ممکن است که آن سازندگان همچنین به زمین آمده باشند و آغازگر حیات در اینجا بوده باشند؟ یا حداقل آغازگر حیات انسانی؟ آیا هر یک از آنان همان خدایان هستند؟ حدس و گمان‌های بی‌شماری در اینباره برانگیخته شده است.
اخیرا ادعا‌هایی مبنی بر وجود ارتباط بین یادواره‌‌های تاریخی مریخ و «حلقه‌‌های کشتزار*» موجود بروی کره زمین ارائه شده‌ است. از منابع انرژی پایان ناپذیر آماده استخراج ماشین‌‌های مریخی‌‌های باستانی گرفته تا سرپوش نهادن گسترده ناسا و پنهان کردن حقیقت از مردم آمریکا. چنین اظهاراتی، از گمانه‌زنی‌‌های نابخردانه در مورد اشکال مرموز و مبهم زمین شناختی، پا را فراتر می‌نهد.
@LiberalScientists

اگر ما سر در کار خود فرو ببریم و خود را به دانش عمومی محدود کنیم و کشفیات تاریخی جعلی را که توسط تشکیلات مطبوعاتی و مجلات پر‌زرق و برق از ناکجا خلق می‌شوند، نادیده انگاریم، آنگاه در مورد ما چه می‌توان گفت؟ وقتی که ما درک و شناحتی سطحی از رخواره کذایی داشته باشیم، [از شگفتی] مو به تنمان سیخ می‌شود اما وقتی دانش بیشتری [به آن] بدست آوریم اسرار‌آمیز بودن آن اندک‌اندک رنگ می‌بازد.(توضیح اضافی: هرچه دانش ما به موضوعی ناچیزتر باشد شگفتی و اعجاب انگیزی ما را در بر می‌گیرد اما با افزایش شناخت‌مان، رمز آلودگی آن از بین می‌رود و ذهنیت جویای افسانه از بین می‌رود).
سطح سیاره مریخ در حدود 150 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. آیا این باید شگفتی‌آور باشد که چیزی در ابعاد یک تمبر پستی از میان ۱۵۰ میلیون تمبر دیگر، خصوصا با داشتن مهارت تشخیص چهره که از بدو تولد در نهاد ماست، ساخته دست بشری به نظر برسد؟ وقتی ما مجموعه‌ای از پستی و بلندی‌ها، صخره‌‌‌ها و دیگر اشکال پیچیده سطحی در هم و برهم مجاور یکدیگر را بررسی می‌کنیم، متوجه می‌شویم که جزئیات آن به چیز‌هایی می‌مانند که به هیچ وجه چهره انسان را تداعی نمی‌کند. چرا باید چنین تشابهی وجود داشته باشد؟ آیا معماران مریخی عصر باستان تنها همین صخره (یا شاید تعدادی از آن‌ها) را تغییر شکل داده‌اند و آن تعداد [بی شمار] دیگر را به حال خود ر‌ها کرده‌اند؟ یا اینکه مثلا نباید نتیجه بگیریم که آن تعداد دیگر صخره‌‌‌ها را نیز به شکل چهره‌‌های عجیب غریب دیگری که برای ما شناخته شده نیست، درآورده‌اند؟
با ریزبینی و دقت بیشتر در تصویر اصلی درمی‌یابیم که یک نقطه‌ای تاریک در میانه صورت شبیه به سوراخ بینی وجود دارد - چیزی که تصور چهره را آسان‌تر می‌کند- در واقع نقطه بی‌رنگی است که ما‌حصل از دست رفتن ارتباط رادیویی بین مریخ و زمین است. بهترین تصویر از رخواره نشان می‌دهد یک سمت آن با نور خورشید روشن و سمت دیگر در سایه‌ای عمیق فرو رفته است. با استفاده از داده‌‌های دیجیتالی اصلی می‌توان کنتراست را در سایه آن بشدت افزایش داد. وقتی این عمل صورت گیرد چیزی متفاوت با یک چهره در آن می‌یابیم. در بهترین حالت یک چهره نیمه‌کاره است. با وجود نفس‌‌های حبس‌شده و قلب‌‌های تپنده‌ی ما (کنایه از ذوق و شوق ایجاد هیجان ازیک کشف مرموز) تندیس مرموز مریخی چیزی طبیعی به نظر می‌رسد - نه یک مجسمه دست‌ساز و مدلی از چهره انسان. این مجموعه احتمالاً با یک فرایند تدریجی زمین شناختی در طول میلیون‌‌‌ها حجاری شده است.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

برشی از کتاب #جهان_در_تسخیر_اهریمن
نوشته‌ی #کارل_سیگن

بطور کلی ایده‌های نو، خلاقیت و ابتکار همواره ما را به نوعی آزادی رهنمون می‌سازند، یک جست و خیز برای عبور از موانع و کنار گذاشتن محدودیت‌ها. آزادی یک پیش‌نیاز برای ادامه‌ی رویکرد ظریف تجربه‌گرایی در علم است، به‌همین دلیل است که اتحاد جماهیر شوروی نتوانست یک جامعه تمامیت‌خواه باقی بماند و در عین حال از لحاظ فناوری هم با دنیای جدید رقابت کند. از طرف دیگر علم تجربی -یا بهتر است بگوییم تلفیق ظریف شک‌گرایی و انعطاف‌پذیری و تهییج گوناگونی افکار و گفتمان- نوعی پیش‌نیاز برای ادامه‌ی تمرین آزادی‌خواهی در یک اجتماع صنعتی و دارای فن‌آوری بالا است.
همین‌که پافشاری مذهب را بر این دیدگاه رایج که زمین مرکز عالم است، به پرسش گرفتید، دلیلی نمی‌ماند که این ادعای مکرر و قاطع رهبران مذهبی را مبنی بر اینکه خداوند پادشاهان را برای حکومت بر ما فرستاده است، بپذیرید. در قرن هفدهم به آسانی می‌توانستید انگلیسی‌ها یا هیئت منصفه را در ایالات مستعمره به یک پیکار جنون‌آمیز بر سر فلان عمل پرهیزکارانه یا ارتداد تحریک کنید. آنها حاضر بودند مردم را تا سر حد مرگ بخاطر عقایدشان شکنجه کنند. اما در اواخر قرن هفدهم دیگر آنقدر با اطمینان این کار را انجام نمی‌دادند.
گفته‌ی دیگری از راسیتا (برگرفته از کتابش، به بار نشستن نظام جمهوری، سال ۱۹۵۳):
تحت تاثیر جامعه‌ی امریکایی، مسیحیت تا اندازه‌ای معتدل‌تر و انسانی‌تر شده است -بردباری بیشتری در مجادله‌ی بین مذاهب از خود نشان می‌دهد، با گسترش نیک‌اندیشی و خردگرایی، لیبرال‌تر عمل می‌کند، با گسترش علم تجربه‌گراتر، در شکل‌گیری دموکراسی فرد گراتر عمل می‌کند. مهمتر آنکه، به‌صورت روز افزون تعداد افراد بیشتری از مهاجرین، طبق اظهارات مبنی بر تاسف یکی از واعظین مذهبی، سکولارتر و شک‌گراتر می‌شوند.
حقوق شهروندی مذهب را از حکومت جدا می‌داند، بیشتر به این دلیل که بسیاری از مذاهب در جمود فکری غرق هستند، پیروان هر یک متقاعد شده‌اند که حقایق بطور انحصاری نزد خودشان است و بنابراین به خودشان حق می‌دهند که این حقیقت را بر دیگران تحمیل کند. اغلب طرفداران و رهبران چنین ادیان تمامیت‌خواهی نمی‌توانند به‌هیچ‌روی، بر سر اصولی به توافق برسند و یا اینکه بپذیرند که حقیقت ممکن است نزد مکتب فکری رقیب باشد.

ترجمه: رضا شعبانی

@LiberalScientists

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت #قسمت_پایانی #از_رخواره‌های_مریخی_تا_نشریات_زرد
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists

حتی اگر بر همگان آشکار شود که این ناهمواری‌های سطح مریخ، خاصیت ژئولوژیک آن هستند و نه بنا‌های دست‌ساز [تمدنی هوشمند]، ترس من از آن است که حکایت تندیس‌‌های رخواره (و عجایب مشابه آن) پایانی نداشته باشد. در حال حاضر نیز، در نشریات زرد موجود در سوپرمارکت‌ها، گزارش‌هایی از مشاهده رخواره‌‌های مشابه، از ونوس گرفته تا نپتون (معلق در ابر‌های سیاره گازی؟) وجود دارد. این «اکتشافات» معمولا به فضاپیما‌های جعلی روسیه و یا دانشمندان خیالی فضایی مرتبط می‌شوند که البته بررسی اصالت ماجرا را برای یک شک‌گرای فعال دشوار می‌کند.
یکی از گزارش‌های علاقه‌مندان به رخواره‌‌های مریخی چنین بیان می‌کند:
خبر تکان دهنده قرن
سانسور شده توسط ناسا
بدلیل ترس از شکست و فروریزش مذهب
کشف یک مخروبه باستانی منسوب به فضایی‌‌‌ها بر سطح ماه.
در مطالعات و بررسی‌‌های دقیق ماه، وجود یک شهر عظیم، با ابعادی به بزرگی لس‌آنجلس، پوشیده شده توسط یک گنبد شیشه‌ای بسیار بزرگ، بجا‌مانده از میلیون‌ها سال پیش و مخروبه به دلیل بارش شهابی، تایید شده است. این مخروبه دارای برجی به ارتفاع پنج مایل شامل اتاقک مکعبی شکل در بالای آن به مساحت یک مایل مربع بوده است. و اما شواهد؟ تصاویر بدست آمده از ماموریت ربوتیک آپولو و ناسا، که اهمیت آن توسط دولت نادیده گرفته شده است اما توسط دانشمندان ماه‌شناس دیگر کشور‌ها که برای دولت کار نمی‌کنند بازنگری شده است.
موضوع گزارشات 18 آگوست سال 1992 در روزنامه اخبار هفتگی جهان، این بود که ماهواره سری ناسا، هزاران و یا حتی ملیون‌ها صدا را ضبط کرده است که از سیاه چاله واقع در کهکشان M51 ساطع می‌شود. و همه آن‌‌‌ها بار‌ها و بار‌ها به زبان انگلیسی می‌خوانند: ببالید، ببالید، ببالید به ارباب والامقام. حتی یک گزارش از جراید زرد وجود دارد که هرچند مبهم اما بصورت کاملا مصور ادعا می‌کند با استفاده از یک فضا‌پیما از خدا، یا دست‌کم چشم‌‌ها و تیغه بینی‌اش، منقوش در سحابی جبار، تصویر‌برداری شده است.
تیتر اخبار هفتگی جهان در بیستم جولای 1993 چنین نمایش می‌دهد: «کلینتون با جان.اف.کندی دیدار کرد». این عنوان با یک عکس ساختگی از جان کندی سالخورده و خمیده، روی ویلچیر در اردوگاه کمپ‌دیوید همراه شده است که نشان می‌دهد او از سوءقصد جان سالم بدر برده است. بسیاری از صفحات داخلی این نشریه زرد به موضوعات جذاب دیگر پرداخته‌اند. در «بارش شهابی آخرا‌لزمانی»، طبق یک سند [به گفته آن‌ها] فوق سری، از زبان یک دانشمند والا‌مرتبه، اینطور بیان شده است که، در 11 نوامبر 1993 یک شهاب‌سنگ از کهکشان ام.۱۶۷ با زمین برخورد خواهد کرد و «این می‌تواند به معنای پایان حیات بر روی سیاره زمین باشد». طبق گفته‌ی آن‌ها، «رئیس‌جمهور کلینتون از مکان دقیق و سرعت این شهاب‌سنگ به طور پیوسته مطلع می‌شود». شاید این یکی از موضوعاتی است که او در دیدارش با کندی به آن پرداخته است. هر‌طور که باشد، این موضوع که زمین از این فاجعه جان بدر برده است، نشان می‌دهد اختصاص یک پاراگراف به این موضوع حتی به صرف یادآوری، پس از تاریخ بدون حادثه ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳، بیهوده است. عنوان انتقادی نویسنده مبنی بر پر نکردن سر مقاله با اخبار پایان جهان، دست کم می‌تواند این را توجیه کند.
برخی این را صرفا یک شوخی و سرگرمی می‌بینند. در هر حال، ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که احتمال برخورد یک شهاب‌سنگ با زمین، مدت‌ها پیش از آن قابل محاسبه است. (این علم واقعی است که الهام بخش است، اگر منظور از کلمه الهام در داستان مطرح شده در مجله مذکور دقیق باشد) نهاد‌های اطلاعاتی دولتی [مستمرا] در حال بررسی و چاره‌اندیشی در مورد آن هستند. اما داستان‌هایی مشابه این، موضوع را با هیجان و اغراق، به سناریو‌های اخرالزمانی در می‌آمیزند، و تشخیص خطر واقعی از دروغ‌‌ها و او‌هامات مطبوعاتی را برای عموم جامعه دشوار می‌کنند، و [در عین حال] می‌توانند به طرز قابل تصوری توانایی ما را در انجام اقدامات پیشگیرانه از خطر کاهش دهند.
از این جراید شکایاتی نیز صورت می‌پذیرد-گهگاه از جانب هنرمندانی که نقش نفرت‌انگیز خود را [در ماجرا‌های بیان شده] قویا انکار می‌کنند- و میزان هنگفتی پول از دستی به دست دیگر جابجا می‌شود. این جراید الزاما باید این قبیل شکایات را بخشی از خسارت‌‌های [ناگزیر] انجام یک تجارت سود‌آور به‌حساب آورند.

آن‌ها در دفاعیات خویش اغلب اذعان می‌دارند که این لطف نویسندگانشان است و هیچ مسئولیت سازمانی برای بررسی حقیقت مطالبشان که منتشر می‌کنند، ندارند. سال آیْوُن سردبیر مجله‌ی اخبار هفتگی جهان، درباره داستان‌‌هایی که به چاپ رسانده می‌گوید: «تمام چیزی که می‌دانم، اینست که این‌ها ماحصل تصورات خلاق هستند. اما چون این یک خلاصه‌نامه است، نیازی نیست در مورد متن داستان از خود پرسشی داشته باشیم». افراد منتقد و بدبین روزنامه‌‌ها را بفروش نمی‌رسانند. نویسندگانی که از این قبیل مجلات فاصله گرفته‌اند این خلاقیت را چنین توصیف می‌کنند که طی جلساتی نویسندگان و سردبیر‌ها داستان‌ها و تیتر‌ها را، بطور کامل خلق می‌کنند، [آن‌ها معتقدند] هر چه داستان‌ها مهیج‌تر باشد مطلب جذاب‌تر است.
گذشته، از تعداد بیشمار خوانندگان، آیا تعداد افرادی که تنها به ظاهر داستان توجه می‌کنند زیاد نیست، کسانی که باور دارند اگر این مطالب صحت نداشته باشد جراید «نمی‌ توانند» آنرا به چاپ رسانند؟ برخی از خوانندگان این نشریات که شخصا با آن‌‌ها صحبت کردم به این موضع اصرار می‌ورزند که آن‌‌ها را تنها برای سرگرمی می‌خوانند، به همان‌صورت که مسابقات کشتی را از تلویزیون تماشا می‌کنند، که آن‌ها جزو معدود افرادی هستند که این چیزها را باور نمی‌کنند، که خوانندگان این نشریات هم به اندازه ناشران آنها می‌دانند این موارد بی معنا از روی بوالهوسی دنبال می‌شوند. اما صندوق پیام من، مؤید آن است که تعداد زیادی از آمریکایی‌ها این روزنامه‌‌‌ها را در واقع با جدیت تهیه و مطالعه می‌کنند.
بازار این مجلات (چکیده اخبار شامل تصاویر پر زرق و برق و اغراق آمیز) در این دهه (دهه نود) در حال گسترش است و حریصانه در حال بلعیدن دیگر رسانه ‌هاست. روزنامه‌‌ها، مجلات و برنامه‌‌های تلویزیونی تحت محدودیت‌‌های اعمال شده توسط سیستم دقیق «سانسور» کار می‌کنند، اهرم فشاری که در حقیقت پرفروش بودن خروجی رسانه‌‌هایی با استاندرد‌های شفافیت بسیار کم است. ما می‌توانیم این را در نسل جدیدی از نشریات زرد تلویزیونی و بطور فزاینده‌ای در اخبار و برنامه‌‌های آموزشی مشاهده کنیم.
چنین گزارش‌هایی [همچنان] ادامه می‌یابند و بر شمار آن‌ها افزوده می‌شود، تنها به این دلیل که خریدار دارند. فکر می‌کنم به این دلیل که بسیاری از ما دوست داریم تغییری در زندگی یکنواخت‌مان بدهیم، تا آن حس پرواز که از کودکی بیاد داریم، دوباره بیدار شود، و همچنین در موارد کمی برای اینکه از ته قلب بتوانیم باور داشته باشیم کسی مسن‌تر، داناتر و حکیم‌تر [از خودمان] پیش از پیدایش ما وجود داشته و نگهبان ما است. مسلما ایمان در نظر بسیاری افراد کافی نیست، آن‌ها دلیل و مدرک محکم علمی می‌خواهند، آن‌ها مهر تایید دانش تجربی را می‌طلبند و حاضر نیستند شواهد دقیق و قابل استناد را که در برگیرنده‌ی میزان اعتبار این مهر تایید است، ر‌ها کنند. چقدر آرامش‌بخش خواهد بود: که شک گرایی را براندازیم! آنگاه آن بار مسئولیت دردآور مواظبت از خویش برچیده خواهد شد. ما نگران هستیم- و دلایل خوبی برای این نگرانی داریم-که چه پیش می‌آید اگر مسئولیت آینده بشریت تنها بر عهده خودمان باشد.
این‌ها معجزات امروزی هستند که توسط عده‌ای بی‌شرمانه از هیچ به‌یکباره ساخته و پرداخته می‌شوند و پژوهش‌های موشکافانه و مبتنی بر شک گرایی را دور می‌زنند، و با هزینه‌ای اندک در سوپرمارکت‌‌ها، فروشگاه‌‌ها و دیگر مکان‌‌های عمومی در دسترس قرار می‌گیرند. یکی از نمود‌های نشریات زرد این است که علم را، یعنی ابزاری که اصولا اطمینان و ایمان [کاذب] ما را به چالش می‌کشد، آن چنان جلوه دهد که گویی دستاویزی جهت صحه گذاشتن بر باور‌های باستانی‌مان است و در جهت همسو کردن شبه‌علم و شبه‌مذهب گام برمی‌دارد.
در ماموریت‌های آینده به مریخ یا سیارات جذاب دیگر در گردنه این جنگل کیهانی عجایب بسیاری را-حتی در مقیاس افسانه‌ای- ممکن است بیابیم. اما ما انسان‌‌ها استعداد ویژه‌ای در فریفتن خویش داریم. شک‌گرایی باید یکی از اجزای بسته پژوهشی ما باشد، در غیر این صورت از مسیر خود خارج خواهیم شد. شگفتی‌‌های بسیاری در این جهان وجود دارد، بدون نیاز به اینکه چیزی را از پیش بسازیم و جعل کنیم.

@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و آگاهی

حاشیه نشینان و سازندگان شبه علم 👽
بخش یک : زمین تخت❗
@LiberalScientists

@LiberalScientists
#زمین تخت
هدف انجمن بین المللی تحقیق در زمین تخت عبارت است از «اثبات این حقیقت که کره زمین صاف و مسطح است و با سرعت هزار و ششصد مایل در سرعت نمی چرخد و دوران نمی کند، و افشای این حقیقت که علم نجوم نوین یک کلک، یک افسانه و یک مذهب دروغین است. این انجمن در جست و جوی اعضای جدید، فعال نیست، ولی اگر حق عضویت نا چیزی ارسال کنید و قول دهید که مطلب زیانباری درباره انجمن ننویسید و نگویید.آن وقت آبونه اخبار زمین تخت می شوید و یک کارت عضویت دریافت می کنید که بر روی آن مدرک غیرقابل انکار تخت بودن زمین نقش بسته است.
به نظر زمین تخت ها این عقیده که زمین کره ای است که در فضا حرکت می کند فقط تعصبی است سخت جا افتاده و هیچ مدرکی برله آن وجود ندارد! وقتی به آنها تصاویری را نشان دادند که نخستین ماهواره از زمین برداشته بود یکی از سخنگویان گروه گفت: به آسانی می توان دید که چنین عکسی چگونه یک چشم تعلیم نادیده را فریب می دهد.این تصاویر, کروی بودن زمین را تنها به کسانی اثبات می کنند که قبلا این موضوع را پذیرفته اند! چنین چیزی را ابدا به یک زمین تخت ثابت نمی کنند!
انجمن زمین تخت جانشین گروه قدیمی تری است، یعنی کلیسای کاتولیک مسیحی حواریون که در سال ۱۸۹۵ در شهرک زاین واقع در ایلینویز و به دست جان الکساندر داوی تاسیس شد و بعدها به اداره ویلپر گلن و ولیوا در آمد. وولیوا در سال ۱۹۳۰ اوراق شفا، شماره ویژه گاهنامه فرقه، را منتشر کرد تا مردم را، پیش از آن که نجوم نوین را به گونه ای که در مدارس می آموزند بپذیرند و انجیل کلام وحی خدا» را نفی کنند، به تفکر برانگیزاند.
@LiberalScientists
مطابق متون درسی زمین کره ای است که هر ۲۴ ساعت یک بار حول محورش می چرخد و طی یک سال هم یک بار دور خورشید می گردد. اساس دلایلی که معمولا برای شکل کروی زمین فکر می کنند عبارتند از: ناپدید شدن کشتی ها در افق و این که می توان با کشتیرانی به دور زمین به سمت غرب عزیمت کرد و از شرق به نقطه حرکت باز گشت. به عقیده و وليوا هیچ یک از این واقعیات کروی بودن زمین را ثابت نمی کنند!اولی را می توان با قوانین اپتیک کاملا توضیح داد: هرچه اشياء دورتر شوند کوچکتر به نظر می رسند و سرانجام ناپدید می شوند!مسئله دوم نیز تنها نشان می دهد که زمین مدور است و ثابت نمی کند که کره است. زمین مثل یک سکه صاف و مدور است؛ قطب شمال در مرکز آن قرار دارد و قطب جنوب دور محیط آن دامن گسترده است. مسافرت فرضی دور کره در واقع مسافرت در یک دایره است، مثل این که دور لبه یک سکه بگردید. اگر از نقطه مفروضی شروع کنید و در جهت عقربه های ساعت حول محور مرکز حرکت کنید عاقبت به نقطه آغار باز خواهید گشت!!ادامه👇
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists

وولیوا برای ارائه مدرک تخت بودن زمین جملات مهندسانی را نقل می کند که می گویند در ساخت کانال ها و راه آهن ها به هیچ وجه انحنای زمین را در نظر نگرفته اند. به علاوه این شماره گاهنامه عکسی را ضمیمه کرده که از دریاچه ویتاگو واقع در أشگش در ایالت ویسکانسین برداشته شده است. ساحل روبه رو که هجده کیلومتر فاصله دارد به وضوح دیده می شود وبی هیچ تردیدی ثابت می کند که سطح دریاچه یک صفحه با یک خط افقی است.»!!
شهر زابن واقع در ایلینویز که محل زندگی وولیوا است بر کرانه دریاچه میشیگان قرار دارد. آیا ووليوا هرگز از این که نمی تواند ساحل مقابل را ببیند آشفته شده است؟
@LiberalScientists
احتمالا نه، زیرا در آن فاصله زیاد قوانین پرسپکتیو باعث می شوند که خط ساحلی ظاهرا ناپدید شود.
وولیوا درباره حرکت ادعایی زمین چنین استدلال می کند که این حرکت با تجربه منافات دارد. اگر زمین حرکت می کرد - مثلا با گردش حول محورش - این پدیده ها را مشاهده می کردیم: 👇
1- سفر در جهت حرکت زمین آسان تر از حرکت در خلاف جهت آن می بود!
2-باد همواره در جهت مخالف حرکت زمین می وزید!
3-شخصی که به هوا میپرید و ثانیه ای از زمین جدا می ماند کیلومترها دورتر از نقطه پرش فرود می آمد!!
4-نیروی گریز از مرکز اشیاء را از زمین بر می کند و به فضا پرتاب می کرد!
کسی به جد باور ندارد که هیچ یک از این امور رخ بدهند. عقل سلیم و تجربه از بی حرکتی زمین پشتیبانی می کنند!!
منجمان حتی با یکدیگر توافق ندارند. مسئله فاصله خورشید و زمین را در نظر بگیرید. کپرنیک این فاصله را پنج میلیون کیلومتر محاسبه کرد؛ یوهان کپلر گفت بیست و یک میلیون کیلومتر است، سر ایزاک نیوتون آن را هشتاد و هفت میلیون کیلومتر و یک منجم جدیدتر آن را یکصد و شصت و هفت میلیون کیلومتر اعلام کردند. کپرنیک مدعی بود که خورشید ثابت است؛ سر ویلیام هرشل، منجم قرن هجدهم، مدعی بود که تمام منظومه شمسی در حال حرکت است. و وليوا می گوید: «طرفداران هییت کپر نیکی اظهار می کند که این هیئت جزء علوم دقيق است و با این حال این دو مرد بزرگ، کپرنیک و هرشل، حرف یکدیگر را نقض می کند. کپرنیک می گوید هرشل دروغگو است و هرشل می گوید کپرنیک دروغگو است و وولیوا تأکید می کند که هر دو راست می گویند!»
#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists

حاشیه نشینان و سازندگان شبه علم 👽
بخش دو: فضانوردان باستان❗
@LiberalScientists

@LiberalScientists

#فضانوردان_باستان❗❗
#شبه_علم
👽
چندین دهه است که شیفتگان بشقاب پرنده به انتظار مسافرانی از سایر جهان ها به آسمان چشم دوخته اند. یکی از جالب ترین جوانه های جوان بشقاب پرنده این فرضیه است که سر و كله موجودات غیر زمینی مدت ها پیش در زمین پیدا شده است. مطابق این نظریه این موجودات برای انسان ها تکنولوژی پیشرفته، مفاهیم اخلاقی، و یک کد وراثتی جدید به جا گذاشته اند. اجداد ما این دیدار را در افسانه ها و قصه های مربوط به خدایان .و تصاویری که به وضوح فضانوردان و سفینه ها را نشان می دهند ثبت کردند❗
انجیل پر از شرح اعمال موجودات غیرزمینی است. نابودی سدوم و گموره انفجاری اتمی بود که فرشتگانی که از دنیای خارج آمده بودند برپا کردند. داستان حزقیال نبی درباره چرخ های تو در تو و موجودات زنده ای که همراه چرخ ها رفتند، گزارش عینی دیدارهای بیگانگان است. صندوقچه میثاق یک وسیله ارتباطی میان موسی و یک سفینه فضایی بود.
بناها و مصنوعات باستانی گنجينه شواهد دیدار موجودات غیر زمینی به شمار می آیند. ساختن اهرام مصر و دنیای نو بدون مشورت فنی با یک نژاد پیشرفته تر هرگز عملی نمیشد. همین امر در مورد بنای استون هنج در انگلستان، سردیسهای عظیم سنگی در جزیره ایستر، و ستون آهنی ضدزنگ در دهلی نو صدق می کند. تنها توجیه ممکن برای علائم دشت ناز کا در پرو این است که آنها را بقایای فرودگاه سفینه فضایی بپنداریم❗ نقشه پیری ریس در سال ۱۵۱۳ به قدری دقیق است که باید بر اساس عکس های هوایی نظیر عکس هایی که ماهواره های امروزی بر می دارند ترسیم شده باشد!
هیچ کس به اندازه اریک فون دنیکن سویسی که سابقا مدیر هتل بود برای نهضت فضانوردان باستان زحمت نکشیده است!! کتاب های فون دنیکن از جمله "ارابه خدا یان "و "خدایان از فضای خارجی" در حدود چهل میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته و دستمایه فیلم های مستند سینمایی و تلوزیونی را فراهم آورده است❗❗

#برش_از_کتاب
#علم_و_نابخردی
#دیزی_ردنر_و_مایکل_ردنر
گردآورنده :مهتاب
@LiberalScientists

برشی از کتاب
#پندارخدا #ریچارد_داوکینز
❇️ایمان دینی، اعتقادات ستودنی یا پافشاری لجوجانه؟ #بخش_نخست
@LiberalScientists
در سال ۱۸۵۸، ادگاردو مورتارا، کودک شش ساله‌ی يک خانواده‌ی يهودی ساکن بولونيا، طبق قانون تفتيش عقايد توسط پليس تحت امر پاپ دستگیر شد. ادگاردو را از آغوش مادر گريان و پدر سراسيمه‌اش بيرون کشيدند و به کاته چومنز (خانه‌ی تغيير دين يهوديان و مسلمانان) در رم فرستادند. و در آنجا او را کاتوليک بارآوردند. جز در ملاقات‌های کوتاه و تحت نظارت کشيشان، والدين ادگاردو ديگر نتوانستند او را ببينند. اين ماجرا در کتاب جالب ديويد آی. ِکرت ِزر به نام ربودن ادگاردو مورتارا بيان شده‌است.
داستان ادگاردو در ايتاليای آن زمان به هيچ وجه غيرمعمول نبود. دلايل اين آدم‌ربايی‌های کشيشانه همواره يکسان بود. در همه‌ی موارد، پرستاران کاتوليک، کودک غيرمسيحی را در خفا و پيش از موقع تعميد می‌دادند، و مأمور تفتيش عقايد می‌آمد و بچه‌ی تعميديافته را "ضبط" می‌کرد. چون يک باور اصلی در نظام عقيدتی کاتوليک‌های رومی اين بود که اگر کودکی غسل تعميد داده شود، هرچند که اين تعميد به‌طور غيررسمی و مخفيانه بوده باشد، آن کودک به‌طور برگشت‌ناپذيری مسيحی می‌شود. در جهان ذهنی آنان، هرگز قابل تصور نبود که اجازه دهند يک "کودک مسيحی" با والدين يهودی‌اش زندگی کند. و با وجود اعتراض‌های گسترده‌ی جهانی، آنان با صداقت تمام بر اين اعتقاد غريب و ظالمانه استوار ماندند. به‌علاوه، روزنامه‌ی رسمی کليسا، سيويلتا کاتوليکا، اعتراض‌های جهانی را کار قدرت بين‌اللملی يهوديان پولدار دانست – اين شيوه آشنا به نظر می‌رسد، نه؟
تنها فرق ماجرای ادگاردو مورتارا با بسياری موارد مشابه ديگر اين بود که اين ماجرا سروصدای زيادی به پا کرد. پيش از ربودن ادگاردو توسط پليس کليسا، مدتی آنا موريسی، يک دختر چهارده ساله ی کاتوليک و بيسواد پرستار ادگاردو بود. يک بار ادگاردو بيمارشد و آنا دلواپس که مبادا بچه بميرد. آنا با اين عقيده بار آمده بود که اگر کودکی تعميدنيافته بميرد، به جهنم فرستاده می شود و در آنجا تا ابد عذاب می‌کشد. پس به ديدن کشيش محله رفت و از او راهنمايی خواست. کشيش به او ياد داد که چگونه غسل تعميد را انجام‌دهد. آنا به خانه برگشت و از يک سطل آب روی بچه‌ی بخت‌برگشته ریخت و گفت: "به نام پدر، پسر و روح‌القدس تو را تعميد می‌دهم." اين آب ريختن همان و مسيحی شدن قانونی ادگاردو همان. يکی دو سال بعد که کشيشان تفتيش عقايد از اين ماجرا مطلع شدند، بی‌درنگ و بدون لختی اندیشیدن به پيامدهای اندوهناک اين عمل، تصميم به جدا کردن ادگاردو از والدين‌اش گرفتند.
جالب اينجاست که کليسای کاتوليک که چنين اهميت شگرفی برای اقوام دور و نزديک قائل است، اجازه داده (و هنوز اجازه می دهد) که هرکسی ديگری را تعميد دهد. کليسای کاتوليک نه لازم می‌داند که تعميددهنده کشيش باشد و نه نيازی می‌بييند که کودک يا والدين او، يا هر کس ديگری از تعميد رضايت داشته باشد. نه لازم است ورقه‌ای امضا شود و نه نيازی به شاهد است. تنها چيزی که لازم است، کمی آب، چند کلمه، يک کودک بی‌دفاع، و يک پرستار خرافاتی و شستشویِ مغزی‌شده است. در واقع، تنها چيزی که لازم است همين آخری است، چون کودک، خردسال‌تر از آن است که بتواند شهادت دهد، پس چه کسی می‌داند؟
اين موارد در ايتاليای قرن نوزدهم بسيار مکرر رخ داده‌اند. اکنون اين سوال واضح پيش می‌آيد که اگر خطر وقوع اين موارد زياد بوده‌است اصلا چرا يهوديان قلمرو پاپی ايتاليا خدمتکاران کاتوليک استخدام می‌کرده‌اند؟ چرا احتياط به خرج نمی‌دادند و خدمتکاران يهودی استخدام نمی‌کردند؟ پاسخ باز هم به دين برمی‌گردد؛ يهوديان پيشخدمت‌هايی می‌خواستند که دين‌شان آنها را از کار کردن در يوم سبت باز ندارد. يک يهودی می‌توانست به يک خدمتکار يهودی اعتماد کند که هرگز کودک‌اش را تعميد نمی‌دهد و روانه‌ی يک يتيم خانه‌ی کليسا نمی‌کند. اما چنين خدمتکاری نمی‌توانست روز شنبه آتش روشن‌کند يا خانه‌ی ارباب را نظافت کند. به همين سبب بود که خانواده‌های يهودی بولونيای آن‌زمان که می‌توانستند خدمتکار استخدام کنند، اغلب خدمتکاران کاتوليک را انتخاب می‌کردند.
T.me/LiberalScientists

برشی از کتاب
#پندارخدا #ریچارد_داوکینز
❇️ایمان دینی، اعتقادات ستودنی یا پافشاری لجوجانه؟ #بخش_دوم
@LiberalScientists
اين داستان تفتيش عقايد ايتاليايی و نگرش آن به کودکان، به‌خصوص عادات مؤمنان را افشا می‌کند، و نشانگر شرارت‌هايی است که به سبب دينداری رخ می‌دهند. نخست، بايد به اين اعتقاد غريب اشاره کرد که از نظر يک مؤمن، يک نمه آب و يک ورد کوتاه می تواند... فارغ از رضايت والدين، رضايت خود کودک، شادکامی و بهروزی روانی کودک ... و فارغ از هرچه که برای فهم و عقل متعارفی مهم است... سرنوشت کودک را تغيير دهد. کاردينال آنتونللی در پاسخ ليونل روتچيلد، نخستين عضو يهودی پارلمان بريتانيا، که طی نامه‌ای به ربودن ادگاردو اعتراض کرده بود، نوشت که قدرت مداخله در اين ماجرا را ندارد و افزود «و شايد مجال آن باشد که بيفزاييم، ندای طبيعت توانمند است، اما وظايف مقدس دينی از آن هم پرتوان‌تر‌اند." بله، خب، ُلب مطلب را بيان کرده‌است، نه؟
نکته‌ی دوم اينکه، به نظر می‌رسد کشيشان، کاردينال‌ها و پاپ حقیقتا نمی‌فهميدند که چه بلايی بر سر ادگاردو مورتارای بيچاره آوردند. هر آدم عاقلی اين موضوع را می‌فهمد، اما ظاهرا اهل کليسا صادقانه فکر می‌کرده‌اند که با گرفتن کودک از والدين‌اش و سپردن او به مراقبان مسيحی کار خيری در حق‌اش کرده‌اند. آنها احساس وظيفه می‌کردند که از بچه حمايت کنند! در ايالات متحده يک روزنامه ی کاتوليک در دفاع از تصميم پاپ در پرونده‌ی مورتارا نوشت که قابل تصور نيست که دولت مسيحی «اجازه دهد تا بچه‌ی مسيحی نزد يهوديان بزرگ شود» و به اصل آزادی دين هم متوسل شد: «آزادی کودک برای اينکه مسيحی باشد و اجبارا به دين يهود در نيايد... موجب شده تا پدر مقدس از کودک در مقابل همه‌ی کوته‌فکری سبعانه‌ی کافران و متعصبان حمايت کند و زيباترين منظره‌ی اخلاقی تاريخ عالم را ترسيم کرده است.» آيا می‌توان واژه‌هايی مثل "اجبار"، "سبعانه"، "کوته فکری" و "حماقت"، و "متعصب" را از اين آشکارتر و وقيحانه‌تر تحريف کرد؟ اما همه‌ی شواهد مؤيد آن است که عذرتراشان کاتوليک، از خود پاپ گرفته تا پایین‌تر از او، صادقانه اعتقاد داشته‌اند که کار خير می‌کنند: کارشان مطلقًا اخلاقی و به صلاح و ثواب کودک است. قدرت دين (دين غالب و "ميانه رو") در سوء داوری و انحراف از عقل سليم و متعارفی اينگونه است. روزنامه‌ی ايل کاتوليکو با صداقت تمام ابراز شگفتی می‌کرد که چطور قاطبه‌ی مردم نمی‌فهمند که کليسا با نجات دادن ادگاردو مورتارا از دست خانواده‌ی يهودی‌اش، چه لطف عظيمی در حق او نموده است:
چه‌کسی به خود زحمت می‌دهد کمی در اين مورد بيانديشد و شرايط يهوديان را با ما مقايسه‌کند. يهوديان نه کليسا دارند، نه پادشاه، نه وطن. همه‌جا پراکنده‌اند و هرجای کره‌ی زمين که باشند بيگانه محسوب می‌شوند؛ و داغ ننگ قتل عيسی را هم بر پيشانی دارند... پس فورا متوجه می‌شويم که پاپ با قبول تکفل پسر مورتارا چه موهبتی به او ارزانی داشته‌است.
نکته‌ی سوم، خودبينی مؤمنان است که بدون هرگونه شاهدی، می‌دانند که دين خودشان حق است و ديگر دين‌ها يا تحريف شده‌اند و يا در گمراهی آشکارند. نقل‌قول‌های بالا مثال‌های زنده‌ای از اين نگرش نزد مسيحيان هستند. انصاف نيست در اينجا هردو طرف قضيه را در يک کفه قرار دهيم، اما خوب‌است خاطرنشان کنيم که اگر والدين مورتارا فقط می‌پذيرفتند که کشيشی بيايد و خود آنها را هم تعميد‌دهد می‌توانستند به يک ضربت ادگاردو را باز پس بگيرند. ادگاردو را فقط به‌ضرب يک‌نمه‌ی آب و ادای چند‌کلمه ربودند؛ با يک‌نمه آب ديگر و ادای چند کلمه‌ی ديگر می‌شد او را باز گرداند. سفاهت ذهن گرفتار دين اينچنين است. به نظر برخی اجتناب والدين ادگاردو از تعميد‌يافتن، نشانگر سرسختی بیهوده‌ای است. به نظر بقيه، اين سرسختی اصول‌گرايانه، آنها را در فهرست بلندبالای شهدای راه دين می‌گنجاند.
T.me/LiberalScientists