برشی از کتاب
#پندارخدا #ریچارد_داوکینز
❇️ایمان دینی، اعتقادات ستودنی یا پافشاری لجوجانه؟ #بخش_دوم
@LiberalScientists
اين داستان تفتيش عقايد ايتاليايی و نگرش آن به کودکان، به‌خصوص عادات مؤمنان را افشا می‌کند، و نشانگر شرارت‌هايی است که به سبب دينداری رخ می‌دهند. نخست، بايد به اين اعتقاد غريب اشاره کرد که از نظر يک مؤمن، يک نمه آب و يک ورد کوتاه می تواند... فارغ از رضايت والدين، رضايت خود کودک، شادکامی و بهروزی روانی کودک ... و فارغ از هرچه که برای فهم و عقل متعارفی مهم است... سرنوشت کودک را تغيير دهد. کاردينال آنتونللی در پاسخ ليونل روتچيلد، نخستين عضو يهودی پارلمان بريتانيا، که طی نامه‌ای به ربودن ادگاردو اعتراض کرده بود، نوشت که قدرت مداخله در اين ماجرا را ندارد و افزود «و شايد مجال آن باشد که بيفزاييم، ندای طبيعت توانمند است، اما وظايف مقدس دينی از آن هم پرتوان‌تر‌اند." بله، خب، ُلب مطلب را بيان کرده‌است، نه؟
نکته‌ی دوم اينکه، به نظر می‌رسد کشيشان، کاردينال‌ها و پاپ حقیقتا نمی‌فهميدند که چه بلايی بر سر ادگاردو مورتارای بيچاره آوردند. هر آدم عاقلی اين موضوع را می‌فهمد، اما ظاهرا اهل کليسا صادقانه فکر می‌کرده‌اند که با گرفتن کودک از والدين‌اش و سپردن او به مراقبان مسيحی کار خيری در حق‌اش کرده‌اند. آنها احساس وظيفه می‌کردند که از بچه حمايت کنند! در ايالات متحده يک روزنامه ی کاتوليک در دفاع از تصميم پاپ در پرونده‌ی مورتارا نوشت که قابل تصور نيست که دولت مسيحی «اجازه دهد تا بچه‌ی مسيحی نزد يهوديان بزرگ شود» و به اصل آزادی دين هم متوسل شد: «آزادی کودک برای اينکه مسيحی باشد و اجبارا به دين يهود در نيايد... موجب شده تا پدر مقدس از کودک در مقابل همه‌ی کوته‌فکری سبعانه‌ی کافران و متعصبان حمايت کند و زيباترين منظره‌ی اخلاقی تاريخ عالم را ترسيم کرده است.» آيا می‌توان واژه‌هايی مثل "اجبار"، "سبعانه"، "کوته فکری" و "حماقت"، و "متعصب" را از اين آشکارتر و وقيحانه‌تر تحريف کرد؟ اما همه‌ی شواهد مؤيد آن است که عذرتراشان کاتوليک، از خود پاپ گرفته تا پایین‌تر از او، صادقانه اعتقاد داشته‌اند که کار خير می‌کنند: کارشان مطلقًا اخلاقی و به صلاح و ثواب کودک است. قدرت دين (دين غالب و "ميانه رو") در سوء داوری و انحراف از عقل سليم و متعارفی اينگونه است. روزنامه‌ی ايل کاتوليکو با صداقت تمام ابراز شگفتی می‌کرد که چطور قاطبه‌ی مردم نمی‌فهمند که کليسا با نجات دادن ادگاردو مورتارا از دست خانواده‌ی يهودی‌اش، چه لطف عظيمی در حق او نموده است:
چه‌کسی به خود زحمت می‌دهد کمی در اين مورد بيانديشد و شرايط يهوديان را با ما مقايسه‌کند. يهوديان نه کليسا دارند، نه پادشاه، نه وطن. همه‌جا پراکنده‌اند و هرجای کره‌ی زمين که باشند بيگانه محسوب می‌شوند؛ و داغ ننگ قتل عيسی را هم بر پيشانی دارند... پس فورا متوجه می‌شويم که پاپ با قبول تکفل پسر مورتارا چه موهبتی به او ارزانی داشته‌است.
نکته‌ی سوم، خودبينی مؤمنان است که بدون هرگونه شاهدی، می‌دانند که دين خودشان حق است و ديگر دين‌ها يا تحريف شده‌اند و يا در گمراهی آشکارند. نقل‌قول‌های بالا مثال‌های زنده‌ای از اين نگرش نزد مسيحيان هستند. انصاف نيست در اينجا هردو طرف قضيه را در يک کفه قرار دهيم، اما خوب‌است خاطرنشان کنيم که اگر والدين مورتارا فقط می‌پذيرفتند که کشيشی بيايد و خود آنها را هم تعميد‌دهد می‌توانستند به يک ضربت ادگاردو را باز پس بگيرند. ادگاردو را فقط به‌ضرب يک‌نمه‌ی آب و ادای چند‌کلمه ربودند؛ با يک‌نمه آب ديگر و ادای چند کلمه‌ی ديگر می‌شد او را باز گرداند. سفاهت ذهن گرفتار دين اينچنين است. به نظر برخی اجتناب والدين ادگاردو از تعميد‌يافتن، نشانگر سرسختی بیهوده‌ای است. به نظر بقيه، اين سرسختی اصول‌گرايانه، آنها را در فهرست بلندبالای شهدای راه دين می‌گنجاند.
T.me/LiberalScientists

برشی از کتاب
#پندارخدا #ریچارد_داوکینز
❇️ایمان دینی، اعتقادات ستودنی یا پافشاری لجوجانه؟ #بخش_سوم
@LiberalScientists
[در يک نيايش کليسای انگليس می گويند:] "آسوده بخواب استاد ريدلی. امروز بايد خدای را سپاس گوييم که چنين شمعی را در انگلستان افروخته، که ما را از آن رويگردانی نباشد." بی شکل مرگ به خاطر بعضی هدف‌ها شريف و ارزنده است. اما چگونه شهدايی مانند ريدلی لاتيمر و کرانمر [شهدای اصلاح گری پروتستانی در انگلستان] خودشان را بر هيمه‌ی هيزم به کشتن دادند تا صليب‌شان پروتستانی و پايه-کوتاه باشد، نه کاتوليکی و پايه-بلند؟ چه فرقی می‌کند تخم‌مرغ آب‌پز را از کدام‌طرف پوست بکنيم؟ اين اعتقادات لجوجانه – که شايد به نظر شما ستودنی باشند – ويژه‌ی مؤمنان است. اين اعتقادات است که نمی‌گذارد خانواده‌ی مورتارا از فرصتی که در اختيارشان است بهره‌گيرند و با تکرار مراسم بی‌معنی تعميد، کودک خود را بازپس گيرند. آيا آنها نمی‌توانستند در حين مراسم تعميد زيرلبی "نه" بگويند؟ نه نمی‌توانستند، چون آنها در يک دين (ميانه رو) بار آمده‌بودند، و لذا کل اين نمايش مسخره را جدی می‌گرفتند. از ديد من، بايد فقط به فکر نجات ادگاردوی بيچاره می‌بودند که ناگزير به دنيايی پرتاب‌شد که تحت سيطره‌ی اذهان مذهبی است. او در نزاع پوچ ميان دينداران بيرحمانه يتيم شد.
نکته‌ی چهارمِ اين‌حکايت اين‌است که فرض کرده‌اند، يک کودک شش‌ساله می‌تواند دينی داشته‌باشد، خواه اين‌دين مسيحيت باشد، خواه يهوديت، خواه هر دين ديگر. به بيان ديگر، اين ايده پوچ می‌نمايد که تعميد يک‌طفل جاهل و بی خبر بتواند به يک‌ضربت دين او را تغيير دهد – اما مسلما مهمل‌تر از اين‌نيست که از ابتدا به کودک برچسب دين خاصی بزنند. آنچه ادگاردو نياز داشت، "دين‌اش" نبود، بلکه محبت و حمايت والدين و خويشان‌اش بود. محبتی که کشيشان از او دريغ‌کردند. و اين بی‌رحمی غريب کشيشان جز حاصل بی‌عاطفگی زمخت نسبت به عواطف آدمی نيست – بی‌عاطفگی‌ای که به راحتی هر چه تمام‌تر ذهن مؤمن را قبضه می‌کند.
T.me/LiberalScientists

برشی از کتاب هوسهای سرخ
👨‍👩‍👧‍👦بقا وتولید مثل دو غریزه اصلی تغییر وتحول((فرگشت))
👇@LiberalScientists

@LiberalScientists

بقا وتولید مثل دو غریزه اصلی تکامل:👨‍👩‍👧‍👦👨‍👩‍👧‍👦👨‍👩‍👧‍👦👨‍👩‍👧‍👦👨‍👩‍👧‍👦

طی میلیون‌ها سال تکامل، تلاش برای زنده‌ماندن یا همان بقا و افزایش حداکثری تولیدمثل که از آن با عنوان موفقیت تولیدمثلی یا موفقیت در تولیدمثل یاد می‌شود، از جمله غرایز اصلی در همه گونه های موجودات زنده و انسان بوده که رفتار او را هدایت کرده است. منشاء بسیاری از رفتارهای انسان و از جمله رفتارهای جنسی او را، در این دو غریزه میتوان یافت. گونه هایی که و یا افرادی در یک گونه که، تلاششان برای بقا زیاد نبوده یا توانایی رقابت با سایرین را نداشته اند، محکوم به نابودی به‌وسیله سایر گونه‌ها یا افراد دیگرِ گونه خود، بوده‌اند. تولیدمثل موفق، به معنای تعداد فرزندان قادر به بقا و تولیدمثلی است که موجود زنده، از خود بجای می‌گذارد. در طول میلیون‌ها سال تکامل، آن دسته از نیاکان ما که رفتارهای خود را در جهت حداکثر ارضای این دو غریزه هدایت می‌کردند، موفق می‌شدند تا در توزیع ژن‌های خود از طریق حداکثر تولیدمثل، از سایر نیاکان ما پیشی گرفته و تعداد فرزندان بیشتری از نسل بعد را، به خود اختصاص دهند. در هر نسل از زندگی بشری، آن دسته از افراد که توانایی بیشتری در انطباق با محیط و شرایط زندگی، طریق فرزندان خود، در جامعه، باقی بگذارند. در تبیینات تکاملی، یک فرض اساسی این است که در همه گونه‌های موجود زنده، اعم از حیوانات مختلف و انسان ،تنها نسل آنهایی تداوم یافته که رفتارهایی داشته اند که در ارضای این دو غریزه اصلی یعنی بقا و تولید مثل ،حداکثر موفقیت را به وجود می‌آورده است در بین گونه ها یا افراد یک گونه واحد، آنهایی که برای زنده‌ماندن یا تولیدمثل، شرایط لازم را داشته یا پیدا میکرده‌اند، شانس بیشتری برای اینکه ژنهای خود را به نسلهای بعد انتقال دهند، داشته‌اند. این گونه ها یا افراد موفق، نیاکان نسل‌ها و گونه‌های فعلی، هستند. به عبارت دیگر، افراد فعلی جامعه بشری یا گونه‌های فعلی در بین گونه‌های مختلف موجودات زنده، از تبار پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایی هستند که در زنده ماندن و تولیدمثل، موفق بوده‌اند. آنانی که به هر دلیل، در ارضای این دو غریزه، موفق عمل نمی‌کردند، محکوم به نیستی خودشان و ژن‌هایشان می‌شدند.
#برش_از_کتاب
#هوسهای_سرخ
#کوروش_رستگار
گردآورنده:مهتاب
t.me/LiberalScientists

#زنگ تفریح علمی💃🕺
#سایبورگ
#پای رباتیک که با ذهن کنترل می شود.
🌿🍂@Science4lifee

✳️یک نظریه‌ی علمی عموما چه ویژگی‌هایی دارد؟
@LiberalScientists
برگرفته از کتاب #نظریه_علمی_چیست نوشته‌ی #موتی_بن_اری
تنظیم و توضیحات تکمیلی: رضا شعبانی

@LiberalScientists
1️⃣کوتاه و منسجم
گرانش نیوتن بر این دعوی مبتنی است که میان هر دو شیء موجود در جهان هستی نیروی جاذبه‌ای وجود دارد. در این نظریه مفهوم‌های نیرو، جرم و فاصله به کار برده شده‌اند و رابطه میان آنها در قانون ریاضی واحدی بیان شده است که به صورت معادله‌ی ریاضی ارائه گردیده است. این نظریه کوتاه است یعنی از یک دعوی، سه مفهوم و یک قانون ریاضی تشکیل شده است. حتی اگر سه قانون مکانیک نیوتن را که برای کاربرد نظریه گرانش مورد نیازند، بر آن تعداد بیافزاییم باز هم این نظریه به نحو چشمگیری کوتاه و رساست.
نظریه‌ی نیوتن منسجم است: وجود نیروی میان اشیا را توصیف می‌کند که می‌توان آن را از خواص اولیه خود اجسام یعنی جرم‌هایشان و فاصله‌ی میان آنها محاسبه کرد. از این مهم‌تر نیروی گرانش کلیت دارد و در مورد همه‌ی اشیاء موجود در جهان هستی صدق می‌کند. به کمک نظریه کوتاه و منسجم واحدی می‌توان هم حرکت یک آونگ زمینی را توضیح داد و هم حرکت سیاره‌ای آسمانی را، بی‌آن‌که قواعد موقتی برای موردهای جزئی خاص در میان باشد. یک قاعده‌ی تجربی مناسب برای تشخیص موضوعات شبه علمی، همانا وجود توضیحات موقت و موردی است: «امروز به علت میدان نیرویی که از وجود مجریِ دشمنکامِ میزگرد تلویزیونی ساطع می‌شود نیروهای تله‌پاتی که من کار نمی‌کند. به‌هیچ وجه «روزهای بد-جاذبه» وجود ندارند و روزهایی هم وجود ندارند که در آنها کار دستگاه تلویزیون شما به این علت قطع شود که امواج الکترومغناطیسی احساس دشمنی می‌کنند. دستگاه تلویزیونتان ممکن است تحت تاثیر اختلال ناشی از تداخل سایر امواج الکترومغناطیسی قرار بگیرد، اما این امور را هم می‌توان توصیف و اندازه گیری کرد … همه‌ی نتیجه‌های عجیب و غریب مرتبط با نظریه نسبیت خاص انیشتین پیامدهای دو اصل ساده‌اند:
۱) همه‌ی قوانین فیزیک برای ناظرانی که یکنواخت حرکت می‌کنند یکسانند.
۲) نور در فضای آزاد با سرعتی انتشار می‌یابد که مستقل از حرکت منبع نور است.
کوتاه و منسجم همان ساده و بدیهی نیست ده‌ها سال پژوهش لازم بود تا محیط علمی به نقطه‌ای برسد که در آن مکسول، انیشتین و شرودینگر بتوانند نظریه‌های‌شان را تدوین کنند. ده‌ها سال پژوهش دیگر مورد نیاز بود تا نتایج نظریه‌ها از کار درآیند و آزمایش‌ها و اندازه‌گیری‌هایی به اجرا در‌آیند تا شواهدی برای اثبات درست‌بودن این نظریه‌ها فراهم آورد. دانشجویی باید سال‌ها به‌تحصیل در دانشگاه بپردازد تا بتواند از عهده‌ی فهم این نظریه‌ها برآید اما خود نظریه‌ها را می‌توان به نحوی کوتاه و منسجم بیان کرد.
2️⃣پیش‌بینی
یا علم اصولا صحیح است یا ما قربانیان لطیفه‌ای بی‌نهایت عظیم شده‌ایم. دقت نظریه‌ای علمی در تقابل کامل با پیش‌بینی‌های نادقیق شبه‌علوم قرار دارد. ما همگی با پیش‌بینی‌های آبکی فال‌گیران و طالع‌بینان آشنایی داریم: «در عرض سه روز آینده شخص جالب توجهی را ملاقات خواهید‌کرد». اما می‌توانید عبارت «جالب توجه» را همیشه همانطور که خودتان صلاح می‌بینید تعریف یا باز‌تعریف کنید. می‌توانید این پیش‌بینی را با این معنی تعبیر و تفسیر کنید که فردا یا پس فردا سرانجام رفیق شفیق‌تان را خواهید دید اما مسلماً روبه‌رو شدن با حسابرس مالیاتی نیز بر اساس هر تعریف معقولی باز هم جالب توجه است. «این نوزاد بر طبق زایچه‌اش در بزرگسالی آدم بلندپرواز و در عین حال خوش‌قلبی خواهد شد». اما اکثر مردم بلندپروازند و عده بسیار اندکی ممکن است خوش‌قلب نیز باشد پس حتی اگر صحت پیش‌بینی به اثبات برسد معلوم نیست که دقیق هم باشد از سوی دیگر اگر زایچه‌ای بتواند اندازه‌ی وزن و قد نوزادی را در ۱۸ سالگی با نزدیکترین مقدار گرم و میلی متر پیش‌بینی کند یا نمراتی را که در امتحانات ورودی دانشگاه به‌دست آورد خواهد آورد پیشاپیش بگوید این پیش‌بینی بسیار دقیق و به همین سبب به‌راستی چشمگیر خواهد بود.
@LiberalScientists

@LiberalScientists
3️⃣توضیح
توضیح ارتباط مستقیمی با پیش‌بینی دارد اگر برای خشکسالی‌ها توضیحی داشته باشید این توضیح ممکن است شما را قادر سازد تا پیش‌بینی کنید که آیا امسال خشکسالی روی خواهد داد. داشتن توضیح برای نوعی بیماری ممکن است بر درمان احتمالی یا بر روش‌هایی برای پیشگیری از بیماری دلالت داشته باشد.
پیش‌بینی که هدف اساسی علم است هدف نظام های عقیدتی نیز به شمار می‌رود. اما میان توزیع علمی و سایر انواع توزیع تفاوت بسیار مهمی وجود دارد. پیش از ظهور علم جدید توضیحات جنبه فوق طبیعی و غایت‌انگارانه داشتند. توضیح فوق طبیعی توضیحی است که برای یافتن دلایل و سازوکارها باید پا را از جهان طبیعی فراتر گذاشت. گوناگونی توضیحات فوق طبیعی بسیار زیاد است و از آنها می‌توان برای توضیح وقوع هر پدیده‌ای استفاده کرد. خشکسالی حتما در نتیجه خشم خدایی پدید آمده است که اعمال شریرانه‌ی ساکنان ناحیه‌‌ای موجب دلسردی او شده‌اند و بیماری احتمالا در نتیجه گناهان انسانها به وجود آمده است. مشکل توضیحات فوق طبیعی این است که بی‌محتوا و پوچ‌اند. از موجودی فوق طبیعی می‌توان برای توزیع هر چیزی -هم وجود پدیده‌ای و هم فقدان آن- استفاده کرد و به همین سبب از محتوای توضیحگرانه یا پیش‌بینانه بی‌بهره است. توضیحات غایت‌انگارانه را نیز علم جدید رد کرده است، زیرا علم در پی آن است که بدون نسبت‌دادن هدف یا خواست به اشیاء طبیعی، ساختار و طرز کار جهانِ هستی را توصیف کند.
4️⃣سازوکار
سازوکار ظریف‌ترین بخش نظریه‌ای علمی است. در واقع نمی‌توان تعریف جامع و کاملی از مفهوم سازوکار در یک نظریه‌ی علمی ارائه کرد و فیلسوفان علم ایده‌ها و دیدگاه‌های گوناگونی برای تعریف سازوکار یک نظریه علمی ارائه کرده‌اند. برای دور ماندن از بحث‌های چالش برانگیز فلسفی تنها به جنبه‌های مشترکی از این دیدگاه‌ها اشاره می‌کنیم. سازوکار در یک نظریه‌ی علمی معمولا چرایی -به معنای به چه وسیله- و چگونگی یک پدیده را بیان می‌کند. بنابراین مفهوم سازوکار با رابطه‌ی علت-معلولیِ بین دو پدیده ارتباط نزدیکی دارد، با پذیرفتن این فرض پیشین که فقط به رابطه بین این دو پدیده می‌پردازیم و عمدا از مفهوم‌های سطح پایین‌تری که «چرا»‌های دیگری را برمی‌انگیزند چشم‌پوشی می‌کنیم. بنابر گفته‌ی هیوم سازوکار، روابطِ پنهانِ میانِ یک علت و یک معلول هستند. تجزیه علت‌ها بر اساس سازوکارها ممکن است تا بی‌نهایت ادامه یابد اما می‌توان استدلال کرد که دست‌کم برای هر علت غیربنیادی، سازوکاری وجود دارد که توضیح می‌دهد چگونه یک علت مشخص معلول معینی را موجب می‌شود. برای یافتن پاسخ این پرسش که چرا دو قطعه آهنربا یکدیگر را دفع می‌کنند می‌توانیم با استفاده از نظریه‌ی الکترومغناطیس مکسول توضیح دهیم که چگونه دوقطبی‌های مغناطیسی یکدیگر را دفع می‌کنند و این بسیاری از افراد را قانع می‌کند اما در اینجا از پاسخ دادن به این پرسش که «چرا دو قطبی‌های مغناطیسی یکدیگر را دفع می‌کنند؟» چشم‌پوشی کرده‌ایم. هرچند که می‌توان پا را فراتر نهاد و سازوکار برهمکنش میان دوقطبی‌ها را با نظریه‌ی میدان‌های کوانتومی توضیح داد. برای توضیح چگونگی شکل‌گیری گونه‌های زنده در طول زمان می‌توان از نظریه‌ی انتخاب طبیعی بهره‌گرفت، اما برای توضیح چگونگی ایجاد این تغییرات لازم است تا شکل‌گیری فرایندهای زیست شیمیایی پیش رویم. حتی ممکن است پا را فراتر نهیم و چگونگی شکل‌گیری فرایندهای شیمیایی را با نظریه‌ی مکانیک کوانتومی توضیح دهیم.
@LiberalScientists

💡 حقیقت و نسبیت‌گرایی فلسفی

فيلسوفان، و به‌ويژه آماتورهايی که اندکی فلسفه آموخته‌اند، و به‌خصوص آنهايی که آلوده‌ی "نسبيت‌گرايی فرهنگی" شده‌اند ممکن‌است بانگ اعتراض بردارند که: باور يک دانشمند به شواهد نيز خود نوعی ايمان بنيادگرايانه است. من در جای ديگر به اين ايراد پرداخته‌ام. در اينجا نظر خود را به طور خلاصه تکرار می‌کنم.
همه ی ما، فارغ از اين که با ژست فيلسوفانه چه اظهاراتی کنيم، در زندگی‌مان به شواهد باور داريم، اگر مرا به قتل متهم کنند، و دادستان لجوجانه از من بپرسد که آيا درست است که شب جنايت در شيکاگو بوده‌ام يا نه، نمی‌توانم با طفره‌ی فلسفی از چنگ سؤال‌اش فرار کنم و بگويم: "بستگی دارد منظورتان از "درست" چه باشد. و نيز نمی‌توانم به نسبيت‌گرايی مردم شناسانه متوسل شوم و بگويم: "من فقط به معنای علم غربی شما "در" شيکاگو بوده‌ام. مردم بونگولی مفهوم کاملاً متفاوتی از "در" دارند که مطابق آن فقط هنگامی می‌توان گفت که شخصی "در" جايی بوده که شيخ مسنی در آنجا بوده‌باشد که بيضه‌ی خشک‌شده‌ی بزی را انفيه کرده باشد."

شايد دانشمندان هنگامی که می‌کوشند تعريفی انتزاعی از "حقيقت" ارائه می‌دهند بنيادگرا باشند. اما همه‌مان همين‌طور هستیم. وقتی من می گويم تکامل درست است، بنيادگرايی‌ام بيش از اين نيست که بگويم نيوزلند در نيمکره‌ی جنوبی قرار دارد. ما به اين دليل تکامل را درست می‌دانيم که شواهدمان مؤيد آن است، و اگر ببينيم که شواهد جديدی خلاف تکامل يافت‌شوند، فوراً اين نظريه را دور می‌اندازيم. هيچ بنيادگرای واقعی چنين کاری نمی‌کند.
God Delusion 2006
Richard Dawkins

@LiberalScientisrs

📝 اگر قرار باشد در یک فاجعه تمام دانش علمی نابود شود و تنها یک جمله به نسل بعدی موجودات منتقل شود، کدام گزاره بیشترین اطلاعات را با کم‌ترین واژگان در بر خواهد داشت؟
به باور من این که ... همه چیز از اتم‌ها ساخته شده است - ذرات کوچکی که دائما در حرکت هستند و هرگاه اندکی از هم فاصله بگیرند همدیگر را جذب میکنند و اگر به هم فشرده شوند یکدیگر را پس می‌زنند.

✍️ ریچارد فاینمن

https://t.me/LiberalScientists

📝 هیچ تضمین بهتری برای شکست وجود ندارد از این که خود را متقاعد کنید که موفقیت غیر ممکن است و در نتیجه تلاش نکنید. اگر به گذشته بنگریم بسیاری از پیشرفت‌های بزرگ در فیزیک می‌توانسته زمانی بسیار قبل‌تر اتفاق بیافتد، زیرا تمام ابزار لازم از قبل موجود بوده، اگر به بازی هاکی روی یخ تشبیه کنیم شبیه این است که دروازه خالی را گل نکنی چون که به اشتباه فکر کرده‌ای که عصایت شکسته است.

✍️مکس تگمارک
📖 Our Mathematical Universe

https://t.me/LiberalScientists

📝 برای نائل شدن به پیشرفت،اقرار به جهل و نادانی نهایت ضرورت را دارد.

حاصل شک علمی این است که در جستجوی راه حل به جهات جدید روی می‌آوریم. دنبال اندیشه‌های تازه می‌رویم. اگر بتوانیم یا بخواهیم که در جهات جدید جستجو کنیم، باید شک کنیم و بپذیریم که نادان هستیم، در غیر این صورت محال است که اندیشه‌ی نو و فکر تازه پیدا کنیم:
هیچ چیزی آزمایش نخواهد داشت، زیرا از ابتدا درست‌ها را میدانیم.
بنابراین ،آنچه بدنه‌ی علم امروز می‌خوانیم عبارت است از سلسله‌ای از نظرها و آرا، آن هم با درجات و مراتب مختلف حتمیت.


‌📖تاثیر علم در اندیشه
🖋ریچارد_فاینمن
🖍همایون_صنعتی_زاده
📩ⓔℓi

@LiberalScientists

برشی از کتاب
جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

نقش توهمات در تجربیات روزمره
#بخش_نخست

دلیل توهمات چه مربوط به سیستم عصبی باشد و چه سرچشمه مولکولی داشته باشد، آنها واقعی به نظر می‌رسند. آنها در بسیاری از فرهنگها در جستجوی چنین تجربیاتی هستند و به عنوان نشانه ای از روشنگری و معنوی هستند. برای مثال در میان آمریکایی‌های بومی دشتهای غرب، یا بسیاری از فرهنگ‌های بومی‌سیبری، آینده یک مرد جوان به وسیله توهماتی که او بعد از یک «جستجوی بصیرت» تجربه کرده است، پیش‌بینی می‌شود. معنای آن رویا با جدیت بسیار زیاد توسط شِیمنِ قبیله (فردی که واسطه نیروهای ماورایی و رهبر مذهبی قبیله است) و دیگر سالخوردگان به بحث گذاشته می‌شود. نمونه‌های زیادی در مذاهب سراسر دنیا وجود دارد که در آن یک راهنما و سالخورده یا پیامبر یا ناجی، عازم کوهستان یا صحرا می‌شود، و در اثر گرسنگی و محرومیت حسی با خدایان و شیاطین [خیالی] روبرو می‌شود. تجربه توهم واداشته مذهبی یک نشان پر افتخار برای فرهنگ‌های نوظهور غربی دهه ۶۰ میلادی محسوب می‌شد. از چنین تجربه‌ای اغلب با کلمات احترام آمیزی چون «تعالی»، «عرفانی»، «مقدس» و «منزه» یاد می‌شد.

@LiberalScientists

توهمات چیزهای رایجی هستند. اگر شما نوعی از آن را تجربه کرده باشید، به این معنا نیست که دیوانه اید. در ادبیات و فرهنگ باستانی لبریز از توهمات با ریشه روانی هستند، وضعیت ار ای ام از مراحل خواب و حالت خلسه، خصوصیات مشابهی را در فرهنگ‌های مختلف و در طول زمانهای مختلف دارند. ان توهمات بصورت عادی و طبیعی به تجلی روح شیطانی و الهی در وجود انسان تفسیر می‌شدند. انسان شناس اهل نیو هِیوِن واتسن لا باری تا آنجا پیش می‌رود که استدلال می‌کند «مورد خوبی می‌توان ارائه داد که بیشتر آنچه سنت و فرهنگ نامیده می‌شود شامل توهم است» و اینکه «به نظر می‌رسد تمام نیت و عملکرد آیین و رسم اینست که عده ای تمایل دارند توهم را جایگزین واقعیت کنند.»

در اینجا توصیفی از توهمات به عنوان مشکل سیگنال-به- توسط لوییس جی. وست مدیر سابق کلینیک نوروسایکایتری در دانشگاه کالیفرنیا ارائه می‌شود. این متن از ویرایش پانزدهم دایره المعارف بریتانیکا گرفته شده است:
فردی را تصور کنید که در کنار پنجره بسته و پشت به شومینه نشسته است و به باغچه اش زیر نور آفتاب نگاه می‌کند. او آنقدر محو در تماشای منظره بیرونی شده است که تصورش را در مورد داخل اتاق کاملا از دست داده است. اما همچنان که هوا تاریک می‌شود، تصویر اشیا داخل اتاق که پشتش قرار دارند می‌توانند در بازتاب ضعیف شیشه پنجره دیه شوند. در یک لحظه اون می‌تواند یا باغچه را ببیند (اگر اون به فواصل دور خیره شود) و یا بازتاب نور اشیا داخل اتاق (اگر او بر شیشه پنجره که در فاصله کمی‌از او قرار گرفته است، زل بزند). شب هنگام فرا می‌رسد، اما اتش درون شومینه همچنان به روشنی می‌درخشد و داخل اتاق را روشن می‌کند. او اکنون درون شیشه پنجره یک بازتاب واضح از فضای داخل اتاق دقیقا در پشت سرش را میبیند که به نظرمی‌رسد بیرون از پنجره قرار دارد. این توهم هر چه اتش خفیف تر می‌شود، کم رنگ تر می‌شود و در نهایت، وقتی هم بیرون و هم داخل تاریک می‌شود، چیزی قابل مشاهده نیست. اگر جرقه آتش هر چند لحظه یکبار روشن شود تصویر درون شیشه دوباره پدیدار می‌گردد.

@LiberalScientists

در روشی مشابه تجربه توهم آمیز مانند رویا رخ می‌دهد زمانی که روشنایی روز (ورودی‌های حسی) کاهش می‌یابد در حالیکه «درخشش درونی» (سطح عمومی‌برانگیختگی مغز) روشن باقی می‌ماند، و تصویر سرچشمه گرفته از «اتاق» درون ذهنمان دیده می‌شود (دچار توهم می‌شویم) گوی که آنها از بیرون و از «پنجره» حواس مان می‌آیند.

برشی از کتاب
جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

نقش توهمات در تجربیات روزمره
#بخش_دوم

یک قیاس دیگر این است که رویا، مانند ستاره‌ها در تمام مدت [روز و شب] می‌درخشند. هرچند که ستاره‌ها در طول روز معمولا دیده نمی‌شوند، چرا که روشنایی خورشید بسیار زیاد است، اگر در طول روز ، یک خورشید گرفتگی رخ دهد، یا اگر ناظر کمی‌پس از غروب آفتاب یا پیش از طلوع آفتاب آسمان را به دقت نظاره کند، ویا نیمه شب بیدار شود و به آسمان صاف نگاه کند، آنگاه متوجه می‌شود ستاره‌ها مانند رویا و خیال اگرچه مدتی به فراموشی سپرده شوند، اما همواره قابل مشاهده اند.

@LiberalScientists

یک مفهوم ذهنی تر رویکرد پردازش پیوسته اطلاعات است (نوعی جریان پیوسته نیمه آگاه) تحت تاثیر مداوم خود آگاه و ناخودآگاه و بالقوه شامل انباری از تخیل است. تخیل تجربه ای است که در آن برای دقایقی یک فرد مقداری آگاهی بر جویباری از اطلاعات در حال پردازش دارد. توهمات در حالت بیداری نیز شامل همان پدیده‌هاست، که با اندکی تفاوت تحت مجموعه ای از شرایط فیزیولوژی و روانی، ایجاد می‌شود...

@LiberalScientists

به نظر می‌رسد که در تمام رفتارها و تجربیات انسان (عادی و یا دچار ناهنجاری) پدیده توهم و خیال حضور اشکاری دارد. هرچند که ارتباط این پدیده‌ها با بیماری‌های روانی به خوبی مستند شده است، نقش آنها در زندگی روزانه شاید به قدر کافی در نظر گرفته نشده است. از آن مهم تر سایه ی توهمات و خیالات مابین مردم عادی ممکن است از توضیحات برای تجربیات جلوگیری کند و در غیر این صورت آنها را به پدیده‌های ماورایی و روحانی موکول کند.

میم‌ها چیستند؟

میم‌ها عبارتند از عادات، مهارت‌ها، رفتارها و یا داستان‌هایی که با تقلید شدن از شخصی به شخص دیگر انتقال می‌یابند. میم‌ها نیز همانند ژن‌ها برای انتقال یافتن رقابت می‌کنند؛ اما پیوند‌های شیمیایی نیست که آن‌ها را در درون سلول قفل می‌کند، بلکه اطلاعاتی استند که از مغزی به مغز دیگر و یا از مغزها به کامپیوترها، کتاب‌ها و کارهای هنری می‌جهند.
میم‌های موفق در پهنه جهان گسترش می‌یابند و در مسیر خود، ذهن‌ها و فرهنگ‌ها را شکل می‌دهند. آن‌ها که ناموفق‌اند، می‌میرند.

میم‌ها غالبا گردِ هم می‌آیند تا میم‌گاهی عظیم بسازند. بسیاری از آن‌ها زندگی ما را بهبود می‌بخشند، نظیر سیستم مالی یا قضایی، تئوری‌های علمی، ورزش و هنر. اما برخی میم‌ها همانند عفونت و یا انگل، از میزبانی به میزبان دیگر می‌جهند. نظیر طب دروغین، فرقه، تئوری توطئه، ویروس کامپیوتری و یا بدافزار. آن‌ها با استفاده از ابزارهای تهدید و تطمیع، میزبان را وادار به نسخه برداری از خود می‌کنند.

بسیاری از ادیان نیز چنین عمل می‌کنند و به همین دلیل است که ریچارد داوکینز آن‌ها را ویروس‌های ذهن می‌نامد. کاتولیک‌ها موظف‌اند که فرزندان زیادی داشته باشند تا میم‌هایی که خود آموخته‌اند را به آن‌ها انتقال دهند. این میم‌ها بر ایمان قلبی و سرکوب تردیدها بنا شده‌اند. دعا کردن، خواندن سرودهای روحانی، حضور در مراسم کلیسا و یا مشارکت در ساخت بناهای عظیم و باشکوه، همگی از جمله رفتارهای هزینه‌بر می‌باشند که به بقای این میم‌ها کمک می‌کنند. تهدید و تطمیع‌های ناآزمودنی نظیر ترس از جهنم و یا امید به بهشت است که مردم را وامی‌دارد تا اینگونه رفتار کنند. اسلام از میم‌های خود با مجازاتِ شدیدِ کافران و مرتدان محافظت می‌کند. اینگونه است که میم‌های دینی با موفقیت گسترش می‌یابند در حالیکه نفعی نداشته و حتی در بدترین حالت، حامل خود را به کشتن می‌دهند.

اما خودآگاهی چیست؟ یکی از ایده‌های موجود این است که خویشتن نیز خودش یک میم‌گاه و یا مجتمع میمی است؛ گروهی از میم‌ها که در کنار یکدیگر شکوفا می‌شوند و هر بار که از واژه "من" استفاده می‌کنیم، قدرت می‌گیرند.
عباراتی نظیر:
"من می‌خواهم که ....."،
"من باور دارم که ....."،
و یا "من میدانم که ....."
همگی بر این توهم دامن می‌زنند که ما خویشتنی در درون خود داریم که تجربه‌های ذهنی ما را آگاهانه درک می‌کند. اما در واقع، این‌ها فقط کلماتی استند که تکرار می‌شوند و میم‌هایی که با یکدیگر رقابت می‌کنند تا ما را آنگونه که هستیم بسازند: یک ماشینِ میمیِ متوهم.

برگزیده از کتاب "مقدمه‌ای بر آگاهی"
نوشته خانم سوزان بلکمور
#میم

@LiberalScientists

دوستان عزیزی که ما را همراهی می‌کنند و مطالب کانال را بطور مستمر دنبال می‌کنند، ضمن سپاس از توجه شما، چنانچه در مورد مطالب کانال لیبرال ساینتیست، انتقاد یا پیشنهادی دارید، آن را به ادرس زیر بفرستید:
Rezamodern543@gmail.com

منتظر نظرات شما هستیم🌹🌹
در افزایش کیفیت مطالب کانال ما را یاری کنید.

تعریف واژه‌ی ساینس (science)

۱. مطالعه‌ی موشکافانه‌ی ساختار و رفتار جهان فیزیکی، به‌ویژه مشاهده، اندازه‌گیری، انجام آزمایش و توسعه‌ی نظریه و مدل برای توضیح نتایج این فعالیت‌ها

۲. موضوع معینی که توسط متد علمی بررسی می‌شود


علم دقیق و علم غیر دقیق (exact science, inexact science)

علم دقیق به شاخه‌هایی از علم گفته می‌شود که مدل‌های آن بوسیله محاسبات دقیق و قیاس و استنتاج طراحی شده‌اند و پیش‌بینی نظریه‌های آن با دشواری چندانی روبرو نمی‌شوند. فیزیک نمونه‌ی کامل علم دقیق است.

علم غیر دقیق به شاخه‌هایی گفته می‌شود که امکان پیش‌بینی و مدل‌سازی دقیق وجود ندارد بلکه بطور نسبی امکانپذیر است و معمولا شناخت بصورت موقتی و وابسته به شرایط بسیار محدود است از نمونه‌های علم غیر دقیق می‌توان روانشناسی را نام برد چرا که هیچ مدل دقیقی برای توضیح رفتار و عملکرد انسانها وجود ندارد که بتوان به‌وسیله آن پیش‌بینی کرد، هرچند بطور محدود در مواردی این کار امکانپذیر است.

@LiberalScientists

A Great Day For Freedom
David Gilmour
Pink Floyd

@LiberalScientists

روز بزرگ آزادی

عنوان "روز بزرگ آزادی" در آخرین آلبوم پینک فلوید یعنی "ناقوس جدایی" پدیدار شد که اولین بار در سال ۱۹۹۴ عرضه شد. در حقیقت نام آن "سایه های خاکستری" بود که بازتاب دهنده‌ی رویدادهای پس از فروریزی دیوار برلین در نهم نوامبر ۱۹۸۹ است وقتی که "کشتی حماقت به گل نشست". در ادامه به‌تدریج اداره‌کنندگان جامعه و شهروندان بخش غربی و بخش شرقی که اکنون دیگر به هم پیوسته بودند، باقیمانده‌ی آن را تخریب کردند. برخی افراد قسمت‌هایی از دیوار را به عنوان یادگار دورانِ سخت و طولانی که برای رسیدن به آزادی ارزشمند تحمل کردند، برای خود حفظ کردند. «روزی که دیوار فرو ریخت، قفل و زنجیر‌ها را به زیر افکندند و پیمانه های باده را به شکرانه‌ی آزادی بالا بردیم.»
@LiberalScientists
ریشه‌های این گرایش به ساخت دیوار پس از جنگِ جهانیِ دوم توسعه یافت، هنگامی‌ که آلمان همچنان توسط شوروی در شرق و بریتانیا و ایالات متحده آمریکا در غرب اداره می‌شد. افزایش نفوذ شوروی در آلمان شرقی به معنای کنترل بیشتر دولت بر جنبش مردم بود، تا آنجا که این کنترل با ساختن دیوار به حد اعلا رسید. در ۱۲ آگوست سال ۱۹۶۱، به ارتش شوروی دستور داده‌شد در امتداد مرز داخلی آلمان که بلوک شرق کمونیست آلمان را از بلوک غرب دموکراتیکِ طرفدار سرمایه‌داری جدا می‌کرد، صف‌آرایی نظامی‌ کند. خیابان‌ها توسط صف سربازان مسدود شده بودند، جاده‌ها گسسته شده بود و سیم خاردار کشیده شده بود. ساخت دیوار روز بعد آغاز شد.
@LiberalScientists
در سال‌های بعد، «برادر بزرگ» کمونیست عرصه را بر مردم آلمان شرقی تنگ‌تر کرد. مردم با بی‌رحمی‌ توسط ایدئولوژی کمونیستی در مدارس و دانشگاه‌ها مورد حمله قرار گرفتند و پلیس مخفی «اسمِرش» مردم را با ابزاری همچون شکنجه و تهدید و قتل، وادار به اطاعت محض از صاحبان قدرت کمونیستی کرد. عده‌ای در آن سال‌های قبل از برپا داشتن دیوار سعی کردند آنجا را ترک کنند، اما با افزایش توهم شوروی از نفوذ قدرت‌های خارجی قوانین سختگیرانه‌تری در مورد رفت و آمد بین دو منطقه وضع شد. هنگامی‌که دیوار برلین برافراشته شد، آن‌دسته از کسانی که در طرف اشتباه گیر افتاده بودند، در دو دهه‌ی آینده همچنان مجبور شدند آنجا بمانند. همه‌ی این کابوس‌های استالینیستی در رمان بیاد ماندنی ۱۹۸۴ نوشته‌ی جورج اورول (انتشار در سال ۱۹۴۹) پیش‌بینی شده بود.
@LiberalScientists
سقوط دیوار برلین، همانطور که پینک فلوید با شعر این اهنگ بیان می‌کند برخلاف تصور عده‌ی بسیاری، به نوعی آزادی فراگیر تبدیل نشد. "وعده های پوشالی که شب تاریک را روشن می‌کرد." در حقیقت، این رویدادها بقیه‌ی اروپای در تصرف بلوك شرق را در حالت بی ثباتی شدید و انقلاب قرار داد. برای برخی از کشورها، فاجعه بار بود و منجر به سالهای پی در پی خشونت شد. "اکنون مرزها مانند ریگ‌های بیابان جابجا می‌شوند، و ملت‌ها دست‌های خونینشان را در سایه های خاکستری، از صداقت تاریخی، می‌شویند". وضعیت درگیری‌های قومی‌ در یوگسلاوی سابق (که اکنون یوگوسفر نامیده می‌شود) با درگیری حکومت ستمگرشان در یک دهه جنگ، بدتر شد. صدها‌هزار نفر در بوسنی کشته شدند، و واژه‌ی بوسنی مترادف با جهنم در واژگان بسیاری از مردم شد، و هزاران نفر از زنان قربانیان خشونت جنسی شدند که به طور سازمان یافته با هدف پاکسازی قومی ‌به نوع بیرحمانه ای از نسل کشی در طول درگیری نظامی ‌بوسنی (1995-1993) تبدیل شد. یک دهه جنگ در رسانه‌های بریتانیایی به طور گسترده پوشش داده‌شد و باعث شد که گیلمور و همسرش آهنگی درباره این وضعیت بسازند که هر وجدان بیداری را آزرده می‌کرد.

اهنگ "روزی بزرگ برای آزادی" سرشار از حس از دست دادن است، چیزی که از دست رفته است، هرگز نمی‌تواند به طور کامل احیا شود. خواب جدایی دو فرد از یکدیگر که راهی برای پیوند دوباره ندارند، با بقیه متن درآمیخته شده است تا این حس از دست دادن بهتر آشکار شود. در نهایت از خواب بیدار می‌شوند، و دوباره به یکدیگر می‌رسند، اما "آثار تلخ باقیمانده در وجودشان" با خاطره از دست دادن همچنان باقی می‌ماند. همانطور که دیوید گیلمور این داستان غم انگیز عمومی ‌را به یک غم شخصی تبدیل می‌کند، این واقعیت آشکار می‌شود که زجر و تاوانی که انسان‌ها برای جنگ می‌پردازند هرگز جبران‌کردنی نیست. هر چیز شکسته را نمی‌توان بازسازی کرد. گاهی تنها آزادی، کفایت نمی‌کند.

@LiberalScientists

نگارنده: رضا شعبانی