📝 هیچ تضمین بهتری برای شکست وجود ندارد از این که خود را متقاعد کنید که موفقیت غیر ممکن است و در نتیجه تلاش نکنید. اگر به گذشته بنگریم بسیاری از پیشرفت‌های بزرگ در فیزیک می‌توانسته زمانی بسیار قبل‌تر اتفاق بیافتد، زیرا تمام ابزار لازم از قبل موجود بوده، اگر به بازی هاکی روی یخ تشبیه کنیم شبیه این است که دروازه خالی را گل نکنی چون که به اشتباه فکر کرده‌ای که عصایت شکسته است.

✍️مکس تگمارک
📖 Our Mathematical Universe

https://t.me/LiberalScientists

📝 برای نائل شدن به پیشرفت،اقرار به جهل و نادانی نهایت ضرورت را دارد.

حاصل شک علمی این است که در جستجوی راه حل به جهات جدید روی می‌آوریم. دنبال اندیشه‌های تازه می‌رویم. اگر بتوانیم یا بخواهیم که در جهات جدید جستجو کنیم، باید شک کنیم و بپذیریم که نادان هستیم، در غیر این صورت محال است که اندیشه‌ی نو و فکر تازه پیدا کنیم:
هیچ چیزی آزمایش نخواهد داشت، زیرا از ابتدا درست‌ها را میدانیم.
بنابراین ،آنچه بدنه‌ی علم امروز می‌خوانیم عبارت است از سلسله‌ای از نظرها و آرا، آن هم با درجات و مراتب مختلف حتمیت.


‌📖تاثیر علم در اندیشه
🖋ریچارد_فاینمن
🖍همایون_صنعتی_زاده
📩ⓔℓi

@LiberalScientists

برشی از کتاب
جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

نقش توهمات در تجربیات روزمره
#بخش_نخست

دلیل توهمات چه مربوط به سیستم عصبی باشد و چه سرچشمه مولکولی داشته باشد، آنها واقعی به نظر می‌رسند. آنها در بسیاری از فرهنگها در جستجوی چنین تجربیاتی هستند و به عنوان نشانه ای از روشنگری و معنوی هستند. برای مثال در میان آمریکایی‌های بومی دشتهای غرب، یا بسیاری از فرهنگ‌های بومی‌سیبری، آینده یک مرد جوان به وسیله توهماتی که او بعد از یک «جستجوی بصیرت» تجربه کرده است، پیش‌بینی می‌شود. معنای آن رویا با جدیت بسیار زیاد توسط شِیمنِ قبیله (فردی که واسطه نیروهای ماورایی و رهبر مذهبی قبیله است) و دیگر سالخوردگان به بحث گذاشته می‌شود. نمونه‌های زیادی در مذاهب سراسر دنیا وجود دارد که در آن یک راهنما و سالخورده یا پیامبر یا ناجی، عازم کوهستان یا صحرا می‌شود، و در اثر گرسنگی و محرومیت حسی با خدایان و شیاطین [خیالی] روبرو می‌شود. تجربه توهم واداشته مذهبی یک نشان پر افتخار برای فرهنگ‌های نوظهور غربی دهه ۶۰ میلادی محسوب می‌شد. از چنین تجربه‌ای اغلب با کلمات احترام آمیزی چون «تعالی»، «عرفانی»، «مقدس» و «منزه» یاد می‌شد.

@LiberalScientists

توهمات چیزهای رایجی هستند. اگر شما نوعی از آن را تجربه کرده باشید، به این معنا نیست که دیوانه اید. در ادبیات و فرهنگ باستانی لبریز از توهمات با ریشه روانی هستند، وضعیت ار ای ام از مراحل خواب و حالت خلسه، خصوصیات مشابهی را در فرهنگ‌های مختلف و در طول زمانهای مختلف دارند. ان توهمات بصورت عادی و طبیعی به تجلی روح شیطانی و الهی در وجود انسان تفسیر می‌شدند. انسان شناس اهل نیو هِیوِن واتسن لا باری تا آنجا پیش می‌رود که استدلال می‌کند «مورد خوبی می‌توان ارائه داد که بیشتر آنچه سنت و فرهنگ نامیده می‌شود شامل توهم است» و اینکه «به نظر می‌رسد تمام نیت و عملکرد آیین و رسم اینست که عده ای تمایل دارند توهم را جایگزین واقعیت کنند.»

در اینجا توصیفی از توهمات به عنوان مشکل سیگنال-به- توسط لوییس جی. وست مدیر سابق کلینیک نوروسایکایتری در دانشگاه کالیفرنیا ارائه می‌شود. این متن از ویرایش پانزدهم دایره المعارف بریتانیکا گرفته شده است:
فردی را تصور کنید که در کنار پنجره بسته و پشت به شومینه نشسته است و به باغچه اش زیر نور آفتاب نگاه می‌کند. او آنقدر محو در تماشای منظره بیرونی شده است که تصورش را در مورد داخل اتاق کاملا از دست داده است. اما همچنان که هوا تاریک می‌شود، تصویر اشیا داخل اتاق که پشتش قرار دارند می‌توانند در بازتاب ضعیف شیشه پنجره دیه شوند. در یک لحظه اون می‌تواند یا باغچه را ببیند (اگر اون به فواصل دور خیره شود) و یا بازتاب نور اشیا داخل اتاق (اگر او بر شیشه پنجره که در فاصله کمی‌از او قرار گرفته است، زل بزند). شب هنگام فرا می‌رسد، اما اتش درون شومینه همچنان به روشنی می‌درخشد و داخل اتاق را روشن می‌کند. او اکنون درون شیشه پنجره یک بازتاب واضح از فضای داخل اتاق دقیقا در پشت سرش را میبیند که به نظرمی‌رسد بیرون از پنجره قرار دارد. این توهم هر چه اتش خفیف تر می‌شود، کم رنگ تر می‌شود و در نهایت، وقتی هم بیرون و هم داخل تاریک می‌شود، چیزی قابل مشاهده نیست. اگر جرقه آتش هر چند لحظه یکبار روشن شود تصویر درون شیشه دوباره پدیدار می‌گردد.

@LiberalScientists

در روشی مشابه تجربه توهم آمیز مانند رویا رخ می‌دهد زمانی که روشنایی روز (ورودی‌های حسی) کاهش می‌یابد در حالیکه «درخشش درونی» (سطح عمومی‌برانگیختگی مغز) روشن باقی می‌ماند، و تصویر سرچشمه گرفته از «اتاق» درون ذهنمان دیده می‌شود (دچار توهم می‌شویم) گوی که آنها از بیرون و از «پنجره» حواس مان می‌آیند.

برشی از کتاب
جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

نقش توهمات در تجربیات روزمره
#بخش_دوم

یک قیاس دیگر این است که رویا، مانند ستاره‌ها در تمام مدت [روز و شب] می‌درخشند. هرچند که ستاره‌ها در طول روز معمولا دیده نمی‌شوند، چرا که روشنایی خورشید بسیار زیاد است، اگر در طول روز ، یک خورشید گرفتگی رخ دهد، یا اگر ناظر کمی‌پس از غروب آفتاب یا پیش از طلوع آفتاب آسمان را به دقت نظاره کند، ویا نیمه شب بیدار شود و به آسمان صاف نگاه کند، آنگاه متوجه می‌شود ستاره‌ها مانند رویا و خیال اگرچه مدتی به فراموشی سپرده شوند، اما همواره قابل مشاهده اند.

@LiberalScientists

یک مفهوم ذهنی تر رویکرد پردازش پیوسته اطلاعات است (نوعی جریان پیوسته نیمه آگاه) تحت تاثیر مداوم خود آگاه و ناخودآگاه و بالقوه شامل انباری از تخیل است. تخیل تجربه ای است که در آن برای دقایقی یک فرد مقداری آگاهی بر جویباری از اطلاعات در حال پردازش دارد. توهمات در حالت بیداری نیز شامل همان پدیده‌هاست، که با اندکی تفاوت تحت مجموعه ای از شرایط فیزیولوژی و روانی، ایجاد می‌شود...

@LiberalScientists

به نظر می‌رسد که در تمام رفتارها و تجربیات انسان (عادی و یا دچار ناهنجاری) پدیده توهم و خیال حضور اشکاری دارد. هرچند که ارتباط این پدیده‌ها با بیماری‌های روانی به خوبی مستند شده است، نقش آنها در زندگی روزانه شاید به قدر کافی در نظر گرفته نشده است. از آن مهم تر سایه ی توهمات و خیالات مابین مردم عادی ممکن است از توضیحات برای تجربیات جلوگیری کند و در غیر این صورت آنها را به پدیده‌های ماورایی و روحانی موکول کند.

میم‌ها چیستند؟

میم‌ها عبارتند از عادات، مهارت‌ها، رفتارها و یا داستان‌هایی که با تقلید شدن از شخصی به شخص دیگر انتقال می‌یابند. میم‌ها نیز همانند ژن‌ها برای انتقال یافتن رقابت می‌کنند؛ اما پیوند‌های شیمیایی نیست که آن‌ها را در درون سلول قفل می‌کند، بلکه اطلاعاتی استند که از مغزی به مغز دیگر و یا از مغزها به کامپیوترها، کتاب‌ها و کارهای هنری می‌جهند.
میم‌های موفق در پهنه جهان گسترش می‌یابند و در مسیر خود، ذهن‌ها و فرهنگ‌ها را شکل می‌دهند. آن‌ها که ناموفق‌اند، می‌میرند.

میم‌ها غالبا گردِ هم می‌آیند تا میم‌گاهی عظیم بسازند. بسیاری از آن‌ها زندگی ما را بهبود می‌بخشند، نظیر سیستم مالی یا قضایی، تئوری‌های علمی، ورزش و هنر. اما برخی میم‌ها همانند عفونت و یا انگل، از میزبانی به میزبان دیگر می‌جهند. نظیر طب دروغین، فرقه، تئوری توطئه، ویروس کامپیوتری و یا بدافزار. آن‌ها با استفاده از ابزارهای تهدید و تطمیع، میزبان را وادار به نسخه برداری از خود می‌کنند.

بسیاری از ادیان نیز چنین عمل می‌کنند و به همین دلیل است که ریچارد داوکینز آن‌ها را ویروس‌های ذهن می‌نامد. کاتولیک‌ها موظف‌اند که فرزندان زیادی داشته باشند تا میم‌هایی که خود آموخته‌اند را به آن‌ها انتقال دهند. این میم‌ها بر ایمان قلبی و سرکوب تردیدها بنا شده‌اند. دعا کردن، خواندن سرودهای روحانی، حضور در مراسم کلیسا و یا مشارکت در ساخت بناهای عظیم و باشکوه، همگی از جمله رفتارهای هزینه‌بر می‌باشند که به بقای این میم‌ها کمک می‌کنند. تهدید و تطمیع‌های ناآزمودنی نظیر ترس از جهنم و یا امید به بهشت است که مردم را وامی‌دارد تا اینگونه رفتار کنند. اسلام از میم‌های خود با مجازاتِ شدیدِ کافران و مرتدان محافظت می‌کند. اینگونه است که میم‌های دینی با موفقیت گسترش می‌یابند در حالیکه نفعی نداشته و حتی در بدترین حالت، حامل خود را به کشتن می‌دهند.

اما خودآگاهی چیست؟ یکی از ایده‌های موجود این است که خویشتن نیز خودش یک میم‌گاه و یا مجتمع میمی است؛ گروهی از میم‌ها که در کنار یکدیگر شکوفا می‌شوند و هر بار که از واژه "من" استفاده می‌کنیم، قدرت می‌گیرند.
عباراتی نظیر:
"من می‌خواهم که ....."،
"من باور دارم که ....."،
و یا "من میدانم که ....."
همگی بر این توهم دامن می‌زنند که ما خویشتنی در درون خود داریم که تجربه‌های ذهنی ما را آگاهانه درک می‌کند. اما در واقع، این‌ها فقط کلماتی استند که تکرار می‌شوند و میم‌هایی که با یکدیگر رقابت می‌کنند تا ما را آنگونه که هستیم بسازند: یک ماشینِ میمیِ متوهم.

برگزیده از کتاب "مقدمه‌ای بر آگاهی"
نوشته خانم سوزان بلکمور
#میم

@LiberalScientists

دوستان عزیزی که ما را همراهی می‌کنند و مطالب کانال را بطور مستمر دنبال می‌کنند، ضمن سپاس از توجه شما، چنانچه در مورد مطالب کانال لیبرال ساینتیست، انتقاد یا پیشنهادی دارید، آن را به ادرس زیر بفرستید:
Rezamodern543@gmail.com

منتظر نظرات شما هستیم🌹🌹
در افزایش کیفیت مطالب کانال ما را یاری کنید.

تعریف واژه‌ی ساینس (science)

۱. مطالعه‌ی موشکافانه‌ی ساختار و رفتار جهان فیزیکی، به‌ویژه مشاهده، اندازه‌گیری، انجام آزمایش و توسعه‌ی نظریه و مدل برای توضیح نتایج این فعالیت‌ها

۲. موضوع معینی که توسط متد علمی بررسی می‌شود


علم دقیق و علم غیر دقیق (exact science, inexact science)

علم دقیق به شاخه‌هایی از علم گفته می‌شود که مدل‌های آن بوسیله محاسبات دقیق و قیاس و استنتاج طراحی شده‌اند و پیش‌بینی نظریه‌های آن با دشواری چندانی روبرو نمی‌شوند. فیزیک نمونه‌ی کامل علم دقیق است.

علم غیر دقیق به شاخه‌هایی گفته می‌شود که امکان پیش‌بینی و مدل‌سازی دقیق وجود ندارد بلکه بطور نسبی امکانپذیر است و معمولا شناخت بصورت موقتی و وابسته به شرایط بسیار محدود است از نمونه‌های علم غیر دقیق می‌توان روانشناسی را نام برد چرا که هیچ مدل دقیقی برای توضیح رفتار و عملکرد انسانها وجود ندارد که بتوان به‌وسیله آن پیش‌بینی کرد، هرچند بطور محدود در مواردی این کار امکانپذیر است.

@LiberalScientists

A Great Day For Freedom
David Gilmour
Pink Floyd

@LiberalScientists

روز بزرگ آزادی

عنوان "روز بزرگ آزادی" در آخرین آلبوم پینک فلوید یعنی "ناقوس جدایی" پدیدار شد که اولین بار در سال ۱۹۹۴ عرضه شد. در حقیقت نام آن "سایه های خاکستری" بود که بازتاب دهنده‌ی رویدادهای پس از فروریزی دیوار برلین در نهم نوامبر ۱۹۸۹ است وقتی که "کشتی حماقت به گل نشست". در ادامه به‌تدریج اداره‌کنندگان جامعه و شهروندان بخش غربی و بخش شرقی که اکنون دیگر به هم پیوسته بودند، باقیمانده‌ی آن را تخریب کردند. برخی افراد قسمت‌هایی از دیوار را به عنوان یادگار دورانِ سخت و طولانی که برای رسیدن به آزادی ارزشمند تحمل کردند، برای خود حفظ کردند. «روزی که دیوار فرو ریخت، قفل و زنجیر‌ها را به زیر افکندند و پیمانه های باده را به شکرانه‌ی آزادی بالا بردیم.»
@LiberalScientists
ریشه‌های این گرایش به ساخت دیوار پس از جنگِ جهانیِ دوم توسعه یافت، هنگامی‌ که آلمان همچنان توسط شوروی در شرق و بریتانیا و ایالات متحده آمریکا در غرب اداره می‌شد. افزایش نفوذ شوروی در آلمان شرقی به معنای کنترل بیشتر دولت بر جنبش مردم بود، تا آنجا که این کنترل با ساختن دیوار به حد اعلا رسید. در ۱۲ آگوست سال ۱۹۶۱، به ارتش شوروی دستور داده‌شد در امتداد مرز داخلی آلمان که بلوک شرق کمونیست آلمان را از بلوک غرب دموکراتیکِ طرفدار سرمایه‌داری جدا می‌کرد، صف‌آرایی نظامی‌ کند. خیابان‌ها توسط صف سربازان مسدود شده بودند، جاده‌ها گسسته شده بود و سیم خاردار کشیده شده بود. ساخت دیوار روز بعد آغاز شد.
@LiberalScientists
در سال‌های بعد، «برادر بزرگ» کمونیست عرصه را بر مردم آلمان شرقی تنگ‌تر کرد. مردم با بی‌رحمی‌ توسط ایدئولوژی کمونیستی در مدارس و دانشگاه‌ها مورد حمله قرار گرفتند و پلیس مخفی «اسمِرش» مردم را با ابزاری همچون شکنجه و تهدید و قتل، وادار به اطاعت محض از صاحبان قدرت کمونیستی کرد. عده‌ای در آن سال‌های قبل از برپا داشتن دیوار سعی کردند آنجا را ترک کنند، اما با افزایش توهم شوروی از نفوذ قدرت‌های خارجی قوانین سختگیرانه‌تری در مورد رفت و آمد بین دو منطقه وضع شد. هنگامی‌که دیوار برلین برافراشته شد، آن‌دسته از کسانی که در طرف اشتباه گیر افتاده بودند، در دو دهه‌ی آینده همچنان مجبور شدند آنجا بمانند. همه‌ی این کابوس‌های استالینیستی در رمان بیاد ماندنی ۱۹۸۴ نوشته‌ی جورج اورول (انتشار در سال ۱۹۴۹) پیش‌بینی شده بود.
@LiberalScientists
سقوط دیوار برلین، همانطور که پینک فلوید با شعر این اهنگ بیان می‌کند برخلاف تصور عده‌ی بسیاری، به نوعی آزادی فراگیر تبدیل نشد. "وعده های پوشالی که شب تاریک را روشن می‌کرد." در حقیقت، این رویدادها بقیه‌ی اروپای در تصرف بلوك شرق را در حالت بی ثباتی شدید و انقلاب قرار داد. برای برخی از کشورها، فاجعه بار بود و منجر به سالهای پی در پی خشونت شد. "اکنون مرزها مانند ریگ‌های بیابان جابجا می‌شوند، و ملت‌ها دست‌های خونینشان را در سایه های خاکستری، از صداقت تاریخی، می‌شویند". وضعیت درگیری‌های قومی‌ در یوگسلاوی سابق (که اکنون یوگوسفر نامیده می‌شود) با درگیری حکومت ستمگرشان در یک دهه جنگ، بدتر شد. صدها‌هزار نفر در بوسنی کشته شدند، و واژه‌ی بوسنی مترادف با جهنم در واژگان بسیاری از مردم شد، و هزاران نفر از زنان قربانیان خشونت جنسی شدند که به طور سازمان یافته با هدف پاکسازی قومی ‌به نوع بیرحمانه ای از نسل کشی در طول درگیری نظامی ‌بوسنی (1995-1993) تبدیل شد. یک دهه جنگ در رسانه‌های بریتانیایی به طور گسترده پوشش داده‌شد و باعث شد که گیلمور و همسرش آهنگی درباره این وضعیت بسازند که هر وجدان بیداری را آزرده می‌کرد.

اهنگ "روزی بزرگ برای آزادی" سرشار از حس از دست دادن است، چیزی که از دست رفته است، هرگز نمی‌تواند به طور کامل احیا شود. خواب جدایی دو فرد از یکدیگر که راهی برای پیوند دوباره ندارند، با بقیه متن درآمیخته شده است تا این حس از دست دادن بهتر آشکار شود. در نهایت از خواب بیدار می‌شوند، و دوباره به یکدیگر می‌رسند، اما "آثار تلخ باقیمانده در وجودشان" با خاطره از دست دادن همچنان باقی می‌ماند. همانطور که دیوید گیلمور این داستان غم انگیز عمومی ‌را به یک غم شخصی تبدیل می‌کند، این واقعیت آشکار می‌شود که زجر و تاوانی که انسان‌ها برای جنگ می‌پردازند هرگز جبران‌کردنی نیست. هر چیز شکسته را نمی‌توان بازسازی کرد. گاهی تنها آزادی، کفایت نمی‌کند.

@LiberalScientists

نگارنده: رضا شعبانی

روزی که دیوار [برلین در نهم نوامبر ۱۹۸۹] فرو ریخت
قفل و زنجیرها [کنایه از موانع آزادی] را به زیر افکندند
پیمانه‌های باده را به شکرانه‌ی آن بالا بردیم
فریاد سر دادیم، که به آزادی رسیده‌ایم
روزی که دیوار فرو ریخت
کشتی دشمنان سرانجام به گل نشسته‌بود
وعده‌های بزرگ، روشنایی‌بخش تاریکی آن دوران بود، مانند کبوتران کاغذی (فراخوان‌های نوشتاری) که همه‌جا به پرواز در می‌آیند

on the day the wall came down
They threw the locks on to the ground
And with glasses high
we raised a cry for freedom had arrived.
On the day the wall came down
The Ship of Fools had finally run aground
Promises lit up the night like paper doves in flight.

خواب دیدم که مرا ترک کرده‌ای
نه آن آغوش گرم و نه چیزی از آن غرور بجا مانده بود
و با آنکه به من نیاز داشتی
آشکار بود که کاری از دستم ساخته نیست

I dreamed you had left my side
No warmth, not even pride remained.
And even though you needed me,
It was clear that I could not do a thing for you.

اکنون، روز به روز زندگی بی‌ارزش‌تر می‌شود
همچنانکه دوستان و همسایگان روی می‌گردانند
و تغییراتی که حتی با وجود افسوس‌ها دیگر نمی‌توان جبران نمود
اکنون، مرزها چون ریگ‌های بیابان جابه‌جا می‌شوند
ملت‌ها در سایه‌های خاکستری
دست‌های خونینشان را از وفاداری تاریخ، می‌شویند

Now life devalues day by day
As friends and neighbors turn away.
And there's a change that,
even with regret,cannot be undone.
Now frontiers shift like desert sands.
While nations wash their bloodied hand
Of loyalty, of history, in shades of grey.

با صدای طبل‌ها از این کابوس برخاستم
موسیقی می‌نواخت و نور آفتاب در اتاقم جاری بود
برگشتم و به تو نگاه کردم
اما همه‌چیز، جز از آن آثار تلخ و ناگوار باقیمانده در وجودم، رخت بر بست.

I woke to the sound of drums.
The music played, the morning sun streamed in.
I turned and I looked at you.
And all but the bitter residues slipped away

@LiberalScientists

ترجمه : رضا شعبانی

آیا طراحی هوشمند یک نظریه علمی است ؟❓


📝 بخشی از دفاعیات مایكل بیهی در دادگاه:
- وكیل مدافع تكامل: دكتر بیهی؟ بر اساس تعریفی كه شما از علم ارائه میكنین، طراحی هوشمند یك تئوری علمی محسوب میشه، درسته؟

- م. بیهی: بله درسته.

- وكیل مدافع تكامل: اگر تعریفی كه شما از یك تئوری علمی ارائه میدید رو ملاك قرار بدیم، بنابراین طالع بینی هم میتونه یك تئوری علمی قلمداد بشه. درسته؟

- م. بیهی: به نظر من یك تئوری علمی یك توضیح پیشنهادی در مورد یك پدیده بوده كه بر مبنای داده‌های فیزیكی و قابل مشاهده و استنتاج های منطقی استوار است. تئوری‌های علمی بسیار زیادی در طول تاریخ وجود داشته است كه امروز نادرست بودن اونها كاملاً بر همه آشكار شده و در زمان خودش در حیطه ی تعریف علم قرار میگرفته. طالع‌بینی هم یكی از آنهاست.

- وكیل مدافع تكامل: یکبار دیگه از شما می‌پرسم! بر اساس تعریفی كه شما از علم ارائه می‌دهید تا بتونید طراحی هوشمند رو هم در حیطه‌ی علوم قرار بدید، طالع بینی هم یك تئوری علمیه؟؟؟

- م. بیهی: بله درسته!

_._._._._._._._._._._._._._._._._._._._._
طراحی هوشمند قصد داشت محدوده‌ی علم را بسط دهد تا بتواند عوامل ماورائی و غیرمادی را وارد آن كند و اگر روزی این اتفاق رخ دهد، شالوده‌ی بنیادی علم به طور كلی نابود خواهد شد. ورود طراحی هوشمند به حیطه‌‌ی علم، در واقع عقب‌گردی چند صدساله به پیش از عصر انقلاب علمی را در پی خواهد داشت. در دوران انقلاب علمی تحقیقات آیزاك نیوتن، گالیله و دیگر دانشمندان توضیحات و دلایل ماورائی را از حیطه‌ی علم، بیرون راند. اما موافقان طراحی هوشمند فكر می‌كنند، عوامل ماورائی و روحانی همچنان باید جزء علم در نظر گرفته شوند. اما از سویی دیگر، باربارا فارست نشان داد كه اهداف موافقان طراحی هوشمند علمی نیست!


⁦📖جریان شناسی طراحی هوشمند
🖋تدوین و ترجمه از : حسین مسیگل ،رکسانا طاهری
📩 🔥ⓕ ⓘ ⓡ ⓔ🔥

@LiberalScientists

اگر به مطالعات انجام شده در زمینه هشیاری نگاهی بیاندازید حتما به زودی با اسم سِر راجر پنروز برخورد خواهید کرد، فیزیکدان سرشناس آکسفورد با یک نظریه بی‌پروا – و شاید دیوانه‌وار – در مورد منشأ کوانتومی هشیاری. او باور دارد که ما باید از عصب‌شناسی (نوروساینس) بگذریم و وارد دنیای مرموز مکانیک کوانتوم شویم تا حیات ذهنی غنی خود را توضیح دهیم.

پنروز 85 ساله، یک فیزیکدان ریاضیاتی است که دهه‌ها قبل با کار پیشگامانه خود در زمینه نسبیت عام، و پس از آن با همکاری استیون هاوکینگ، به درک مفاهیم سیاه‌چاله‌ها و تکینگی‌های گرانشی، نقطه‌ای با چگالی نامحدود که ممکن است جهان از دل آن شکل گرفته باشد، کمک کرد. او همچنین "نظریه توئیستر (twistor theory)" را ابداع کرد، راه جدیدی برای ارتباط دادن مکانیک کوانتوم با ساختار فضا-زمان. کشف اشکال هندسی مشخصی توسط او با نام "کاشی‌های پنروز (Penrose tiles)" – یک طرح هوشمندانه برای الگوهای غیر تکرار شونده - راه‌های جدیدی در مطالعه در زمینه ریاضیات و بلورشناسی را پیش روی نهاد.

@LiberalScientists

https://goo.gl/MFgtEW

✍ دروغ‌گویی به کودکان

📝 بهانه‌ی این نوشته، رسمی است که جیمی کیمل، مجری شوی تلویزیونی معروف راه انداخته است: در آستانه‌ی تعطیلات به فرزندان‌تان به دروغ بگوئید که شکلات‌هایی که در جشن هالووین جمع کرده‌اند را خورده‌اید، یا اسباب‌بازی‌هایی که همین دقایق پیش به آن‌ها داده‌اید، متعلق به کودک دیگری است که بایستی پس بدهند. بعد از واکنش این کودکان معصوم فیلم بگیرید و به برنامه‌ی او بفرستید.

هریس می‌گوید که نمی‌تواند بفهمد چطور چنین سقوط اخلاقی از دید آدم بزرگ‌ها مخفی می‌ماند. البته که ما می‌دانیم که این بچه‌ها شکلات‌ها و اسباب‌بازی‌شان را در آخر پس می‌گیرند ولی خود بچه‌ها که نمی‌دانند. حس خیانتی که دارند، به شکل دردناکی واقعی است.

این درست که اشک بچه‌ها کم‌اهمیت‌تر از اشک بزرگسالان است. دختر من وقتی واکسن کزاز می‌زند به نظرش به اندازه‌ی خود بیماری کزاز دردناک است. اما این وظیفه‌ی والدین است که این بدنمایی واقعیت را تصحیح کرده تا بتوانند بدون نگرانی از شکنجه دادن فرزندان‌شان، آنچه برایش صحیح است را انجام بدهند.

با این حال وقتی می‌گویی که کار کیمل نادرست است، همه به حمایت از کیمل حرف‌های بی‌منطق می‌زنند: آدم بایستی یاد بگیرد که جنبه‌ی شوخی داشته باشد. بابا فقط آبنبات هست. بچه‌ها بایستی بفهمند که آبنبات ارزش زیادی ندارد. بچه‌ها را بایستی برای دنیای واقعی آماده کرد.

این پاسخ‌ها احمقانه‌اند. بچه‌ها نمی‌توانند درک کنند که آبنبات و شیرینی، بی‌ارزش هستند. سهل است هنوز بعضی آدم بزرگ‌ها هم این را نمی‌فهمند. ولی بچه به خوبی خواهد فهمید که نمی‌تواند به پدر و مادرش اعتماد بکند. می‌بیند که برای تفریح خودشان حاضرند او را به سخره بگیرند. تصور بکنید وقتی بزرگ بشود و ویدیوی یوتیوب را ببیند چه فکر می‌کند.

من تنها به دخترم یک بار دروغ گفته‌ام. وقتی با او در حال جستجو در اینترنت بودیم، تصویر گردن زدن در قرون وسطی بروی صفحه آمد. من با عجله آن را رد کردم ولی دخترم گفت این چه بود؟ من هم یک چیز بی‌ربطی گفتم: "یک روش قدیمی و غیرعملی جراحی بوده دخترم". او کاملاً گیج شده بود و تا امروز نمی‌داند. اما حتی چنین دروغی هم به نظرم لازم نبود. من فقط آمادگی پاسخ‌دهی صادقانه را نداشتم.

البته که نیازی نیست جزئیات هر چیزی را به آن‌ها گفت ولی نبایستی هم به آن‌ها دروغ گفت. شاید فقط در مواقعی که آن‌ها نمی‌توانند منافع واقعی‌شان را بسنجند، قابل قبول باشد که برای انگیزه‌سازی در آن‌ها دروغ بگوئیم. ولی حتی این موارد هم بسیار نادرند.

بعضی‌ها فکر می‌کنند برای اینکه افراد دربارهء خودشان حس خوبی داشته باشند بهتر است به آن‌ها دروغ بگوئیم. مثلاً وقتی کم سن و سال هستند می‌بایست هر کاری کردند از آن‌ها تعریف بکنیم. البته گفتن اینکه این خیلی عالی است به نقاشی که بچه کشیده ایرادی ندارد ولی وقتی با یک آدم بالغ که می‌خواهد کارش را ارزیابی بکنیم بسیار متفاوت است. شما با دروغ گفتن هیچ کمکی به دوستان‌تان نمی‌کنید.

پرسشی که خیلی‌ها درباره‌ی بچه‌شان می‌کنند این است که بایستی درباره‌ی وجود بابانوئل به آن‌ها دروغ گفت؟ اما کدام بهتر است اینکه شما به ایشان بگوئید که بابانوئل یک داستان است یا اینکه در مدرسه به عنوان آخرین بچه‌ای که فکر می‌کند بابانوئل راست است، از همکلاسی‌هایش درس بگیرد و احیاناً بازیچه؟ تخیل بچه‌ها به قدری خلاق و سرشار است که شما هیچ کمکی به ایشان با این دروغ‌گویی‌ها نمی‌کنید. چیزی که فراموش می‌کنیم این است که تخیل همیشه می‌تواند با معنا و جالب باشد. لازم نیست به کودکان دروغ بگوئید تا تخیل داشته باشند.

در فرهنگی زندگی می‌کنیم که اثرات آسیب‌رسان دروغ‌گویی به راحتی نادیده گرفته می شود. به نظر من بهترین کاری که می‌توانید برای بهبود زندگی‌تان بکنید این است که به خودتان و به اطرافیان‌تان دروغ #نگوئید.

🖋سم هریس

@LiberalScientists

📝 دلیل اینکه میگویم من یک آدم «ضدروشنفکر» و «غیر فرهنگی» هستم احتمالا به زمانی بر می گردد که در دبیرستان بودم. همیشه نگران این موضوع بودم که یک مرد نازک نارنجی باشم و نمی خواستم خیلی حساس و نازک بین جلوه کنم. از نظر من، یک مرد واقعی هرگز به شعر و امثال آن توجهی نمی کرد. هرگز برای من مهم نبود که یک شعر چگونه نوشته می شود. بنابراین نسبت به آدم هایی که ادبیات فرانسه می خواندند یا به موسیقی و شعر می پرداختند یا به نوعی با این کارهای ظریف سر و کار داشتند، گرایشی منفی پیدا کردم. من به آدم هایی که آهنگر یا جوشکار بودند و یا در یک کارگاه کار می کردند، بیشتر احترام می گذاشتم. همیشه فکر می کردم آدمی که در یک کارگاه کار می کند می تواند وسایل زیادی بسازد و او یک آدم واقعی است. این نظر من بود. به اعتقاد من اهل عمل بودن همواره فضیلت محسوب می شد. در حالیکه با فرهنگ یا ادیب بودن در نظرم چندان فضیلتی نداشت. البته نظر اولی اشتباه نبود ولی دومی [که فرهنگ و ادب فضیلت نیست] احمقانه است.

🖋ریچارد فاینمن
📖 ماجراجوئی‌های فیزیک‌دان قرن بیستم، ریچارد فاینمن.
🖍توراندخت تمدن

@LiberalScientists

Baloney detection kit
Carl Sagan

تنظیم و ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

❇️دستورالعمل تشخیص مهملات:

@LiberalScientists
از نظر کارل سیگن، کیهان‌شناس امریکایی اینها ۹ سوال مورد نیاز هستند که در رویارویی با ادعاهای تازه باید از خود بپرسیم:

1️⃣هرگاه که ممکن باشد باید بشود از راه‌های مستقل از هم بر واقعیات صحه گذاشت.
2️⃣جلسه بحث و بررسی بروی شواهد را با طیف جامعی از کارشناس‌ها تشکیل دهید.
3️⃣استدلال از «جایگاه ویژه اعتبار» ارزش بسیار ناچیزی دارد، «اولیای امور» در گذشته دچار خطا شده‌اند. در آینده هم مجددا دچار خطا خواهند شد. شاید بهتر باشد بگوییم در علم تجربی هیچ گونه «جایگاه ویژه اعتبار» وجود ندارد. در بهترین حالت کارشناس وجود دارد.
4️⃣بیش از یک فرضیه را بررسی کنید. اگر واقعیتی قرار است توضیح داده شود، تمام حالت‌های گوناگونی را که می‌شود آن را توضیح داد در نظر بگیرید. سپس آزمون‌هایی که می‌تواند هر کدام از آن توضیحات دیگر را ابطال کند طراحی کنید. چیزی که باقی می‌ماند، یعنی آن فرضیه‌ای که در این انتخاب داروینی از بین «فرضیه‌های کارامد» زنده می‌ماند، نسبت به اولین ایده‌ای که با تمایلات شما جور در می‌آید با احتمال بیشتری ممکن است درست باشد.
5️⃣سعی کنید به یک فرضیه دلبسته نشوید فقط به این خاطر که از سوی خودتان مطرح شده است. هر فرضیه تنها یک مسیر گذرا در راه رسیدن به حقیقت است. از خود بپرسید چرا باید چنین ایده‌ای را دوست داشته باشید. آن ایده را با جایگزین‌هایش بطور منصفانه مقایسه کنید. ببینید آیا می‌توان دلیلی برای رد کردن آن بیابید. اگر شما این کار را نکنید دیگران این کار را خواهند کرد.
6️⃣اندازه‌گیری کنید اگر چیزی که می‌خواهید توصیف کنید مقیاسی برای اندازه‌گیری داشته باشد، یا عددی برای مشخص کردن آن وجود داشته‌باشد، راحت‌تر می‌توانید آن را در بین فرضیه‌های مختلف با هم مقایسه کنید. آنچه مبهم و کیفی بیان شده باشد می‌تواند به هر چیزی تفسیر شود. بدیهی است حقایقی در امور مبهم و کیفی ممکن است وجود داشته‌باشد که بر ماست آنها را بیابیم، اما یافتن این حقایق کار به‌مراتب دشوارتری است.
7️⃣اگر استدلال‌ها زنجیره‌وار به هم مرتبط شده باشند، نه فقط بخشی از آن زنجیره، بلکه هر بخش از آن باید درست باشد (از جمله پیش‌فرض‌ها)
8️⃣تیغ اوکام. این قاعده‌ی سرانگشتی مناسب به ما می‌گوید وقتی با دو فرضیه روبرو می‌شویم که مشاهدات و داده‌های یکسانی را توضیح می‌دهند، آن فرضیه را که ساده‌تر باشد (پیش‌فرض‌ها و تبصره‌های کمتری داشته باشد) انتخاب کنیم.

@LiberalScientists

9️⃣همواره از خود بپرسید که آیا فرضیه، دست کم در اصول، ابطال‌پذیر است یا خیر. فرضیه‌هایی که قابلیت آزمایش و ابطال‌شدن ندارند ارزش چندانی ندارند. فرض کنید تمام هستی و آنچه درون آن است یک ذره بنیادی مانند الکترون باشد که در پهنه‌ی بسیار وسیع‌تری از کیهان‌ها باشد. اما اگر هیچ اطلاعاتی را نتوان خارج از دنیای ما به دست آورد، آیا این ایده قابل رد کردن است؟ باید بتوانید درستی فرض‌ها را بررسی کنید. سرسخت‌ترین شکاکان هم باید بتوانند استدلال شما را جز به جز دنبال کنند، آزمایش شما را عینا تکرار کنند و ببینند آیا همان نتایج بدست می‌آیند یا خیر.

@LiberalScientists

مغالطه‌ی Special Pleading
دعوی ویژه
@LiberalScientists

🔎#مغلطه‌ی_دعوی_ویژه یا #special_pleading

@LiberalScientists
📝تعریف: اعمال هنجارها، اصل‌ها و قانون‌ها به همه‌ی افراد و به همه‌ی موقعیت‌ها و در عین حال مستثنی کردن فرد یا موقعیت خاصی که همان معیار چالش‌برانگیز را داشته باشد، بدون آنکه دلیل قانع‌کننده‌ای ارائه شود.

❌مثال۱)
بله جناب قاضی من هم فکر می‌کنم تمام راننده‌های مست باید به زندان بروند، اما عالیجناب، او پسر من است! پسر خوبیست که فقط یک اشتباه کرده است!
✅توضیح: مادر در این مثال تایید می‌کند تمام رانندگان مست باید به زندان بروند، اما به‌دلیل وابستگی عاطفی شدید به پسرش، به‌شکل مغلطه‌آمیز سعی می‌کند او را از این قاعده مستثنی کند چرا که او «پسر خوبی است که فقط یک اشتباه کرده است» که به‌سختی می‌توان آن‌را دلیل متقاعد‌کننده‌ای برای استثنا بودن دانست.

@LiberalScientists
❌مثال۲) خرافات باور یا رفتاری است که از ناآگاهی سرچشمه می‌گیرد، ترس از ناشناخته‌ها، اطمینان به نیروی جادو و شانس، یا شناسایی رابطه علت و معلولی نادرست، مگر آنکه اختربینی را در نظر بگیریم.
✅توضیح: گفته می‌شود خرافات نوع دیگری از ایمان است. معیار‌های استاندارد تعریف‌شده توسط شخص با اختر‌بینی سازگاری ندارد، اما شخص مورد نظر در این مثال، با این وجود که هر یک از سرچشمه‌های خرافات را با توجه به معیارهای خاصی انکار می‌کند، آنچه خودش می‌پسندد را از همان معیارها مستثنی می‌کند.

📌توضیح اضافه: "توجیه قانع‌کننده" در تعریف بالا با توجه به مورد خاص بررسی می‌شود و می‌توان در مورد آن استدلال کرد.
📌نکته: اگر شما به مغلطه‌ی دعوی ویژه متهم شدید، با صداقت بررسی کنید که آیا این اتهام وارد است یا خیر؛ تشخیص این مغلطه وقتی دیگران آن‌را انجام می‌دهند بسیار آسان است اما وقتی خودمان دچار آن می‌شویم بسیار دشوار است.
@LiberalScientists

برگرفته از:

Walton, D. (1999). One-Sided Arguments: A Dialectical Analysis of Bias. SUNY Press.

❇️مغز ماشینی است که بر پایه تعارض ساخته شده است.
برگرفته از کتاب مغز: داستان شما
نوشته‌ی دیوید ایگلمن
ترجمه‌ی دکتر محمد اسماعیل فلزی
@LiberalScientists

بخش 1️⃣:

بیایید به آنچه در مغز اتفاق می‌افتد دقیق‌تر نگاه کنیم. فرض کنید در مغازه بستنی‌فروشی ایستاده‌اید و در حال اخذ تصمیمی ساده هستید. مثلا می‌خواهید بین دو طعم بستنی نعنایی و لیمویی که هر دو را دوست دارید تصمیم بگیرید. وقتی از بیرون به قضیه نگاه می‌کنیم به نظر نمی‌رسد که دارید کار سختی را انجام می‌دهید. شما فقط می‌ایستید و نگاهتان بین دو گزینه موجود نوسان می‌کند. اما در واقع در درون مغزتان طوفانی برپاست.
یک نورون به تنهایی تاثیر تعیین‌کننده‌ای ندارد. اما هر نورون با هزاران نورون دیگر ارتباط دارد و هر یک از این نورون‌ها نیز با هزاران نورون دیگر و این روند ادامه می‌یابد تا جایی که شبکه‌ای در هم تنیده به وجود می‌آید. هر یک از این نورون‌ها به منظور تحریک یا سرکوب فعالیت یکدیگر موادی شیمیایی ترشح می‌کنند.
@LiberalScientists
در این شبکه مجموعه خاصی از نورون‌ها نماینده نعناع هستند. این الگو از نورون‌هایی که به طور متقابل یکدیگر را تحریک می‌کنند تشکیل شده است. این نورون‌ها الزاما مجاور هم نیستند. بلکه ممکن‌است به نواحی گوناگون مغز مربوط باشند که در امر بوییدن، چشیدن، دیدن و خاطره‌های فرد در مورد نعناع دخالت دارند. هر یک از این نورون‌ها به تنهایی رابطه اندکی با نعناع دارند. در واقع هر نورون در ائتلاف‌های متغیری که با سایر نورون‌ها دارد و در زمان‌های مختلف نقش‌های متفاوتی را بر عهده می‌گیرد. اما وقتی همه نورون‌ها باهم در یک جناح واحد فعال شوند … مغز مفهوم نعنا را انتخاب می‌کند. وقتی در برابر پیشخوان بستنی‌فروشی ایستاده‌اید جناح‌های نورونی مانند اشخاصی که به طریق آنلاین با هم ارتباط دارند، مشتاقانه سرگرم گفتگو هستند.
این گروه از نورون‌ها در فرایند گزینش تنها نیستند. در همان زمان نورون‌هایی که طرفدار طعم لیمو هستند به عنوان جناح رقیب در حال فعالیت‌اند. هر یک از دو ائتلاف نعناع و ليمو سعی می‌کنند با افزودن به دامنه فعالیت خود دست بالاتر را بگیرند و دیگری را از میدان به در کنند. آنها همچنان به نبرد ادامه می‌دهند تا یکی‌شان سرانجام پیروز شود. شبکه پیروز مشخص می‌کند که شما در گام بعدی باید چه کاری را انجام دهید.
@LiberalScientists
مغز برخلاف کامپیوتر براساس تعارض بين امکان‌های گوناگونی کار می‌کند که هر یک سعی دارند بر دیگری غلبه کنند. همیشه چندین انتخاب پیش روی ما وجود دارد. حتی پس از انتخاب طعم نعناع یا لیمو پای تعارض جدیدی به‌میدان می‌آید. آیا باید همه‌ی بستنی را بخوریم؟ بخشی از وجود شما طالب مصرف همه‌ی این منبع لذيذ انرژی است. اما در همان‌حال بخشی از وجودتان ندا می‌دهد که این خوردنی سرشار از قند است و می‌گوید شاید بهتر باشد به جای خوردن بستنی ورزش کنید. اینکه در عمل همه‌ی بستنی ظرف را بخورید یا نه به سرانجام نبردی وابسته است که در مغزتان جریان دارد.
به دلیل همین تعارض مداوم مغز است که گاهی با خود بحث می‌کنیم، به خودمان لعنت می‌فرستیم یا می‌خندیم. اما چه کسی دارد با چه کسی حرف می‌زند؟ در واقع این خود ما هستیم - بخش‌های مختلف وجود ما هستند که دارند با هم حرف می‌زنند.

@LiberalScientists
برای گره‌گشایی از طرز کار این سامانه‌های رقیب در مغز به آزمایشی فکری به نام «دوراهی تراموا» توجه می‌کنیم. تراموایی که از کنترل خارج شده دارد روی ریل جلو می‌آید. چهار کارگر کمی جلوتر دارند ریل را تعمیر می‌کنند و شما که ناظر ماجرا هستید می‌فهمید که چیزی نمانده تراموا این چهار نفر را زیر بگیرد. بعد متوجه می‌شوید که می‌توان با فشار دادن اهرمی تراموا را به خط دیگری هدایت کرد. اما صبر کنید! ناگهان می‌بینید که روی آن خط دیگر نیز کارگری در حال کار است. بنابراین اگر اهرم را بکشید آن کارگر کشته می‌شود و اگر اهرم را نکشید چهار نفر کشته می‌شوند. آیا در چنین حالتی اهرم را می‌کشید؟
*وقتی از افراد پرسیدیم که در این حالت چه کار می‌کنید، تقریبا همه گفتند «اهرم را می‌کشیم. چون بهتر است به جای ۴ نفر یک نفر کشته شود. آیا این نظر درست است؟
@LiberalScientists