🧠مغز خود را برای افزایش سطح سروتونین، دوپامین، اکسی توسین و إندروفین بازسازی کنید.

📖نقش مواد شیمیایی شادی بخش در یادگیری اجتماعی

🔶بقای یک پستاندار به همان میزان که به مهارت های جسمانی وابسته است به مهارت های اجتماعی او نیز ارتباط دارد. مغزهای کوچک با مهارت های اجتماعی مورد نیاز متولد میشوند در حالی که مغزهای بزرگ مهارت های اجتماعی را از طریق تکرار و هیجان می آموزند.

🔸مهارت های اجتماعی در موفقیت در تولید مثل ضروری هستند، گرچه موفقیت به معنای تولید مثل نیست بااین حال در دنیایی که مغز ما در آن زندگی می کند موفقیت با اهمیت شمرده می شود.
« البته مهارت هایی که در موفقیت در تولید مثل مورد نیاز است در جنس ماده و نر متفاوت است.»

▪️حیوان ماده تنها قادر است تعداد محدودی فرزند به دنیا بیاورد و در گذشته بسیاری از این فرزندان قبل از آنکه به سن بلوغ برسند از بین می‌رفتند. بقای ژنهای یک حیوان ماده بر توانایی او در زنده نگه داشتن فرزندان وابسته است. مهارت های اجتماعی باعث می شوند یک حیوان ماده حفاظت و مواد غذایی بهتری دریافت کند و الگوی ژنی بهتری داشته باشید.

◾️یک پستاندار نر قادر است با بیشتر بارور کردن ماده ها و کمتر توجه کردن به هر یک از بچه ها ژنهای خود را گسترش دهد. این روش کمیتی به حیوان های نری که در جذب ماده ها و رقابت با حیوانات نر دیگر مهارت دارند پاداش می دهد. راهبردهایی که حیوان ماده و حیوان نر به کار می گیرند با یکدیگر ادغام می شود و البته تکامل طبیعی تمایل دارد این ادغام را افزایش دهد.

◼️کسب احترام از همنوع ها برای هردو جنس منجر به افزایش احتمال بقا می شود.
مطالعاتی که بر روی میمون ها انجام شده است نشان می‌دهد هرکدام از آنها که اتحاد اجتماعی بیشتری دارند فرصت های جفت گیری بیشتر و احتمال بقای بیشتری برای فرزندان خود دارند بنابراین جای تعجب نیست مغزی که توسط انتخاب طبیعی به وجود آمده است از طریق پاداش دادن به کمک احساس خوب ، به دنبال اعتماد اجتماعی باشد .

⬛️وقتی که یک پستاندار جوان راهی برای کسب احساس خوب و اجتناب از احساس بد جستجو می کند مهارت های اجتماعی را بدون تلاش یا قصد قلبی به وجود می آورند
بچه ها مهارت های اجتماعی را بدون بینش داشتن نسبت به نیازهای بلند مدت خود بوجود می آورند.
یک کودک برای رفع نیازهای کوتاه مدت خود به دنبال حمایت اجتماعی است و هرگاه در این کار موفق می شود مواد شیمیایی شادی بخش در بدن او جریان می یابد ، این مسئله باعث میشود در آینده باز هم انتظار حمایت اجتماعی داشته باشند.

#برشی_از_فصل_پنجم_کتاب
#عادتهای_یک_مغز_شاد
#لورتا_گرزیانو_برونینگ
#سید_مرتضی_ارجمندی_نسب
@LiberalScientists

«برای یک بسته کمل حاضرم یک مایل راه بروم»

برشی از کتاب «#جهان_در_تسخیر_اهریمن»
نوشته‌ی #کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
@LiberalScientists

1️⃣
صنعت تنباکو در ایالات متحده هر سال حدود ۵۰ تریلیون دلار به جیب می‌زند. یک همبستگی آماری بین سیگار کشیدن و سرطان وجود دارد، صنعت تنباکو به آن اقرار می‌کند، اما خودشان می‌گویند این رابطه سببی نیست. آنها استدلال می‌کنند، مغالطه‌ای منطقی در اینجا وجود دارد. معنی این همبستگی چیست؟ شاید آنهایی که به دلایل وراثتی مبتلا به سرطان می‌شوند گرایش بیشتری هم به مواد مخدر اعتیاد‌آور داشته باشند -و بنابراین سرطان و گرایش به دود تنباکو ممکن است رابطه همبستگی داشته باشند و رابطه‌ی سببی نداشته باشند. روابطی غیرمعمول از این‌دست ممکن است به تصویر کشیده شود. دقیقا به‌همین دلیل است که علم تجربی بر آزمایش کنترل شده تاکید می‌کند.
@LiberalScientists
فرض کنید پشت بدن شماری از موش‌های آزمایشگاهی را با ماده‌ی درون سیگار، رنگ کرده‌ایم، و همچنین سلامت شمار بسیار دیگری از همان موش‌ها را که پشتشان رنگ نشده است بررسی کنیم. اگر گروه اولی دچار سرطان شوند و گروه دوم نشوند آنگاه با اطمینان بسیار زیادی می‌توانید بگویید این همبستگی سببی است. دود تنباکو را فرو ببرید، شانس دچار شدن به سرطان بالا می‌رود؛ فرو نبرید و امکان دچار شدن در همان سطح زمینه باقی می‌ماند. در مورد آمفیزم*، برونشیت* و بیماری‌های قلبی و عروقی نیز همینطور است.
@LiberalScientists
هنگامی که نتایج اولین مطالعه در سال ۱۹۵۳ در نشریه‌های علمی به‌چاپ رسید، نشان داد مالیدن مواد درون تنباکو بر پشت جوندگان آثار نامناسبی به‌بار می‌آورد. واکنش شش‌شرکت بزرگ تنباکو این بود که جریان‌های اجتماعی را برای تکذیب و انکار نتایج تحقیقات به‌راه اندازند، تلاش‌هایی که پشتیبانی مالی آن را سازمان سولان کترینگ* بر دوش کشید. این کار مشابه آن چیزی بود که شرکت دوپونت* پس از انتشار نتایج پژوهش سال ۱۹۷۴ در مورد تخریب لایه اوزون توسط گاز فریون* انجام داد. شمار بسیاری از نمونه‌های دیگر هم [در تاریخ علم] وجود دارد.
@LiberalScientists
شاید تصور کنید پیش از انتشار نتایج پژوهش‌ها، شرکت‌های بزرگ بودجه‌ی هنگفتی را اختصاص می‌دهند که سلامت فراورده‌های آماده‌ی تولید را بررسی کنند. و اگر چیزی را نادیده گرفته باشند، اگر دانشمندی بدون وابستگی خطری را گوشزد کند، چرا شرکت تولیدی باید اعتراض کند؟ آیا ترجیح می‌دهند جان انسان‌ها را بگیرند تا سودشان را از دست ندهند؟ اگر در دنیایی ناشناخته، مقرر است اشتباهی مرتکب شویم، بهتر نیست این اشتباه در سوگیری و پشتیبانی از سلامت و بهزیستی مشتری‌ها و مردم روی دهد؟ و به‌راستی وجود چنین مواردی در توانایی پاسبانی تجارت آزاد از دستاوردهای آن چه چیزی به ما می‌گوید؟ آیا این‌ها مواردی نیستند که منافع حکومت و منافع مردم به‌هم گره می‌خورد؟
@LiberalScientists

2️⃣
گزارش درون سازمانی سال ۱۹۷۱ از شرکت براون و ویلیامسون یکی از اهداف سازمان را چنین تعریف می‌کند: «باید بکوشیم این تصور غلط که سیگار سبب ایجاد سرطان ریه می‌شود، از ذهن میلیون‌ها نفر پاک شود؛ باوری که بر پایه‌ی فرض‌های جانبدارانه، شایعه‌های مغلطه‌آمیز، ادعاهای بدون پشتوانه، گزاره‌های غیرعلمی و گمانه‌زنی‌های فرصت‌طلبانی است که به دنبال جلب نظر عموم هستند». آنها گلایه می‌کنند که
«یورشی باورنکردنی، بی‌مانند و نابکارانه بر ضد تجارت سیگار است، که بنیان‌گذار بزرگترین تهمت و افترایی است که تاکنون بر ضد فراورده‌ای در طول تاریخ تجارت آزاد صورت گرفته است؛ تهمتی آنچنان جنایتکارانه که انسان را به شگفتی وا می‌دارد که چگونه چنین بهتان پیکارآمیزی باوجود زیرپا گذاشتن و نافرمانی از قانون اساسی امکان‌پذیر است.»
@LiberalScientists
این لفاظی‌ها تنها اندکی پرهیاهوتر است از آنچه صنعت تنباکو گاه و بیگاه برای جلب مصرف‌گرایی در جامعه تبلیغ می‌کند. بسیاری از برندهای سیگار در مورد کمبود شاخص تار* (ده میلیگرم یا کمتر در هر سیگار*) تبلیغ می‌کنند. چرا باید این شاخص مهم باشد؟ چرا که غلظت هیدروکربن‌های چندحلقه‌ای دارای بو و دیگر مواد سرطانزا در همین میزان تار انباشته شده است. آیا تبلیغ کم بودن میزان تار نوعی اعتراف شرکت‌های تولید و پخش تنباکو مبنی بر این نیست که سیگار واقعا سبب ابتلا به سرطان می‌شود؟
@LiberalScientists
سازمان سلامت جهانی یک سازمان انتفاعی* است، که میلیون‌ها دلار در طول سال‌های گذشته از صنایع تنباکو دریافت کرده است. این سازمان پژوهشی درمورد «اثر دود سیگار بر اطرافیان» انجام می‌دهد، و به‌سود شرکت‌های صنایع تنباکو گواهی می‌دهد. در سال ۱۹۹۴ سه‌تن از کارشناسان آن شکایت کردند که مدیران ارشد داده‌های عددی را در مورد تنفس دود سیگار در محیط دستکاری کرده‌اند. در هر مورد داده‌های «تصحیح شده» از آنچه اندازه‌گیری اصلی کارشناسان نشان می‌دهد دود تنباکو را سالم‌تر می‌نمایاند. آیا شرکت‌های تحقیقاتی وابسته یا مستقل به آن تاکنون فراورده‌ای یافته‌اند که خطرناک‌تر از آنچه صنایع تنباکو آشکارا اعلام کرده‌اند، باشد؟ اگر چنین است، آیا کارمندان آن به تلاششان ادامه داده‌اند؟
@LiberalScientists
تنباکو اعتیادآور است؛ از لحاظ بسیاری معیارها حتی از هرویین و کوکایین هم اعتیادآور‌تر است. آنگونه که یک آگهی بازرگانی در ۱۹۴۰ توصیف می‌کند دلیل مناسبی وجود دارد که «مردم یک مایل برای یک بسته کَمِل (نوعی برند شناخته شده‌ی سیگار) پیاده راه می‌روند». شمار افرادی که بر اثر استفاده‌ی تنباکو مرده‌اند بیش از تمام افرادی است که در تمام طول جنگ جهانی دوم مرده‌اند. طبق برآورد سازمان سلامت جهانی دود سیگار سالانه جان سه‌میلیون‌نفر را در سراسر جهان می‌گیرد. و این مقدار تا سال ۲۰۲۰ به ده‌میلیون‌نفر در هر سال خواهد رسید، تا اندازه‌ای به دلیل انبوه آگهی‌های بازرگانی که می‌خواهند سیگار کشیدن بانوان را در کشورهای در حال توسعه، شیک و نشانه‌ی پیشرفت جا بیندازند. بخشی از موفقیت صنعت تنباکو در فراهم کردن این معجون زهرآگین و اعتیاد آور را می‌توان به ناآشنایی فراگیر با فنِ شناساییِ چرندیات، تفکر انتقادی و روش علمی نسبت داد. زودباوری سر انسان را بر باد می‌دهد.
@LiberalScientists

❓علم چیست؟

📝 علم عبارت است از شیوه‌ی فهم و کسب معلومات قابل اعتماد (که البته این معلومات خطاناپذیر نیست) از جهان مادی، از جمله توصیف پدیده‌های قابل مطالعه که به ترتیب زیر فراهم می‌آید: از راه مشاهده دقیق و روشن (تا حد امکان)، ثبت هوشمندانه‌ی آن، طبقه بندی موضوعی آن، استخراج احکام و قوانین عمومی از آن که مبین نظم و ترتیب است، استنتاج احکام دیگر از این قوانین با روش استقرا، تایید این احکام با مشاهده‌ی بیشتر، و ارائه‌ی فرضیه‌ها و تئوری‌هایی که بیشترین تعداد ممکن قوانین را به هم مرتبط می‌کند و به شرح آن‌ها می‌پردازد. یعنی علم به چگونگی و چرایی امور می‌پردازد و آن‌ها را توصیف می‌کند و توضیح می‌دهد.

علم به توضیح و توصیف جهان مادی می‌پردازد و برای تصرف در آن شیوه‌هایی ارائه می‌دهد. این قدرت تصرف در طبیعت به آن حقانیت و عینیت می‌دهد. توضیحات علمی انعکاسی از واقعیات هستند که بیشتر از معارف دیگر واقعیات را منعکس می‌کنند و آزمایش آن‌ها برای هر کسی امکان پذیر است. علم جهان طبیعت را آنچنان که هست توصیف می‌کند، نه آن چنان که باید باشد، و نه آنطور که می‌خواهیم باشد. تفاوت علم با فلسفه و هنر نیز در همین است. از آنجا که علم یک حرفه‌ی دموکراتیک است، برجسته ترین دانش‌ورزان، از نیوتن گرفته تا اینشتن، باید به کوچکترین انتقاد پایین ترین عضو جامعه علمی پاسخ بدهند و او را از نظر علمی قانع کنند. در این حرفه هیچ‌گونه ولی امر، مراد، مرجعیت، و رهبری وجود ندارد. اگر ادعای برجسته ترین پژوهشگر با مدرک تجربه و آزمایش همراه نباشد رد می‌شود. بر همین بنیان است که نظريات دانش‌ورزان عمده‌ای نظیر نیوتن در زمینه‌ی کیمیاگری، یا لینوس پاولینگ در زمینه‌ی اهمیت ویتامین ث در افزایش طول عمر پذیرفته نشده است.

📕#علم_چیست؟
✍ دکتر محمدرضا توکلی‌صابری
📩 #Student

@LiberalScientists

❓معیارهای علمی چیست؟ (بخش نخست)

📝 چه چیزی علم را از شبه علم، ضدعلم، و غیرعلم (مانند فلسفه) جدا می‌کند؟ برای پاسخ به این سوال باید معیارهایی پیدا کنیم که بر سر آن‌ها به توافق برسیم، تا بعد بتوانیم بگوییم که چه چیزی علم است و چه چیزی علم نیست. به طور کلی با پنج معیار عمده می‌توانیم یک نظریه‌ی علمی را از نظریه‌ای غیرعلمی جدا کنیم. این معیارها عبارتند از:

🔸 ۱. آزمون پذیری عمومی: موضوعات، قوانین، تئوری‌ها و توضیحات علمی باید نزد عموم دانشمندان قابل آزمایش باشد. اگر نتوان قضایا و احکامی مانند توضیحات، قوانین، و تئوری‌های علمی را که ادعای علمی بودن دارند آزمایش کرد، صحت یا کذب آن‌ها را نیز نمی‌توان ثابت کرد. حتی روشی برای اثبات خطا یا واقع بودن آن‌ها نداریم. باید خاطر نشان ساخت که «آزمون پذیری» و «قابل آزمایش بودن» فرق دارد با این که «آزمایش شده است». مثلا پیش از سفر انسان به ماه این جمله «در سطح تاریک ماه کوه‌هایی وجود دارد» یک قضیه و حکم قابل آزمایش بود، گو این که در آن زمان امکان آزمایش آن وجود نداشت و هنوز آزمایش نشده بود. اما بعدها با پیشرفت پژوهش‌های فضایی این کار انجام شد. در حالی که جمله‌ی «فرشته‌ها موجودات مهربانی هستند» یا «ارواح در سرنوشت انسان‌ها دخالت دارند» قابل آزمایش نیستند.

علم برای آزمایش تئوری‌ها و فرضیه‌های ذهنی است و این که آیا این تئوری‌ها و فرضیه‌ها در علم خارج واقعیت دارند یا نه و اگر واقعیت دارند آیا دیگران هم با آن توافق دارند یا نه. بنابراین آزمون پذیری به توافق عمومی در مورد یک مسئله کمک می‌کند. بدین معنی که نیوتن با فرضیه‌ی جاذبه‌ی خود و ارائه‌ی شیوه‌هایی برای آزمایش نظریات خود به توافق عموم دانشمندان بر سر آن کمک کرد. همینطور لویی پاستور که وجود میکروارگانیسم‌ها را عامل عفونت می‌دانست، با آزمایش‌هایی که تکرار آن برای همه ممکن بود واقعیت داشتن تئوری ذهنی و شخصی خود (تئوری میکروبی) در عالم خارج را به همه نشان داد.

عینیت علوم نیز به همین معیار وابسته است. علم فارغ از تعصبات فرهنگی، شخصی و نژادی است، و هر کسی با شیوه‌ی مشاهده و آزمایش می‌تواند یک مسئله‌ی علمی را تأیید یا رد کند. روش علم روش تجربه و مشاهده‌ی همگانی است، نه تجربه‌ی شخصی و درونی. بنابراین بررسی و تحقیق در مورد آن دست از «واقعیات» و «حقایق» که فقط بعضی افراد «برگزیده»، «ربانی»، «الهی» یا «برجسته» به آن دسترسی دارند (مانند عرفا، صوفیان، اولیاالله) و دیگران را امکان بررسی آن‌ها نیست، از عهده‌ی علم خارج است. محصول معرفت این اشخاص متعلق به خودشان است و نمی‌توانند دیگران را در آن شریک کنند و باید حرف‌هایشان را دربست و بر اساس درجه‌ی ایمان به آن‌ها باور کرد.

جذبه‌ی عرفانی، شور عشق، الهام هنرمند، و حتی برق اشراق یک دانشمند را نمی‌توان فعالیت علمی خواند. موضوعات علمی باید قابلیت تبادل بين افراد گوناگون داشته باشند و همه‌ی افراد به گونه‌ای یکسان آن‌ها را دریابند، و در مرحله‌ی بعد همه‌ی این افراد بتوانند آن‌ها را آزمایش کنند. عقاید و باورهایی که ورای مشاهده، آزمایش، اندازه گیری، و تحلیل‌های آماری باشند، جزو موضوعات کلامی یا ماورا الطبیعه و فاقد معانی هستند که به موضوعات علوم تجربی نسبت می‌دهیم.
(ادامه دارد...)

📕 #علم_چیست؟
✍دکتر محمدرضا توکلی‌صابری
گردآوری: #Student

@LiberalScientists

❓معیار‌های علمی چیست؟ (بخش دوم)

🔹 ۲. اعتبار: تنها آزمون پذیر بودن برای یک نظریه‌ی علمی کافی نیست. هر نظریه پس از آزمایش باید با واقعیت مطابقت و اعتبار داشته باشد، یا بیشترین احتمال نزدیکی با واقعیت را داشته باشد. آزمون پذیری نشان می‌دهد که می‌توان خطا یا درست بودن نظریه را تعیین کرد. اعتبار بر نتیجه‌ی این آزمون پذیری تاکید می‌ورزد. نتیجه‌ی آزمون پذیری اعتبار یا بی‌اعتباری یک نظریه را معین می‌کند. ادعاهای بسیاری قابل آزمایش هستند؛ ولی ما پس از آزمایش آن‌هایی را که واقعیت و اعتبار دارند می‌پذیریم و آن‌هایی را که صحت ندارند کنار می‌گذاریم.

با این معیار می‌توانیم فرق بين «عقیده» و «باور» شخص را با «معرفت واقعی» مشخص کنیم. مثلا طالع بینی و کیمیاگری اعتباری ندارند زیرا مدارک علمی به طور قاطعی واقعیت آن‌ها را رد می‌کنند. روش‌های علمی آزمایش و تحلیل‌های آماری ابزارهای توانمندی برای تمییز «تصادف» از «قانون» و بهترین شیوه برای تقویت اعتبار علم هستند.

🔸۳. روشنی و دقت: مفاهیم علمی باید روشن و دقیق و خالی از ابهام و رمز باشند. مفاهیمی مانند الکترون، وزن مخصوص، و جرم همگی تعریف دقیق و مشخصی دارند.

🔹 ۴. یکپارچگی و وحدت ساختاری: نظریه‌های علمی باید نظام یکپارچه و یک دستی داشته باشند و از تضاد عاری باشند. بنابراین مجموعه‌ای قضایای نامربوط و ناپیوسته و متضاد مشخصات نظریه‌ی علمی را ندارد. علم به شیوهی فرضی - استنتاجی (hypothetico - deductive) کار می‌کند. این شیوه شامل مراحل زیر است:

▪️الف) برخورد با یک مسئله؛
▫️ب) ابداع و اظهار یک فرضیه، نظریه، یا قانون که مسئله را توضیح می‌دهد و به حل آن می‌انجامد؛
▪️ج) استنتاج احکامی از (ب) که به حقایق قابل مشاهده اشاره دارند؛ و
▫️د) آزمایش این احکام استنتاجی و تعيين صحیح یا خطا بودن آن‌ها.

با این شیوه سعی می‌کنیم تا به شبکه‌ای از قضایای متحد و منسجم برسیم، نه به یک سلسله اطلاعات صحیح اما متفرق و ناپیوسته. شاید تی. اچ. هاکسلی به همین نکته اشاره دارد که می‌گوید «علم عبارت است از عقل سلیمی که سازمان یافته است». فرق علم با معلومات عمومی یا سایر دانستنی‌ها و هر معرفت دیگر در همین جاست. سیستم‌های متافیزیکی و کلامی غالبا سعی کرده‌اند که این شیوه‌ی علم را تقلید کنند و مجموعه‌ای از احکام را گرد هم آورده‌اند، اما مهم‌ترین فرقشان با علم این است که دو معیار علم را که پیش از این ذکر کردیم ندارند: یعنی یا آزمون پذیر نیستند و یا به مفهومی که ما تعریف کردیم بی‌اعتبار هستند.

🔸 ۵. جامعیت و فراگیری: مسئله‌ی علمی باید حداکثر قدرت توضیحی را داشته باشد و چیزهایی را که نظریه‌های دیگر نمی‌توانند توضیح دهند، بیان کند. این فراگیری و جامعیت نه تنها باید توضیح دهنده‌ی احکام قبلی باشد، بلکه باید توضیح مسائل ناشناخته و جدید دیگری را هم در برگیرد. نظریه‌ی جاذبه‌ی نیوتن نه تنها سقوط سیبی از درخت را توصیف می‌کند، بلکه حرکات اجرام سماوی و قوانین جذر و مد را نیز روشن می‌سازد. باید یادآوری کرد که منظور از جامعیت علم، علم کنونی ماست که البته آخرین و نهایی‌ترین گزارش علمی از جهان برای حال یا آینده نخواهد بود. این فراگیری و جامعیت همیشه در حال افزایش است و پیوسته علم ما را به پدیده‌ها افزایش می‌دهد.
(ادامه دارد...)

📕 #علم_چیست؟
✍دکتر محمدرضا توکلی‌صابری
گردآوری: #Student

@LiberalScientists

❓معیارهای علمی چیست؟ (بخش سوم و پایانی)

علم نه تنها با فرضیه‌ها و نظریات خود، بلکه با وسایل و ابزارهای متعدد به منظور آزمایش این فرضیه‌ها، امکاناتی فراتر از حواس انسانی در اختیار ما می‌گذارد. میکروسکپ، اسپکتروسکپ، تلسکوپ، و رادیو تلسکوپ و هزاران ابزار علمی دیگر حواس ما را تقویت می‌کند و ما را قادر می‌سازد به جهان‌های بسیار کوچک میکروارگانیسم‌ها و دنیای بی‌نهایت بزرگ و دور ستارگان و دنیای پنهان و نادیدنی ملکول‌ها راه یابیم و بدین ترتیب دانش خود در باب جهان را تکمیل کنیم و جامعیت و فراگیری بیشتری به آن بدهیم.

دیدگاه علمی با تلاش و کوشش مداوم همه‌ی دانشمندان با روش‌های فوق به دست می‌آید و حاصل صدها سال کار پیگیر فکری و عملی است و با «معرفت متعالی» متکلمان و متافیزیسین‌ها که همیشه تصویر کاملی از جهان ارائه می‌دهند به کلی فرق می‌کند. تفاوت جهان بینی دانشمند با جهان بینی افراد معتقد به معارف گروه اول در همین است: دانشمندان هیچگاه شناخت کامل و متعالی از این جهان ندارند و نخواهند داشت. دانشمندان به جای این که جهان بینی خود را کامل ببینند، همیشه فرضیه‌ها و نظریات خود را آزمون پذیر می‌دانند و آماده‌اند اگر مدارک و شواهدی بر خلاف فرضیه‌هایشان پیدا شد، آن‌ها را تصحیح و تهذیب کنند، تغییر دهند، و حتی دور بیندازند. گزارش علمی آن‌ها از جهان هیچ گاه به پایان نمی‌رسد و کتاب معرفت آن‌ها همیشه ناتمام است؛ زیرا علم از دیدگاه دانش ورزان جست وجو و طلب حقیقت است نه وصول به آن. در این جست وجو هیچ‌کس به سرمنزل حقیقت نخواهد رسید، و همگی همیشه در راهند. همچو آن سی مرغ هستند که سیمرغ نخواهند شد. برخلاف متکلمان که ادعای معرفت کامل از جهان دارند، دفتر علم همیشه باز است و هیچ داستانی به پایان نرسیده و هر دانشمندی سعی دارد بر حسب بضاعت خود کلمه‌ای، سطری، عبارتی، یا فصلی به آن بیفزاید. در این دفتر هیچ کلام مقدس و تغییرناپذیری وجود ندارد. چه بسا که فصل‌هایی از آن حذف و دوباره نوشته شود. دانشمندان همیشه در حال نگارش و ویرایش دفتر علم هستند.

این خودپاسبانی و خود پیرایی مهم ترین خصیصه‌ی علم است و هنگامی که به جامعیت و وحدت توصیف علمی جهان اشاره می‌کنیم باید آن را در نظر داشته باشیم. این علامت بلوغ علم است که خاضعانه اعلام می‌دارد که هنوز تصویر کاملی از عالم ندارد و همچنان مشغول تهیه‌ی آن است، بر خلاف کوشندگان معارف گروه اول همچون متکلمین، فلاسفه، و متافیزیسین‌ها که همیشه ادعای ارائه‌ی کامل ترین، برترین، و واقعی‌ترین تصویر از جهان را دارند.

نتیجه آن که اگر یک قانون، فرضیه، یا نظریه‌ی علمی با پنج معیار فوق هماهنگی داشته باشد می‌توان گفت علمی است، وگرنه غیرعلمی خواهد بود. وقتی می‌گوییم نظریه‌ای غیرعلمی است منظورمان این نیست که بی‌فایده، ناپسند و بی ارزش است، بلکه منظور این است که پنج معیار مربوط به علم را ندارد و در نتیجه خارج از دایره‌ی علم است. چنین نظریاتی ممکن است جنبه‌ی دیگری از فعالیت و معرفت انسانی باشند: فلسفه و هنر علمی نیستند، اما جنبه‌ی دیگری از فعالیت‌های انسانی هستند. با این معیارهاست که نظریه‌ی جاذبه‌ی نیوتن و تئوری اتمی دالتون را یک نظریه‌ی علمی، و ماتریالسیم دیالکتیک، اقتصاد توحیدی و نظریه‌ی قبض و بسط تئوریک شریعت را غیرعلمی می‌دانیم.

📕 #علم_چیست؟
✍دکتر محمدرضا توکلی‌صابری
گردآوری: #Student

@LiberalScientists

من هر آنچه در توان داشته‌ام در ارائه‌ی شواهد انجام داده‌ام. با این حال، به نظر من، ما باید اعتراف کنیم که انسان با تمام ویژگی‌های بزرگوارانه‌اش، با وجود احساس همدردی‌اش برای بینواترین‌ها، با نیکخواهی‌اش که نه تنها انسان‌های دیگر، بلکه ناتوان‌ترین موجودات زنده را در بر می‌گیرد، با خرد خداگونه‌اش که به حرکات و ساختار منظومه‌ی شمسی احاطه یافت – با همه‌ی توانمندی‌های والایش – همچنان ناچار است پیکر مادی‌اش را به دوش کشد؛ نشانی ماندگار از خاستگاه ناچیزش.

✍چارلز داروین
📖تبار انسان، 1871

@LiberalScientists

🎙 نظریه چیست؟

گوینده: سونا مهدوی

📖از کتاب "علم چیست"
✍دکتر محمدرضا توکلی‌صابری

کانال: Science For Life

#علم #نظریه

@Science4Lifee 🧬🔬🔭
@LiberalScientists

#برشی_از_کتاب #جهان‌در‌تسخیر‌اهریمن نوشته‌ی #کارل‌سیگن
ترجمه:رضا شعبانی

@LiberalScientists
این یکی از دلایلی است که جوامع مذهبی نمی‌توانند برای من الهام‌بخش مطمینی باشند: کدام رهبر مذهبی ادیان بزرگ تاکنون اعتراف کرده‌است که عقاید آن‌ها ممکن است بدون خطا نباشد و نهادی را برای تحقیق ناکارامدی قوانین و فقه آن مذهب پایه‌گذاری کرده باشد؟ جدای از آزمودن در تجربیات روزمره، چه کسی به‌طور نظام‌مند شرایطی را که آداب و آموزه‌های سنتی مذهبی ناکارآمد هستند می‌آزماید؟ (این امکان وجود دارد که ببینیم اخلاق و فقهی که در دوران پدرسالاری و حکومت مذهب و یا قرون وسطی به‌خوبی چاره‌ساز بودند، در دنیای متفاوت امروز چندان کارآمد نیستند). کدام موعظه‌گر حتی با محاسبات سرانگشتی اندکی فرض وجود خدا را آزموده‌است؟ نهاد‌های مذهبی به کدام منتقد مذهب جایزه‌ای اعطا کرده‌اند؟ (و یا هم‌ارز با آن، منتقدین نظام اجتماعی و اقتصادی از سیستمی که منتقد به آن هستند).

@LiberalScientists
علم، آن‌گونه که ان درویان* بیان می‌کند، همیشه در گوش ما می‌خواند:«به خاطر داشته باش، تو تازه با این موضوع آشنا شده‌ای. ممکن است در اشتباه باشی. قبلا هم اشتباه کرده‌ای». اما برخلاف این گفتار فروتنانه‌ی علمی، چیزی قابل قیاس با مذهب به من نشان دهید. می‌گویند متن مقدس از آسمان نازل شده‌است -عبارتی که می‌تواند معناهای گوناگونی داشته‌باشد. اما چه می‌شود اگر این فرض ساده را بپذیریم که توسط انسان اشتباه‌پذیر نوشته شده‌است؟ معجزه‌ها توسط شاهدان گزارش شده‌اند، اما چه می‌شود اگر فرض کنیم که تلفیقی از شارلاتان‌گری، حالت‌های ناآشنای آگاهی، درک نادرست از پدیده‌های طبیعی و یا بیماری‌های روانی باشند؟ هیچ مذهب معاصر و یا آیین جدیدی آن‌گونه که علم برای ما آشکار کرده‌است دنیا را پرشکوه، بزرگ، پرظرافت و معماگونه به تصویر نمی‌کشد. این واقعیت که بخش بسیار کوچکی از یافته‌های علم نو توسط متن مقدس پیش‌بینی شده‌اند مرا در مورد آسمانی بودن آن به شک وا‌می‌دارد.
خب، البته ممکن است من در اشتباه باشم.

@LiberalScientists

🎙 قانون چیست؟

گوینده: سونا مهدوی

📖از کتاب "علم چیست"
✍️دکتر محمدرضا توکلی‌صابری

کانال: Science For Life

#علم #قانون

@Science4Lifee 🧬🔬🔭
@LiberalScientists

❕ضوابط و اصول علمی

🔸 ۱. ارزش یک نظریه یا فرضیه علمی به هیچ وجه نباید به خصلت و شخصیت دانشمندی که آن نظریه را ارائه داده ارتباط پیدا کند. قدرت و ضعف فرضیه باید براساس محتویات علمی آن و مدارکی باشد که دانشمند در تایید آن می‌آورد و مستقل از خود دانشمند است. نیوتن کارهای زیادی در زمینه‌ی کیمیاگری کرد، ولی امروز ذره‌ای به آن اهمیت نمی‌دهند؛ اگر چه وی یکی از بزرگترین دانشمندان همه اعصار است. مرجعیت آن در فلان موضوع علمی دلیل پذیرفتن نظریات آن در موضوعی دیگر بدون توجه به روش‌های علمی نمی‌شود. بر همین روال اگر دانشجویی نظریه نسبیت را به هر دلیلی نپذیرد، به او گفته نمی‌شود که این نظریه‌ی دانشمند نابغه‌ای است و همه آن را پذیرفته‌اند و تو هم باید آن را بپذیری، بلکه به او می‌گوییم که آثار اینشتین را بخواند و نتیجه پژوهش‌ها را دوباره بررسی کند.

🔹 ۲. یافته‌ها و اکتشافات یک دانشمند باید بطور آزادانه و آشکارا به کل جامعه علمی ارائه شود. دانشمندان انسان‌هایی هستند از ملیت‌ها، سنین، جنس‌ها، مذاهب، علائق سیاسی و فلسفی گوناگون با سلیقه‌ها، عواطف و روحیات متفاوت که معمولا یک چیز آن‌ها را گرد هم آورده است و آن کنجکاوی و استفاده از روش علمی برای شناخت طبیعت و کشف حقیقت است.

🔸 ۳. دانشمندان باید یافته‌های همکاران خود را با شک سازمان یافته بررسی کنند. هر دانشمندی باید آثار دیگران را در زمینه تخصصی خود بررسی و نقد خود را بصورت کتبی در نشریه‌ها، مجلات، روزنامه‌های علمی و نیز بطور شفاهی در سخنرانی‌ها و نشست‌های مجامع علمی ابراز کند. این شیوه خودپاسبانی و خودپیرایی و اصلاح علم ضروری است، زیرا در معبد علم مرد مقدسی وجود ندارد و آرا و اقوال همه با یک معیار سنجیده می‌شود. دانشمندان باید با دقت مقالات علمی همکاران خود را که برای یک نشریه‌ی علمی ارسال شده بخوانند و اشتباه‌ها و خطاهایی را که در مشاهده یا آزمایش این پژوهشگران صورت گرفته یا ضعف استدلال و نتیجه‌گیری آن‌ها را نشان دهند.

🔹 ۴. تحقیقات و پژوهش‌های دانشمندان نباید در جهت کسب منافع شخصی باشد. یعنی علت و راهنمای تحقیق علمی نباید کسب منافع اقتصادی، شهرت علمی دریافت مدال و جایزه باشد. اگر چه در بسیاری از موارد پس از یک کشف مهم علمی معمولا همه‌ی این‌ها برای دانشمند فراهم می‌آید. امروزه که علم و تکنولوژی به حرفه‌ای پرسود تبدیل شده متاسفانه اصل اخیر کمتر مورد توجه دانشمندان قرار دارد و بسیاری از دانشمندان آشکارا از این اصل تخلف می‌کنند.

📕 #علم_چیست؟
✍دکتر محمدرضا توکلی‌صابری
گردآوری: #Student

@LiberalScientists

بخاطر دارید که چند سال قبل عکسی در فضای مجازی از لباس خانمی غوغا بپا کرد؟ بعضی افراد رنگ لباس را آبی و سیاه می‌دیدند در حالی‌که دیگران آن‌را سفید و طلایی می‌دیدند.
چندی بعد یک فایل صوتی در فضای مجازی در سراسر دنیا پخش شد که عبارتی در آن تکرار می‌شد. برخی آن واژه را یانی و برخی لورل می‌شنیدند.

هر دو مورد فوق در تاریخ علوم ادراکی ثبت شده و جایگاه ویژه‌ای خواهند داشت. برای اولین بار، صدها میلیون نفر در سراسر جهان دریافتند که تصویر ذهنی آن‌‌ها از یک عکس یا صوت ساده با آنچه دیگران می‌بینند و می‌شنوند یکسان نیست. اما چطور چنین چیزی ممکن است؟
ما فکر می‌کنیم که چشمان ما همانند یک دوربین فیلم برداری عمل می‌کنند و اطلاعات مربوط به هر پیکسل از تصویر دریافت شده به مغز مخابره و ضبط می‌شود. اما چنین نیست. چشمان ما قادر نیستند که اطلاعات هر پیکسل از صحنه را به مغز ارسال کنند.

نتایج پژوهشی که فرانک وِربلین و همکارانش از دانشگاه برکلی در ژورنال نیچر منتشر کردند نشان می‌دهد رشته عصبی که از چشمان به مغز می‌رود، فقط قادر است حدود ده تا دوازده واحد مجزا از اطلاعات را ، از طریق دوازده کانال خروجی به مغز انتقال دهد. هر یک از دوازده کانال فوق می‌تواند مقدار اندکی از اطلاعاتِ صحنه را منتقل کند. گروهی از کانال‌ها اطلاعات مربوط به لبه‌های شیئ مورد نظر را حمل می‌کنند، گروهی دیگر حاوی اطلاعات مرتبط با رنگِ نواحی بزرگ از صحنه هستند که رنگ یکسان دارند و سومین گروه از کانال‌ها اطلاعات مربوط به پس‌زمینه شیئ مورد نظر را انتقال می‌دهند.

پروفسور وربلین می‌گوید که هر چند ما فکر می‌کنیم دنیا را بسیار کامل می‌بینیم، ولی تمام آنچه از چشمانِ ما ارسال می‌شود مجموعه‌ی اندکی از اطلاعات گزینش شده است. این دوازده بسته حاوی تمامِ اطلاعاتی است که چشمان ما از جهان خارج در اختیارمان می‌گذارند. مغزِ ما با استفاده از همین اطلاعاتِ اندک قادر است که تصویری غنی از جهان خارج برای ما بسازد. درست این است که بگوئیم که ما با مغزمان می‌بینیم، نه با چشمان‌مان.

متخصصان در حوزه هوش مصنوعی نیز بدون آنکه بدانند مغز چه مقدار اطلاعات دریافت می‌کند، دریافتند که استفاده از تمام اطلاعاتِ صحنه برای پردازش یک تصویر روش مناسبی نیست. آن‌ها تکنیک‌هایی از جمله اسپارس کُدینگ را بسط دادند که به طریقی مشابه مغز، فقط اندکی از اطلاعات کلیدی صحنه را انتخاب و پردازش می‌کند تا محتوای کامل صحنه را حدس بزند. نتیجه حاصل از این روش به مراتب برتر از روش‌های قبلی بود.

اما چرا برخی از مردم رنگ لباس آن خانم را آبی و سیاه و دیگران سفید و طلایی دیدند؟ احتمالا بدین علت که مغز برای بازسازی صحنه باید در مورد شدت و زاویه منبع نوری که صحنه را روشن کرده است حدس بزند. بعضی افراد بطور خودکار حدس می‌زنند که منبع نور روبروی لباس است و برخی منبع نور را در سمت دیگر حدس می‌زنند. نتیجه این است که مغز هر گروه از بینندگان، رنگ واقعی لباس را متفاوت از دیگری بازسازی می‌کند.

✍ امیر رحمانی

@LiberalScientists
لینک به مقاله فرانک وربلین در نیچر 👇

https://www.nature.com/articles/35069068?draft=journal

برشی از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
ترجمه‌ی رضا شعبانی
@LiberalScientists
1️⃣
پست‌مدرنیست‌ها، از ستاره‌شناسی کپلر انتقاد کرده‌اند، زیرا می‌گویند از دیدگاه‌های مذهبی قرون وسطایی و تک‌خدایی او سرچشمه گرفته بود، به زیست‌شناسی فرگشتی داروین خرده گرفته‌اند برای اینکه انگیزه‌اش را حفظ طبقه‌ی اجتماعی ممتازی می‌دانند که به آن تعلق داشت، و یا اینکه توجیهی برای دیدگاه بیخداییِ پیشین او بود، و به همین ترتیب. برخی از این ادعاها درست هستند. برخی دیگر درست نیستند. اما چرا باید مهم باشد تعصب و عواطف پیش فرضی که دانشمندان در مطالعاتشان دخالت می‌دهند، هنگامی که با صداقت و تعهد گزارش کارشان را ارائه می‌دهند و کارشناسان گوناگون هم نتایجشان را بررسی می‌کنند؟ انتظار نمی‌رود کسی بگوید دیدگاه محافظه‌کاران در مورد مجموع چهارده و بیست و هفت با دیدگاه لیبرال‌ها متفاوت است و یا اینکه تابعی ریاضی که مشتق آن با خودش برابر است در نیمکره شمالی تابع نمایی است اما درنیمکره‌ی جنوبی تابع دیگری است. هر گونه تابع متناوب معمولی را می‌توان، هم در جمع ریاضیدانان مسلمان و هم در حضور ریاضیدانان هندو، با دقت دلخواه به وسیله جمله‌های یک سری فوریه تقریب زد. جبر جابجایی‌ناپذیر (که A ضربدر B با B ضرب‌در A برابر نیست) خود-سازگار و معنادار است هم برای کسانی که به زبان ایندو-اروپایی حرف می‌زنند و هم برای کسانی که به زبان فینو-اوگریک سخن می‌گویند. ریاضیات ممکن است بسیار مورد توجه باشد یا نادیده گرفته شود، اما در همه جا یکسان است -مستقل از قومیت، فرهنگ، زبان، مذهب، ایدئولوژی.
@LiberalScientists
افراط از سوی دیگر را در نظر بگیریم، پرسش‌هایی مانند اینکه آیا اکسپرسیونیسم انتزاعی هنر غالب باشد یا موسیقی رپ «بی نظیر» است؛ مهار تورم مهم‌تر است یا چاره‌اندیشی برای بیکاری؛ آیا فرهنگ فرانسوی بر فرهنگ آلمانی برتری دارد؟ آیا ممانعت قانونی بر قتل باید بر کل کشور اعمال شود یا خیر. این پرسش‌ها بیش از حد پیش‌پا افتاده‌اند، یا دوگانگی‌های منطقی نادرستند، و یا پاسخ‌ها وابسته به فرضیه‌های نامشخص است. در اینجا، سوگیری محلی به خوبی می‌تواند پاسخ این پرسش‌ها را مشخص کند.
@LiberalScientists
علم در کجای این گستره، یعنی کاملا مستقل از هنجارهای فرهنگی تا به طور کامل وابسته به آنها، قرار دارد؟ اگر چه سوگیری و گرایش‌های فرهنگی قطعا برمی‌خیزند و اگر چه درون‌مایه‌ی آن پیوسته تغییر می‌کند، آشکار است که علم بیش از آنکه مانند هنجار و رسم‌های اجتماعی باشد به ریاضیات شبیه است. این ادعا که یافته‌هایش به‌طور کلی سلیقه‌ای و جانب‌دارانه است نه فقط مغرضانه، بلکه ریاکارانه است.
@LiberalScientists
تاریخ‌نگاران جویس اپلبی، لین هانت و مارگارت جیکوب (بازگویی حقیقت درباره تاریخ، ۱۹۹۴) از ایزاک نیوتون انتقاد می‌کنند: گفته می‌شود او موضع فلسفی دکارت را انکار کرده است، چرا که ممکن است عقاید سنتی را به چالش بکشد و به هرج و مرج و بی خدایی بیانجامد. چنین انتقادهایی تنها به این علت است که دانشمندان هم انسانند. اینکه نیوتن با جریان‌های فکری زمان خود چگونه روبرو شده است، موضوع مورد علاقه‌ی تاریخ‌نگاران است. اما این موضوع وزنه‌ی چندانی در اثبات درستی گزاره‌ی پیشنهادی او ندارد. برای آنکه درستی حرفشان را بپذیرند، باید ناباوران و خداپرستان را به یک اندازه متقاعد کنند. این همان چیزیست که روی داده است.
@LiberalScientists

برشی از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
ترجمه‌ی رضا شعبانی
@LiberalScientists
2️⃣
اپلبی و همکارانش ادعا می‌کنند که «هنگامی که داروین نظریه فرگشت خود را پایه‌گذاری کرد، ملحد و مادی گرا بود، و گمانه‌زنی می کند که فرگشت فراورده‌ی گرایش به بی‌خدایی است. به شکل ناامیدکننده‌ای رابطه‌ی سببی را اشتباه تفسیر می‌کنند. هنگامی که داروین بخت سفر با کشتی بیگل را یافت، در حال تبدیل شدن به نماینده‌ی کلیسای انگلستان بود. باورهای مذهبی او، همانطور که او خودش توصیف می‌کرد، در آن زمان بسیار عادی بود. او هر مقاله‌ی بنیادگرایانه را کاملا قابل باور می‌دانست. به علت رویارویی با طبیعت، از راه آشنایی با علم تجربی، اندک اندک این ایده در ذهنش جای گرفت که دست کم بخشی از باورهای دینی‌اش نادرستند. به همین سبب دیدگاه‌های دینی خود را تغییر داد.
@LiberalScientists
اپلبی و همکارانش از توصیف داروین درباره «پایبندی ناچیز درنده‌خویان به اخلاق . . . توان ناکافی در استدلال . . . ناتوانی در مهار خویشتن» به وحشت می‌افتند و می‌گویند: «اکنون بسیاری از مردم از نژادپرستی او بهت‌زده می‌شوند». اما در نظریه‌ی داروین اثری از نژادپرستی وجود ندارد، تا آنجا که می‌توانم بگویم. او از تنگدستی و رنج ساکنان تیرا دل فویگو* سخن می‌گوید، که در خشک‌ترین و یخ‌زده‌ترین مناطق جنوبی آرژانتین زندگی می‌کنند. از بانویی امریکایی از نژاد آفریقایی می‌گوید که ترجیح داد به زندگی خود پایان دهد تا آنکه برده باشد.
@LiberalScientists
او خاطر نشان کرد که این تنها تعصب است که اجازه نمی‌دهد سرسختی او را به همان جلوه‌ی قهرمانانه ببینیم، که عمل افتخار آمیز بانویی خانه‌دار عضو یک خانواده اشرافی رومی را می‌بینیم. او برای نشان دادن مخالفتش با رفتار نژادپرستانه‌ی کاپیتان فیتزروی می‌خواست خودش را از کشتی بیگل به دریا بیاندازد. داروین در این مورد یک سر و گردن از هم عصرانش جلوتر بود.
@LiberalScientists
اما باز هم این پرسش به ذهن می‌آید، حتی اگر چنین نبود، چه تاثیری در درست بودن یا نادرست بودن نظریه‌ی انتخاب طبیعی داشت؟ توماس جفرسون و جورج واشنگتن صاحب برده بودند؛ آلبرت انیشتین و مهندس گاندی شوهران و پدران خوبی نبودند. این فهرست همچنان ادامه می‌یابد. همه‌ی ما کاستی‌های خودمان را داریم و محدود به زمانه‌ی خود هستیم. آیا عادلانه است که با استانداردهای نامعلوم آینده در موردمان قضاوت شود؟ بی‌تردید برخی از هنجارهای دوران کنونی ما، از دید نسل‌های آینده، نامتمدنانه و بدوی به نظر خواهند رسید- برای نمونه شاید پافشاری بر اینکه کودکان و حتی نوزادان باید در تنهایی بخوابند نه در کنار والدین شان، یا هیجان‌های شورانگیز میهن‌پرستی به عنوان وسیله‌ای برای به دست آوردن تایید مردم و رسیدن به پست‌های سیاسی مهم؛ یا تشویق رشوه و تباهی به عنوان راهی برای گذران زندگی؛ یا نگهداری جانوران خانگی؛ یا خوردن جانوران و نگهداری شامپانزه‌ها در قفس؛ یا جرم دانستن استفاده از داروهای شادی‌آور توسط بزرگسالان؛ یا اینکه فرزندانمان را بی مسئولیت و ناآگاه بار بیاوریم.
@LiberalScientists

🐒🐁🧠میمون ها و موش ها و اینکه چرا عشق رنگ می بازد.

▪️از برخی جهات مطالعه موش ها نسبت به انسان ها آسان تر است. دانشمندان می توانند بدون نگرانی بابت مسایل اخلاق پزشکی درباره موش ها تحقیق کنند. آنها برای بررسی این نکته که آیا غذا نیز می تواند مانند دارو سبب تحریک ترشح دوپامین شود یا نه، برای تحریک نورونهای ترشح کننده دوپامین الکترودهایی را در مغز موش ها جاسازی کردند. موش ها را در قفس هایی مجهز به کانال هایی برای پرتاب گلوله های غذا جای دادند. با پرتاب اولین گلوله مواد غذایی دیدند که سیستم دوپامین مغز موش های فعال شد. پس نتیجه مثبت بود! یعنی پاداش های طبیعی نیز می توانستند مانند کوکائین و داروهای اعتیاد آور مشابه آن فعالیت دوپامین را تحریک کنند.

◾️در مرحله بعد آزمایش را مختصری تغییر دادند. آنها روزهای متوالی حین انداختن گلوله مواد غذایی به درون قفس به بررسی و پایش موشها پرداختند، موش ها مثل سابق غذاها را می خوردند و پیدا بود که لذت می برند. اما فعالیت سیستم دوپامین آنها متوقف شده بود.
چرا با وجودی که تحریک ادامه داشت سیستم
دوپامین آنها دیگر فعال نبود؟ پاسخ با مطالعه ای با شرکت میمون و چراغ معلوم شد.

◼️ولفرام شولتز یکی از محققان پیشرو در عرصه تحقیق پیرامون دوپامین است.، او
زمانی که استاد فيزیولوژی اعصاب دانشگاه فرایبورگ سويس بود به مطالعه نقش دوپامین در زمینه یادگیری علاقه یافت و الکترودهای کوچکی در بخشی از میمون ماکاک که محل تجمع سلول های ترشح کننده دوپامین بود، جاسازی کرد. سپس میمون ها را در دستگاهی دارای دو چراغ و دو جعبه قرار داد. هر از گاهی یکی چراغ ها روشن می شد. روشن شدن یکی از چراغ ها به این معنی بود که در جعبه سمت راست غذا وجود دارد. روشن شدن چراغ دیگر نشان می داد در جعبه سمت چپ غذا وجود دارد
مدتی طول کشید تا میمون ها به این نکته پی بردند.در ابتدا آن ها در جعبه ها را بطور تصادفی باز می کردند و در نیمی از موارد غذا را می یافتند و وقتی موفق می شدند سلول های دوپانینی مغزشان مثل موش ها فعال می شد.
کمی بعد میمون ها به مفهوم سیگنال ها پی بردند و با هربار روشن شدن چراغ جعبه محتوای غذا را بلافاصله پیدا می کردند. به این ترتیب زمان فعال شدن سلول های دوپانینی از لحظه کشف غذا به لحظه روشن شدن چراغ تغییر یافت، چرا؟

⬛️روشن شدن چراغ ابتدا اهمیتی نداشت. اما وقتی میمون ها فهمیدند که روشن شدن چراغ به معنی رسیدن به غذاست «تعجب» آن ها از زمان دریافت غذا به لحظه ای منتقل شد که چراغ روشن می شد. اینجا بود که معلوم شد فعالیت دوپامین فقط شاخص لذت نیست بلکه فعالیت دوپامین نوعی واکنش در برابر پیشامدهای شگفتی زا و رویدادهای محتمل و پیش بینی هاست.

🔳انسان ها نیز در برابر وقایعی که با بروز تعجب و شگفتی همراهند دچار افزایش ترشح دوپامین می شوند .
مثلا دریافت پیامی از جانب کسی که دوسش دارند با دیدن نشانه دریافت پیام روی گوشی از خود می پرسند؛( محتوی پیام چیست؟) یا رسیدن نامه ای الکترونیک از جانب دوستی که سال هست او را نادیده اند. (از خرد می پرسند مگر اتفاقی افتاده؟) یا اگر در پی ایجاد رابطه عاطفی باشند ملاقات با فردی جذاب کنار میزی چوبی در کافه ای قدیمی به خود می گویند. (بگذار ببینم چه می شود!). اما وقتی این رویدادها تکرار می شوند و دیگر تازگی ندارند نمی توانند موجب افزایش ترشح دوپامین شوند و دیگر یک پیام دلخواه با نامهای طولانی با میزی جذاب تر نمی تواند آن حجم قبلی ترشح دوپامین را ایجاد کند.

▫️این ایده ساده می تواند پاسخ علمی مناسبی برای آن سوال قدیمی باشد: چرا عشق با گذشت زمان رنگ می بازد و سستی می گیرد؟
مغز انسان طوری طراحی شده که شیفته امور غیر منتظره و چشم به راه امور آینده باشد. آینده ای که آبستن رویدادهای هیجان انگیز بسیار است. اما وقتی همه چیز عادی و روزمره شود و هیجان عاری باشد، مغز به مسایل جدیدتر گرایش می یابد.

#برشی_از_فصل_اول
#دوپامین_ملکولی_با_خواص_شگفت_انگیز🐝
#دانیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ
#دکتر_محمد_اسماعیل_فلزی

@LiberalScientists

برشی از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
ترجمه‌ی رضا شعبانی
1️⃣
در سال ۱۹۶۷، دانشمندان بریتانیایی سرچشمه‌ی رادیویی قدرتمند‌تر و نزدیک‌تری را شناسایی کردند که با دقت خیره‌کننده‌ای روشن و خاموش می‌شد و دوره‌ی تناوبش تا ده‌رقم اعشار و حتی بیش‌تر، مقدار ثابتی بود. این سرچشمه چه بود؟ اولین حدس این بود که پیامی برای ما است یا ممکن است یک جهت‌یاب میان‌ستاره‌ای و یا زمان‌سنجی غول‌پیکر برای فضاپیماهایی باشد که در فضای میان ستارگان رفت‌و‌آمد می‌کنند. آن‌ها حتی در میان خودشان در دانشگاه کمبریج از عنوان کنایه‌آمیز ال. جی‌. ام- *۱ استفاده کردند -ال. جی. ام کوتاه‌شده‌ی عبارتی به معنای «مردان کوچک سبز رنگ» است.
@LiberalScientists
با این‌وجود، آن‌ها عاقل‌تر از همکارانشان در شوروی بودند. آن‌ها کنفرانس مطبوعاتی ترتیب ندادند. اندکی بعد آشکار شد آنچه که آن‌ها مشاهده کرده‌اند امروزه تپ‌اختر* نامیده می‌شود، در واقع اولین تپ‌اختری که کشف شده‌بود. خب تپ‌اختر چیست؟ تپ‌اختر آخرین مرحله‌ی زندگی ستاره‌ای پرجرم است، ستاره‌ای که ابعاد آن تا اندازه‌ی ابعاد یک شهر کاهش می‌یابد، تا جایی که دیگر ستاره‌ای باقی نمی‌ماند، نه به علت فشار گاز، نه در اثر تبهگنی الکترون‌ها بلکه به علت نیروی هسته‌ای. در واقع به مانند هسته‌ی اتمی می‌ماند که اندازه‌ی آن در حدود یک مایل و یا بیش‌تر است. از دیدگاه من این موجود دست‌کم به اندازه‌ی یک فانوس دریایی اما از نوع کهکشانی آن، شگفت می‌نماید. در حقیقت پاسخ به این پرسش که تپ‌اختر چیست باید بسیار شگفت باشد. اما نوعی تمدن فرازمینی نیست. چیز دیگریست: چیز دیگری که ذهن و چشم‌هایمان را باز می‌کند و نشان می‌دهد وجود چیزهای دور از حدس و گمان امکان‌پذیر است. آنتونی هویش* جایزه‌ی نوبل فیزیک را برای کشف تپ‌اخترها دریافت کرد.
@LiberalScientists
پروژه‌ی آزمایشی اوزما* (اولین جست‌وجوی رادیویی برای موجودات هوشمند فرازمینی)، جامعه‌ی نجوم دانشگاه هاروارد، برنامه‌ی متا* (جست‌وجوی چندلایه‌ای هوش فرازمینی)، برنامه‌ی جست‌وجوی دانشگاه دولتی اوهایو، پروژه‌ی سرندیپ دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و بسیاری گروه‌های دیگر همگی سیگنال‌های غیرعادی از فضا کشف کردند که هیجان زیادی به بار آورد و قلب‌هایی را به تپیدن واداشت. برای مدتی محدود گمان کردیم که واقعا سیگنال‌هایی از هوش فرازمینی ورای سامانه‌ی خورشیدی دریافت کرده‌ایم. در حقیقت حتی کوچک‌ترین ایده‌ای هم در توضیح وجود آن‌ها نداشتیم زیرا این سیگنال‌ها دیگر تکرار نشدند. تنها لحظاتی بعد، یا شاید هم روز بعد و یا سال‌ها بعد همان تلسکوپ را به همان نقطه در آسمان با همان فرکانس، همان پهنای باند، همان پولاریزیشن و دیگر ویژگی‌های مشابه تنظیم کردند اما دیگر چیزی دریافت نشد. نمی‌توانید نتیجه‌گیری کنید چه رسد به آنکه اعلام کنید از طرف بیگانگان است. ممکن‌است موج الکترومغناطیسی ایجاد‌شده از افت‌و‌خیز آماری باشد، یا کاستی‌های یک آشکارساز باشد، یا یک فضاپیمای (زمینی)، یا یک هواپیمای نظامی که در حال پرواز باشد که از کانال‌هایی که قرار بوده است برای جست‌وجوی رادیوتلسکوپ‌ها خالی بماند، استفاده کرده است. ممکن است سرچشمه‌ی سیگنال، کلید باز و بسته کردن گاراژ باشد که در آن سوی خیابان روشن است، یا آنکه ایستگاهی رادیویی صدها کیلومتر دورتر باشد. احتمالات بسیاری وجود دارد. شما باید همه‌ی گزینه‌ها را بنا بر روش قاعده‌مندی بررسی کنید، و ببینید کدام یک در حقیقت می‌تواند از لیست احتمالات حذف شود. نمی‌توانید با اطمینان اعلام کنید منسوب به بیگانگان فضایی است وقتی تنها مدرک پیش رویتان سیگنال مبهمی است که تکرار هم نمی‌شود.
@LiberalScientists

برشی از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
ترجمه‌ی رضا شعبانی
2️⃣
و اگر این سیگنال تکرار شود، آیا می‌توانید آن را رسانه‌ای کنید و به‌طور رسمی به مردم اعلام کنید؟ خیر، نمی‌توانید. ممکن‌ است کسی شما را دست انداخته‌باشد. ممکن است چیزی مربوط به سیستم آشکارسازتان باشد و شما به اندازه‌ی کافی باهوش نبوده‌اید که آن را تشخیص دهید. ممکن‌ است سرچشمه اخترفیزیکی ناشناسی داشته‌باشد. به‌جای آن بهتر است با دانشمندان در رصدخانه‌های دیگری تماس بگیرید و به آن‌ها بگویید در این نقطه‌ی ویژه از آسمان، هنگامی که فرکانس و بیس‌باند و دیگر مشخصات را روی اندازه‌های معینی تنظیم کنید، چنان‌که به‌نظر می‌رسد می‌توانید چیز جالبی دریافت کنید. از آن‌ها بخواهید اگر ممکن است بررسی کنند که آیا این قابل تایید است؟ تنها در صورتی‌که چندین شاهد مستقل -که همگی از طبیعتِ پیچیده‌ی اشتباه‌پذیرِ شاهدان به اندازه‌ی کافی آگاه باشند- همان داده‌ها را از همان نقطه‌ی ویژه در آسمان دریافت کنند، می‌توانید این فرض را که پیامی از موجودات فضایی به دستتان رسیده‌است، جدی بگیرید.
@LiberalScientists
در این موارد، نوعی نظم و ترتیب مشخص نیاز است. هرگاه چیزی را بیابیم که نخست برایمان قابل فهم نباشد، نمی‌توانیم برویم و فریاد بزنیم «مردان کوچک سبزرنگ» یافته‌ایم، چراکه اگر آشکار شود حقیقت چیز دیگریست، جلوه‌ی بسیار احمقانه‌ای از ما خواهد ساخت -درست مثل آنچه کیهان‌شناسان شوروری در مورد سی. تی. اِی- ۱۰۲ انجام دادند. هنگامی که گمانه‌های بسیاری وجود داشته‌باشد نیاز است که احتیاط بیش‌تری به خرج دهیم. هیچ‌چیز ما را مجبور نمی‌کند که پیش از دسترسی به شواهد بیش‌تر، باورمان را شکل دهیم.
@LiberalScientists
بارها از من پرسیده‌اند:«آیا به وجود هوش فرازمینی باور دارید؟ من استدلال رایجی را ارایه می‌دهم -جاهای بسیاری خارج از زمین وجود دارد، مولکول‌های لازم برای زندگی در همه جا حضور دارند، من واژه‌ی میلیارد و مانند آن را به کار می‌برم. سپس می‌گویم برای من شگفتی‌آفرین خواهدبود اگر موجودات هوشمند فرازمینی وجود نداشته‌باشند، اما همچنان گواه محکمی در تایید آن وجود ندارد.
در بسیاری موارد پرسش بعدی از من اینست که خودتان واقعا چه فکر می‌کنید؟
من هم می‌گویم: پاسخ من همان است که بیان کردم.
بله متوجه‌ام، اما احساس درونی شما چیست؟
اما من با قلبم نمی‌اندیشم. اگر من به‌طور جدی می‌خواهم سازوکار جهان هستی را بدانم اندیشیدن با هر چیزی غیر از مغزم، هر اندازه هم وسوسه‌انگیز باشد، مرا به بیراهه می‌برد. به راستی می‌گویم، ایرادی ندارد قضاوت را به تاخیر بیندازیم تا آن‌که شواهد کافی برای قضاوت در دسترس قرار بگیرد.
@LiberalScientists
خرسند می‌شدم اگر طرفداران بشقاب‌پرنده‌ها و فرضیه‌ی آدم‌ربایی بیگانگان درست می‌گفتند و شواهد واقعی زندگی فرازمینی همین دم در دسترس بود تا آن‌ها را بررسی کنیم. اما آن‌ها از ما نمی‌خواهند که آن را براساس ایمان قلبی بپذیریم. آن‌ها از ما می‌خواهند محکم بودن شواهدشان را بپذیریم و باور کنیم. البته این وظیفه‌ی ماست که شواهد مورد ادعای آن‌ها را موشکافانه بررسی کنیم دست‌ِکم به همان اندازه که کیهان‌شناسان سیگنال‌های رادیویی دریافت‌شده را با دقت بررسی می‌کنند.
@LiberalScientists

برشی از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
ترجمه‌ی رضا شعبانی
3️⃣
ادعایی که به صورت حکایت ارایه می‌شود -مهم نیست که چه اندازه صادقانه بیان شود، یا احساساتمان را برانگیزد، یا شهروندانی گواهی دهند که سرمشق زندگی‌شان بوده‌است- نقش پررنگی در بررسی این پرسش مهم ندارد. همانند موارد یوفو که پیش از این به آن اشاره کردیم، آنچه روایت می‌شود از خطاهای شناخته‌شده مستثنی نیست. نمی‌توان این را به منزله‌ی انتقادی شخصی از کسانی که می‌گویند ربوده شده‌اند یا کسانی که آن‌ها را درمان می‌کنند در نظر گرفت. تلاشی برای نکوهش و یا خوار کردن ارائه دهندگان این شواهد نیست.*
---------
*نمی‌توان به سادگی آن‌ها را شواهد بنامیم، زیرا فهمیدن اینکه شاهد چیزی بوده‌اند (یا دست کم، چیزی خارج از ذهنشان) یا خیر موضوع اصلی مورد پرسش است. نباید آن را چشم‌پوشی گستاخانه از شهادتی تاثیرگذار بدانیم. آن را باید پاسخی ناخواسته به اشتباه‌پذیر بودن انسان دانست.
---------
@LiberalScientists
اگر هر نیروی خارق‌العاده‌ای به موجودات فضایی نسبت داده شود -به این دلیل که فناوری آن‌ها بسیار پیشرفته است- آنگاه می‌توانیم هر گونه دشواری، ناسازگاری یا هر چیز غیر معقولی را توضیح دهیم. به عنوان مثال، یک یوفو شناس آکادمیک می‌گوید ربوده‌شدگان و رباینده‌ها در طول مدت ربوده شدن نامریی می‌شوند (البته نه از دید یکدیگر) ؛و به همین علت همسایگان متوجه [فرآیند ربوده شدن] نمی‌شوند. چنین فرضیه‌هایی می‌تواند هر چیزی را توضیح دهد و بنابراین در حقیقت هیچ‌چیز را توضیح نمی‌دهد.
@LiberalScientists
روند بازجویی در اداره‌های پلیس امریکا نه بر اساس حکایت‌ها و روایت‌ها بلکه بر شواهد متمرکز است. محاکمه ساحره‌ها در اروپای قرون وسطی به ما یادآوری می‌کند، افراد مظنون ممکن است در طول بازجویی مورد تهدید قرار بگیرند؛ ممکن است به جنایاتی که مرتکب نشده‌اند اعتراف کنند؛ شاهدان عینی ممکن است اشتباه کنند. این موضوع پایه‌ی اصلی بسیاری از داستان‌های جنایی است. اما شواهد واقعی که ساختگی نباشند -خاکستر مواد سوخته، اثر انگشت، نمونه‌های دی ان ای، رد پاها، موهای زیر ناخن‌های قربانی در حال جست‌و‌خیز - اهمیت بسیار دارند. محققان اداره‌های آگاهی روشی بسیار مشابه به روش علمی و همان استدلال‌ها را به‌کار می‌بندند. بنابراین در موارد مربوط به یوفوها و بیگانگان رباینده، منصفانه است اگر بپرسیم: شواهد چیست؟ شواهد فیزیکی که به نتیجه‌گیری‌های متفاوت رهنمون نکنند؛ داده‌هایی که هیات‌منصفه‌ی بی‌طرف را متقاعد کند.
@LiberalScientists
برخی از علاقه‌مندان به یوفوها استدلال می‌کنند هزاران مورد می‌توان یافت که یوفوها به زمین نشسته و زمین را در نقطه‌ی فرود «دچار آشفتگی» کرده‌اند، آیا این گواه کافی نیست؟ خیر کافی نیست چرا که راه‌های گوناگونی علاوه بر فرود یوفوهای فرازمینی وجود دارد که می‌توان این آشفتگی‌ها را ایجاد کرد -به عنوان نمونه انسانی بیل در دست، یک راه ساده است که به ذهن می‌آید. یکی از یوفو شناسان مرا به دلیل نادیده گرفتن ۴۴۰۰ ردپای فیزیکی که از ۶۵ کشور جمع‌آوری شده‌است سرزنش می‌کند. اما تا جایی که می‌دانم، حتی یکی از این موارد در یک مجله علمی فیزیک، شیمی، متالوژی، مهندسی خاک که مقاله‌ها مورد بازبینی قرار می‌گیرند چاپ نشده است که نتایج آن نشان دهد این «ردپاها» ممکن نیست توسط انسان ایجاد شده باشند. در مقایسه با حلقه‌های کشتزار، می‌توان گفت این نیز حقه‌ای آشکار است.
@LiberalScientists
به‌همین‌ترتیب، نه تنها عکس‌ها را می‌توان به راحتی جعل کرد، بلکه تعداد زیادی از عکس‌های منسوب به یوفوها بی‌تردید، ساختگی بوده‌اند. برخی علاقه‌مندان به یوفوها شب‌های پی‌در‌پی به مناطق گوناگون می‌روند و آسمان را برای یافتن لکه‌های نور جست‌وجو می‌کنند. هر بار که یکی از آن‌ها را ببینند چراغ‌قوه‌هایشان را روشن می‌کنند. ادعا می‌کنند نوری در پاسخ به آنچه می‌تابند دریافت می‌کنند. بله شاید راست بگویند. اما هواپیماهایی که در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند می‌توانند منبع نور باشند و بعنوان نمونه خلبان اگر در زاویه‌ی مناسب باشد می‌تواند در پاسخ، نور چراغش را خاموش و روشن کند. هیچ یک از این‌ها را نمی‌توان یک گواه ناب به‌شمار آورد.
@LiberalScientists