بسیاری از نقدهای شایسته‌ی و درست به طالع‌بینی می‌تواند در جمله‌هایی کوتاه به این‌صورت خلاصه شود: برای نمونه، در پذیرش دقیق بودن نقطه اعتدال شب و روز برای اعلام دوران آکاریوس و انکار دقت در نقطه اعتدال شب و روز در گفتن زایچه؛ نادیده گرفتن شکست نور در اتمسفر؛ فهرستی از اجرام آسمانی تاثیرگذار که فقط شامل آنهایی است که بدون تلسکوپ دیده می‌شوند، اجسامی که در قرن دوم برای بطلمیوس شناخته شده بود، و نادیده می‌گیرد آن همه اجرام آسمانی که از آن هنگام تاکنون شناسایی شده‌اند (آیا طالع‌بینی بر اساس سیارک‌های نزدیک به زمین دانشی ارائه می‌دهد؟)؛ مقررات ناسازگار برای اطلاعات دقیق در مورد زمان نسبت به عرض و طول جغرافیایی محل تولد؛ شکست طالع‌بینی در آزمون دوقلوهای همسان؛ تفاوت عمده زایچه‌های پیشگویی شده توسط چند طالع‌بین در مورد مجموعه اطلاعات یکسان از تولد؛ و نبودن ارتباط اثبات شده بین زایچه و آزمون‌های روان‌شناختی همچون ام. ام. پی. آی*.
@LiberalScientists
چیزی که من آن را مهر تایید میزنم بیانیه‌ای است که انگاره‌های اساسی باورهای طالع‌بینان را توصیف و رد می‌کند. چنین بیانیه‌هایی به مراتب قانع کننده‌تر است از آنچه در واقعیت منتشر شد و همه جا رواج یافت. اما طالع‌بینی که چیزی بیش از چهارهزار سال با ما بوده است، به نظر می‌رسد امروزه بیشتر از همیشه مورد توجه است. دست کم یک‌چهارم آمریکایی‌ها بنا بر نظرسنجی‌ها به طالع‌بینی «ایمان دارند». یک‌سوم آنها گمان می‌کنند طالع‌بینی بر پایه‌ی نشانه‌های خورشیدی، موضوعی علمی است. شمار کودکان دبستانی که به طالع‌بینی باور دارند در بازه‌ی زمانی بین ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ از چهل‌درصد به پنجاه‌و‌نه‌درصد فزونی یافته است. در ایالات متحده نسبت طالع‌بینان به ستاره‌شناسان شاید چیزی نزدیک به ده‌برابر باشد. در فرانسه جمعیت طالع‌بینان از روحانیون کلیسای کاتولیک بیشتر است. مردود دانستن خشک و لجوجانه از سوی جامعه دانشمندان به آن عطش جامعه شناختی پاسخی نمی‌دهد؛ عطشی که طالع بینان آن را پاسخ می‌دهند و علم تجربی به ان توجه نمی‌کند.
@LiberalScientists
همانطور که تلاش کردم بر ان تاکید کنم، در هسته‌ی اصلی علم تجربی تعادلی بنیادین میان دو رویکرد به ظاهر ناسازگار وجود دارد -آغوش باز در مقابل اندیشه‌های نو، هر اندازه هم که شگفت و دور از ذهن باشند، و سرسخت‌ترین موشکافی‌ها همراه با تردید در مورد هر اندیشه‌ای، چه کهنه و چه نو باشد. اینگونه است که حقایق شگرف از چرندیات گمراه کننده جدا می‌شو د. فعالیت‌های بهم پیوسته‌ی نوآورانه اندیشیدن و تردید نگری، با همکاری هم گام‌های ما را بر راه درست نگاه می‌دارد. گرچه باید گفت کشمکش‌هایی بین این دو رویکرد به ظاهر ناسازگار وجود دارد.
@LiberalScientists
این ادعا را در نظر بگیرید: همچنان که راه می‌روم زمان، -آنگونه که ساعت مچی من یا فرایند پیر شدن من نشان می‌هد- کند‌تر می‌شود. همچنین، طول بدن من در راستای حرکت کوتاهتر می‌شود. افزون بر آن، جرم بدنم افزایش می‌یابد. چه کسی تاکنون چنین چیزی را تجربه کرده است؟ آسان است که بی‌درنگ آن را نادیده بگیریم. نمونه‌ی دیگری را در نظر بگیرید: ماده و پادماده در همه حال در سراسر هستی، از هیچ با یکباره پدید می‌آیند. مورد دیگر: در هر بازه‌ی زمانی بسیار طولانی یک بار اتومبیل شما خودبه‌خود از میان آجرهای دیوار گاراژ‌تان عبور می‌کند و روز بعد آن را در خیابان می‌یابید. همه‌ی اینها مسخره به نظر می‌رسند. اما مورد نخست یکی از نتایج نظریه نسبیت خاص است، و دو مورد دیگر پیامدهای مکانیک کوانتومی هستند (افت و خیز خلا و تونل زنی کوانتومی* نامیده می‌شوند). خوشتان بیاید یا نیاید، دنیا اینگونه کار می‌کند. اگر همچنان آن را خنده‌دار می‌دانید، تا ابد خودتان را از درک دانش در مورد قوانین حاکم بر هستی محروم کرده‌اید.
--------------
پانویس: میانگین بازه‌ی زمانی به ازای هر جهش خودبه خودی بسیار بزرگتر از سن جهان از آغاز مهبانگ است. اما هر اندازه هم که دور از ذهن باشد بنا بر اصول مکانیک کوانتومی شاید همین فردا روی دهد.
--------------
اگر فقط شک‌گرا باشید، آنگاه هیچ اندیشه یا پنداری را به ذهن خود راه نمی‌دهید. هیچ چیز یاد نمی‌گیرید. خرقه پوش گوشه‌گیری می‌شوید که متقاعد شده است هستی با قوانین احمقانه‌ای کار می‌کند. (روشن است که داده‌های بسیاری گمانه‌های شما را پشتیبانی می‌کند). به این دلیل که کشف‌های تکان‌دهنده در مرزهای علم تجربی بسیار کمیاب هستند، تجربه بر ترشرویی شما مهر تایید می‌زند. اما گاه و بیگاه اندیشه‌ی تازه‌ای درست، حقیقی و جالب توجه از آب در می‌آید. اگر خوی شک گرایانه‌ی شما لجاجت آمیز و بدون انعطاف باشد، کشف‌های انقلابی در علم تجربی را یا انکار می‌کنید یا از آنها بیزار می‌شوید در هر صورت شما را از یادگیری و پیشروی باز می‌دارد. شک‌گرایی به تنهایی کافی نیست.
@LiberalScientists

اما علم تجربی به شک‌گرایی سختگیرانه نیاز دارد چرا که بخش گسترده‌ای از ایده‌ها در حقیقت نادرستند، و تنها راه جدا کردن گندم از خوشه‌ی آن آزمایش و واکاوی منتقدانه است. اگر ذهنتان آنچنان باز باشد که هر ایده‌ای را بپذیرید و حتی اندکی خوی شک‌گرایی نداشته باشید، آنگاه نمی‌توانید تفاوت پندارهای نویدبخش را از گمانه‌های بی‌ارزش دریابید. پذیرش ناسنجیده‌ی همه‌ی مفاهیم، پندارها و فرضیه‌ها به مانند آن است که هیچ چیز نمی‌دانید. زیرا اندیشه‌ها می‌توانند با یک دیگر ناسازگار باشند؛ تنها با تردید انگاری موشکافانه می‌توان آنها را از هم جدا کرد. برخی اندیشه‌ها به برخی دیگر برتری دارند.
@LiberalScientists
در هم آمیختن دوراندیشانه‌ی این دو شیوه‌ی اندیشیدن، در کارآمدی روش علمی نقش اساسی دارد. دانشمندان زبردست هر دو را با هم انجام می‌دهند. در درون ذهنشان با خود سخن می‌گویند، بسیاری از ایده‌های نو را به طور اساسی سبک و سنگین می‌کنند. بسیاری از این ایده‌ها هرگز به بیرون ذهنشان راه نمی‌یابند. تنها آنچه که با سرسختی از صافی ذهنشان بیرون آید می‌تواند به گوش دیگر دانشمندان و جامعه‌ی علمی برسد و به چالش کشیده شود.
@LiberalScientists
به دلیل این خودانتقادگری سختگیرانه‌ی دوسویه، و وابستگی شایسته به آزمایش به عنوان معیار داوری میان فرضیه‌های رقیب، بسیاری از دانشمندان تمایل دارند هنگامی که گمانه‌های جنون آمیز سر بر می‌آورند از بیان احساس شگفتی خود خودداری کنند. این موضوع مایه تاسف است، چرا که این لحظات سرور انگیز نایاب، تقلا‌های علمی را از دست نیافتنی بودن می‌رهاند و ویژگی‌های انسانی را در آن می‌گنجاند.
@LiberalScientists
هیچکس نمی‌تواند سراپا شک‌گرا باشد و یا ذهنش به روی هر چیز باز باشد. ناچاریم مرزی برای آن تعیین کنیم... تردید نگری سرسختانه و موشکافانه همراه با مسئولیت پذیری، به شیوه‌ی اندیشیدن خردمندانه‌ای نیاز دارد که با سخت کوشی به دست می‌آید. خوش باوری -گمان می‌کنم واژه‌ی بهتر در اینجا «روشن ذهن» یا «کنجکاو» باشد- نیز به آسانی به دست نمی‌آید. اگر به راستی می‌خواهیم آغوشمان به پذیرش ایده‌های جنون آمیز در علم فیزیک یا جامعه شناسی یا هر چیز دیگری باز باشد، ناچاریم در مورد آن‌ها بیاموزیم. معنایی ندارد آغوشمان به چیزی که نمی‌فهمیم باز باشد.
@LiberalScientists
شک گرایی و کنجکاوی مهارت‌هایی هستند که به تمرین و پشتکار نیاز دارند. همراهی آهنگین آنها در ذهن هر کودک دبستانی باید هدف بنیادین آموزش همگانی باشد. دوست دارم چنین تصویر خوش و خرمی را در رسانه ها، به ویژه در تلویزیون ببینم که اعضای آن مانند یک خانواده با هم همکاری می‌کنند: جامعه‌ای از افراد که به درستی کار یکدیگر را تکمیل کنند- سرشار از کنجکاوی باشند، آغوششان را سخاوتمندانه به هر اندیشه‌ای باز کنند، هیچ چیز را نادیده نگیرند مگر آنکه دلیل مناسبی بیابند، اما سرشت دیگری همگام با آن داشته باشند که استانداردهای سختگیرانه‌ای از شواهد را طلب کنند؛ و این استانداردها باید دست کم در مورد آنچه برایشان ستایش برانگیز است به همان اندازه که در مورد آنچه وسوسه می‌شوند به آسانی کنار بگذارند، سختگیرانه باشد.
@LiberalScientists

تکیه بر استدلال به تنهایی برای کشف حقیقت موضوعی که به تازگی با آن روبه‌رو شده‌باشیم، بسنده نیست چرا که لطافت و ظرافت طبیعت همواره فراتر از لطافت و باریک‌بینی هر استدلالی است.
فرانسیس بیکن
Argumentation cannot suffice for the discovery of new work, since the subtlety of Nature is greater many times than the subtlety of argument.
Francis Bacon

@LiberalScientists

مایک جٓگِر ، جورج کوستانزا و مسئله ارضا
@LiberalScientists
💞وقتی مایک جگر در سال ۱۹۶۵ نخستین ترانه اش را باعنوان «چرا راضی نیستم !» خواند ، شاید نمی‌دانست درونمایه این ترانه بازگو کننده سرنوشت خودِ اوست ، جگر در سال ۲۰۱۳ باخبرنگاری که قصد داشت شرحی از زندگی او بنویسد مصاحبه کرد و طی آن گفت که با غریب ۴۰۰۰ زن در طول زندگی اش ارتباط داشته به عبارتی تقریبا هر ده روز یکبار با شریکی متفاوت بوده است.

💓توجه کنید که مایک خسته نشد و همچنان ادامه داد تا ۰۰۰ سرانجام در مورد چهارهزارم که توانست ارضا شود ، فریاد زد : «یافتم!» و احتمالا از آن لحظه به بعد نیز مایک تصمیم گرفت تا جان در بدن دارد به این راه ادامه دهد. سوال اینجاست ؛ برای رسیدن به ارضا بالاخره باید باچندنفر آشنا شویم🤔.
اگر شما هم در زمره «چهارهزارتایی ها» باشید با اطمینان می توان گفت دوپامین ها حداقل در زمینه ارتباط نقش خود را در زندگی شما بخوبی ایفا کرده است.

💕اولین شعار دوپامین اینست؛ «بیشتر✊» روی این حساب اگر جناب سر مایکل نیم قرن دیگر هم ارضا باشد به آن نمی‌رسد.
تصویری که او از ارضا دارد واقعی نیست. ارضا نوعی سرکاری و دنبال بازی است که توسط مولکولی بنام دوپامین که مایه عدم رضایت دائمی است به وجود می آیند. سامانه دوپامین هربار که عاشقی را به مسلخ می برد بلافاصله دنبال نفر بعد میگردد.

👀مایک تنها قربانی این راه نیست، حتی نمی توان گفت : او آدم غیرطبیعی است.
مایک فقط نسخه دیگری از یک بازیگر تلویزیون بنام جورج کوستانزا لیکن با اعتماد به نفس بیشتر است، جورج در نخستین اپیزود مجموعه ساینفلد عاشق شد و برای قرار گذاشتن با فرد محبوب خودش را به آب و آتش زد و اگر کارها طبق برنامه جلو می‌رفت می توانست نشان دهد که اگر آب داشته باشد 🏊‍♂ قابلی است . جورج به هر زنی بچشم یک شریک دلخواه نگاه میکرد، زنی کامل که می شد تا پایان عمر در کنارش بخوبی و خوشی زندگی کرد. اما همه کسانی که طرفدار این سریال بودند و آنرا دیده اند میدانند که داستان هربار چطور تمام میشد . جورج تا زمانی که از یک زن نامید نمیشد دیوانه او بود، اما وقتی از او نامید میشد تنها چیزی که میخواست پایان هرچه سریعتر رابطه و خلاصی بود.

💘جورج به حدی به هیجان دوپامینی ناشی از تعقیب و گریز ماجراهای عاطفی معتاد بود که یکبار بمدت سه ماه آزگار سعی کرد قید نامزدی زنی را که به هیچ قیمتی رهایش نمی کرد بزند، سرانجام وقتی نامزدش به دلیل لیس زدن های مکرر چسب سمی پاکت های دعوت مراسم عروسی شأن مُرد، جورج اصلا ناراحت نشد ، بلکه راحت شد و از شادی بال درآورد و با شور و شوق در پی داستان دیگری رفت.

🕶مایک و جورج شبیه هم هستند و نیز مثل همه ما! ما از هجوم عاطفه، تمرکز بر موضوع خاص، هیجان و ترس و شورو شوق نهفته در عشقی جدید لذت می‌بریم. تفاوت ما با مایک و جورج در این است که بیشتر ما در برهه ای از عمر خود سرانجام به این نکته پی می‌بریم که دوپامین دارد مارا سرکار می گذارد ، برخلاف جورج و مایک ما درک می کنیم که فلان زن زیبا یا آن مرد خوش تیپ بعدی هم نمی تواند دردی از ما دوا کند!🤕

#برشی_از_فصل_اول
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ

@LiberalScientists

هوشواره یا AI
برگرفته از کتاب 📚AI Superpowers
ترجمه 📝از امیر رحمانی
@LiberalScientists

ما انسان‌ها برای یافتن رابطه‌ی عِلّی بین دو پدیده، معمولا فقط به ویژگی‌های شاخصی که آن دو پدیده را به هم مرتبط می‌کنند توجه می‌کنیم. برای مثال می‌دانیم که اضافه وزن ممکن است منجر به بیماری دیابت شود و چاقی را یکی از علل بیماری دیابت می‌شناسیم.
اما سیستم‌های هوش مصنوعی (که از اینجا به بعد آن‌را هوش‌واره می‌نامیم) قادرند که نه تنها ویژگی‌های شاخص، بلکه هزاران ویژگی ظریف را نیز مد نظر قرار دهند که از چشمان انسان معمولی بدور می‌ماند.
چندی قبل اپلیکیشنی در چین به بازار آمده است که پس از نصب بر روی گوشی همراه، محتوای گوشی را بررسی کرده و سپس تصمیم می‌گیرد که آیا صاحب گوشی واجد شرایط است تا وام بانکی دریافت کند یا خیر.
این اپلیکیشن یک هوش‌واره است و با مقایسه محتوای تلفن هزاران متقاضی، خودش به مرور زمان و بدون دخالت هیچ انسانی می‌تواند رابطه‌ای بین محتوی تلفن و احتمال عدم بازپرداخت وام بانکی پیدا کند.
@LiberalScientists
برای مثال مشخص شد که این اپلیکیشن رابطه‌ای بین میزان شارژ باتری تلفن شخص متقاضی وام و احتمال عدم بازپرداخت وام یافته است.
شاید بپرسید که میزان شارژ باتری تلفن چه ارتباطی به بازپرداخت وام دارد، اما چنین پرسش‌هایی را نمی‌توان با روابط ساده‌ی علت و معلولی توضیح داد؛ و این یک محدودیت برای هوش‌واره نیست بلکه نشانه‌ی محدودیت‌های ذهن انسانی ما است که نمی‌تواند ارتباط‌های ظریف را که در بین انبوه داده‌ها مخفی شده‌اند بیابد و درک کند.

شرکت چینی که تکنولوژی فوق را عرضه کرده است در هر ماه حدود دو میلیون تقاضای وام را ارزیابی می‌کند و تعداد افرادی که وام را دریافت ولی بازپرداخت نکردند تا بحال کمتر از ده درصد بوده است که برای چنین سیستمی یک موفقیت شایان محسوب می‌شود.
@LiberalScientists

💑در بیشتر زوج ها وقتی عشق دوپامینی به عشق صمیمانه تبدیل میشود تعداد دفعات رابطه جنسی کاهش می یابد و این طبیعی است، چون ترشح اکسی توسین و وازوپرسین ترشح تستوسترون را سرکوب می کنند.

👩‍❤️‍👩 تستوسترون نیز رهاسازی اکسی توسین و وازوپرسین را سرکوب میکند ،لذا معلوم میشود که چرا مردانی که سطح تستوسترون خون آن ها بالاتر است تمایل کمتری به ازدواج دارند، به همین ترتیب در بدن مردان مجرد نیز تستوسترون بیشتری نسبت به مردان متاهل وجود دارد.همچنین اگر ازدواج مردی دچار تزلزل شود وازوپرسین خون او افت میکند و تستوسترون خون او بالا می رود.

آیا انسانها اصولاً به رابطه دراز مدت نیاز دارند⁉️
👨‍❤️‍👨شواهدی زیادی وجود دارد که میگوید پاسخ مثبت است ، باوجودی که داشتن شریک های متعدد از دیدگاه سطحی ممکن است جذاب باشد، اما بیشتر افراد سرانجام ترجیح میدهند فقط با یک نفر رابطه داشته باشند.

💏در یکی از مطالعات سازمان ملل معلوم شد که بیش از ۹۰ درصد زنان و مردان تا سن ۴۹ سالگی ازدواج میکنند هرچند انسان ها می توانند بدون عشق صمیمانه نیز زندگی کنند ، اما به هرحال بخش عمده ای از عمر خود را صرف رسیدن به عشق صمیمانه و حراست از آن می کنند .

👩‍❤️‍💋‍👩درک مسائل «اینجا و اکنون» به انسان امکان نیل به این هدف را میدهد با واسطه این درک می توانیم رضایت را درچیزهایی که داریم و در برابر ما هستند جستجو کنیم و نسبت به نداهایی که ما را بسوی نیازهای دیگر فرا می خوانند بی اعتنا بمانیم.
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#برشی_از_فصل_اول
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ

@LiberalScientists

🐜 مورچه‌ها، در کنار قارچ‌های اهلی شده، برای خود جانوران اهلی هم دارند. شته‌ها ـ که حشراتی سبز رنگ و شبیه به هم‌اند - تخصص زیادی در مکش شیره‌ی گیاهان یافته‌اند. آنها با مهارت زیادی شیره‌ی گیاه را می‌مکند، اما با همان مهارت قادر به هضم آن نیستند. نتیجه‌اش آن می‌شود که مایعی را دفع می‌کنند که تنها بخشی از مواد غذایی‌اش جذب شده است. این قطرات سرشار از مواد قندی که «عسلک» نام دارند با سرعت زیادی از بدن حشره خارج می شوند، که در برخی شته‌ها بیش از وزن بدن خود او در هر ساعت است. عسلک معمولا بر روی زمین می‌ریزد - که ممکن است همان غذای آسمانی «مائده» باشد که در کتاب عهد قدیم (تورات) نامش آمده است اما برخی از مورچه‌ها به محض خارج شدن عسلک از بدن شته آن را می‌گیرند. این مورچه‌ها با مالش دادن انتهای بدن شته‌ها، توسط شاخک‌ها و پاهای خود، آنها را می‌دوشند». شته‌ها هم به این کار جواب می دهند، و در برخی موارد ظاهراً قطرات عسلک را آنقدر نگه می‌دارند تا مورچه‌ای آنها را مالش دهد، و حتی اگر مورچه‌ای نباشد که بگیردش آن را (به درون) پس می‌کشند. برخی این پیشنهاد را مطرح کرده‌اند که بعضی شته‌ها پشت‌شان طوری تغییر کرده که شبیه به ظاهر مورچه به نظر رسیده و احساس شود، تا مورچه‌ها را بهتر جذب کنند. آنچه که شته‌ها از این رابطه به دست می‌آورند ظاهراً محافظت در برابر دشمنان طبیعی‌شان است. آنها، مثل گاوهای شیرده خود ما، زندگی تحت حمایتی را می‌گذرانند، و آن گونه‌هایی از شته‌ها که بیشتر اهلیِ مورچه‌ها شده‌اند مکانیسم‌های دفاعی معمول خود را از دست داده‌اند. در برخی موارد مورچه‌ها تخم‌های شته‌ها را به لانه‌های زیرزمینی خود برده، از آنها مراقبت می کنند، شته‌های نوزاد را تغذیه می‌کنند، و سرانجام وقتی آنها بزرگ شدند با ملاطفت آن‌ها را به زمین‌های چرای تحت حفاظت خود می‌برند.

📖#ژن_خودخواه
✍ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
فصل دهم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

از سوی ديگر، حتی ما جهان ميانه ای ها هم می توانيم ببينيم که يک گرداب "چيز"ی است که به قدر سنگ واقعيت دارد هرچند که ماده ی درون گرداب مدام در حال تغيير است. در صحرايی در تانزانيا، در سايه ی آتش فشان اُيدونوی لنگای که برای مردم ماسائی مقدس است، يک تل بزرگ از خاکستر هست. خاکستر اين تل حاصل آتش فشانی سال 1969 است که توسط باد جمع شده و شکل گرفته است. اما زيبايی اين تل اين است که حرکت می کند. کل اين تل در اثر وزش باد سالانه به قدر 17 متر جابجا کند. اين پديده را در اصطلاح علمی بارکان نامیده می شود. اما همواره شکل هلالی خود را حفظ می کند. چون با وزش باد، ذرات پايين تر به يال های تَل می روند و ذرات روی يال به درون شيب داخل هلال فرو می ريزند.

در واقع بارکان از موج هم چيز "واقعی" تری است. به نظر می رسد که موج در جهت افقی بر روی سطح دريا حرکت می کند، اما در واقع حرکت مولکول های آب عمودی است. به همين ترتيب، ممکن است به نظر برسد که امواج صوتی از دهان گوينده به گوش شنونده حرکت کنند، ولی در واقع مولکول های هوا چندان حرکتی نمی کنند، در آن صورت باد ايجاد می شود، نه صوت. استيو گراند يادآور می شود که ما بيشتر به موج می مانيم تا به "چيز"های صامت. او خوانندگان اش را فرامی خواند تا...

"به تجارب دوران کودکی تان بيانديشيد. می توانيد چيزهايی را به ياد بياوريد، چيزهايی را ببينيد، حس کنيد، و حتی ببوييد. آخر واقعاً آنجا بوده ايد، نه؟ در غير اين صورت چطور می توانيد آنها را به خاطر بياوريد؟ حتی يکی از اتم های فعلی بدن شما در زمان آن رخدادها جزو بدن تان نبوده است... ماده از جايی به جای ديگر حرکت می کند تا در نهايت موقتاً در بدن شما جمع می شود. پس هرجا که باشيد همان ماده ای نيستيد که بدن تان را تشکيل می دهد. اگر خواندن اين مطلب موجب نشده تا موهايتان سيخ شود، دوباره بخوانيدش، چون مهم است."

God Delusion
Richard Dawkins 2006

@LiberalScientists

چگونه زنده بمانیم⁉️
@LiberalScientists
📖خواستن یا آرزو از یک بخش قدیمی تکاملی مغز که در عمق جمجمه قرار دارد ناشی می‌شود، که ناحیه تگمنتال قدامی نامیده میشود. این بخش سرشار از دوپامین بوده و دراصل یکی از دو ناحیه اصلی ترشح کننده دوپامین مغز است.
سلول های این بخش مثل بیشتر سلول های مغزی دارای رشته های بلندی هستند که با عبور از مسیری پرپیچ و خم در مغز به هسته آکومبنس می رسند. وقتی این سلولهای دارای رشته های بلند فعال شوند دوپامین ترشح می‌کنند و آن را به هسته آکومبنس انتقال می‌دهند تا مایه تولید حس برانگیختگی شود نام علمی این مدار مسیر مزولیمبیک است ، اما به منظور رعایت سادگی می توان آن را مدار آرزوی دوپامین نامید.

📚هدف این مدار دوپامینی تقویت رفتارهایی است که منجر به افزایش شانس بقا و تولید مثل میشوند یا به زبان ساده تر در پیدا کردن جفت و غذا و غلبه بر رقیبان به موجود زنده کمک می کنند . مدار آرزو وقتی یک بشقاب پر از دونات را روی میز می بینیم فعال میشود. ربطی هم به این ندارد که در آن لحظه گرسنه باشیم یا نه.
فقط صرف حضور چیزی که از دیدگاه تکاملی برای حفظ بقا اهمیت داشته باشد می تواند آن را فعال کند.

📚یعنی بمحض آنکه چنین چیزی دیده شد اعم از اینکه فرد گرسنه باشد یا نه، مدار آرزو روشن می شود، این ماهیت دوپامین است که همیشه می خواهد مقدار بیشتری از هرچیز را به دست آورد و همواره به سوی آینده می نگرد. گرسنگی مسئله «اینجا و اکنون» است، اما دوپامین می گوید؛ «حتی اگر گرسنه هم نیستی برو جلو ، یک دونات بردار و بخور ، آنطوری شانس بیشتری برای زنده ماندن داری از کجا میدانی دوباره چه وقتی می توانی لقمه غذایی به چنگ بیاوری؟» این توجیه برای نیاکان باستانی ما که بخش عمده زندگی خود را در گرسنگی به سر می بردند قابل قبول بود.

📖برای یک ارگانیسم زیستی مهم ترین هدف زنده ماندن است، لذا سیستم دوپامین پیوسته در فکر زنده نگهداشتن ماست. این سیستم موجود زنده را به جستجوی غذا، سرپناه، جفت و سایر منابعی وادار می کند که امکان تکثیر و توالد به او می دهند . وقتی این سیستم چیزی که ارزش بالقوه دارد پیدا میکند به موجود زنده پیام می دهد حواست را جمع کن ، بیدار باش این خیلی اهمیت دارد .این پیام اغلب با حس آرزو و محتوای هیجانی همراه است خواستن ناشی از فعال شدن این سیستم انتخاب فرد نیست ، بلکه واکنش او دربرابر مسائلی است که با آنها روبرو است.

#برشی_از_فصل_دوم
#داروها
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ
@LiberalScientists

نادانی اغلب بیش از آگاهی، خودباوری را فزونی می‌دهد: افرادی که دانش ناچیزی دارند با اطمینان می‌گویند علم تجربی هرگز این یا آن مشکل را حل نخواهد کرد، اما آنها که دانش بسیار دارند چنین چیزی نمی‌گویند.
چارلز داروین*، مقدمه
تبار انسان* (۱۸۷۱)
@LiberalScientists

ignorance more frequently begets confidence than does knowledge: it is those who know little, and not those who know much, who so positively assert that this or that problem will never be solved by science.
Charles Darwin, Introduction,
The Descent of Man (1871)

@LiberalScientists

​​❈ روش علمی چیست؟

ما [دانشمندان] برای یافتن قانونی جدید در علم از روند مشخصی پیروی می‌کنیم. ابتدا حدس‌هایی می‌زنیم؛ سپس بر اساس این حدس‌ها [فرضیه‌ها] محاسبات و ارزیابی‌هایی انجام می‌دهیم تا نتایج آن را پیش‌بینی کنیم و بفهمیم بر چه پدیده یا اثری دلالت دارند؛ سپس نتایج این محاسبات و ارزیابی‌ها را با دنیای طبیعی مقایسه می‌کنیم؛ یعنی آن‌ها را به محک آزمایش و تجربه می‌گذاریم تا ببینیم آیا این ارزیابی‌ها با طبیعت همخوانی و تطابق دارند یا خیر. بسیاری از کسانی که دستی در علم ندارند، گمان می‌کنند حدس زدن کاری غیرعلمی است؛ ولی اصلا اینطور نیست. در واقع شـروع کار ما از همین نقطه است. اگر نتایج آزمایش‌های تجربی با محاسبات و پیش‌بینی‌ها همخوانی نداشته باشد، آن حدس [فرضیه] غلط است. مهم نیست فرضیه شما چقدر زیباست، مهم نیست خود شما چقدر باهوش هستید یا اینکه چه اسم و رسمی دارید، اگر نتایج تجربی با فرضیه شما ناهمخوان باشد، آن فرضیه غلط است. با این روش می‌توان غلط بودن هر فرضیه یا نظریه‌ای را مورد آزمون قرار داد. آیا می‌توان اثبات کرد فرضیه‌ای درست است؟ خیــر، اگــر فرضیه خوبی مطرح شد، محاسباتش انجام شد و از آزمون‌های تجربی سربلند بیرون آمد، به معنای اثبات درستی‌اش نیست. ما فقط نتوانستیم ثابت کنیم غلط است، فقط همین؛ چون ممکن است در آینده آزمایش‌های بیشتر و دقیق‌تری انجام شود و آن فرضیه را ابطال کند؛ بنابراین تنها نادرستی یک نظریه را می‌توان اثبات کرد.

نویسنده: ریچارد فاینمن
ترجمه: سپنتا نوروزیان

@Science4Lifee

#ریچارد_فاینمن #روش_علمی #معیار_علمی #فرضیه

نظریه‌پردازی پیش از دسترسی به داده‌های کافی، خطای بسیار بزرگی است. به جای آنکه نظریه را دستکاری کنیم تا با واقعیت سازگار شود ناخودآگاه تحریف واقعیت را آغاز می‌کنیم تا آنجا که با نظریه سازگار شود.
شرلوک هولمز
برگرفته از داستان رسوایی در بوهمیا، نوشته‌ی آرتور کانون دویل (۱۸۹۱)

http://t.me/ScientificSkepticism

It is a capital mistake to theorize before one has data. Insensibly one begins to twist facts to suit theories, instead of theories to suit facts.
Sherlock Holmes,
in Arthur Conan Doyle's
A Scandal in Bohemia (1891)

t.me/ScientificSkepticism

تقلیل گرایی در برابر رازباوری
برگرفته از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
t.me/ScientificSkepticism/370

بخش 1️⃣
علم ادعا می‌کند حتی در اصول برای کارهایی که می توانیم انجام دهیم، محدودیت‌هایی وجود دارد. چه کسی می‌گوید ما نمی‌توانیم سریع‌تر از نور حرکت کنیم؟ پیش‌تر این را در مورد سرعت صوت می‌گفتند، آیا چنین نیست؟ چه کسی ما را باز می‌دارد، اگر ابزاری بسیار نیرومند داشته باشیم که در یک آن، موقعیت و اندازه‌حرکت الکترون را اندازه‌گیری کند؟ اگر بسیار باهوش هستیم، چرا نباید بتوانیم ماشین همیشه در حرکت از نوع نخست (که انرژی بیشتری از مقدار ورودی آن تولید می‌کند)، یا از نوع دوم (که حرکت آن هیچ‌گاه کند نمی‌شود) بسازیم؟ چه کسی جرات می‌کند محدودیتی بر توانایی انسان بگذارد؟
http://t.me/ScientificSkepticism
در حقیقت، طبیعت این کار را می‌کند. بیانیه‌ی همه‌جانبه و بسیار کوتاه از قوانین طبیعت و شیوه‌ی سازوکار جهان فهرستی از این محدودیت‌ها را به‌راستی در خود دارد. شبه علم و خرافات آشکارا می‌خواهند هیچ‌گونه محدودیتی را در طبیعت به رسمیت نشناسند. به جای آن می‌گویند:«همه چیز امکان‌پذیر است» و یا برای ساختن چیزها نوید بودجه‌‌ی بی‌پایان می‌دهند، با این وجود، هواخواهان آنها بارها ناامید و گمراه شده‌اند.
http://t.me/ScientificSkepticism
گلایه‌ی همیشگی اینست که علم تجربی، ساده‌انگارانه است، همه چیز را ساده و پیش پا افتاده جلوه می‌دهد؛ به سادگی فرض می‌کند که در بیان سازوکار جهان سرانجام تنها چند قانون طبیعت وجود دارد -‌شاید حتی ساده‌ترین قوانین- که همه چیز را توضیح می‌دهد؛ ظرافت و زیبایی طبیعت، توضیح تمام بلورهای برف، شبکه‌های تار عنکبوت، کهکشان‌های مارپیچی و بینایی انسان، سرانجام به چنین قوانینی «کاهیده» می‌شود. به نظر می‌رسد «تقلیل گرایی» به اندازه‌ی کافی پیچیدگی‌های کیهان را ارج نمی‌نهد. به نظر برخی افراد آمیزه‌ای از خودخواهی و سست‌اندیشی یا تنبلی فکری است.
http://t.me/ScientificSkepticism
برای ایزاک نیوتون -که در ذهن منتقدان علم تطور شخصیت «یک بعدی نگر» است- این تصویر جهانی است که همانند ساعت دقیق کار می‌کند. حرکت منظم گردشی و پیش‌بینی‌پذیر سیاره‌ها پیرامون خورشید یا چرخش ماه به دور زمین با دقت بسیاری، با همان معادله‌ی دیفرانسیلی توصیف می‌شود که نوسان یک آونگ یا وزنه و فنر را پیش‌بینی می‌کند. امروزه ما گمان می‌کنیم در جایگاه بهتری قرار داریم و با دیده‌ی حقارت به مدل نیوتنی می‌نگریم که چنان دیدگاه محدودی داشت. اما در چارچوب محدودیت‌هایی پذیرفتنی، همان معادلات آهنگین که جهانی منظم و ساعت-گونه را توصیف می‌کنند، در واقع حرکت اجرام آسمانی را هم در سراسر هستی توضیح می‌دهد. این موضوع چیزی شگفت‌انگیز است نه آنکه نوعی همسانی پیشامدی باشد.
http://t.me/ScientificSkepticism
البته، در سامانه‌ی خورشیدی هیچ چرخ‌دنده‌ای وجود ندارد، و اجزای سازوکار ساعت-گونه‌ی گرانشی هم با یکدیگر در تماس نیستند. حرکت سیارات هم عموما پیچیده‌تر از حرکت آونگ و فنر است. همچنین، این مدل ساعت-گونه در شرایط خاصی ناکارآمد است: طی بازه‌ی زمانی بسیار بزرگ، کشش گرانشی سیاره‌های دور -کشش‌هایی که ممکن است برای چندین گردش، کاملا ناچیز به نظر برسند- بر هم انباشته می‌شوند و برخی از سیاره‌های کوچک ممکن است مسیر پیش‌بینی‌نشده‌ای را بپیمایند. با این وجود، چیزی مانند حرکت آشوبناک نیز در ساعت‌های آونگ‌دار شناسایی شده است؛ اگر میله‌ی آونگ از وضعیت عمودی بسیار منحرف شود، حرکتی ناجور و به هم ریخته دیده می‌شود. اما سامانه‌ی خورشیدی بهتر از هر ساعت مکانیکی کار می‌کند و زمان‌بندی آن دقیق‌تر است و تمام ایده‌ی اندازه‌گیری زمان از مشاهده‌ی حرکت خورشید و ستارگان به دست می‌آید.

واقعیت شگفت‌آور این است که ریاضیات یکسانی، هم حرکت سیاره‌ها و هم حرکت ساعت‌ها را به خوبی توصیف و پیش‌بینی می‌کند. می‌توانست اینگونه نباشد.ما آن را به جهان تحمیل نکرده‌ایم. این شیوه‌ی سازوکار جهان است. اگر این تقلیل‌گرایی نامیده می‌شود پس همین است و بس.

تا میانه‌های قرن بیستم، باور نیرومندی وجود داشت -‌در میان الهی‌دانان، فیلسوفان و بسیاری از زیست‌شناسان‌- که زندگی را نمی‌توان به قوانین فیزیک و شیمی «تقلیل» داد، اینکه «نیروی زندگی»، یا نوعی افزونه‌ی زندگی یا نوعی روح، اجسام زنده را به حرکت می‌اندازد. این روح، زندگی را به جریان می‌اندازد. برای ما غیرممکن بود که تصور کنیم اتم‌ها و مولکول‌ها می‌توانند پیچیدگی و ظرافت، شکل‌گیری و عملکرد موجود زنده را توضیح دهند. آیین‌ها و مذهب‌ها به این تعبیر رسیدند: خدا یا خدایان، زندگی و روح را در ماده‌ی بی‌جان دمیده‌اند. ژوزف پریستلی*، شیمی‌دان قرن هجدهم، تلاش کرد نیروی زندگی را بیابد. او وزن یک موش را درست پیش و پس از مرگش اندازه‌گیری کرد. وزن آنها یکسان بود. همه‌ی تلاش‌های از این دست شکست خورده‌اند. اگر چیزی مانند روح وجود داشته باشد، آشکار است هیچ وزنی ندارد، یعنی از ماده تشکیل نشده است.

بخش 2️⃣
با این وجود، حتی زیست‌شناسان مادی‌گرا نیز جانب احتیاط را رعایت می‌کنند؛ شاید، اگر حتی گیاه، جانوران، قارچ‌ها و میکروب‌ها روح نداشته باشند، هنوز برخی اصول ناشناخته‌ی علم تجربی لازم است آشکار شود تا بتوانیم ماهیت زنده‌بودن را درک کنیم. به عنوان نمونه، جِی. اس. هالدِین* (پدر جِی. اس. بی. هالدِین) فیزیولوژیست بریتانیایی در سال ۱۹۳۲ این پرسش را مطرح کرد:
چه نتیجه‌ی روشنی از نظريه‌ی مادی‌گرایانه‌ی توضیح حیات از... بهبودی بیماری‌ها و زخم‌ها می‌توان گرفت؟ هیچ چیز، جز آنکه این پدیده‌ها آنچنان پیچیده و شگفتی‌آورند که همچنان نمی‌توانیم آنها را درک کنیم. در مورد پدیده‌ی تولیدمثل نیز به همان اندازه درست است. با هیچ میزان از نیروی تخیل هم نمی‌توانیم سازوکاری ظریف و پیچیده بسازیم که بتواند مانند یک موجود زنده، خود را بی‌محدودیت بازتولید کند.

اما تنها چند دهه بعد، دانش ما در مورد ایمن‌شناسی و زیست‌شناسی مولکولی، رمز و رازهای رخنه‌ناپذیر را بسیار روشن کرد.
http://t.me/ScientificSkepticism
به خوبی به یاد می‌آورم وقتی که ساختار مولکولی دی. ان. اِی و سرشت کدهای ژنتیکی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای نخستین بار روشن شد، چگونه زیست‌شناسانی که کل بدن موجودات زنده را بررسی می‌کردند، پیروان علم نوپای زیست‌شناسی مولکولی را به دلیل گرایش به تقلیل‌گرایی، سرزنش کردند (برای نمونه، در این جمله:«آنها هرگز حتی نخواهند توانست یک کرم را از راه دی. ان. اِی آن بشناسند»). البته آشکار است که کاهش مفهوم همه چیز به «نیروی زندگی‌بخش»، چیزی کمتر از تقلیل‌گرایی نیست. اما اکنون روشن است که هر نوع از زندگی روی زمین، هریک از موجودات زنده، اطلاعاتی ژنتیکی در اسیدهای نوکلئیک* کدگذاری‌شده دارد و در اصل، همان کتابچه را برای اجرای فرمان‌های وراثتی به کار می‌گیرد. ما آموخته‌ایم چگونه این کدها را بخوانیم. همان چند ده مولکول آلی بارها در زیست‌شناسی برای انجام گستره‌ی وسیعی از عملکردها به کار می‌روند. ژن‌های مرتبط و ایجادکننده‌ی کیست و بافت‌های فیبری و سرطان سینه شناسایی شده‌اند. ۱.۸ میلیون ساختار پله مانند رشته‌های دی. ان. اِی باکتری هموفیلوس آنفلونزا*، که شامل ۱۷۴۳ ژن است، شناسایی و ترتیب‌بندی شده‌اند. عملکرد ویژه‌ی بسیاری از این ژن‌ها به زیبایی با جزییات فراوان آشکار شده است -از تولید و تا خوردن صدها مولکول پیچیده، تا محافظت در مقابل گرما و آنتی بیوتیک‌ها و افزایش نرخ جهش، برای ساخت نسخه‌های مشابه از باکتری همگی آشکار شده‌اند. بخش‌های بسیاری از ژنوم‌های* موجودات دیگر (از جمله کرم گرد با نام سینورابدیتیس الگانس*) در حال حاضر نقشه‌برداری شده‌اند. زیست‌شناسان مولکولی با تلاش جدی در حال شناسایی سه میلیارد نوکلئوتید هستند که تعیین می‌کند چگونه بدن یک انسان ساخته می‌شود. یک یا دو دهه‌ی دیگر، کارشان به پایان می‌رسد. (به هیچ روی، آشکار نیست که مزایای آن در پایان از خطرات آن بیشتر باشد.)
http://t.me/ScientificSkepticism

بخش 3️⃣
اکنون پیوستگی مناسبی میان فیزیک اتمی، شیمی مولکولی و مقدس‌ترین مقدسات، طبیعت تولیدمثل و وراثت، به وجود آمده است. هیچ اصل دیگر علمی نیاز نیست که به آن افزوده شود. به نظر می‌رسد شمار اندکی از واقعیت‌های ساده وجود دارد که می‌تواند برای درک پیچیدگی‌های شگرف و انواع گوناگون موجودات زنده کافی باشد. (ژنتیک مولکولی همچنین، می‌آموزد که هر موجود زنده ویژگی‌های یگانه‌ی خود را دارد.)
http://t.me/ScientificSkepticism
تقلیل‌گرایی حتی در زمینه‌ی فیزیک و شیمی کارایی بهتری دارد. در ادامه توضیح می‌دهیم که درآمیختگی پیش‌بینی‌نشده‌ای در شناخت ما از الکتریسیته، مغناطیس، نور و نسبیت وجود دارد که آنها را در قالب یک چارچوب گردهم می‌آورد. چندین قرن است که می‌دانیم قوانین نسبتا ساده‌ی انگشت‌شماری نه تنها می‌تواند به صورت عددی پدیده‌ها را توضیح دهد، بلکه حتی می‌تواند با دقت در مورد آنها پیش‌بینی کند و این قوانین نه فقط بر روی زمین، بلکه در سراسر هستی کارایی دارند.
http://t.me/ScientificSkepticism
ما می‌شنویم -به عنوان نمونه از الهدان لاندون گیلکی*، در کتاب خود، «طبیعت، واقعیت و تقدس» -‌این مفهوم که قوانین طبیعت در همه جا یکسان است، یک پیش‌فرض ساده است که توسط دانشمندان خطاکار و نفوذ اجتماعی آنها به جهان تحمیل شده است. او تمایل دارد انواع دیگری از دانش را هم در زمینه‌ی خودشان معتبر بداند به همان اندازه که علم تجربی در زمینه‌ی خودش معتبر است. اما نظم جهان یک فرض نیست؛ این یک واقعیت مشاهده شده است. ما نور اَبَرنواخترهای دوردست را به این دلیل دریافت می‌کنیم که قوانین الکترومغناطیس ده میلیارد سال نوری آن‌طرف‌تر هم همان است که اینجا می‌بینیم. طیف نور این ابرنواخترها را می‌توانیم شناسایی کنیم، زیرا همین عناصر شیمیایی در آنجا هم وجود دارند و اصول مکانیک کوانتومی در آنجا هم همان‌هایی است که اینجا می‌شناسیم. حرکت کهکشان‌ها به دور یکدیگر هم براساس مکانیک شناخته‌شده‌ی نیوتونی است. پدیده‌ی لنز گرانشی و چرخش تب‌اخترهای دوقلو نشان می‌دهد نسبیت عام در ژرفای کیهان هم برقرار است. ممکن بود در یک جهان زندگی کنیم که هر بخش آن قوانین خودش را داشته باشد، اما جهان کنونی ما چنین نیست. این واقعیت چیزی به غیر از احساس احترام و فروتنی را در ما برنمی‌انگیزاند.
http://t.me/ScientificSkepticism
ممکن بود در جهانی زندگی کنیم که در آن هیچ چیز را نمی‌توانستیم فقط از راه چند قانون ساده بشناسیم، به گونه‌ای که طبیعت آنچنان پیچیده باشد که درک آن فراتر از توانایی فهم ما باشد، یا به شکلی که قوانینی که در زمین می‌شناسیم در مریخ یا در ابرنواخترهای دوردست درست نباشند. اما شواهد -نه پیش‌فرض‌ها و تصورها- چیز دیگری را نشان می‌دهد. خوشبختانه، در جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم پیچیدگی بسیاری از چیزها به چند قانون ساده‌ی طبیعت، فروکاستنی است. در غیر این‌صورت توان آن را نداشتیم که جهان را با هوش خود بفهمیم.
http://t.me/ScientificSkepticism
البته، ممکن است در به کار بستن یک مجموعه‌ی فروکاستنی دچار خطا شویم. شاید جهان ویژگی‌هایی داشته باشد که براساس تمام آنچه ما می‌دانیم، نتوان به چند قانون ساده‌ی طبیعت تقلیل داد. اما باتوجه به یافته‌های چند قرن گذشته، احمقانه به نظر می‌رسد که با تقلیل‌گرایی مخالفت کنیم. این را نمی‌توانیم از کاستی‌های علم بدانیم بلکه باید یکی از دستاوردهای اساسی علم بدانیم. و به نظر من، یافته‌های آن با بسیاری از ادیان به‌طور کامل هماهنگ است (اگرچه این موضوع چیزی در مورد درستی ادیان نشان نمی‌دهد). چرا باید چند قانون ساده‌ی طبیعت، بسیاری از چیزها را توضیح دهند و در سراسر این جهان بزرگ حکمفرما باشند؟ آیا این همان چیزی نیست که شما از یک خالق جهان انتظار دارید؟ چرا برخی از دینداران باید روند تقلیل‌گرایی را در علم نکوهش کنند، جز آنکه بگوییم گرایش گمراه‌کننده به عرفان و رازباوری دارند؟
http://t.me/ScientificSkepticism

🌏 زمانی که مردم فکر می‌کردند زمین تخت است اشتباه می‌کردند. زمانی که فکر می‌کردند که زمین کروی است در اشتباه بودند*. اما اگر شما فکر می‌کنید که اندیشه‌ی کروی بودن زمین به همان اندازه‌ی تخت بودن زمین اشتباه است، دیدگاه شما از هردوی آن‌ها باهم اشتباه‌تر است.

🔸نسبیت اشتباه
✍ آیزاک آسیموف

*زمین به شکل یک بیضی‌گون است که قطر آن در استوا اندکی بیشتر از فاصله بین دو قطب است.

@ScientificSkepticism

◾️باور , انگیزه و عقل

🔹مغز ما دستگاه باورسازی است . ما انگیزش مند ( تعریف : حالتی که تمایل به انجام عملی خاص را در شخص بوجود آورد .) هستیم به باور داشتن , بویژه باور داشتن چیزهایی که می خواهیم باور داشته باشیم .
می توان گفت حالت پیش فرض روانشناسی انسان این است که ابتدا به دلایلی عمدتا هیجانی و عاطفی به باورهای خود می رسد و آنگاه استدلال را به کار می گیرد. بیش تر به منظور توجیه این باورها , نه تعدیل و در وهله ی اول رسیدن به آن ها . بنابراین , اگر به صورتی آگاهانه مانع این روند نشویم از جهات بسیاری , اسیر هیجان ها و نیازهای خود خواهیم بود. درک چگونگی این برهمکنش بین باور , انگیزه و استدلال , در زمینه ی بافت شناسی مغز مفید خواهد بود . به عبارت دیگر برای اینکه بدانیم ساختار مغز ما چگونه است .
بخش هایی از مغز که جدیدیتر تکامل یافته اند , به ویژه نئوکورتکس یا بخش قدامی مغز { که طبق نظر نوولا عصب شناس معروف مغز انسان ساختاری چهارگانه دارد متشکل از مغز خزندگانی ( ساقه ی مغز ) , مغز پستانداری ( سیستم لیمبیک ) , مغز نخستی ( کورتکس) و مغز انسانی ( نئوکورتکس )} , میتواند بر بخش های قدیمی تر و ابتدایی تر مغز به گونه ای سلسله مراتبی اثر بگذارد و این بخش ها را کنترل کند. در این ساختار سلسله مراتبی , ساقه ی مغز ابتدایی ترین وظایف را بر عهده دارد مثل نفس کشیدن و حفظ تعادل در هنگام راه رفتن .
در سطح بعدی این سلسله مراتب , هیجان ها و در نهایت در بالاترین سطح قوه ی استدلال قرار دارد . با این حال , علاوه بر ابتدایی تری وظایف , بخش بزرگی از شناخت نیز در بخش #ناخودآگاه یا بخش های ابتدایی تر مغز رخ می دهد ; بخش هایی که هیجان ها هم در آن اتفاق می افتد .

🔹هیجان ها اساسا به سرعت تصمیم هایی برای ما میگیرند که عمدتا راهبردهایی پیشرفته و انطباقی هستند . هیجان هایی همچون ترس , شهوت , گرسنگی , اضطراب , انزجار , شادی و ناراحتی .
دانشمندان معتقدند از منظر #تکاملی , وظیفه ی هیجان ها ایجاد انگیزش رفتاری مستقیم است تا ما , مثلا مجبور به محاسبه ی خطر های مواجهه با یک حیوان درنده در قیاس با فرار از آن نباشیم . ما ترس را تجربه میکنیم و سپس بر مبنای این هیجان دست به اقدام میزنیم .
طبق دسته بندی آبراهام مازلو برای نیاز های هیجانی مختلف که هرم نیازها نامیده میشود , ما علاوه بر هیجان های ابتدایی , در پی ارضای مجموعه ای از نیاز های روانی والاتر نیز هستیم : آرزو داریم امنیت داشته باشیم , دوست داشته شویم , اعتماد به نفش داشته باشیم و چیز هایی را تجربه کنیم که مازلو آن را خودشکوفایی که سطح نهایی رشد اکثر نیاز ها در روانشناختی است , نامید .
زمانی که نیاز های روانی خود را برآورده می کنیم , »مغزمان به ما پاداش می دهد و باعث می شود حس خوبی داشته باشیم ; پاداشی که خود هیجان دیگری است : یک ساز وکاری بنیادی پاداش-تنبیه که در سخت افزار مغز ما تبیین شده است . وقتی کاری انجام می دهیم که احتمال می رود از نظر تکاملی سودمند باشد , حس خوبی پیدا می کنیم ; یا به زبان عصب شناسی , مقداری #دوپامین در مراکز پاداش مغزمان ترشح می شود ./ استیون نوولا, م : مریم اقازاده .

#تفکر_نقاد
#عصب_شناسی_باورها
بخش اول

✨جذاب ترین مطالب و یافته های دانشمندان حوزه شناختی و درک سازو کار ذهن را با ما تجربه کنید .👇

🧠 @Elmeshenakht