چگونه زنده بمانیم⁉️
@LiberalScientists
📖خواستن یا آرزو از یک بخش قدیمی تکاملی مغز که در عمق جمجمه قرار دارد ناشی می‌شود، که ناحیه تگمنتال قدامی نامیده میشود. این بخش سرشار از دوپامین بوده و دراصل یکی از دو ناحیه اصلی ترشح کننده دوپامین مغز است.
سلول های این بخش مثل بیشتر سلول های مغزی دارای رشته های بلندی هستند که با عبور از مسیری پرپیچ و خم در مغز به هسته آکومبنس می رسند. وقتی این سلولهای دارای رشته های بلند فعال شوند دوپامین ترشح می‌کنند و آن را به هسته آکومبنس انتقال می‌دهند تا مایه تولید حس برانگیختگی شود نام علمی این مدار مسیر مزولیمبیک است ، اما به منظور رعایت سادگی می توان آن را مدار آرزوی دوپامین نامید.

📚هدف این مدار دوپامینی تقویت رفتارهایی است که منجر به افزایش شانس بقا و تولید مثل میشوند یا به زبان ساده تر در پیدا کردن جفت و غذا و غلبه بر رقیبان به موجود زنده کمک می کنند . مدار آرزو وقتی یک بشقاب پر از دونات را روی میز می بینیم فعال میشود. ربطی هم به این ندارد که در آن لحظه گرسنه باشیم یا نه.
فقط صرف حضور چیزی که از دیدگاه تکاملی برای حفظ بقا اهمیت داشته باشد می تواند آن را فعال کند.

📚یعنی بمحض آنکه چنین چیزی دیده شد اعم از اینکه فرد گرسنه باشد یا نه، مدار آرزو روشن می شود، این ماهیت دوپامین است که همیشه می خواهد مقدار بیشتری از هرچیز را به دست آورد و همواره به سوی آینده می نگرد. گرسنگی مسئله «اینجا و اکنون» است، اما دوپامین می گوید؛ «حتی اگر گرسنه هم نیستی برو جلو ، یک دونات بردار و بخور ، آنطوری شانس بیشتری برای زنده ماندن داری از کجا میدانی دوباره چه وقتی می توانی لقمه غذایی به چنگ بیاوری؟» این توجیه برای نیاکان باستانی ما که بخش عمده زندگی خود را در گرسنگی به سر می بردند قابل قبول بود.

📖برای یک ارگانیسم زیستی مهم ترین هدف زنده ماندن است، لذا سیستم دوپامین پیوسته در فکر زنده نگهداشتن ماست. این سیستم موجود زنده را به جستجوی غذا، سرپناه، جفت و سایر منابعی وادار می کند که امکان تکثیر و توالد به او می دهند . وقتی این سیستم چیزی که ارزش بالقوه دارد پیدا میکند به موجود زنده پیام می دهد حواست را جمع کن ، بیدار باش این خیلی اهمیت دارد .این پیام اغلب با حس آرزو و محتوای هیجانی همراه است خواستن ناشی از فعال شدن این سیستم انتخاب فرد نیست ، بلکه واکنش او دربرابر مسائلی است که با آنها روبرو است.

#برشی_از_فصل_دوم
#داروها
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ
@LiberalScientists

نادانی اغلب بیش از آگاهی، خودباوری را فزونی می‌دهد: افرادی که دانش ناچیزی دارند با اطمینان می‌گویند علم تجربی هرگز این یا آن مشکل را حل نخواهد کرد، اما آنها که دانش بسیار دارند چنین چیزی نمی‌گویند.
چارلز داروین*، مقدمه
تبار انسان* (۱۸۷۱)
@LiberalScientists

ignorance more frequently begets confidence than does knowledge: it is those who know little, and not those who know much, who so positively assert that this or that problem will never be solved by science.
Charles Darwin, Introduction,
The Descent of Man (1871)

@LiberalScientists

​​❈ روش علمی چیست؟

ما [دانشمندان] برای یافتن قانونی جدید در علم از روند مشخصی پیروی می‌کنیم. ابتدا حدس‌هایی می‌زنیم؛ سپس بر اساس این حدس‌ها [فرضیه‌ها] محاسبات و ارزیابی‌هایی انجام می‌دهیم تا نتایج آن را پیش‌بینی کنیم و بفهمیم بر چه پدیده یا اثری دلالت دارند؛ سپس نتایج این محاسبات و ارزیابی‌ها را با دنیای طبیعی مقایسه می‌کنیم؛ یعنی آن‌ها را به محک آزمایش و تجربه می‌گذاریم تا ببینیم آیا این ارزیابی‌ها با طبیعت همخوانی و تطابق دارند یا خیر. بسیاری از کسانی که دستی در علم ندارند، گمان می‌کنند حدس زدن کاری غیرعلمی است؛ ولی اصلا اینطور نیست. در واقع شـروع کار ما از همین نقطه است. اگر نتایج آزمایش‌های تجربی با محاسبات و پیش‌بینی‌ها همخوانی نداشته باشد، آن حدس [فرضیه] غلط است. مهم نیست فرضیه شما چقدر زیباست، مهم نیست خود شما چقدر باهوش هستید یا اینکه چه اسم و رسمی دارید، اگر نتایج تجربی با فرضیه شما ناهمخوان باشد، آن فرضیه غلط است. با این روش می‌توان غلط بودن هر فرضیه یا نظریه‌ای را مورد آزمون قرار داد. آیا می‌توان اثبات کرد فرضیه‌ای درست است؟ خیــر، اگــر فرضیه خوبی مطرح شد، محاسباتش انجام شد و از آزمون‌های تجربی سربلند بیرون آمد، به معنای اثبات درستی‌اش نیست. ما فقط نتوانستیم ثابت کنیم غلط است، فقط همین؛ چون ممکن است در آینده آزمایش‌های بیشتر و دقیق‌تری انجام شود و آن فرضیه را ابطال کند؛ بنابراین تنها نادرستی یک نظریه را می‌توان اثبات کرد.

نویسنده: ریچارد فاینمن
ترجمه: سپنتا نوروزیان

@Science4Lifee

#ریچارد_فاینمن #روش_علمی #معیار_علمی #فرضیه

نظریه‌پردازی پیش از دسترسی به داده‌های کافی، خطای بسیار بزرگی است. به جای آنکه نظریه را دستکاری کنیم تا با واقعیت سازگار شود ناخودآگاه تحریف واقعیت را آغاز می‌کنیم تا آنجا که با نظریه سازگار شود.
شرلوک هولمز
برگرفته از داستان رسوایی در بوهمیا، نوشته‌ی آرتور کانون دویل (۱۸۹۱)

http://t.me/ScientificSkepticism

It is a capital mistake to theorize before one has data. Insensibly one begins to twist facts to suit theories, instead of theories to suit facts.
Sherlock Holmes,
in Arthur Conan Doyle's
A Scandal in Bohemia (1891)

t.me/ScientificSkepticism

تقلیل گرایی در برابر رازباوری
برگرفته از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته کارل سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
t.me/ScientificSkepticism/370

بخش 1️⃣
علم ادعا می‌کند حتی در اصول برای کارهایی که می توانیم انجام دهیم، محدودیت‌هایی وجود دارد. چه کسی می‌گوید ما نمی‌توانیم سریع‌تر از نور حرکت کنیم؟ پیش‌تر این را در مورد سرعت صوت می‌گفتند، آیا چنین نیست؟ چه کسی ما را باز می‌دارد، اگر ابزاری بسیار نیرومند داشته باشیم که در یک آن، موقعیت و اندازه‌حرکت الکترون را اندازه‌گیری کند؟ اگر بسیار باهوش هستیم، چرا نباید بتوانیم ماشین همیشه در حرکت از نوع نخست (که انرژی بیشتری از مقدار ورودی آن تولید می‌کند)، یا از نوع دوم (که حرکت آن هیچ‌گاه کند نمی‌شود) بسازیم؟ چه کسی جرات می‌کند محدودیتی بر توانایی انسان بگذارد؟
http://t.me/ScientificSkepticism
در حقیقت، طبیعت این کار را می‌کند. بیانیه‌ی همه‌جانبه و بسیار کوتاه از قوانین طبیعت و شیوه‌ی سازوکار جهان فهرستی از این محدودیت‌ها را به‌راستی در خود دارد. شبه علم و خرافات آشکارا می‌خواهند هیچ‌گونه محدودیتی را در طبیعت به رسمیت نشناسند. به جای آن می‌گویند:«همه چیز امکان‌پذیر است» و یا برای ساختن چیزها نوید بودجه‌‌ی بی‌پایان می‌دهند، با این وجود، هواخواهان آنها بارها ناامید و گمراه شده‌اند.
http://t.me/ScientificSkepticism
گلایه‌ی همیشگی اینست که علم تجربی، ساده‌انگارانه است، همه چیز را ساده و پیش پا افتاده جلوه می‌دهد؛ به سادگی فرض می‌کند که در بیان سازوکار جهان سرانجام تنها چند قانون طبیعت وجود دارد -‌شاید حتی ساده‌ترین قوانین- که همه چیز را توضیح می‌دهد؛ ظرافت و زیبایی طبیعت، توضیح تمام بلورهای برف، شبکه‌های تار عنکبوت، کهکشان‌های مارپیچی و بینایی انسان، سرانجام به چنین قوانینی «کاهیده» می‌شود. به نظر می‌رسد «تقلیل گرایی» به اندازه‌ی کافی پیچیدگی‌های کیهان را ارج نمی‌نهد. به نظر برخی افراد آمیزه‌ای از خودخواهی و سست‌اندیشی یا تنبلی فکری است.
http://t.me/ScientificSkepticism
برای ایزاک نیوتون -که در ذهن منتقدان علم تطور شخصیت «یک بعدی نگر» است- این تصویر جهانی است که همانند ساعت دقیق کار می‌کند. حرکت منظم گردشی و پیش‌بینی‌پذیر سیاره‌ها پیرامون خورشید یا چرخش ماه به دور زمین با دقت بسیاری، با همان معادله‌ی دیفرانسیلی توصیف می‌شود که نوسان یک آونگ یا وزنه و فنر را پیش‌بینی می‌کند. امروزه ما گمان می‌کنیم در جایگاه بهتری قرار داریم و با دیده‌ی حقارت به مدل نیوتنی می‌نگریم که چنان دیدگاه محدودی داشت. اما در چارچوب محدودیت‌هایی پذیرفتنی، همان معادلات آهنگین که جهانی منظم و ساعت-گونه را توصیف می‌کنند، در واقع حرکت اجرام آسمانی را هم در سراسر هستی توضیح می‌دهد. این موضوع چیزی شگفت‌انگیز است نه آنکه نوعی همسانی پیشامدی باشد.
http://t.me/ScientificSkepticism
البته، در سامانه‌ی خورشیدی هیچ چرخ‌دنده‌ای وجود ندارد، و اجزای سازوکار ساعت-گونه‌ی گرانشی هم با یکدیگر در تماس نیستند. حرکت سیارات هم عموما پیچیده‌تر از حرکت آونگ و فنر است. همچنین، این مدل ساعت-گونه در شرایط خاصی ناکارآمد است: طی بازه‌ی زمانی بسیار بزرگ، کشش گرانشی سیاره‌های دور -کشش‌هایی که ممکن است برای چندین گردش، کاملا ناچیز به نظر برسند- بر هم انباشته می‌شوند و برخی از سیاره‌های کوچک ممکن است مسیر پیش‌بینی‌نشده‌ای را بپیمایند. با این وجود، چیزی مانند حرکت آشوبناک نیز در ساعت‌های آونگ‌دار شناسایی شده است؛ اگر میله‌ی آونگ از وضعیت عمودی بسیار منحرف شود، حرکتی ناجور و به هم ریخته دیده می‌شود. اما سامانه‌ی خورشیدی بهتر از هر ساعت مکانیکی کار می‌کند و زمان‌بندی آن دقیق‌تر است و تمام ایده‌ی اندازه‌گیری زمان از مشاهده‌ی حرکت خورشید و ستارگان به دست می‌آید.

واقعیت شگفت‌آور این است که ریاضیات یکسانی، هم حرکت سیاره‌ها و هم حرکت ساعت‌ها را به خوبی توصیف و پیش‌بینی می‌کند. می‌توانست اینگونه نباشد.ما آن را به جهان تحمیل نکرده‌ایم. این شیوه‌ی سازوکار جهان است. اگر این تقلیل‌گرایی نامیده می‌شود پس همین است و بس.

تا میانه‌های قرن بیستم، باور نیرومندی وجود داشت -‌در میان الهی‌دانان، فیلسوفان و بسیاری از زیست‌شناسان‌- که زندگی را نمی‌توان به قوانین فیزیک و شیمی «تقلیل» داد، اینکه «نیروی زندگی»، یا نوعی افزونه‌ی زندگی یا نوعی روح، اجسام زنده را به حرکت می‌اندازد. این روح، زندگی را به جریان می‌اندازد. برای ما غیرممکن بود که تصور کنیم اتم‌ها و مولکول‌ها می‌توانند پیچیدگی و ظرافت، شکل‌گیری و عملکرد موجود زنده را توضیح دهند. آیین‌ها و مذهب‌ها به این تعبیر رسیدند: خدا یا خدایان، زندگی و روح را در ماده‌ی بی‌جان دمیده‌اند. ژوزف پریستلی*، شیمی‌دان قرن هجدهم، تلاش کرد نیروی زندگی را بیابد. او وزن یک موش را درست پیش و پس از مرگش اندازه‌گیری کرد. وزن آنها یکسان بود. همه‌ی تلاش‌های از این دست شکست خورده‌اند. اگر چیزی مانند روح وجود داشته باشد، آشکار است هیچ وزنی ندارد، یعنی از ماده تشکیل نشده است.

بخش 2️⃣
با این وجود، حتی زیست‌شناسان مادی‌گرا نیز جانب احتیاط را رعایت می‌کنند؛ شاید، اگر حتی گیاه، جانوران، قارچ‌ها و میکروب‌ها روح نداشته باشند، هنوز برخی اصول ناشناخته‌ی علم تجربی لازم است آشکار شود تا بتوانیم ماهیت زنده‌بودن را درک کنیم. به عنوان نمونه، جِی. اس. هالدِین* (پدر جِی. اس. بی. هالدِین) فیزیولوژیست بریتانیایی در سال ۱۹۳۲ این پرسش را مطرح کرد:
چه نتیجه‌ی روشنی از نظريه‌ی مادی‌گرایانه‌ی توضیح حیات از... بهبودی بیماری‌ها و زخم‌ها می‌توان گرفت؟ هیچ چیز، جز آنکه این پدیده‌ها آنچنان پیچیده و شگفتی‌آورند که همچنان نمی‌توانیم آنها را درک کنیم. در مورد پدیده‌ی تولیدمثل نیز به همان اندازه درست است. با هیچ میزان از نیروی تخیل هم نمی‌توانیم سازوکاری ظریف و پیچیده بسازیم که بتواند مانند یک موجود زنده، خود را بی‌محدودیت بازتولید کند.

اما تنها چند دهه بعد، دانش ما در مورد ایمن‌شناسی و زیست‌شناسی مولکولی، رمز و رازهای رخنه‌ناپذیر را بسیار روشن کرد.
http://t.me/ScientificSkepticism
به خوبی به یاد می‌آورم وقتی که ساختار مولکولی دی. ان. اِی و سرشت کدهای ژنتیکی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای نخستین بار روشن شد، چگونه زیست‌شناسانی که کل بدن موجودات زنده را بررسی می‌کردند، پیروان علم نوپای زیست‌شناسی مولکولی را به دلیل گرایش به تقلیل‌گرایی، سرزنش کردند (برای نمونه، در این جمله:«آنها هرگز حتی نخواهند توانست یک کرم را از راه دی. ان. اِی آن بشناسند»). البته آشکار است که کاهش مفهوم همه چیز به «نیروی زندگی‌بخش»، چیزی کمتر از تقلیل‌گرایی نیست. اما اکنون روشن است که هر نوع از زندگی روی زمین، هریک از موجودات زنده، اطلاعاتی ژنتیکی در اسیدهای نوکلئیک* کدگذاری‌شده دارد و در اصل، همان کتابچه را برای اجرای فرمان‌های وراثتی به کار می‌گیرد. ما آموخته‌ایم چگونه این کدها را بخوانیم. همان چند ده مولکول آلی بارها در زیست‌شناسی برای انجام گستره‌ی وسیعی از عملکردها به کار می‌روند. ژن‌های مرتبط و ایجادکننده‌ی کیست و بافت‌های فیبری و سرطان سینه شناسایی شده‌اند. ۱.۸ میلیون ساختار پله مانند رشته‌های دی. ان. اِی باکتری هموفیلوس آنفلونزا*، که شامل ۱۷۴۳ ژن است، شناسایی و ترتیب‌بندی شده‌اند. عملکرد ویژه‌ی بسیاری از این ژن‌ها به زیبایی با جزییات فراوان آشکار شده است -از تولید و تا خوردن صدها مولکول پیچیده، تا محافظت در مقابل گرما و آنتی بیوتیک‌ها و افزایش نرخ جهش، برای ساخت نسخه‌های مشابه از باکتری همگی آشکار شده‌اند. بخش‌های بسیاری از ژنوم‌های* موجودات دیگر (از جمله کرم گرد با نام سینورابدیتیس الگانس*) در حال حاضر نقشه‌برداری شده‌اند. زیست‌شناسان مولکولی با تلاش جدی در حال شناسایی سه میلیارد نوکلئوتید هستند که تعیین می‌کند چگونه بدن یک انسان ساخته می‌شود. یک یا دو دهه‌ی دیگر، کارشان به پایان می‌رسد. (به هیچ روی، آشکار نیست که مزایای آن در پایان از خطرات آن بیشتر باشد.)
http://t.me/ScientificSkepticism

بخش 3️⃣
اکنون پیوستگی مناسبی میان فیزیک اتمی، شیمی مولکولی و مقدس‌ترین مقدسات، طبیعت تولیدمثل و وراثت، به وجود آمده است. هیچ اصل دیگر علمی نیاز نیست که به آن افزوده شود. به نظر می‌رسد شمار اندکی از واقعیت‌های ساده وجود دارد که می‌تواند برای درک پیچیدگی‌های شگرف و انواع گوناگون موجودات زنده کافی باشد. (ژنتیک مولکولی همچنین، می‌آموزد که هر موجود زنده ویژگی‌های یگانه‌ی خود را دارد.)
http://t.me/ScientificSkepticism
تقلیل‌گرایی حتی در زمینه‌ی فیزیک و شیمی کارایی بهتری دارد. در ادامه توضیح می‌دهیم که درآمیختگی پیش‌بینی‌نشده‌ای در شناخت ما از الکتریسیته، مغناطیس، نور و نسبیت وجود دارد که آنها را در قالب یک چارچوب گردهم می‌آورد. چندین قرن است که می‌دانیم قوانین نسبتا ساده‌ی انگشت‌شماری نه تنها می‌تواند به صورت عددی پدیده‌ها را توضیح دهد، بلکه حتی می‌تواند با دقت در مورد آنها پیش‌بینی کند و این قوانین نه فقط بر روی زمین، بلکه در سراسر هستی کارایی دارند.
http://t.me/ScientificSkepticism
ما می‌شنویم -به عنوان نمونه از الهدان لاندون گیلکی*، در کتاب خود، «طبیعت، واقعیت و تقدس» -‌این مفهوم که قوانین طبیعت در همه جا یکسان است، یک پیش‌فرض ساده است که توسط دانشمندان خطاکار و نفوذ اجتماعی آنها به جهان تحمیل شده است. او تمایل دارد انواع دیگری از دانش را هم در زمینه‌ی خودشان معتبر بداند به همان اندازه که علم تجربی در زمینه‌ی خودش معتبر است. اما نظم جهان یک فرض نیست؛ این یک واقعیت مشاهده شده است. ما نور اَبَرنواخترهای دوردست را به این دلیل دریافت می‌کنیم که قوانین الکترومغناطیس ده میلیارد سال نوری آن‌طرف‌تر هم همان است که اینجا می‌بینیم. طیف نور این ابرنواخترها را می‌توانیم شناسایی کنیم، زیرا همین عناصر شیمیایی در آنجا هم وجود دارند و اصول مکانیک کوانتومی در آنجا هم همان‌هایی است که اینجا می‌شناسیم. حرکت کهکشان‌ها به دور یکدیگر هم براساس مکانیک شناخته‌شده‌ی نیوتونی است. پدیده‌ی لنز گرانشی و چرخش تب‌اخترهای دوقلو نشان می‌دهد نسبیت عام در ژرفای کیهان هم برقرار است. ممکن بود در یک جهان زندگی کنیم که هر بخش آن قوانین خودش را داشته باشد، اما جهان کنونی ما چنین نیست. این واقعیت چیزی به غیر از احساس احترام و فروتنی را در ما برنمی‌انگیزاند.
http://t.me/ScientificSkepticism
ممکن بود در جهانی زندگی کنیم که در آن هیچ چیز را نمی‌توانستیم فقط از راه چند قانون ساده بشناسیم، به گونه‌ای که طبیعت آنچنان پیچیده باشد که درک آن فراتر از توانایی فهم ما باشد، یا به شکلی که قوانینی که در زمین می‌شناسیم در مریخ یا در ابرنواخترهای دوردست درست نباشند. اما شواهد -نه پیش‌فرض‌ها و تصورها- چیز دیگری را نشان می‌دهد. خوشبختانه، در جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم پیچیدگی بسیاری از چیزها به چند قانون ساده‌ی طبیعت، فروکاستنی است. در غیر این‌صورت توان آن را نداشتیم که جهان را با هوش خود بفهمیم.
http://t.me/ScientificSkepticism
البته، ممکن است در به کار بستن یک مجموعه‌ی فروکاستنی دچار خطا شویم. شاید جهان ویژگی‌هایی داشته باشد که براساس تمام آنچه ما می‌دانیم، نتوان به چند قانون ساده‌ی طبیعت تقلیل داد. اما باتوجه به یافته‌های چند قرن گذشته، احمقانه به نظر می‌رسد که با تقلیل‌گرایی مخالفت کنیم. این را نمی‌توانیم از کاستی‌های علم بدانیم بلکه باید یکی از دستاوردهای اساسی علم بدانیم. و به نظر من، یافته‌های آن با بسیاری از ادیان به‌طور کامل هماهنگ است (اگرچه این موضوع چیزی در مورد درستی ادیان نشان نمی‌دهد). چرا باید چند قانون ساده‌ی طبیعت، بسیاری از چیزها را توضیح دهند و در سراسر این جهان بزرگ حکمفرما باشند؟ آیا این همان چیزی نیست که شما از یک خالق جهان انتظار دارید؟ چرا برخی از دینداران باید روند تقلیل‌گرایی را در علم نکوهش کنند، جز آنکه بگوییم گرایش گمراه‌کننده به عرفان و رازباوری دارند؟
http://t.me/ScientificSkepticism

🌏 زمانی که مردم فکر می‌کردند زمین تخت است اشتباه می‌کردند. زمانی که فکر می‌کردند که زمین کروی است در اشتباه بودند*. اما اگر شما فکر می‌کنید که اندیشه‌ی کروی بودن زمین به همان اندازه‌ی تخت بودن زمین اشتباه است، دیدگاه شما از هردوی آن‌ها باهم اشتباه‌تر است.

🔸نسبیت اشتباه
✍ آیزاک آسیموف

*زمین به شکل یک بیضی‌گون است که قطر آن در استوا اندکی بیشتر از فاصله بین دو قطب است.

@ScientificSkepticism

◾️باور , انگیزه و عقل

🔹مغز ما دستگاه باورسازی است . ما انگیزش مند ( تعریف : حالتی که تمایل به انجام عملی خاص را در شخص بوجود آورد .) هستیم به باور داشتن , بویژه باور داشتن چیزهایی که می خواهیم باور داشته باشیم .
می توان گفت حالت پیش فرض روانشناسی انسان این است که ابتدا به دلایلی عمدتا هیجانی و عاطفی به باورهای خود می رسد و آنگاه استدلال را به کار می گیرد. بیش تر به منظور توجیه این باورها , نه تعدیل و در وهله ی اول رسیدن به آن ها . بنابراین , اگر به صورتی آگاهانه مانع این روند نشویم از جهات بسیاری , اسیر هیجان ها و نیازهای خود خواهیم بود. درک چگونگی این برهمکنش بین باور , انگیزه و استدلال , در زمینه ی بافت شناسی مغز مفید خواهد بود . به عبارت دیگر برای اینکه بدانیم ساختار مغز ما چگونه است .
بخش هایی از مغز که جدیدیتر تکامل یافته اند , به ویژه نئوکورتکس یا بخش قدامی مغز { که طبق نظر نوولا عصب شناس معروف مغز انسان ساختاری چهارگانه دارد متشکل از مغز خزندگانی ( ساقه ی مغز ) , مغز پستانداری ( سیستم لیمبیک ) , مغز نخستی ( کورتکس) و مغز انسانی ( نئوکورتکس )} , میتواند بر بخش های قدیمی تر و ابتدایی تر مغز به گونه ای سلسله مراتبی اثر بگذارد و این بخش ها را کنترل کند. در این ساختار سلسله مراتبی , ساقه ی مغز ابتدایی ترین وظایف را بر عهده دارد مثل نفس کشیدن و حفظ تعادل در هنگام راه رفتن .
در سطح بعدی این سلسله مراتب , هیجان ها و در نهایت در بالاترین سطح قوه ی استدلال قرار دارد . با این حال , علاوه بر ابتدایی تری وظایف , بخش بزرگی از شناخت نیز در بخش #ناخودآگاه یا بخش های ابتدایی تر مغز رخ می دهد ; بخش هایی که هیجان ها هم در آن اتفاق می افتد .

🔹هیجان ها اساسا به سرعت تصمیم هایی برای ما میگیرند که عمدتا راهبردهایی پیشرفته و انطباقی هستند . هیجان هایی همچون ترس , شهوت , گرسنگی , اضطراب , انزجار , شادی و ناراحتی .
دانشمندان معتقدند از منظر #تکاملی , وظیفه ی هیجان ها ایجاد انگیزش رفتاری مستقیم است تا ما , مثلا مجبور به محاسبه ی خطر های مواجهه با یک حیوان درنده در قیاس با فرار از آن نباشیم . ما ترس را تجربه میکنیم و سپس بر مبنای این هیجان دست به اقدام میزنیم .
طبق دسته بندی آبراهام مازلو برای نیاز های هیجانی مختلف که هرم نیازها نامیده میشود , ما علاوه بر هیجان های ابتدایی , در پی ارضای مجموعه ای از نیاز های روانی والاتر نیز هستیم : آرزو داریم امنیت داشته باشیم , دوست داشته شویم , اعتماد به نفش داشته باشیم و چیز هایی را تجربه کنیم که مازلو آن را خودشکوفایی که سطح نهایی رشد اکثر نیاز ها در روانشناختی است , نامید .
زمانی که نیاز های روانی خود را برآورده می کنیم , »مغزمان به ما پاداش می دهد و باعث می شود حس خوبی داشته باشیم ; پاداشی که خود هیجان دیگری است : یک ساز وکاری بنیادی پاداش-تنبیه که در سخت افزار مغز ما تبیین شده است . وقتی کاری انجام می دهیم که احتمال می رود از نظر تکاملی سودمند باشد , حس خوبی پیدا می کنیم ; یا به زبان عصب شناسی , مقداری #دوپامین در مراکز پاداش مغزمان ترشح می شود ./ استیون نوولا, م : مریم اقازاده .

#تفکر_نقاد
#عصب_شناسی_باورها
بخش اول

✨جذاب ترین مطالب و یافته های دانشمندان حوزه شناختی و درک سازو کار ذهن را با ما تجربه کنید .👇

🧠 @Elmeshenakht

به‌طور کلی ایده‌های نو، خلاقیت و ابتکار همواره ما را به نوعی آزادی رهنمون می‌سازند، جست و خیزی برای عبور از موانع و کنار گذاشتن محدودیت‌هاهستند. آزادی یک پیش نیاز برای ادامه‌ی رویکرد ظریف تجربه‌گرایی در علم است، بهمین دلیل اتحاد جماهیر شوروی نتوانست یک جامعه تمامیت خواه باقی بماند و همگام با آن در فناوری هم هماورد جهان نوین باشد. از سوی دیگر علم تجربی -یا بهتر است بگوییم آمیزه‌ای ظریف از شک‌گرایی و انعطاف پذیری و تهییج گوناگونی افکار و گفتمان- نوعی پیش‌نیاز برای تمرین پیوسته‌ی آزادی خواهی در یک اجتماع صنعتی و دارای فناوری‌های پیشرفته است.

همینکه شما پافشاری مذهب را بر این دیدگاه رایج که زمین مرکز عالم است، به پرسش گرفتید، دلیلی نمی‌ماند که ادعای مکرر و قاطع رهبران مذهبی را مبنی بر اینکه خداوند پادشاهان را برای فرمانروایی بر ما فرستاده است، بپذیرید. در قرن هفدهم به آسانی می‌توانستید انگلیسی‌ها و هیئت منصفه را در ایالات مستعمره به یک پیکار جنون آمیز بر سر این عمل پرهیزکارانه یا آن عمل کفر آمیز تحریک کنید. آنها حاضر می‌شدند مردم را تا سر حد مرگ بخاطر باورهایشان شکنجه کنند. اما در سال‌های پایانی قرن هفدهم به درستی این کار چندان اطمینانی نداشتند.
گفته‌ی دیگری از راسیتا (برگرفته از کتابش، به بار نشستن نظام جمهوری*، سال ۱۹۵۳):
تحت تاثیر جامعه‌ی آمریکایی، مسیحیت تا اندازه‌ای میانه‌رو و انسانی‌تر شده است -بردباری بیشتری در مجادله‌ی بین مذاهب از خود نشان می‌دهد، با گسترش نیک اندیشی و خردگرایی، سخاوتمندانه‌تر پیش می‌رود، با گسترش علم گرایش بیشتری به تجربه دارد، در شکل گیری مردم‌سالاری فردگراتر عمل می‌کند. مهمتر آنکه، به شکل روز افزون شمار بیشتری از مهاجرین، طبق اظهارات همراه با ناراحتیِ یکی از واعظین مذهبی، سکولارتر و شک‌گراتر می‌شوند.
حقوق شهروندی مذهب را از حکومت جدا می‌داند، بیشتر به این دلیل که بسیاری از مذهب‌ها غرق در جمود فکری هستند، پیروان هر یک متقاعد شده‌اند که حقایق به‌طور انحصاری نزد خودشان است و بنابراین حق خودشان می‌دانند که این حقایق را بر دیگران تحمیل کند. در بسیاری موارد هواخواهان و پیشوایان چنین ادیان تمامیت خواهی نمی توانند به هیچ روی، با دیگران به به توافق برسند و یا اینکه بپذیرند که حقیقت ممکن است نزد مکتب فکری رقیب باشد.

بنیان‌گذاران آزادی مدنی الگوی جامعه انگلستان در برابر چشمانشان بود، که در آن کفر و ارتداد نسبت به کلیسا و خیانت غیر مذهبی به ولی و حاکم کم و بیش تمایزناپذیر بود. بسیاری از مهاجرین نخستین از ترس آزار و شکنجه مذهبی به آمریکا گریخته بودند، هر چند که بسیاری از آنان هم با خرسندی تام در پی آن بودند که دیگران را مطابق باورهای خود شکنجه کنند. پایه‌گذاران جامعه ما دریافتند که نزدیکی میان حکومت و هر نوع مذهب پیکارجو، برای آزادی مرگبار خواهد شد -و برای مذهب هم زیان آور است. هوگو بلک* (در جایگاه بالاترین مقام قضایی و صدور رای در مورد واقعه انگل-ویتاله، ۱۹۶۲) اصلاحیه متمم اول قانون اساسی را چنین توصیف می‌کند:
نخستین و آشکارترین مقصود آن بر این باور استوار است که پیوند میان حاکمیت و مذهب، کارایی حکومت را از بین می‌برد و مذهب را هم دچار فرومایگی می‌کند. افزون بر آن، در اینجا هم تجزیه قوا صورت می‌گیرد. هر آیین و مسلکی، طبق آنچه والتر سویج لاندور* اشاره می‌کند، نوعی بررسی اخلاقی بر دیگر آیین‌ها اعمال می‌کند: «سلامت رقابت مذهبی به اندازه‌ی رقابت تجاری است» اما تاوان آن سنگین‌تر است: این رقابت یک مانع دست و پاگیر برای گروه‌های مذهبی قلمداد می‌شود که همگی می‌خواهند منافع جمعی را (طبق صلاحدید خودشان) مشخص کنند.
راسیتا چنین نتیجه‌گیری می‌کند:
آموزه‌های دو وجهی جدایی کلیسا از دولت و آزادی فردی جوهره‌ی اصلی دموکراسی ما هستند، اگر حتی آنها را بزرگترین هدیه‌ی آمریکا در آزاد ساختن انسان غربی ندانیم.

حال باید گفت این حقوق چه سودی دارند اگر بی‌استفاده بمانند -آزادی بیان هنگامی که کسی حکومت را به چالش نکشد، آزادی رسانه‌ها هنگامی که هیچ کس علاقه‌ای به پرسیدن سوالات چالش برانگیز ندارد، آزادی گردهمایی وقتی معترضی وجود نداشته باشد، حق رای همگانی وقتی فقط نیمی از افرادی که صلاحیت رای دادن دارند در رای گیری شرکت می‌کنند، جدایی کلیسا و دولت وقتی که مرز این جدایی پیوسته بازبینی نگردد. بی‌توجهی و بکار نبستن به مرور، آنها را به چیزی بیشتر از ابزار رای گیری تبدیل نمی‌کند، میهن پرستی ریاکارانه. حقوق شهروندی و آزادی: از آنها بهره گیرید یا آنها را از دست خواهید داد.

#جهان_در_تسخیر_اهریمن
نوشته #کارل_سیگن
ترجمه رضا شعبانی

به لطف دور اندیشی پایه گذاران حقوق شهروندی -و همچنین به لطف تلاش همه‌ی آنهایی که با پذیرفتن خطراتش، به تثبیت و به‌کار بستن آن حقوق پرداختند- اکنون دیگر برانداختن آزادی بیان کار دشواری است. اعضای اداره‌کننده‌ی کتابخانه‌ها، اداره‌ی مهاجرت، پلیس، اف. بی. آی. و سیاستمداران جاه‌طلب که می‌خواهند به قیمت ناچیزی رای مردم را بخرند، ممکن است گاه و بی‌گاه تلاششان را [برای تخریب آزادی] بکنند، اما دیر یا زود سرکوب به مرز انفجار می‌رسد. هرچه باشد، قانون اساسی است که بر این سرزمین حکومت می‌کند، مقام‌های اجرایی به پاسداری از آن سوگند یاد کرده‌اند، و کنشگران سیاسی و مجریان قانون پیوسته در خط مقدم ایستادگی می‌کنند و تا پای مرگ از آنها پشتیبانی می‌کنند.

با این وجود، افت استانداردهای تحصیلی، کاهش شایستگی خردمندان، کاهش شور و شوق به گفتمان اساسی، هدایت جامعه در تقابل با شک‌گرایی، آزادی ما را اندک‌اندک فرسوده و حقوق شهروندی‌مان پایمال را می‌کنند. بنیانگذاران آمریکا، این را به‌خوبی دریافته بودند: «تا آن دم که حقوق اساسی بر مبنای قانون پاس داشته شود، فرمانراوایان ما امانتدارند و ما مردم هم یکپارچه‌ایم»، سخنی دیگر از توماس جفرسون.

با پایان یافتن این جنگ [انقلاب آمریکا] رو به سراشیبی خواهیم گذاشت. دیگر نیازی نخواهد بود که هر دم به مردم پناه ببریم. آنها فراموش خواهند شد، و بنابراین حقوقشان نادیده گرفته خواهد شد. حتی آنها هم خودشان را فراموش می‌کنند و غرق در یگانه استعداد مال‌اندوزی می‌شوند، و هرگز به فکر همبستگی در راستای احترام شایسته به حقوقشان بر نخواهند آمد. و باقیمانده‌های غل و زنجیرهایی که با پایان این جنگ [انقلاب آمریکا] از پایمان گسسته نخواهند شد، بلندمدتی برجا می‌مانند؛ این زنجیرهای اسارت سنگین و سنگین‌تر خواهند شد، «تا آنکه یا حقوقمان احیا شوند و یا در آشوبی سهمگین بر باد روند».

آموزش و ترویج ارزش‌های آزادی بیان و آزادی‌های دیگری که حقوق شهروندی‌مان آنها را پشتیبانی می‌کند، اینکه چه رخ می‌دهد اگر این حقوق را نداشته باشیم، و اینکه چگونه آنها را بکار گیریم و از آنها پاسداری کنیم، باید پیش‌نیازی اساسی برای یک شهروند آمریکایی باشد -و یا شهروند هر ملتی باشد، همچنین این آزادی باید تا آن اندازه گسترش یابد که چنین حقوقی دست نخورده باقی بمانند. اگر ما نتوانیم اندیشه مستقل خود را داشته باشیم، اگر ما تمایلی به پرسش گرفتن مراجع قدرت نداشته باشیم، آن‌گاه ما همچون خمیر در دست آنهایی قرار داریم که در کانون قدرت‌اند. اما اگر شهروندان تحصیل کرده و باسواد باشند و اندیشه‌های مستقل خود را شکل دهند، آنگاه آنهایی که در کانون قدرت‌اند در خدمت ما خواهند بود. در هر جامعه و کشوری باید به کودکان روش علمی و دلایل داشتن حقوق شهروندی را بیاموزیم. همراه با این آموزه‌ها نوعی نجابت و بزرگواری، فروتنی و روحیه جمع‌گرایی در فرد شکل می‌گیرد. در این دنیایی که به دلیل ویژگی‌های ما انسان‌ها توسط اهریمن تسخیر شده است، شاید این آموزه‌ها تمام آن چیزی باشند که میان ما و تاریکی سایه‌گستر قرار گرفته اند.

#جهان_در_تسخیر_اهریمن
نوشته #کارل_سیگن
ترجمه رضا شعبانی

فروکاست گرایی- reductionism -هم، مثل کلسترول، خوب و بد دارد. فروکاست گرایی بد - که «فروکاست گرایی حریصانه» یا «فروکاست گرایی مخرب» هم خوانده شده - به معنای کوشش برای تبیین یک پدیده به زبان کوچکترین یا ساده‌ترین اجزای آن است. فروکاست گرایی حریصانه آدمک پوشالی نیست. من دانشمندان بسیاری را می‌شناسم که اعتقاد دارند (یا دست کم هنگام دریافت کمک هزینه‌ی پژوهشی این طور ادعا می‌کنند) که با پژوهش در حوزه‌ی بیوفیزیک غشاهای عصبی یا ساختمان مولکولی سیناپس می‌توانند راهکارهای نوینی برای نگرانی‌های اجتماعی‌ای چون مسئله‌ی آموزش و پرورش، رفع اختلاف، و غیره ارائه دهند. اما فروکاست گرایی حریصانه به هیچ وجه در اکثریت قرار ندارد، و به سادگی می‌توان نشان داد که چرا اشتباه است. همانطور که هیلاری پاتنام فيلسوف اشاره کرده، حتا این واقعیت ساده که یک مهره‌ی مربع درون یک سوراخ گرد جا نمی‌گیرد هم در سطح مولکولی و اتمی تبیین شدنی نیست و تحلیل بایستی در سطحی بالاتر، که مفاهیمی چون سختی (فارغ از چرایی فیزیکی سختی) و هندسه را شامل می شود، انجام پذیرد. اگر کسی واقعا فکر می‌کند جامعه‌شناسی یا ادبیات یا تاریخ را می‌توان با زیست‌شناسی جایگزین کرد، باید پرسيد چرابه زیست‌شناسی رضایت داده؟ زیست‌شناسی خود می‌تواند به شیمی تبدیل شود، و شیمی به فیزیک، و در آن صورت چالش پیش رو چیزی از این جنس است: تبیین علل بروز جنگ جهانی اول به زبان الكترونها و کوارک‌ها. اما حتا اگر جنگ جهانی اول چیزی نباشد جز یک مجموعه‌ی خیلی خیلی بزرگ از کوارک‌ها که مطابق یک الگوی خیلی خیلی پیچیده در حرکت است، باز هم چنین توصیفی کمکی به درک مطلب نمی‌کند.
فروکاست گرایی خوب (که فروکاست گرایی بایگانی نیز خوانده می شود) قصدش نه جایگزین کردن یک حوزه‌ی دانش با حوزه‌ی دیگر، بلکه وصل کردن یا وحدت بخشیدن آنهاست. اجزای سازنده‌ی یک حوزه زیر ذره‌بین حوزه‌ی دیگر قرار می‌گیرد. جعبه‌های سیاه باز و سفته‌ها نقد می‌شود. یک جغرافیادان می‌تواند این پدیده را که خط ساحلی آفریقا و خط ساحلی آمریکا مانند قفل و کلید در هم می‌رود این گونه توضیح دهد که این دو توده‌ی خشکی زمانی در مجاورت یکدیگر قرار داشته‌اند اما از آنجا که روی صفحه‌های جداگانه‌ای واقع بوده اند، به مرور زمان از یکدیگر فاصله گرفته اند. پاسخ این پرسش که چرا صفحه‌ها حرکت می‌کند به زمین شناسانی واگذار می‌شود که مسئله را بر مبنای بیرون زدن گدازه‌هایی که صفحه‌ها را از هم دور می‌کند توضیح می‌دهند. برای تبیین این که چرا گدازه این قدر داغ می‌شود فیزیکدانان فراخوانده می‌شوند تا واکنش‌های هسته و جبه‌ی زمین را تبیین کنند. نقش هیچ کدام از این دانشمندان چشم پوشیدنی نیست. یک جغرافیادان به تنهایی بایستی به جادو متوسل شود و یک فیزیکدان به تنهایی نمی‌تواند شکل آمریکای جنوبی را پیش‌بینی کند.
#لوح_سپید
برگ 79 و 80
✍️استیون پینکر

@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHY3HmKKGH0zQ

هیچ‌کس نباید از اینکه ادعاهای مربوط به ذات انسان جنجال‌برانگیزند، شگفت‌زده شود. بدیهی است که هر ادعایی را باید به دقت مورد بررسی قرار داد و هر نقص تجربی و منطقی وارد به آن را بیرون کشید، درست همان‌طور که با هر فرضیه‌ی علمی دیگری برخورد می‌شود. اما انتقادهایی که علوم تازه‌ی مربوط به ذات بشر را نشانه رفته‌اند، برای بحث‌های فکری معمول بوده است. این نقدها غالباً در ردای تهدید، تهمت، سوء برداشت، تحریف واقعیت، و از همه تازه‌تر، توهین و افترا ظاهر شده‌اند. به نظر من، خاستگاه چنین رفتارهای خردستیزانه‌ای دو جاست.

نخست اینکه در قرن بیستم دکترین لوح سپید بدل به آیینی مقدس شده، که در ذهن مدافعانش یا باید با ایمانی راسخ به آن باور داشت یا به کل آن را بی‌اعتبار دانست. تنها چنین نگاه سیاه و سفیدی می‌تواند آدم‌ها را به آنجا برساند که ایده‌ی «برخی از وجوه رفتار ذاتی است» را به ایده‌ی «تمام وجوه رفتار ذاتی است» تعبیر کنند، یا پیشنهاد اینکه «ویژگی‌های ژنتیکی ابعاد انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد» را به ایده‌ی «ژن‌ها ابعاد انسان را تعیین می‌کنند»، تحریف کنند. تنها اگر ذهن را یک لوح صیقلی بدانیم است که از کوره در رفتن‌مان طبیعی خواهد بود اگر بشنویم ذات انسان، ما را وقت خوشحالی، به خندیدن و نه اخم‌کردن وا می‌دارد.

علت دوم آن است که متفکران «رادیکال» به دام اخلاقی‌کردن‌های خودشان افتاده‌اند. وقتی آن‌ها خود را با ادله‌ی سست‌بنیادی چون اینکه نژادپرستی، جنس‌گرایی، جنگ و نابرابری سیاسی واقعیاتی نامطلوب‌اند چرا که چنین چیزی در ذات آدمی موجود نیست، انباشته‌اند (به جای آنکه بنیان مدعیات‌شان را فارغ از ذات انسان تعریف کنند)، کشف هر یافته‌ای درباره‌ی ذات انسان، بنا به استدلال خودشان، نشان می‌دهد که انگار آن چیزها آن‌قدرها هم بد نیستند. این‌همه سبب می‌شود تا برای از اعتبار انداختن یافته‌ها به هر ابزاری متوسل شوند. اگر استانداردهای معمول استدلال علمی کارگر نیفتاد، چاره‌ای نیست، باید دست به دامان ترفندهای دیگر شد چرا که منفعتی عظیم‌تر در خطر است.

📘 لوح سپید
🖊 استیون پینکر
📄 128
@ScientificSkepticism

دعا نویس مرموز و فوق لاکچری در تهران که میلیاردها تومان در ماه درآمد دارد و با بسیاری از شخصیتهای معروف سیاسی و سوپراستارهای سینما و فوتبالیستها ارتباط دارد ! ابو ادریس، این دعانویس لاکچری فقط یک ویلای چند میلیاردی در نیاوران دارد و با اتوموبیل پورشه سر قرار می رود ! مبلغ دستمزد او حداقل ده میلیون تومان است که مشتری های باکلاس و لاکچری تا دو میلیارد تومان هم به حساب این شخص واریز کرده اند ! مشتری هایش معتقدند که او ۴۰۰ سال سن دارد و ۴۰ شبانه روز مدفوع خشک شده خودش را خورده تا توانسته به این درجه از مرتاضی برسد ! او حتی دعا برای افزایش فالور اینستا و تلگرام هم دارد که قیمت پایه اش ۲۰ میلیون تومان است! تا انتها این کلیپ شوکه کننده را ببینید تا بدانید جهل چه بلاهایی سر انسان می آورد !😳

@parazit

الگوپنداری؛ بایدها و نبایدها
تمایل به یافتن معنا و الگو، حتی زمانی که معنا و الگویی درکار نیست

~ یاسر سلیمی دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک

صفحه‌‌ی علم روزنامه‌ی شرق، پنجشنبه، ۱۲ دی ۹۸
@science4lifee
@ScientificSkepticism

در هر امری می‌توان به یک شاهد اعتماد کرد جز آنچه که عمیقا با منفعت شخصی، احساسات، پیشداوری‌ها و یا عشق حیرت‌انگیزِ او مرتبط باشد. چنانچه پای این چیزها در میان باشد، شواهد تاییدکننده بخواهید درست به همان نسبت که احتمال می‌رود چیزی که برایش شهادت داده نقض شود.
توماس هنری هاکسلی (۱۸۹۵_۱۸۲۵)
Trust a witness in all matters in which neither his self-interest, his passions, his prejudices, nor the love of the marvellous is strongly concerned. When they are involved, require corroborative evidence in exact proportion to the contravention of probability by the thing testified.
Thomas Henry Huxley (1825-1895)

@ScientificSkepticism

Ubi dubium ibi libertas.

آزادی آنجاست که شک و تردید باشد.

پند حکیمانه در زبان لاتینی

@ScientificSkepticism