📜 روش علمی

📝 تعریف روش علمی چندان آسان نیست. فرایند شامل مشاهده کردن و فرضیه‌سازی از مشاهدات است، سپس پیش‌بینی‌های خاصی بر اساس آن فرضیات انجام می‌شود، سپس مشاهدات بیشتر برای آزمودن پیش‌بینی‌ها صورت می‌گیرد تا فرضیه اولیه را تائید، تکذیب یا باطل کند. این فرایند تعامل مداوم بین مشاهده، نتیجه‌گیری، پیش‌بینی و سنجیدن آن با شواهد است. اما توجه کنید که مشاهدات برای جمع‌آوری داده در خلأ انجام نمی‌شود. فرضیه نحوه‌ی جمع‌آوری داده توسط دانش‌ورز را شکل می‌دهد، و خود این فرضیات تحت تاثیر آموزش، فرهنگ و برخی تمایلات خاص مشاهده‌گر شکل می‌گیرند.
مشاهده کلید است. ستاره‌شناش بریتانیایی سر آرتور استنلی ادینگتون تشبیهی قانونی را برای توصیف این مسأله به کار می‌برد: « برای درستی نتایج علم فیزیکی، مشاهده دیوان عالی استیناف است.» تمامی حقایق در ساینس مشروط هستند و در معرض چالش و تغییر هستند، از این رو ساینس را نمی‌توان یک «چیز» نامید؛ بیشتر، یک روش برای کشف است که منجر به نتایج مشروط می‌شود.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📚📖 جایی در صفحات قبل گفتم که لیبرالیسم با "افسون زدایی" شانه‌به‌شانه آمده‌اند. هر دو این‌ها در عصر روشنگری مایه و پایۀ بیش‌تری گرفتند. فلسفۀ روشنگری سهمی بزرگ در راه‌انداختن نگاه علمی و جاانداختن تفاوت آن با فسون و فسانه و جادووجنبل داشت.
اما افزون‌زدایی حکماً لازمه‌اش قیچی‌کردن معنا نبود؛ همان‌طورکه کنار گذاشتن آرمان‌شهر به معنای نبودِ برنامه برای پیشرفت نیست.

لیبرالیسم خودش پر است از معنا و جهت؛ و این قبل از هرچیز با فکر ساده و قدرتمندی که توی خودش دارد: تقلّا برای فراهم‌کردن استقلال و آسایش فرد. از این عقیده برنامه‌ای بیرون آمده است که مقابل چشم همۀ ما حی‌وحاضر است. بسیاری از روشنفکران این را می‌فهمند؛ در بین اقتصاددان‌ها و هم البته میان بسیاری از کسانی که یک جورهایی درگیر فکرکردن روی فرد و جامعه هستند، لیبرالیسم پرطرفدار است. با این همه، باید گفت از همین حالا می‌شود پیش‌پیش دید که لج‌افتادن با لیبرالیسم و لگدپرانی به آن در میان سواد اعظم روشنفکران ادامه پیدا خواهد کرد.

اولاً به این دلیل که نظریه‌ای را وسط نمی‌گذارد که شاه‌کلیدی باشد برای بازکردن همۀ قفل‌های این دنیا؛ و دوماً به‌سبب این‌که با بعضی عقاید و ایمانیاتِ آسمانی و زمینی ناساز است؛ و سوماً به‌جهت این‌که لیبرالیسم نمی‌تواند به فوریت اهدافی که قولش را می‌دهد، بگذارد روی پیش‌خوان و بگوید بفرمایید. گرچه با همۀ زور و قوّه برای آن‌ها تلاش می‌کند: رعایت شأن و شخصیت همه، دادن شانس مساوی به همه، حق‌های برابر برای همه، و درافتادن با، و ورانداختنِ هر مقدار که بشود از، آن عوارض بدِ ناخواسته که پیگیری این هدف‌ها به‌بار می‌آورد.

ضد لیبرال‌ها چه می‌گویند؟ حرف حساب، هیچ. یک‌ مشت به‌قول شعرا حدیث آرزومندی. آرزو که بد نیست، اما با برنامه فرق دارد. حرف مثبت که ندارند، همه‌اش نفی و نقد و نق است. نمی‌دانم اگر نقد منفی نبود این‌ها چیزی هم برای گفتن داشتند. من به شما می‌گویم حرف حسابی هست که قبول دارند اما نمی‌زنند و آن‌که: لیبرالیسم بدترین نظام‌ها است الّا این‌که بقیۀ نظام‌ها از آن بدترند.


🔍 چرا روشنفکران لیبرالیسم را دوست ندارند؟ / رمون بودُن؛ ترجمۀ مرتضی مردیها، ١٣٩۴، انتشارات مینوی خرد، بخش سوم، فردا؟ صفحات 209 تا 212

#بزرگمهر

@LiberalScientists

I Disapprove of What You Say, But I Will Defend to the Death Your Right to Say It.

Voltaire

من از حرف شما بیزارم اما از حق گفتنِ آن برای شما تا پای مرگ، دفاع میکنم.
ولتر

#بزرگمهر

@LiberalScientis

کتاب پمپ های شهود و دیگر ابزارهای فکر کردن

نویسنده: دنیل دنت

ترجمه و گرداوری : رضا محمودی

در مقاله ی زیر ترجمه ی فصل اول این کتاب اورده شده است

@LiberalScientists


http://goo.gl/PoQUks

#برش‌از‌کتاب
Demon Haunted World
نوشته‌ی کارل سیگن
«این تنها روشنایی علم تجربی بود که نشان داد توده‌های بشر با افساری بر گردن و زینی بر پشت متولد نمی‌شوند»

گذری هر چند معمولی بر تاریخ بشر آشکار می کند که ما انسانها به شکل اندوهناکی تمایل داریم که اشتباهاتمان را دوباره و دوباره تکرار کنیم. ما از انسان های بیگانه ای که تنها ذره ای با ما تفاوت ظاهری دارند وحشت می کنیم. وقتی ترس بر ما غلبه می کند از قدرت خود بر انسان های دیگر سو استفاده می کنیم. در وجودمان نقاط ضعفی داریم که با کمی تحریک می توانند فعال شوند و احساسات کنترل نشده مان را به مرحله ظهور اورند. سیاستمداران باهوش به اسانی می توانند ذهنمان را منحرف کنند تا گمراه و منفعل شویم. کافیست رهبری در زمان و مکان مناسب بر ما چیره شود تا مانند هر سوژه تحت هیپنوتیزم، با رضایت تمام هر آنچه او می خواهد انجام دهیم، حتی آنچه را که درست و اخلاقی نمی دانیم. بنایانگذاران قانون اساسی امریکا دست آموخته تاریخ بودند. با شناخت صحیحی از ویژگیهای انسان، در جستجوی خلق ابزارهایی بودند که آزادی مدنی ما را، حتی برخلاف خواسته خودمان، تضمین کنند.

علاقه به علم و دستاوردهای آن در بین آنهایی که ایالات متحده را پایه گذاری کردند، مشترک بود. مرجع عالی، که بر هر نظر شخصی، هر کتاب، هر کشف و شهودی ارجحیت داشت -آنگونه که اعلانیه‌ی استقلال بیان می‌کند -عبارت بود از: «قوانین طبیعت و الهه طبیعت». دکتر بنجامین فرانکلین به پاس خدماتش در اروپا و امریکا بعنوان پایه گذار رشته تازه ای در فیزیک الکتریسیته، شناخته می‌شود. در جلسه رسمی تدوین قانون اساسی درسال ۱۷۸۹ جان ادامز بطور پیوسته از تشابه میان تعادل مکانیکی در ماشینها و جامعه انسانی سخن می‌گوید؛ همچنین در جاهایی به کشف سیستم گردش خون توسط ویلیام هاروی اشاره می‌کند. ادامز در اواخر عمرش می‌نویسد:«همه‌ی نوع بشر، از گهواره تا گور شیمیدان هستند… دنیای مادی در تمامیت خود یک آزمایش شیمیایی است.» جیمز مدیسون در مقالات جانبدارانه اش از دولت فدرال، از استعارات شیمیایی و بیولوژی استفاده می‌کند. رهبران انقلابی امریکا ماحصل روشنفکری اروپایی بودند که این یک زمینه اساسی برای درک منشا و اهداف ایجاد ایالات متحده در آنها ایجاد کرد.

کلینتون راسیتا تاریخ نگار امریکایی می‌نویسد:
علم تجربی و استنباط فلسفی از آن احتمالا مهمترین نیروی فکری در شکل دادن به سرنوشت امریکای قرن هجدهم بود...فرانکلین تنها یکی از متعدد مهاجرین مترقی بود که متوجه نزدیکی متد علمی و روند دموکراتیک شد. پرسش گری، گردش آزادانه اطلاعات، نیک اندیشی، خود انتقاد گری، نتیجه گرایی، بیطرفی و واقعیت گرایی، همه این عناصر فعال در ملت نوظهور، قبلا در جامعه علمی در قرن هجدهم شکوفا شده بود.

توماس جفرسون یک دانشمند بود. این همان چیزیست که خود او بیان می‌کند. اگر به دیدن خانه او در مانتیچلو در ویرجینیا بروید، به محض ورودتان شواهد بسیاری از علاقه مندی او به علم می بینید- نه تنها در کتابخانه بزرگ و دارای تنوع آن، بلکه در ماشین های چاپ، درهای اتوماتیک، تلسکوپ و دیگر ابزارهایش، برخی از آنها بر لبه مرز تکنولوژی اوایل قرن نوزدهم هستند. بعضی از آنها را خودش اختراع کرده بود، برخی را نسخه برداری کرده بود و برخی را هم خریداری کرده بود. او گیاهان و حیوانات قاره امریکا را با اروپا مقایسه کرد، برخی فسیل ها را شناسایی کرد، از حساب دیفرانسیل برای طراحی نوعی دستگاه شخم زنی جدید استفاده کرد. او فیزیک نیوتنی را آموخت و به آن تسلط پیدا کرد. او می‌گوید طبیعت مقرر کرده بود که دانشمند شوم، اما فرصتی برای دانشمند شدن در ویرجینیای در حال انقلاب نبود. نیازهای جدی تری ارجحیت داشت. او خودش را در حوادث تاریخی غرق می‌کند که در اطرافش در حال روی دادن هستند. می‌گوید همینکه جنبش استقلال به پیروزی رسید نسل های بعدی می توانند عمرشان را به علم و موقعیت های تحصیلی اختصاص دهند.

جفرسون یکی از قهرمانان اولیه‌ی من بود، نه فقط به علت علاقه‌مندی‌اش به علم، (اگرچه این موضوع در شکل‌گیری دیدگاهای فلسفی- سیاسی‌اش نقش بسیار داشت) بلکه به این دلیل که او بیشتر از هر کس دیگری در ترویج دموکراسی در سراسر جهان نقش داشت. این ایده - که در زمان خودش مهیج، افراطی و انقلابی بود (هنوز هم در بخش‌هایی از جهان این چنین است) به اینصورت بیان می‌شود که نه پادشاهان، نه روحانیون مذهبی، نه فرمانراوایان شهرهای بزرگ، نه دیکتاتورها، نه کودتاگران نظامی و نه قدرت اقتصادی ثروتمندان و سرمایه‌دارن، بلکه انسانهای معمولی که با هم همکاری می‌کنند باید بر ملتها حکومت کنند. نه تنها جفرسون یک نظریه‌پرداز سردمدار چنین طرز فکری بود بلکه بطور عملی نیز در این راستا فعالیت می کرد، او تلاش کرد تا تجربه سیاسی امریکا را که از ان زمان تاکنون مورد تحسین و تقلید بوده است، به مرحله ظهور برساند.

@LiberalScientists

او در تاریخ چهارم جولای ۱۸۲۶ در مانتیچلو از دنیا می‌رود، پنجاه سال بعد از آنکه نوشته های پرشور جفرسون بنام اعلانیه استقلال در میان ایالات مستعمره انتشار می‌یابد. اعلانیه‌ای که توسط محافظه‌کاران سراسر جهان محکوم می‌شود. مونارکی (سلطنت طلبی)، اریستوکراسی (حکومت طبقاتی اشراف زادگان) و مذهب ایالتی چیزهایی بودند که در آن روزگار مورد حمایت محافظه‌کاران بودند. در نامه‌ای که چند روز پیش از مرگش نوشته شده بود او می‌گوید که «این تنها روشنایی علم تجربی بود که ثابت کرد توده های بشر با افساری بر گردن و زینی بر پشت متولد نمی‌شوند، و نه آنکه عده‌ای برتر برای لگد زدن بر پهلوی آنها و تاختن بر پشت آنها متولد شوند. او در اعلانیه استقلال نوشته بود: ما همگی باید فرصت‌های برابر و حقوق غیر قابل مصادره داشته باشیم. و اگرچه تعریف «همه» بطور زننده ای در ۱۷۷۶ نامشخص بود، اما روح اعلانیه استقلال آنقدر سخاوتمندانه بود که امروزه معنای کلمه «همه» شامل عده فراگیر تری از مردم می‌شود.

جفرسون دست اموز تاریخ بود- نه این تاریخ و زمانه ی دلچسب ما یا کشورمان، که در خدمت تعصبات قومی و ملی مان باشد- بلکه تاریخ حقیقی شکل گرفته به دست انسانها، که بیان کننده ی ضعف ها و قوت های ماست. تاریخ به او اموخته بود که اگر به ثروتمندان و قدرتمندان کوچکترین فرصتی داده شود ظلم می کنند و به تاراج می برند. او فرمانروایان ملل اروپایی را توصیف می کند که به عنوان سفیر امریکا در فرانسه با آنها روبرو می شود. او می گوید در بازی قدرت ملت شان را به دو دسته تقسیم کرده اند: گرگ و گوسفند. جفرسون به ما می آموزد که هر حکومت و دولتی وقتی تنها به فرمانروایان واگذار شود رو به فساد و تباهی می گذارد، چرا که فرمانروایان -به علت ذات عمل فرمانروایی- از اعتماد افکار عمومی سو استفاده می کنند. او می گوید: تنها خود مردم امانت دار و ضامن [سلامت] قدرت هستند.

ترجمه: رضا شعبانی

@LiberalScientists

📜(دلیل، استدلال) Reason

📝 استدلال یک توانایی شناختی برای یافتن و تائید حقایق (فکت‌ها) از طریق اعمال منطق و خرد، و ارزیابی و شکل دادن باورها بر اساس آن حقایق است.
خرد (Rationality) استفاده از استدلال برای شکل دادن باورها بر اساس حقایق و شواهد، به جای گمانه‌زنی، نظر و احساسات است.
می‌توان گفت که یک متفکر خردمند (منطقی) می‌خواهد بداند چه چیز واقعا درست است، نه این که دوست دارد چه چیزی را درست بداند.

با این حال چند دهه پژوهش در علوم شناختی نشان داده که ما آن موجودات محاسبه‌گر منطقی که دوست داریم نیستیم، در عوض بیشتر توسط علایقمان تحریک می‌شویم، با تعصباتمان کور می‌شویم و (خوشبختانه یا متاسفانه) انگیره‌های اخلاقی بر ما اثر می‌گذارد.
تعصب تائید، تعصب ادراکی، تعصب خودتوجیه‌گری، تعصب هزینه از دست رفته، تعصب حالت کنونی ، اثر لنگراندازی و خطای تخصیص پایه‌ای * تنها اندکی از راه‌هایی است که مغز ما در یک فرایند کلی به نام «استدلال دارای انگیزه» ( motivated reasoning) به کار می‌گیرد تا ما را متقاعد کند که آنچه می‌خواهیم درست باشد - علی‌رغم شواهد - درست است.
با این وجود، توانایی استدلال و خرد به عنوان یک ویژگی مغز، در ما وجود دارد که در محیط اجداد فرگشتی ما، برای یافتن الگوها و ربط دادن پدیده‌ها (که به آن یادگیری می‌گویند، در خدمت بقا و شکوفایی، فرگشت یافته است.
استدلال بخشی از ساختار شناختی ماست، و زمانی که به کار گرفته شود می‌تواند در تحلیل مسائلی استفاده شود که برای اندیشیدن به آن فرگشت نیافته است. پینکر این را یک سیستم استدلال ترکیبی سر باز می‌نامد که "گرچه برای مسائل روزمره مانند آماده کردن غذا و بستن اتحاد فرگشت یافته، نمی‌توانید مانع پرداختن آن به گزاره‌هایی شوید که پیامد گزاره‌های دیگر هستند".
این توانایی برای اخلاق مهم است، زیرا "اگر اعضای گونه‌ها توان استدلال و بحث با یکدیگر و فرصت مناسب برای به کار گیری این توان را داشته باشند، دیر یا زود متوجه منافع مشترک عدم خشونت و دیگر اشکال ملاحظات دوطرفه خواهند شد و آنها را هرچه بیشتر به کار خواهند گرفت.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

*The confirmation bias, the hindsight bias, the self-justification bias, the sunk-cost bias, the status-quo bias, anchoring effects, and the fundamental attribution error
برخی از خطاهای شناختی که باعث نتیجه‌گیری و استدلال اشتباه می‌شود.

@LiberalScientists

مشكل لاينحل «فنلاند»!

كشور فنلاند بالاي مدار 60 درجه‌ي شمالي قرار گرفته است؛ اين يعني:
سرزميني يخزده، كم نور و كم آفتاب؛
در برخي جاهايش درازاي هر روز 73 روزه و برعكس درازاي هر شب در زمستان، 53 شبه است؛
خاكش در زمستان يخ‌زده و در تابستان باتلاقي (توندرا) است؛
كوتاه سخن؛ اينكه طبيعت ناجوانمردانه گرما و نور و خاك حاصلخيز نيل و ميانرودان و--- را از فنلاند دريغ كرده است-

آخرين دشنه را هم «استيو جابز» به پيكرش وارد كرد و «اپل» را به جاي نوكيا، كه 25 درصد اقتصاد فنلاند را تشكيل مي داد، در جهان جا انداخت- بازار «چوب» هم كه دهها سال است كه اقتصاد فنلاند بر پايه‌ي آن مي چرخد، در بدترين شرايط است- كوتاه سخن آن كه، امروزه روز، فنلاند «مرد بيمار اروپا است»- ولي با اين همه ستم وارده از سوي طبيعت و استيو جابز، امروز فنلاند «پيشرفته ترين» دولت و ملت روي زمين است- مي پرسيد چرا؟ يا چطور؟
به دلايل زير:
1- تنها كشور در منطقه‌ي يورو است كه از ديدگاه اعتبار و درستي سنجي، داراي درجه‌ي (AAA) است؛ يعني موقعيت بسيار پايدار؛ اين در جهان ركوردي مدهوش كننده به شما مي رود.
2- از ديدگاه «شاخص فساد»، به همراه دانمارك و نيوزلند، پاكترين كشور جهان است.
3- با بيش از 38000 دلار آمريكا درآمد سرانه، در شمار مرفه ترين كشور هاي جهان است.
4- اميد به زندگي در زنانش 85 و در مردانش بالاي 82 است. ركوردي شگفت اگيز
5- *داراي سيستم تمام و سرتاسري تلويزيوني ديجيتال است، سال هاست آنالوگ از رده خارج شده است.*
6- به همراه نيوزلند، بيش از 100 سال است كه زنان داراي حق رأي و نمايندگي و... شده اند.
7- رشد سالانه‌ي جمعيتش، اندكي، فقط اندكي بالاي صفر است؛
8- داراي بهترين و كاملترين و پر بازده ترين نظام آموزشي جهان است؛
9- در «شاخص توسعه انساني» در چند دهه اخير، بين يكم تا دهم بوده است.
10- در فنلاند شمار «سونا»ها، بيش از «خودرو»ها است.
11- *از هر 100 بطري شيشه اي مايعات دور ريز، درست 100 تايش بازيافت ميشوند.*
12- *از هر 10 بطري پلاستيكي نيز، 9 بطري اش بازيافت مي شود.*
13- اگر قصد داريد با خودروي خود در سال 2030، به فنلاند برويد، به اغلب احتمال بايد وسيله اي براي خود كرايه كنيد، چون پمپ بنزيني در كار نيست.
14- *آموزش عالي تا مقطع دكتري، حتي براي دانشجويان خارجي، رايگان است.*
15- *داراي معتبرترين گذرنامه هاي بين المللي است؛ تقريبا در همه جا بي ويزا از شما استقبال مي كنند.*
اين ها وهم و خيال نيست؛ امروز اين يادداشت شما را به بهشت دموكراسي فراخوانده است؛ فقط بايد خودتان را براي يك مشكل بزرگ و بزرگترين مشكل كشورهايي چونان فنلاند، نروژ، سوئد و دانمارك آماده كنيد، مشكلي «لاينحل»؛ و آن هم اين است كه، فنلاند اساسا «مشكلي» ندارد؛ به گمانتان من و شما، كه زاده و پرورش يافته و خو گرفته در «جغرافياي جنگ» هستيم، در «جغرافياي صلح» آن جا حوصله مان سر نمي رود؟

https://telegram.me/LiberalScientists

مونتنی در مورد دو نوع جهل صحبت می‌کند :
جهل عامیانه که پیش از تحصیل دانش وجود دارد و جهل عالمانه که بعد از کسب دانش گریبانگیر انسان می‌شود.
اولی مربوط به کسانی است که اصلا بی‌سوادند و کتاب نمی‌خوانند. دومی، جهل کسانی است که کتابهای فراوانی را بد خوانده‌اند.

اینها به قول الکساندر پوپ "آدمهای بی‌هوش و فاقد بینشی هستند که مغزهای آنها از کتابهایی که بد خوانده‌اند انباشته شده است".

در دنیا همیشه از این نوع جاهلان باسواد که کتابهای فراوانی را بد خوانده‌اند وجود داشته است.

یونانی‌ها برای این آمیزه‌ی علم و ابلهی، اصطلاحی داشتند که بتواند به تمام علمایی که کتاب زیاد می‌خوانند ولی بد می‌خوانند، در تمام دوره‌ها اطلاق شود و آنها به این‌گونه افراد "عالمان جاهل" نام داده بودند.



چارلز ون دورن
چگونه کتاب بخوانیم

https://telegram.me/LiberalScientists

پروفسور پیتر هریسُن در کتاب «قلمروهای علم و دین» که دانشگاه شیکاگو در 2015 منتشر کرده، با تبارشناسی این دو اصطلاح نشان می‌دهد این نزاع غالبا بر سر واقعیّات علمی نیست.

@LiberalScientists

📝 دلیل [منطقی] و اصل نگرش‌های قابل تبدیل [ این که نگرشی می‌تواند توسط دیگران جدی گرفته شود از دیدگاه آن‌ها هم موجه باشد] اخلاقیات را بیشتر مشابه کشفیات علمی جلوه می‌دهد تا رسوم فرهنگی.
دانش‌ورزان نمی‌تواند بدون ارائه یک استدلال معتبر و داده‌های تجربی یک ادعا را با قاطعیت بیان کنند (البته می‌توانند، اما از طرف همکارانشان بدون تعارف کنار گذاشته می‌شوند یا در ملأ عام سرزنش می‌شوند).
بدون شک برای مردم راهی برای زندگی بهتر وجود دارد، و اصولاً ما باید قادر به کشف آن راه به کمک ابزار علم (ساینس) و استدلال باشیم.
معمولا گفته می‌شود که نمی‌توان کسی را با استدلال از باوری منصرف کرد که در وهله نخست برای آن استدلالی ندارد، اما زمانی که استدلال‌ها برای یک باور ارائه شوند شایسته است که دلایلی بهتر، در صورت وجود، در برابر آن‌ها ارائه دهیم.
و اگر دلایلی [برای آن باور] وجود نداشت، شایسته است که با استفاده از چیزی که من آن را به خاطر دوست فقیدم کریستوفر هیچنز، تیغ هیچنز می‌نامم، رد کرد. هیچنز می‌گوید که "هر آنچه که بدون شواهد ادعا شود را می‌توان بدون شواهد رد کرد".

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

📝 هاوکینگ مانند بزرگترین اندیشمندان، تحرک‌انگیز و بی‌تعصب است. به نتایجی می‌رسد که به وضوح تعریف‌شده و پایه‌بندی محکمی دارند ولی لحظه‌ای بعد، بی‌رحمانه پرسش‌هایی مطرح می‌کند و همان نتایج را نقض می‌کند. در پذیرفتن این که نتیجه‌گیری قبلی نادرست یا ناقص بوده است، تردیدی نمی‌کند. این روشی است که موجب پیشرفت علم او و هر علم خوبی می‌شود و یکی از دلایل این واقعیت است که چرا علم فیزیک ظاهرا پر از ضد و نقیض است.

📖کتاب داستان زندگی و پژوهش های استیون هاوکینگ جستجو برای یافتن نظریه ی همه چیز
🖋مولف کیتی فرگوسن
🖍 مترجم دکتر رضا خزانه

@LiberalScientists

شاید یکی از بزرگترین موانع پیشرفت بشری ، تعصب و یا عشق به داشته هایی است که یا از پیشینیان به ما رسیده و یا خودمان با زحمت به آن دست یافته ایم
اما روش و منش درست ، در دانش پژوهی و پدیده شناسی ، به ما می گوید که اولین لازمه ی شناخت پدیده ها ، آزادی است ، آزادی از تعصبها ، عشق ها و غیره ....
H.N.L.🖋

@LiberalScientists

✍️ علاقه به "ترين"ها
( پدرِ علم فلان؛ جوانترين مدير )


🔵 يك علاقه ى عجيبى هست در رسانه هاى ايرانى [و همچنين شبكه هاى اجتماعى] كه وقتى نقل قولى از مثلا دكتر بهرام عكاشه نقل مى شود، گفته شود ؛ "پدر علم مهندسى زلزله در ايران".

اينكه چه مرجعى يا چه كسى، فردى را پدرِ علم فلان و بهمان انتخاب كرده، محل اين يادداشت نيست؛ بحث اينجاست كه اذهان عمومى در ايران، عجيب مى طلبد اين قبيل واژگان را.

عجيب مزه ى خوبى ميدهد وقتى كه جمله اى رو ميخوانيم بدانيم اين رو پدرِ فلان علم فرمودن! خیال خواننده تخت می شود که اصلِ جنس رسیده به دستش. مطلب علمی از سرچشمه بدستش رسیده؛ پدر و صاحبِ آن علم این را فرموده اند.

🔷اما چرا ماجرا چنین است؟

اینهمه می شنویم پدرِ علم زلزله در ایران، پدر علمِ فیزیک کوانتوم در ایران، پدر علم فلان در ایران. همین سیاق را در گونه ی دیگری هم متجلی می بینیم: جوان ترین دانشمند. جوان ترین مدیر. جوان ترین استاد.

🔴کار به کجا رسیده؟

آقای رشیدپور در برنامه تلویزیونی یک شازده ای را آورده نشانده و پسرک شیرین گفتار می گوید: از 3 سالگی طراحی خودرو می کردم. شرکت تسلا دنبال من است! شرکت تسلا که پشت درش صفِ فارغ التحصیلان و مغزهای قوام یافته ی دانشمندان 30-40 ساله برترين دانشگاههاى دنيا هست، دنبالِ رفیق جوان رشیدپور، طراح خودروی 10 ساله است.

اما علّت این ماجرا از کجاست؟

✔️چرا می شود "بی خجالت" اعلام کرد دختری 16 ساله انرژی هسته ای را در خانه اش "کشف" کرده؟

✔️چرا بی خجالت می شود یک نفر بگوید «دستگاهِ پیش گویی زلزله» را "اختراع" کرده؟ و نيم ميليون نفر عضو كانال تلگرامش شوند؟

✔️چرا یک بابایی مینشیند روبروی دوربین صداوسیما و یک تکه فوم در دست می گیرد و می گوید: این مصالح "نانو " را بعد 22 سال در استانداردِ کدِ آمریکا ، ثبت کرده ام و با این مصالح، دیگر نیازی به میلگرد و سیمان و جوشکاری برای ساختمان سازی نداریم و این کار را برای ایران کرده ام؟

🔷سوال را جور دیگری بخوانیم:

موضوع این نیست که چرا این افراد، این حرف ها را می زنند؛ موضوع این است که چرا جامعه می طلبد؟

🔷چرا دوست داریم روی صفحه مونیتور تلگرام موبایلمان حرفی از پدرِ علم فلان بشنویم یا امر خارق العاده ای توسط جوان ترین پژوهشگر فلان علمِ دیگر؟ ذهن ها که تنبل می شود، عضلاتِ ذهن مردم یک جامعه که بجای ماهیچه تبدیل به دنبه و چربی شود، همه دنبال چیزهای درشت و راحت فهم و «چشمگیر» و دهان پُر کن می روند. ذهن ها عادت کرده به ساده فکر کردن.
ذهن ها خلوت و خالی است. چیز درشت راحت درش می نشیند! جوانترین فلان و پدر علم بهمان و کلا، «ترین» ، عجیب ارضای ذهنی می آورد. مشکل ما آقای رشیدپور نیست که طراح خودرو اش از 3 سالگی خودرو طراحی کرده. مشکل آقای احمدی نژاد نیست که به رییس سازمان انرژی هسته ای مملكت «دستور» داده کشفِ انرژی هسته ای در منزل دختر 16ساله دبيرستانى را دنبال کند. مسئله آقای "برهمند" نیست که در خانه اش دستگاه پیش بینی زلزله اختراع کرده که هزاران محقق ژاپنی و آمریکایی دست در دست هم به مهر ، نتوانسته اند «اختراع» کنند. مسئله ذهن های چربی بسته و چشم های قِی گرفته و خنگی هست (به تعبیر #مولوی) که این حرف ها ، را باور می کنند. مولوی در اشعارش این تعبیر را استفاده می کند: چشمِ هوش بین.
می گوید من چشمِ هوش بین دارم.

خَمُش کردم، که آن هوشی که دریابد نداری تو!/

مجُنبان گوش و مَفریبان، که چشمی #هوش_بین دارم

#مولوی

نمی خواهم بگویم كل جامعه ایرانی، خنگ و تنبل شده است، می خواهم بگویم آنها که می توانند "حرف بزنند" و بنویسند و مِدیا تولید کنند، باید فروگذار نکنند از تولید محتوا. وگرنه عرصه را بزرگوارانی چون آقای برهمند یکه و تنها پر خواهند کرد. عرصه را تولید محتوایِ «ترین» ی ، پُر خواهد کرد.

✍🏻 محمد رضا اسلامی
https://telegram.me/LiberalScientists

نقدی بر مارکسیسم از زبان کارل پوپر https://telegram.me/LiberalScientists

حال اگر به این نیروها و به نظام اقتصادی کنونی خودمان اندکی دقیقتر بنگریم، میبینیم صحت انتقادی که از جنبه نظری کرده ایم به تجربه تایید میشود. ولی در ضمن باید هوشیار باشیم و تجربه را در پرتو این پیشداوری مارکسیستها سوء تعبیر نکنیم که ادعا دارند «سوسیالیسم» با «کمونیسم» تنها شق ممکن در برابر «سرمایه داری» و یگانه جانشین آن است. نه مارکس هرگز ثابت کرده است نه هیچ کس دیگر که سوسیالیسم به معنای جامعه بیطبقه و به مفهوم «قسمی همگروهی که در آن نشو و ارتقاء آزادانه هر کس جوازی باشد برای نشر و ارتقاء آزادانه همه AJ یکتا شق ممکن در مقابل بهره کشی بیرحمانه در نظام اقتصادی سرمایه داری» است به نظامی که مارکس بیش از یک قرن پیش (در ۱۸۴۵) به توصیف آن پرداخت و نام «سرمایه داری» را بر آن گذاشت. هر کس بخواهد ثابت کند که سوسیالیسم یگانه جانشین «سرمایه داری لگام گسیخته ، مار کس است ، مدعایش را می توانیم به سادگی با خاطر نشان ساختن واقعیات تاریخی ابطال کنیم. آزاد گذاری، (با آزادی عمل» از صفحه زمین محو شده است ولی جای آن را نظام سوسیالیستی با کمونیستی به مفهوم مار کس نگرفته است. تنها در یك ششم زمین، یعنی روسیه، نظام اقتصاد بی پیدا می کنیم که، مطابق پیشگویی مارکس، وسایل تولید در آن متعاقی به دولت است ولی قدرت سیاسی ، برخلاف پیشگویی او ، هیچ تمایلی به پژمردن و بر افتادن نشان نمی دهد. در سراسر جهان قدرت سیاسی سازمان یافته به راهی افتاده است که کارهای اقتصادی دامنه دار انجام میدهد. دورهٔ تاریخی جديد مداخله گوری سیاسی و دخل و تصرف اقتصادی دولت، جانشین سرمایه دادی لگام گسیخته شده است. مداخله گری صورتهای گوناگون پیدا کرده است. یکی قسم روسی آن است؛ دیگری نوع فاشیستی توتالیتار روس؛ و بعد مداخله گری به شیوهٔ دموکراتیلک در انگلستان و ایالات متحد و «دموکراسیهای کوچکتر» و در راس آنها سوئد که تکنولوژی مداخلهٔ دموکراتیک در آن به بالاترین مرتبه رسیده است. تحولیکه به اينگونه مداخله انجامید، در روزگار خود مارکس با قوانین ناظر بر کارخانه ها در انگلستان آغاز شد و با محدود شدن ساعات کار به ۴۸ ساعت در هفته و سپس با ایجاد بیمهٔ بیکاری و دیگر انواع بیمه های اجتماعی، به نخستین پیشرفتهای قاطع دست یافت. فقط کافی است برنامهٔ ده ماده‌ای مارکس را برای انقلاب کمونیستی با نظام اقتصادی دموکراسیهای امروزی مقایسه کنیم تا به یک نظر متوجه شویم که یکی دانستن آن نظام با نظامی که او «سرمایه داری» خوانده چقدر پوچ و باطل است. اگر پاره ای مواد کم اهمیت تر را از این برنامه حذف کنیم (از قبیل « ۴. مصادرهٔ اموال همهٔ جلای وطن کردگان و شورشیان»)، خواهیم دید که بیشتر مواد برنامه در کشورهای دموکراتیل کاملا با عمدتاً به اجرا در آمده است و بسیاری گام های مهم دیگر نیز در جهت تامین اجتماعی برداشته شده که هرگز به فکر مارکس نرسیده بود. کافی است تنها مواد ذیل از برنامه او را ذکر کنیم: ۲. وضع مالیات بر درآمد سنگین تصاعدی. (کاملا اجرا شده). ۳. الغاء کامل حق ارث. (تا حد زیادی از طریق مالیات بر ارث اجرا شده است. اما اینکه آیا بیش از این هم مطلوب باشد، محل تردید است) ۶. نظارت مرکزی دولت بر وسایل ارتباطی و حمل و نقل . (پیش از جنگ جهانی ۱۹۱۴، در اروپای مرکزی به جه-ات نظامی اجرا شد ولی نتایج سودمندی از آن بدست نیامد. در بیشتر «دموکراسیهای کوچکتر، به اجرا گذاشته شده است). 7. افزایش تعداد و وسعت کارخانه های دولتی و وسایل تولید متعلق به دولت... (در
دموکر اسبهای کوچکتر، اجرا شده. اینکه آیا این کار همیشه سودمند باشد، محل تردید است). ۱۰. آموزش رایگان برای همه کودکان در مدارس دولتی و منع اشتغال کودکان در کارخانهها به صورت فعالی' ...
خواست اول در «دموکراسیهای کوچکتر، و تا حدی تقریبا در همه جا اجرا شده. اجرای تقاضای دوم حتی از حد درخواستی هم فراتر رفته است) .
چند ماده از برنامه مارکس (از قبیل ۱۰. لغو هر گونه مالکیت زمین») در کشورهایی که دموکراسی حاکم است تحقق نپذیرفته است. به این جهت، مارکسیستها بحق ادعا می کنند که در اینگونه کشورها « و سیالیسم» مستقر نشده است. اما اگر بخواهند از این مقدمه تنیجه بگیرند که در کشورهای مذکور هنوز «سرمایه داری» به مفهوم مار کس حکمفرماست، با این استنتاج فقط خصات جزا و تعبدی پیش فرض خود را که می گوید شق دیگری در برابر سرمایه داری نیست ثابت می کنند و نشان می دهند که شخص چگونه ممکن است در اثر اندیشه های تعصب آمیز و بی اعتنا به شواهد، قوه بینایی را از دست بدهد. مارکسیسم نه تنها راهنمای بادی برای آینده است، بلکه پیروان خود را از دیدن آنچه پیش چشم خودشان، در دوره خودشان و گاهی حتی با همکاری خودشان روی میدهد، ناتوان می کند.

جامعه باز و دشمنانش 1945 کارل پوپر، ترجمه عزت الله فولادوند، صفحه 941 - 943
https://telegram.me/LiberalScientists

برشی از کتاب
#Demo_Haunted_World 🌍
نوشته‌ی #کارل‌سیگن
فردریک نیچه* در کتاب «تبارشناسی اخلاق*» مانند بسیاری از افراد دیگر، اعلام می‌کند « فرایند متوقف‌نشدنیِ فروتن‌شدنِ انسان» با انقلاب‌های علمی صورت می‌گیرد. نیچه از بین‎رفتن «باور به برتر بودن، منحصر به فرد بودن و بی‎مانندی انسان در طرح خلقت» را تاسف بار می‌داند. از نظر من بسیار بهتر است که دنیا را همان‎گونه که هست درک کنم تا اینکه بر توهم‌های خود اصرار بورزم، هرچند رضایت‎بخش و مایه‌ی قوتِ قلب باشند. کدام خلق‌وخو با بقای گونه‌ی ما سازگارتر است؟ کدام‌یک قدرت بیشتری برای آینده به ما می‌دهد؟ و اگر اعتماد به نفس کاذب ما در این روند اندکی صدمه ببیند، آیا در کل خسارتی متوجه ما می‌شود؟ آیا دلیلی وجود دارد تا آن را با آغوش باز نپذیریم و آن را مکمل و رشددهنده‌ی شخصیت به‎حساب نیاوریم؟
دانستن اینکه عمر هستی نزدیک به هشت تا پانزده میلیارد سال است و نه شش تا دوازده هزار سال دیدگاه ما را در مورد شکوه و بزرگی آن قوت می‌بخشد. پذیرفتن این دیدگاه که ما نوعا آرایش پیچیده‌ای از اتم‌ها هستیم و نه یک روح دمیده‌شده از آسمان، دست‌کم اهمیت اتم‌ها را نزد ما بیشتر می‌کند؛ اکتشاف این موضوع که سیاره‌ی ما یکی از میلیاردها سیاره در کهکشان راه شیری و کهکشان ما نیز یکی از میلیاردها کهکشان موجود است، دایره احتمالات بزرگتری برای واقعیات، ممکن می‌کند. فهمیدن اینکه اجداد ما با میمون‌ها مشترک بوده‌اند ما را به موجودات زنده‌ی دیگر پیوند می‌زند و تاثیر احتمالا بسزایی (در برخی موارد اندوهناک) به‌روی طبیعت وجودی انسان می‌گذارد.
اما خرافات و شبه‌علم مانع می‌شود، توجه «ویلیام باکلی»‌‌ها را به خود جلب می‌کند، جواب‎های سطحی و ساده فراهم می‌کند، افراد را از مشاهده‌ی دقیق و شک می‌گریزاند، به‌طور معمول ترس را در وجودمان پدیدار می‌کند و تجربیات را ناچیز می‌شمرد، ما را به روزمرگی و همچنین به قربانیانی ساده‌لوح تبدیل می‌کند. بله، دنیا مکان جالب‌تری می‌شد اگر یوفو‌ها* دزدکی در اعماق برمودا* در تکاپو می‌بودند و کشتی‌ها و هواپیما‌‌ها را می‌ربودند، و یا اگر مردگان می‌توانستند دستانمان را به کنترل بگیرند و برای ما پیغام بنویسند. شگفت‌انگیز بود اگر بچه‌ها در گهواره [تنها] با قدرت تمرکز خود بر اشیا آن‌ها را پرتاب می‌کردند، و یا خواب‌های ما می‌توانستند به جای آن‌که صرفا تصادفی باشند و یا ناشی از آگاهیِ ما از وقایع روز باشند، به‌طور دقیق خبر از آینده بدهند.
این‌ها همه نمونه‌هایی از شبه‌علم هستند. آن‌ها ادعا می‌کنند که از روش‌ها و دستاورد‌های علمی استفاده می‌کنند اما در حقیقت به بنیاد و سرشت علم پایبند نیستند- غالبا به این علت که برمبنای شواهد ناکافی مطرح می‌شوند و یا به این علت که از سرنخ‌ها و حقایقی که ما را به نتایج دیگری رهنمون می‌سازد، چشم می‌پوشند. ساده‌لوحی و زودباوری در آن‌ها موج می‌زند. با همکاری نا‌آگاهانه‌ (و اغلب با اغماض خودپسندانه‌) روزنامه‌ها، مجله‌ها، ناشرین کتاب‌ها، برنامه‌های رادیویی، برنامه‌های تلویزیونی، تهیه‎کنندگان فیلم‌ها و امثال آن‌ها، چنین ایده‌هایی به راحتی و به‌طور گسترده‌ای در دسترس هستند. ارایه و یافتن جایگزین برای این ایده‌ها، کار به مراتب دشوارتری است، همان‌طور که من در رویارویی با آقای باکلی متوجه شدم، جایگزین آن‌ها نظریه‌های چالش‎برانگیز و حتی جالب‌تر برمبنای دستاورد‌های علمی هستند.
#ترجمه: رضا شعبانی
https://telegram.me/LiberalScientists

📝 تیپ شناختی، رویکرد فرد را به عدالت در برابر جرایم پیش‌بینی می‌کند. مایکل سارجنت روانشناس، تناظری بین سطح بالای "نیاز به شناخت" (لذت بردن از چالش‌های ذهنی، مانند مواردی که در تست هوش به کار می‌رود) و تقاضای پایین برای عدالت از طریق مجازات یافته است، حتی زمانی که متغیرهای دیگر مانند سن، جنسیت، نژاد، تحصیلات، درامد و گرایش سیاسی کنترل شده بود.
در مقاله‌ای با عنوان مناسب "فکر کمتر، مجازات بیشتر"، نتایج سارجنت ازین اصل که مجازات باید متناسب با جرم باشد، حمایت می‌کنند، اصلی که نیازمند فهم مفهوم انتزاعی تناسب است، فرایندی که برای هر فکر علمی ضروری و اساسی است.


📕Cognitive style predicts criminal justice attitudes. The psychologist Michael Sargent found a correlation between a high “need for cognition” (enjoying mental challenges such as those employed in intelligence tests) and a low demand for punitive justice, even when such attitudes are controlled for age, sex, race, education, income, and political orientation. In an aptly titled paper “Less Thought, More Punishment,” Sargent’s conclusions support the principle that the punishment should fit the crime, a principle that requires grasping the abstract concept of proportionality, a process fundamental to all scientific thought.41


🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists

✏️ در زمینه ی دانش پژوهی ، علاوه بر آزادی از عادت ها و تعصب ها ، چنانچه ویژگی مهم دیگری به نام جسارت و شجاعت ، بخشی از خمیره ی ساختمان شخصیتی یک پژوهشگر را تشکیل داده باشد ، می تواند در نیل به توفیق در "پدیده پژوهی" و نهایتا" نزدیکتر شدن به شناخت پدیده ها ، کمک های بسیار بسیار شگرفی بنماید؛ در این زمینه ، یقینا" مثالهای زیادی می توان یافت؛ اما در اینجا فقط به یک نمونه ی بسیار موفق از جسارت علمی اشاره می شود؛ داستان اختراع سیستم هندسه ی نااقلیدسی موسوم به سیستم لباچفسکی ، یکی از داستان های آموزنده والهام بخش برای نسل ماست که در این روزگار ، متاسفانه ، به هر دلیلی ، از اعتماد به نفس کافی در بیان و ابراز نظر ، پرسش ، تردید ، انکار و خلاصه نقد سازنده و اثربخش ، کم تر برخوردار است.

هم زمان با لباچفسکی ، دانشمند نام آشنا و بزرگ دیگری به نام کارل گاوس و نیز یک ریاضی دان دیگر به نام نوش بایای ، نیز به همین نتیجه رسیده بودند که سیستم هندسه ی اقلیدسی ، نمی تواند پاسخگوی مسائل مهمی، در عالم طبیعت باشد اما ظاهرا" از ترس بدفهمی و یا انتقادات دیگران ، جرات اظهارش را نداشتند؛ اما جسارت و شجاعت لباچفسکی ، راه را برای دانش هموار نمود به گونه ای که شایدو البته شاید ، بتوان گفت اگر این هندسه در آن زمان معرفی نشده بود، راه ، برای ارائه ی نظریه ی بزرگی مثل نسبیت عام ، از دانشمند بزرگی مثل اینشتین هم ، هموار نمی بود ؛

🖋H.N.L.

برگرفته از کتاب "هندسه در گذشته و حال"
ترجمه و تالیف زنده یاد پرویز شهریاری فصل سوم : بانی هندسه نا اقلیدسی

@LiberalScientists

📝 هوش معمولا با گرایش لیبرالی کلاسیک برای کمک به دیگران رابطه دارد. تحلیلی بر داده‌های به دست آمده از مرکز ملی مطالعات طولی سلامت نوجوانان و بزرگسالان مشخص کرد که در بین دوازده هزار فرد بالغ جوان، همبستگی مثبتی بین آی‌کیو و لیبرالیسم وجود داشت، و داده‌های General Social Survey روشن کرد که رابطه بین هوش و لیبرالیسم کلاسیک از نوع روشنگری (Enlightenment) است، که افراد باهوش‌تر به احتمال کمتر با این مساله موافق بودند که دولت باید درامدها را دوباره از ثروتمندان بگیرد و بین فقرا توزیع کند، اما بیشتر با این گزینه موافق بودند دولت باید برای جبران تبعیض تاریخی، به سیاه‌پوستان آمریکایی کمک کند. به عبارت دیگر، اثر ( رابطه هوش و لیبرال بودن) بیشتر در بعد رفتاری بود که چگونه با مردم به صورت اخلاقی برخورد شود تا در بعد مادی‌تر که تعدیل اقتصادی باشد.

🖋#مایکل_شرمر
📖کتاب #The_Moral_Arc
ترجمه: یاسر سلیمی

@LiberalScientists