🔴مبنای نظری جمهوری

✍️علی افشاری

‏جمهوری در شکل کامل خود بر انسان بمثابه یک فرد خودمختار، برخوردار از قوه تشخیص و در عین حال نابسنده استوار است که خاستگاهش را خودش می‌داند.

جمهوری متکی به اجتماعی از انسان‌هایی برابر و مخالف با سامانه بردگی است که هیچ وابستگی نظری و سیاسی به غیر از خود ندارند و می‌خواهند تا جایی که ممکن است خالق سرنوشت خود باشند.
‏
در این پارا‌‌دایم، فرد با آگاهی از ناگزیری مرگ و کاستی‌ها، به روی تعامل آزاد و غیرتحمیلی با افراد دیگر گشوده است تا اجتماع در مسیر حرکت به سمت بهتر شدن بر اساس ترجیحات اکثریت و رعایت حقوق سلب‌ناشدنی انسان و حل و فصل مسالمت‌‌آمیز منازعات،‌ رشد ‌و نمو پیدا کند.

بدینترتیب کمبودها و نقصان‌ها در همکاری و هم‌افزایی افراد کمینه می‌شوند و هستندگی یک فرد، احتضار دیگری را پوشش می‌دهد.

شهروند جمهوری، هستنده‌ای است که حدی برای درونماندگاری و رشد خود قائل نیست! جمهوری، یک نظام سیاسی را بشارت می‌دهد که اتباع، ولی نعمت حاکمان هستند؛ هم میرا هستند در دگرگونی خویش و هم نامیرا، چون نمی‌خواهند فردیت در هیچ عنصر دیگری فراتر از خودش مضمحل شود. واگذاری قدرت محدود و‌ مضبوط است و دائمی نیست.
‏

در چارچوب تلفیقی از نظریه‌های هابز و روسو می‌توان گفت: برای اجتناب از شر بزرگ «جنگ همه علیه همه» ناگزیر بخشی از اختیارات در چارچوب قرارداد اجتماعی به دولت واگذار می‌شود. این قرارداد مبتنی بر مقدسات و هیچ امر فرابشری و فراتاریخی نیست، بلکه بر بستر انتخاب افراد و ترکیبی از اراده، خبر جغرافیایی و ساخت‌های اجتماعی و ویژگی‌های فرهنگی به ارث رسیده از
گذشته تنظیم می‌شود.

🆔 @sedaiazadi