آمدنیوز «صــدای آزادی»

🔴اپوزیسیونِ شرطی، اپوزیسیونِ شکست

نقدی بر بازوان ذهنی تحریم و توهم جنگ

✍️ حمید آصفی

▫️در میان گوناگونی طیفهای مخالف جمهوری اسلامی، گروهی وجود دارد که نه بر قدرت جامعه، نه بر سازماندهی، نه بر کار فرهنگی و نه بر پیوند با درد مردم، بلکه بر یک چیز تکیه دارد: اراده خارجی. اپوزیسیونی که به جای ساختن امید، بر فروپاشی شرط میبندد؛ نه تنها جمهوری اسلامی را گروگان گرفته، بلکه خیال رهایی را هم در زنجیر تحلیلهای تنبل خود نگه داشته است. این اپوزیسیون، اپوزیسیونِ "اگر آمریکا بجنبد، ما هم آزاد میشویم" است. اما اکنون که آمریکا نجنبید، ایران هم آزاد نشد. این واقعیت، برایشان چیزی جز فروپاشی درونی نیست.

▫️تحلیل با نسخه ترامپ: آنچه اپوزیسیون را عقب نگه داشت
از روزی که دونالد ترامپ از برجام خارج شد، گروهی از مخالفان نظام ولایی گمان کردند انقلاب از واشنگتن صادر میشود. آنها بهجای تقویت بدنه اجتماعی، به کامنتگذاری در توییتر نتانیاهو و پامپئو پرداختند. ابزار تحلیلشان چیزی نبود جز صحنه آرایی رسانههای فارسیزبان خارجنشین و بریدههایی از جلسات کنگره آمریکا.
در ذهن این جریان، مردم ایران تنها زمانی شایسته آزادیاند که در اثر قحطی ناشی از تحریم به خیابان بریزند، با مشتهای گرسنه، پروژه آنها را به سرانجام برسانند. نوعی «گذار نیابتی» که در آن مردم ابزارند و قدرت واقعی، در دست دکتریننویسان کاخ سفید.

▫️تحریم؛ گرسنگی برای آزادی یا نابودی برای نمایش؟
حامیان تحریم بهندرت از خود پرسیدند تحریم، جز نابودی طبقه متوسط، جز فرار مغزها، جز تضعیف جنبشهای مستقل، چه ارمغانی برای گذار دارد؟ پاسخ روشن است: هیچ. تحریم، مخالفان واقعی را له کرد و «مقاومتسازان ولایی» را غنیتر ساخت. نفت با دور زدن تحریم فروخته شد، نخبگان از کشور گریختند، و در این میان، فقط دو صدا بلندتر شدند: یکی از بیت رهبری، یکی از لابیگرانِ تحریمدوست در لسآنجلس.

▫️تله ذهنی جنگ: سلفی با بمبافکنهای خیالی
تصور جنگ، برای برخی از این طیف، نه فاجعه انسانی، که فانتزی نجات بود. آنها نه جنگ را زیسته بودند، نه تبعات آن را میشناختند. در ذهنشان، بمبها تنها بر سر حکومت میریزد، نه بر خانههای شهروندان. آنها تصور میکردند جنگ، همان خط مستقیم است از حمله هوایی تا سقوط رژیم؛ اما تاریخ گفته و باز خواهد گفت: هیچکس با موشک به دموکراسی نرسیده است.

▫️مردم: نه قهرمان دراماتیک، نه پیادهنظام تاکتیکی
اپوزیسیون تحریمخواه، مردم را نه بهعنوان فاعلان سیاسی، که بهمثابه صحنهآرایان پروژه خود میبیند. هر اعتصاب، هر اعتراض، در چشم این جریان نه خواستی مستقل، که مهر تأییدی است بر «درست بودن تحریم». آنها مردم را تنها تا جایی باور دارند که ابزار تضعیف نظاماند. اما از سازماندهی، آموزش، آگاهیبخشی، و ساختن نهادهای موازی بیزارند؛ چون اینها پروژه زمانبر و دردناک است، و آنها تنها برای پیروزی فوری ساخته شدهاند، نه برای ساختن آینده. و اکنون که توافق محتمل است... سکوت، سردرگمی و شکست ذهنی. با بازگشت مذاکرات، با چرخش آشکار در سیاست منطقهای و جهانی، و با سقوط رویای حمله نظامی، این طیف نه تنها استراتژی ندارد، بلکه دچار خلأ معنای سیاسی شده است. تحلیلهایشان بیمصرف شده، زبانشان به لکنت افتاده، و جامعه دیگر به وعدههای فانتزیشان دل نمیبندد. آنها همانقدر از روند تحولات جدید غافلگیر شدند که جمهوری اسلامی از قیام زنزندگیآزادی.

▫️گذار از جمهوری اسلامی بدون گذار از اپوزیسیون شرطی ممکن نیست
نقد جمهوری اسلامی لازم است، اما کافی نیست. آنچه باید نقد شود، ذهنیتی است که انتظار آزادی را به درگاه وزارت خزانهداری آمریکا گره زده. باید از اپوزیسیون شرطی عبور کرد؛ از تحلیلهای توهمی، از فانتزیهای جنگمحور، از زبانِ دستور دادن به جامعهای که در حال خیزش است اما فرمان نمیگیرد.
گذار از جمهوری اسلامی، تنها در صورتی واقعی خواهد بود که از وابستگی به منجی خارجی هم عبور کرده باشیم. اگر نظام در حال چرخش تاکتیکی است، ما نیازمند یک چرخش استراتژیک در اپوزیسیونیم؛ چرخشی بهسوی ساختن، بهسوی مردم، بهسوی آن

🆔 @sedaiazadi

👍38❤2👏1

6.08K views06:02