🍁 بهاءالدین خرمشاهی، به‌خاطر خودافشاگری درباره بیماری دوقطبی، جایزه گرفت

🔅انجمن علمی روان‌پزشکان ایران بهاءالدین خرمشاهی، نویسنده و مترجم، را به‌ دلیل خودافشاگری او در ابتلا به بیماری دوقطبی و تلاش او برای آگاهی‌بخشی عمومی در این باره، به‌ عنوان برگزیده دومین دوره جایزه‌ افشین یداللهی معرفی کرد.

🔅جایزه افشین یداللهی، به یاد این شاعر و پزشک متخصص اعصاب و روان و با نظرسنجی از روان‌پزشکان سراسر ایران، به برگزیدۀ افراد یا گروه‌های فعال در حوزه‌هاى فرهنگی و هنری تقدیم می‌شود که در گسترش بهداشت روانی و کاهشِ انگ از بیماری‌های روان‌پزشکی یاری رسانده‌اند.

🔅بهاءالدین خرمشاهی که ۷۴ ساله است، در سال ۱۳۸۶ در مقاله‌ای که به‌ قلم او در ابتدای کتاب «شناخت بیماری‌های روانی» (نوشته احمد جلیلی، رئیس انجمن روان‌پزشکان ایران) منتشر کرد، زیرِ عنوان «افسردگی، نگاهی از درون» از دچار بودن خود به بیماری دوقطبی خبر داد و اعلام کرد که ده سال است به بیماری خود پی برده است.

🔅دیگر نامزدهای دومین دوره جایزه افشین یداللهی که برگزیده نهایی آن در روز ۲۶ مهرماه مشخص شد، عبارت بودند از مهدی قراچه‌داغی، مترجم؛ علی حسین سازمند، مؤسس انتشارات دانژه؛ مصطفی معین، پزشک و بانی برگزاری همایش‌های سلامت روان؛ و داریوش مهرجویی، به‌ خاطر ساخت فیلم «بمانی» درباره‌ خودسوزی زنان و فیلم «گاو» با اقتباس از اثر داستانی غلامحسین ساعدی که روان‌پزشک هم بود.

🌾 @Sedanet

🍁 بازخوانی انتقادی ایده مرگ خدای نیچه
👤 #محمدمهدی_اردبیلی

🔅نشست «بازخوانی انتقادی ایده مرگ خدای نیچه» سه شنبه ۹ مهر با سخنرانی محمدمهدی اردبیلی در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.

🔅محمدمهدی اردبیلی در این نشست گفت: اولین بحثی که درباره خدا در فلسفه مطرح می شود، وجود یا عدم وجود خداست. این نازل ترین سطح بحث درباره خداست و با این بحث ها هیچ ملحدی مومن نمی شود. مفهوم خدا مثل هر مفهومی یک روند و تراکم تاریخی دارد. از نیمه دوم قرن نوزدهم با الحاد پست مدرن مواجه هستیم.

🔅نقطه اوج این رویکرد که برای فهم نیچه خیلی مهم است فویر باخ است که در کتاب «ذات مسیحیت» نوعی روانشناسی الهیات اراده می دهد. فویر باخ در این کتاب می گوید شخصیت خدا چیزی جز همان شخصیت انسان نیست که به آسمان رانده شده است. انسان بدون خدا هیچ است و خدا نیز بدون انسان هیچ است. همین بحث را نیچه نیز با بیان دیگری می گوید...

دریافت صوت و فیلم👇
✨ → 3danet.ir/UOFXI
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt

🎥 هیپنوتیزم ترنس پرسونال
👤 #محمدرضا_سرگلزایی | صد و هشتاد و پنجمین سخنرانی ماهانه انجمن هیپنوتیزم | 28 شهریور 98

مشاهده در آپارات

🌾 @Sedanet
🌾 @Drsargolzaei
🌾 @www_hypnosis_ir

🎙 امکان یا امتناع استخراج نظام اخلاقی از قرآن
👥 #ابوالقاسم_فنائی و #سیدمحمدعلی_ایازی
چهل و ششمین نشست انجمن مباحثات قرآنی
مؤسسه معارف اسلامی امام رضا‌(ع) | اول آبان 1398
🌾 @Abolghasemfanaei

🍁 گفت‌وگو ایرنا با #نعیمه_پورمحمدی به بهانه انتشار کتاب «درباره شر»

🔅مسأله شر یکی از سترگ‌ترین و کهن‌ترین مباحث فلسفی، کلامی و الهیاتی است که حرارت سخن و گرمی بازار اندیشه درباره آن هیچ‌گاه خاموش نشده است. به تازگی توسط انتشارات طه کتابی دوجلدی در ۱۵۰۰ صفحه با عنوان درباره شر ؛ ترجمه مقالات برگزیده در فلسفه و الهیات شر در این حوزه چاپ شده است. جلد اول به الهیات سنتی و جلد دوم به الهیات مدرن می‌پردازد. با توجه به فقر منابع فارسی ترجمه شده در این زمینه و نیز نوپدید بودن ترجمه آثار در این زمینه، کتاب درباره شر را می‌توان جامع‌ترین کتاب ترجمه شده و مرجع در این زمینه تا به این زمان محسوب کرد.

🔅وسعت موضوعی و کثرت مقالات ترجمه شده (۶۱ مقاله از فیلسوفان و الهی‌دانان صاحب‌نام در این حوزه) و بازخوردهای کتاب در بین اساتید و صاحب‌نظران این حوزه در همین مدت کوتاه انتشار، موید این ادعا است. نقد و بررسی این کتاب پیشگام و شاخص می‌تواند سرآغاز مبارکی برای ترجمه دیگر آثار و تالیفات بومی غنی در این حوزه باشد.

🔅این کتاب به سرپرستی نعیمه پورمحمدی، استادیار فلسفه دین دانشگاه ادیان و مذاهب قم تهیه شده است. خود او نویسندهِ مقدمۀ مفصل و جامع کتاب، مترجم ۲۱ مقاله و چکیده‌نویسِ ابتدایی برای تمامی مقالات کتاب است. به همین بهانه با او درباره مساله شر و محتوای کتابش به گفت‌وگو نشسته‌ایم.

متن کامل این گفت‌وگو👇
✨ → 3danet.ir/OEHoV
🌾 @Sedanet

🎶 غزل 332 مولانا با صدای عبدالکریم سروش

آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت
وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت

آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای
وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت

آن نفسی که باخودی بسته ابر غصه‌ای
وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت

آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند
وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت

آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای
وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت

جمله بی‌قراریت از طلب قرار تست
طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت

جمله ناگوارشت از طلب گوارش است
ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت

جمله بی‌مرادیت از طلب مراد تست
ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت

عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی
تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت

خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد
از مه و از ستاره‌ها والله عار آیدت

مشاهده در آپارات

🌾 @Sedanet | @DrSoroush

🍁 ملاقات با ناخدا: شفابخشی‌های گفتگوی درونی
✍️ #پژمان_رنجبر

🔅 همۀ ما آدم‌ها در درون خود گویی یک «من گوینده» داریم که دائماً با ما حرف می‌زند، گویی آواتار یک بازی ‌ویدئویی است که نقشه طرح می‌کند، مسیریابی می‌کند و همه هنگام موقعیت‌هایی را که در آن قرار داریم، برای ما تشریح می‌کند، این «من گوینده» گویی همیشه در حال حرف زدن است.

🔅این «من گوینده» است که همواره به ما می‌گوید چه احساسی داریم، چگونه واکنش باید نشان دهیم و از کجا به کجا باید برویم و چه مقصدی در نظر داریم. همین الان که من در حال نوشتن و شما در حال خواندن هستید، گویی یک «من استعاری» وجود دارد که در سر ما قرار گرفته و به ما می‌گوید که “فلانی تو الان داری یک مطلب را می‌خوانی”.

🔅چنین به نظر می‌رسد که این «من استعاری و سخنگو» به تمامی محتویات روان ما دسترسی دارد و می‌تواند مبتنی بر گنجینه‌ای که در دست دارد، هر آن‌چه را درک می‌کنیم، برای ما تفسیر کند. بنابر رأی جولیان جینز، نویسندۀ کتاب معروف خاستگاه آگاهی این «من گوینده» در واقع سازوکاری است که دستگاه عصبی ما برای بقاء خود طراحی کرده است.

🔅به نحوی تمثیلی می‌توان گفت که غریزۀ انسان به اندازۀ دیگر حیوانات، به ویژه دیگر پستانداران، کامل نیست. در این‌جا منظور از کامل بودن، یعنی یک دایرۀ بسته بودن. غریزۀ ما مانند نهنگ یک دایرۀ بسته نیست، به همین خاطر است که در تاریخِ حیات آدمی بر زمین، انسان همواره حالات مختلفی را از سر گذرانده است. انسان همواره تغییر می‌کند و این تغییر از اساس تدبیرهایی است که «من گوینده» برای راهبرد و مدیریت بهتر انسان پیش روی او قرار داده است.

🔅به همین خاطر است که به نظر جولیان جینز گویی کسی در سر ما با ما حرف می‌کند و این حالت اگر به «بدهنجاری» منجر شود، موجب پدید آمدن اسکیزوفرنی، پارانویا یا روان‌نژدی‌هایی از این دست می‌شود...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/qlW3y
🌾 @Sedanet
🌾 @Esfzibanews
🌾 @Aletheiachanel

🍁 درس‌نوشتار مبانی فلسفی سلامت عادلانه
👤 #اکبر_شهریوری

🔅تلقیِ ما از سلامت به عنوان یکی از مصالح پایه‌ای هر شهروند، آن را به مقوله‌ای حیاتی در سیاست‌گذاری‌ تبدیل می‌کند. منابع محدود در این حوزه، موجب می‌شود تا توزیع/بازتوزیع آن میان شهروندان چالش سیاست‌گذاران سلامت باشد. از دیدگاه جان راولز، عدالت والاترین فضیلتِ هر نهاد اجتماعی‌ست، همچنین در اخلاق پزشکی نوین، عدالت در کنار خودفرمانروایی (Autonomy)، خیررسانی (Beneficence) و شرنَرِسانی (Non Maleficence) جزو اصول اساسی محسوب می‌شوند.

🔅این مسائل موجب می‌شوند تا نیاز به تعمق بیشتری در سلامت عادلانه داشته باشیم و نظریات فلسفی را جهت یافتن راهکارهایی مناسب برای برون‌رفت از مشکلات حاضر در حوزه‌ی سلامت و درمان کندوکاو کنیم. این درسگفتار در همین راستا، با تدریس دکتر اکبر شهریوری ،مشاور اخلاق حرفه ای ریاست دانشگاه علوم پزشکی ایران، برگزار می گردد. در جلسات نخست، تئوری های موجود در عدالت مورد بررسی قرار می گیرد و در ادامه با استفاده از تئوری های گفته شده، رهیافتی برای مسائل موجود در سیاست‌گذاری سلامت ایران ارائه خواهد شد.

دریافت فایل‌های PDF این درس‌نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/r04ph
🌾 @Sedanet | @MedEthicsIUMS

🎥 مقصود فراستخواه در چالش گفتگو رواداری
#طالقانی_و_زمانه_ما

🔅 من از دکتر ستوده، اقای محمد علی عمویی، اقای فرخ نگهدار، اقای سروش دباغ، دکتر مسعود پدرام، دکتر احسان شریعتی، دکتر سارا شریعتی، دکتر سوسن شریعتی، الهه امیر انتظام دعوت می کنم که در این چالش شرکت کنند.

🌾 @Sedanet | @Mfarasatkhah

🎙 آیا اقتصاد ایران نئولیبرال است؟
👥 #حسام_سلامت و #محمد_ماشین‌چیان

🔅در گفت‌وگویی که ۲۳ آبان ماه ۹۸ به همت انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف میان حسام سلامت و محمد ماشین‌چیان برگزار شد؛ از یک سو حسام سلامت کوشش می‌کند به اتکای شواهد تجربی و مستندنگاری‌های میدانی، نشان داد که «نئولیبرالیسم ایرانی» چگونه کار می‌کند، با چه نیروهای دیگری ترکیب شده است، چه خطوطی را دنبال می‌کند، چه مناسبات قدرتی می‌سازد، با نیروهای کار چه می‌کند، منطق انباشت سرمایه را چگونه پیش می‌بَرَد، موازنه‌ی قوای سیاسی را چگونه تغییر می‌دهد یا بازتولید می‌کند، و سئوال‌های دیگری از این دست.

🔅همه‌ی اینها در حالی است که، از سوی دیگر محمد ماشین‌چیان، نماینده نظریه‌پردازان بازارگرا اساساً وجود سیاست‌های نئولیبرالیستی در اقتصاد سیاسی ایران را انکار می‌کند و بر این باور است که نظام اقتصادی حاکم را باید به اتکای مفاهیم دیگری توضیح داد که اصولاً ربطی به نئولیبرالیسم ندارند، اگر به تمامی با آن در تعارض نباشند.

دریافت صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/kHGIU
🌾 @Sedanet
🌾 @AnjomanSUT
🌾 @prolegomena

ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست. همه ما کمابیش می دانیم که تجربه عاشقی در غالب موارد باران بهاری است- تند می بارد و زود سرمی آید. اما زخمهای عشق همیشه با ما می ماند. غالب زخمهایی که عشق بر روح ما حکّ می کند نه از اصل جدایی که از نحوه جدایی است. در رابطه عاشقانه افراد باروهای قلعه وجودشان را به روی هم می گشایند تا به عمق وجود هم درآیند. اما این گشودگی دل انگیز عمیقاً آسیب پذیرشان هم می کنند- قلعه ای که باروهایش گشوده است در برابر تیرهای آتشین حریف بی دفاع تر هم می ماند. این آسیب پذیری مفرط عشق را خطرخیر می کند، و در لحظه جدایی زخمهای عمیق تری بر عمق جان فرد برجامی گذارد. به نظرم مهمترین ادب جدایی در رابطه عاشقانه این است که هیچ یک از طرفین، رابطه را بی خبر و یکسویه قطع نکند. جدایی باید گام به گام و با آگاهی و توافق طرفین رخ دهد...

📱تصویر از اینستاگرام

📃 متن کامل

🌱 @arash_naraghi

🍁 تاب مستوری؛ مصاحبه‌ای با شروین وکیلی: تحول بازنمایی زنان در فرهنگ ایرانی و مقایسه‌اش با تمدن اروپایی

🔹از نظر اسطوره شناسی در ادبیات و نگارگری ایرانی (در طول تاریخ) چه نوع بازنمایی‌هایی از زن صورت گرفته است؟ وسوسه گر، اهریمنی، واسطه معنویت، نماد مادیگرایی یا چیزهایی از این دست؟

باید به این نکته توجه داشت که اصولا زن یکی از کلیدی‌ترین مضمون‌ها در حوزه‌ی فرهنگ است. یعنی گرانیگاه بازنمایی هنر از عصر نو‌سنگی بازنمایی پیکر زن بوده و در ادبیات و دین و مناسک جمعی هم همواره زنان موقعیتی کلیدی داشته‌اند. به همین خاطر تنوعی چشمگیر در گفتمانهای مربوط به تعریف امر زنانه وجود دارد و عملا تمام سویه‌هایی که نام بردید را در جریانهای فکری گوناگون یک حوزه‌ی تمدنی می‌توان یافت. با این همه دوقطبی اصلی‌ای که داریم دو جلوه‌ی مادرانه و همسرانه از زن است. یعنی جفت متضاد معنایی‌ای داریم که مثلا در روایتهای سامی در قالب تقابل حوا و مریم صورتبندی شده است. حوا جلوه‌ای از زن به مثابه همسر و موضوع میل جنسی است و از این رو اغواگر و زیبا و جذاب بازنموده می‌شود و در ضمن در ادیان زاهدانه مثل مسیحیت نماد گناه و فریبکاری و لذت‌طلبی مادی نیز دانسته می‌شود. در مقابل تصویر مریم را داریم که سویه‌ی مادرانه‌اش برجسته است و در کیش مسیحی چندان جنسیت‌زدوده تصویر شده که بر خلاف نص صریح انجیلها، از قرن چهارم میلادی به بعد حتا باکره قلمداد می‌شود. در مقابل حوا، مریم نمادی برای پرهیزگاری و پاکدامنی و نیکوکاری محسوب می‌شود. این دوقطبی از یک سو حوای زمینی، هوس‌ناک، لذت‌بخش، و گناهکار را دارد که زاینده‌ی فرزندانی گناهکار مثل قابیل است؛ و در مقابل او مریم مقدس را می‌نهد که آسمانی،‌ پاک، زاهد، و معصوم است و فرزندی که از او زاده می‌شود پسر و تناسخ خداوند یعنی عیسی مسیح است. این دوقطبی در همه‌ی تمدنها به صورتهای متفاوت دیده می‌شود. مهمترین تمایز آن است که در ایران زمین این دوقطبی به نسبت کمرنگ و حاشیه‌ایست، در حالی که در اروپا کل تصویر زنانگی بر محور این دو قطب گردش می‌کند.

🔹یعنی تصویر اروپاییان از زن تنگ‌نظرانه‌تر و زاهدانه‌تر از ایرانیان بوده است؟ این با تصور مرسومی که ایرانی‌ها و اروپایی‌های امروزین دارند در تضاد نیست؟

چرا، چنین تضاد نظری در توده‌ی عوام وجود دارد. دلیلش هم آن است که عوام مردم -هم ایرانی و هم اروپایی- تنها خاطره‌ی دو سه نسل گذشته‌شان را در ذهن دارند و به قدر کافی با منابع تاریخ آشنا نیستند. با مرور منابع ادبی، رساله‌های دینی و متون تاریخی به صراحت روشن می‌شود که در ایران زمین ما یک تصویر غالب و نیرومند مرکزی از زنانگی داشته‌ایم که در میانه‌ی دوقطبی یاد شده قرار می‌گرفته است، و دوقطبی مورد نظر اصولا اهمیتی نداشته است. در سراسر تاریخ پنج هزار ساله‌ی ایران بازنمایی اصلی زنان آمیخته‌ای از میل و هوس جنسی و کنشگری اجتماعی بوده و همه‌ی اینها ارج نهاده می‌شده است. در مقابل گروههایی از زاهدان و تارکان دنیا یا متعصبان قشری را داریم که زنانگی را در کل نفی می‌کرده‌اند و به دوقطبی یاد شده باور داشته‌اند، و همواره در حاشیه‌ی جامعه بوده و خوشبختانه در رفتار عمومی مردم نقش تعیین کننده‌ای نداشته‌اند. در تمدن اروپایی دقیقا واژگونه‌ی این را می‌بینیم. یعنی در یونان و روم باستان اصولا زنان همچون نوعی جنس پست و شکلی فروپایه و ناقص از مردان در نظر گرفته می‌شده‌اند و از حقوق مدنی و سیاسی محروم بوده‌اند، و پس از ظهور مسیحیت هم تصویرشان با همین پیش‌داشتها به دوقطبی حوا-مریم فروکاسته شد. در اروپا تا قرن هفدهم تصاویر زنانه‌ای که خارج از این دوقطبی باشند کمیاب و نادر و حاشیه‌نشین هستند. در ایران زمین واژگونه‌اش را می‌بینیم. یعنی حتا زنان پرهیزگار و صوفی مثل رابعه هم سخنگوی عشق هستند و در اساطیر و ادبیات‌مان زنان همواره در قالب آمیخته‌ای از پاکی آسمانی و میل زمینی تصویر شده‌اند. کافی است به این نکته بنگرید که زلیخا در تمدن ایرانی تا چه پایه ستوده شده است و طی هزار سال گذشته حدود صد منظومه‌ی کامل درباره‌اش سروده شده که در همه‌شان یکی از دو قهرمان اصلی زلیخا بوده است. در مقابل در تمدن اروپایی اصولا این زن نامی ندارد و به نقل از کتاب مقدس «زنِ پوتیفار» یا «زن عزیز مصر» خوانده می‌شود. مثالهای دیگر هم فراوان‌اند. از تهمینه گرفته تا منیژه و ویس و گردآفرید همه جا در ادبیات با زنانی نقش‌آفرین و فعال از نظر جنسی روبرو هستیم که به ندرت مانند سودابه نکوهش می‌شوند…

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/kedSX
🌾 @Sedanet | @Sherwin_vakili

🎙 کارگاه قهر و مهر
🗣 #امیرحسین_ترکاشوند

🔅کارگاه امیرحسین ترکاشوند (پژوهشگر قرآن و متون دینی) با موضوع «خوانش قهر آمیز و خوانش رحمانی یا مهر بنیان از اسلام» تحت عنوان «قهر و مهر» در مهرماه 1398 در مشهد برگزار شد.

دریافت فایل‌های صوتی👇
✨ → 3danet.ir/CIWYn
🌾 @Sedanet | @Baznegari

🎥 یاسر عرب : زیست جنسی متن زندگیست که توسط رسانه‌های رسمی به حاشیه کشانده شده...

این ویدئو برشی از برنامه خرد جنسی 35 است که در آن #یاسر_عرب با #اکبر_جباری گفتگو می‌کند.

مشاهده کامل این قسمت از خرد جنسی در آپارات

🌾 @Sedanet
🌾 @Jabariakbar
🌾 @kherad_jensi

🍁 کتاب‌های نگران‌کننده
✍️ #حامد_صفایی‌پور ۹۸/۰۸/۰۶

🔅امشب در حال مطالعه فصلی از کتاب نام‌آشنای «ماجرای فکر فلسفی در جهان اسلام» بودم؛ فصل 13 از جلد اول. در این بخش مولف گرامی، دکتر غلامحسین دینانی، به توصیف و نقد نظر ابن تیمیه (641-707 ه.ق) -درباره حدود توانایی استدلال قیاسی و تمثیلی می‌پردازد. همانطور که از این کتاب انتظار می‌رود هنر این کتاب بیشتر، چشم‌گشایی از مطالبی است که از دیدۀ اغیار در موضوع تاریخ فلسفه در جهان اسلام غایب است و می‌تواند سرنخی برای تامل بیشتر باشد اما اگر روحیه حاکم بر این دست متون الگوی پژوهشی و نگارشی دانشجویان علوم انسانی شود، که به زعم من، در موارد بسیار، شده است، بی‌اغراق یک فاجعه است.

🔅چرا فاجعه است؟ برای اینکه این متن آکنده از کلمات بلاغی و مغالطاتی است که جانشین استدلال‌های منصفانه در رد افکار دیگران شده است. چند مثال بزنم: نویسنده در صفحه 138، پس از بیان رای ابن‌تیمیّه، با چنین جمله‌ای کل استدلال و براهین او را به کنار می‌زند: «به نظر می‌رسد ابن‌تیمیّه معنی امکان را به عنوان یکی از جهات سه‌گانه به درستی درنیافته و فاصله سخن او با حکما از اینگونه معانی بیش از آن است که تصور شود. او به این مساله توجه ندارد که .... ». خب، این شیوه نقد نیست. کار ما در نقد این نیست که بگوییم طرف مقابل چه چیزی را دریافته و چه چیزی را درنیافته است؛ کار ما این است که اولا، فهم طرف مقابل را منصفانه صورت‌بندی نماییم و ثانیا نشان دهیم با کدام بخش از استدلال او و با چه دلایلی مخالفیم. جالب است، بالانشینی مولف در این اثر چنان است که گاهی با گرفتن ژست پدربزرگ مهربان طرف مقابل را مورد دل‌جویی قرار می‌دهد و پس از اشاره به چندی از صفات پسندیده وی، اشکال خود را بیان می‌کند. «این فقیه و متکلم تیزهوش به این نکته توجه ندارد که .... » و در ادامه مولف بخشی از مباحث ابتدایی در منطق صوری را تدریس می‌کند(!).

🔅از مغالطات متن در همین بخش کوتاه، نیز به یکی از موارد بسنده می‌کنم و آن مغالطه «مسموم کردن چاه» است: « ... بر شخص بصیر پوشیده نیست که .... » (ص139) یا «کسانی که با منطق آشنایی دارند به خوبی می‌دانند که ...» (ص 140) حکایت از آن‌که، طرف مقابل، نه بصیر است و نه از مقدمات منطق که در ادامه توضیح داده شده است مطلع است والا چرا باید چنین خطای نخ‌نمایی بکند! و خلاصه این کتاب در مواردی مجلس وعظ و خطابه است و استدلال و بی‌طرفی کاملا به کنار می‌رود.

🔅به بند پایانی این فصل که رسیدم از اشکالات قبلی خود پشیمان شدم. ملاحظه بفرمایید! در اینجا حتی ادات منطقی- «اما و اگر» و «ولی» و «از سوی دیگر» و غیره- در جایگاه درستی به‌کار نرفته‌است،چه رسد به محتوا و دقت آن که در این بند به اوج آشفتگی و پریشان‌گویی می‌رسد:

🔅«کسانی که با فلسفه مغرب زمین سروکار دارند، به خوبی می‌دانند که در فلسفه کانت تصدیق، نقش عمده و اساسی بعهده دارد، ولی در فلسفه دکارت به هیچ‌وجه نمی‌توان نقش تصورات را نادیده انگاشت. او در فلسفۀ خود از تصور کمال سخن می‌گوید، از سوی دیگر می‌داند که تصور کمال، ساخته ذهن و محصول حکم نفس نیست.» (ص 144)

🔅این روش نوشتن اگر متن پیاده‌شده درسگفتاری شفاهی است –که ظاهرا چنین است- در نبود متون درآمدگونه مرتب و بی‌طرف، شاید به کار تازه واردها بیاید، به شرط آن‌که پیش از این، قوه نقادی این مخاطبان کاملا از بین نرفته باشد و کسی در جایی نقادانه‌خواندن را به آن‌ها آموخته باشد، اما اگر این متون و روحیه حاکم بر آن‌ها برای بسیاری از دانشجویان خود به الگویی برای نوشتن و روش موضع‌گیری تبدیل شود، نیازمند تذکر است. این تذکر که چنین کتاب‌هایی نگران‌کننده‌اند.


🌾 @Sedanet
🌾 @HamPishani
🌾 @SmartThinking_ir

🎙 حافظ شاعر زمینی است؛ مولانا شاعر آسمانی . . .
👤 #عبدالکریم_سروش
🌾 @Sedanet | @DrSoroush

🍁 حذفیات کتب درسی ادبیات برای نسل پیش‌رو در سال 1398:

غزل "در این سرای بی کسی" هوشنگ ابتهاج حذف شد.
غزل "جوانی" رهی معیری حذف شد.
شعر "به کجا چنین شتابان" محمدرضا شفیعی کدکنی حذف شد.
شعر "باغ بی برگی" مهدی اخوان ثالث حذف شد.
داستانی از غلامحسین ساعدی حذف شد.
داستانی از بزرگ علوی حذف شد.
داستان "موسی و شبان" حذف شد.
سه جمله از داستان "قاضی بست" ابوالفضل بيهقی حذف شد.
نام صادق هدایت از داستان "کباب غاز" محمدعلی جمالزاده حذف شد.
بخش هایی از خاطرات محمدعلی اسلامی ندوشن حذف شد.
نام محمود دولت آبادی، مشفق کاظمی و عباس خلیلی حذف شد.
شعر "مادر" و به طور کلی نام ایرج میرزا حذف شد.
داستان حلاج تذکرہ الاولیا حذف شد.
شعر "مهتاب " و "داروگ" نیما یوشیج حذف شد.
رباعیات خیام حذف شد.
داستان زیبای اُ.هنری حذف شد.
داستان سیاحت نامه ابراهیم بیگ حذف شد.

🌾 @Sedanet

🎵 "تشویش" از هوشنگ ابتهاج

🎶بنشینیم و بیندیشیم!
این‌همه با هم بیگانه
این‌همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دل‌های پراکنده؟

🎶جنگلی بودیم:
شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
وینک، انبوه درختانی تنهاییم.

🎶مهربانی، به دلِ بستۀ ما، مرغی‌ست
کز قفس در نگشادیمش.
و به عذری که فضایی نیست،
وندرین باغ خزان‌خورده
جز سموم ستم‌آورده، هوایی نیست،
ره برواز ندادیمش.

🎶هستی ما، که چو آئینه
تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت سنگ‌انداز،
نه صفا و نه تماشا، به چه‌کار آمد؟
دشمنی دل‌ها را با کین خوگر کرد.
دست‌ها با دشنه همدستان گشتند.
و زمین از بدخواهی به‌ستوه آمد.
ای دریغا که دگر دشمن رفت از یاد
خون فرو می‌ریزد.

🎶دوست، کاندر بر وی گریۀ انباشته را نتوانی سر داد،
چه توان گفتش؟
بیگانه‌ست.
و سرایی، که به‌چشم‌انداز پنجره‌اش نیست درختی که بر او مرغی
به فغان تو دهد پاسخ،
زندان است.

🎶من به عهدی که بدی مقبول،
و توانایی دانایی است،
با تو از خوبی می‌گویم
از تو دانایی می‌جویم
خوب من! دانایی را بنشان بر تخت
و توانایی را حلقه به‌گوشش کن!

🎶من به عهدی که وفاداری
داستانی‌ست ملال‌آور
و ابلهی نیست دگر، افسوس!
داشن جنگ برادرها را باور،
آشتی را،
به امیدی که خرد فرمان خواهد راند،
می‌کنم تلقین.
وندرین فتنۀ بی‌تدبیر
با چه دل‌شوره و بیمی نگرانم من.

🎶این‌همه با هم بیگانه
این‌همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دل‌های پراکنده؟
بنشینیم و بیندیشیم!

#هوشنگ_ابتهاج ( هـ . الف. #سایه )
از مجموعه «چند برگ از یلدا»
تهران، شهریور 1343

☑️ دانلود از انبار صدانت
☑️ مشاهده در آپارات

🌾 @Sedanet

🍁درس‌گفتار «چرا ترک عادت‌ها سخت است؟»
👤 #آذرخش_مکری
انجمن پزشکان عمومی
دانشگاه علوم پزشکی ایران
تیر ماه ۱۳۹۸

فیلم و صوت (2 جلسه)👇
✨ → 3danet.ir/w8Qv1
🌾 @Sedanet
🌾 @DrAzarakhshMokri

🍁 نقدهای نگران کننده
✍️ کانال تلگرامی کشکول اندیشه

🔅جناب صفایی پور در این متن به زعم خود نقدی بر استاد ارجمند دکتر دینانی وارد کرده اند و باز به زعم خود گمان کردند مغالطات بزرگی را در کتاب استاد کشف کرده اند. غافل از آنکه خود، مرتکب مغالطه شده اند. چطور؟

🔷1- جناب صفایی نوشتند: «پس از بیان رای ابن‌تیمیّه، با چنین جمله‌ای کل استدلال و براهین او را به کنار می‌زند»

🔅جناب صفایی مدعی است که استاد دینانی با همین جمله، استدلال و سخن ابن تیمیه را نقد کره است! حال آنکه عجیب تر و تاسف بار تر این است که عبارت بعدی دکتر دینانی را چرا نیاوردند که نوشته است: « او به این مساله توجه ندارد که امکان نمی تواند در خارج وجود داشته باشد زیرا.....» استاد دینانی در نه خط به نقد ادعای ابن تیمیه پرداخته است که جناب صفایی یا این عبارات را ندیدند یا دیده اند و عمدا کتمان کرده اند! اگر اولی باشد که عجله و شتاب در نقد است و خودش آفت بزرگ نقد و نقادی است. اگر دومی است که در مغالطه و تدلیس بودن چنین نقدی سخنی نمی ماند.

🔷2- عبارت «این فقیه و متکلم تیزهوش....» هیچ نوع مغلطه ای نیست بلکه نهایت انصاف در نقد است. کسانی که برای نقد، همه فضائل و مناقب رقیب خود را نادیده می گیرند منحرف از جاده انصافند. پس اگر هم کسی باشد که ژست گرفته باشد نه دکتر دینانی بلکه جناب صفایی پور هستند که ژست کشف مغالطه گرفتند و به استناد به عبارتی دیگری را نقد کرده اند که هیچ عیب و طعن و مغالطه و ایرادی به آن نیست.

🔅کما اینکه اگر تدریس منطق صوری از کسی چون دکتر دینانی، عیب و زشت باشد (که نمیدانم چرا اسباب تعجب جناب صفایی پور را فراهم آورده است که حتی از علامت ! استفاده کرده اند) پس قطعا بیان مغالطه و خطاهای بزرگی چون دکتر دینانی از سوی جناب صفایی، به مراتب زشت تر و باعث تعجب است و شایسته تر است که دو علامت تعجب برای ایشان بگذاریم.

🔷3- جناب صفایی مدعی است عبارت «بر شخص بصیر پوشیده نیست....» و «کسانی که با منطق آشنایی دارند به خوبی می‌دانند که...» هم مغالطه است. سوگمندانه باید عرض کنم جناب صفایی علی رغم سالها تدریس و پژوهش در مساله تقکر نقدی هنوز در این مباحث ابتدایی مانده اند. مغالطه مسموم کردن چاه جایی است که کسی ادعایی کند و برای جلوگیری از اعتراض و نقد دیگران صفت مذمومی را به مخالفان نسبت بدهد (مغالطات خندان/ 126) اما آنچه استاد دینانی بیان کردند در نقد سخن ابن تیمیه است و نه برای منع دیگران از نقد سخن خودشان! ملاحظه می فرمایید که جناب صفایی چقدر در فهم مغالطات منطقی و شیوه نقد، بی دقتی به خرج داده است.

🔅آنچه از نقد جناب صفایی پور پیداست، شتاب در نقد و عجله در قرائت متون استاد دینانی و عدم تمحّض در مبحث مغالطات است. ایشان حتی تاریخ ولادت و وفات ابن تیمه را از اشتباه نوشتند و روشن نیست کسی که حتی تاریخ تولد و وفات (هر دو) یک عالم را نمی تواند با دقت بیان کند چگونه به نقد بزرگی چون دکتر دینانی نشسته است؟

🌾 @Sedanet | @barrasiha