🥀در مراسم بزرگداشت جاویدنام نیما پارسا، مادر او بر مزار فرزندش خطاب به حاضران گفت: «بچه من نیازی به فاتحه ندارد، برایش دست بزنید. این روح قهرمان که اینجا حضور دارد تمام عمر درست خواند و درس داد.» او با تأکید بر منش و شخصیت فرزندش افزود او قهرمان شده و به او افتخار می‌کند.

نیما پارسا، مدرس زبان‌ و دانش‌آموخته دانشگاه بولونیا و مؤسس «نیپا آکادمی» بود و از طریق یوتیوب خدمات آموزش رایگان زبان ارائه می‌کرد. او در جریان اعتراضات مردمی، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در تهران با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جان باخت.

ویدیوهای متعددی از مراسم یادبود جان‌باختگان منتشر شده که در آنها، به‌جای قرائت‌های مرسوم دینی، شکل‌های متفاوتی از سوگواری، از جمله دست‌زدن و رقص سوگ دیده می‌شود و برخی خانواده‌ها از برگزاری آیین‌های مذهبی متعارف پرهیز می‌کنند. این شیوه‌های تازه، علاوه بر بیان اعتراض مدنی بازماندگان، از نگاه برخی ناظران نشانه‌ای از دگرگونی اجتماعی و فاصله‌گیری بخشی از جامعه از آیین‌های رسمی مذهبی است؛ روندی که تحلیلگران، فشارهای ناشی از ساختار حکومت ظالم مذهبی را از عوامل مؤثر در آن می‌دانند.

@SepehrAzadi

🔴یکی از نظامی‌نویس‌های معتبر توییتر:
یه سوال، اژه‌ای، دلیلی خاصی داشت شما دیشب به طبقه منفی 4 بیمارستان نیکان پناه بردید؟

@SepehrAzadi

💔 ایلیا جان، پدر و مادرت چقدر قشنگ دارن میرقصن، ولی ما داریم گریه می‌کنیم

@SepehrAzadi

می‌گویند رقص، آخرین زبانی است که غم با آن سخن می‌گوید؛
زبانی که نه از حنجره می‌گذرد و نه از منطق،
بلکه از جایی عمیق‌تر می‌آید؛از شکستِ روح،
از جایی که معنا فرو می‌ریزد‌ و عقل، دیگر توانِ داوری ندارد.
غم، تا وقتی قابلِ فهم است،گریه می‌کند؛
تا وقتی امیدی هرچند واهی باقیست،فریاد می‌زند؛اما آنگاه که جهان، ضربه‌ای می‌زند
که هیچ «چرا»یی تابِ حملش را ندارد،
غم، زبانِ بدن را به عاریت می‌گیرد.
و بدن،بی‌آنکه بداند چرا،به حرکت درمی‌آید.
نام این حرکت را رقص گذاشته‌اند؛
اما این رقص، نه جشن است، نه شادمانی؛ تشنجِ روحیست در برابر حقیقتی که بیش از اندازه سنگین است.

و وای و هزار وای از آن‌گاه که مادر بر جسدِ فرزندش برقصد.

اینجا، مرگ فقط جان نگرفته است؛نظمِ هستی را به سخره گرفته.
اینجا، زمان خطا کرده،تقدیر از مسیرش لغزیده
و جهان، کاری را کرده که حتی خدا نیز در برابرش سکوت می‌کند.
مادر، محورِ آفرینش است؛
او آغاز است،نه پایان.
او باید بدرقه‌کننده باشد،نه سوگوارِ مقصد.
و وقتی این نسبت واژگون می‌شود،وقتی آغاز
پایان را در آغوش می‌گیرد،هستی دچار لکنت می‌شود.
مادر می‌رقصد…
نه چون اندوهش سبک است،بلکه چون سنگین‌تر از آن است که بتواند بر زمین بایستد.
او می‌چرخد‌ چون اگر ثابت بماند؛حقیقت، استخوان‌هایش را خرد خواهد کرد.
او می‌رقصد تا مرز میان عقل و جنون، اندکی عقب بنشیند.
این رقص،ذکرِ ناگفته‌ایست در برابر خدایی که پاسخی ندارد.
نه اعتراض است، نه تسلیم؛حالتی میان این دو،
حالتی که عرفا آن را«حیرت» نامیده‌اند.
حیرتی که نه ایمان را انکار می‌کند و نه رنج را توجیه.
حیرتی که فقط می‌گوید:
«من نمی‌فهمم…اما هنوز زنده‌ام.»
در این رقص، مادر نه با مرگ می‌جنگد‌ و نه با خدا؛او فقط می‌کوشد،فرونپاشد.
رقص او ، آخرین تلاشِ روح است برای آن‌که
کاملاً متلاشی نشود.
و شاید‌در ژرف‌ترین لایهٔ این فاجعه، حقیقتی تلخ نهفته باشد:
انسان،وقتی به نهایتِ درد می‌رسد،دیگر سخن نمی‌گوید؛بلکه به نماد بدل می‌شود.
و مادری که بر جسدِ فرزندش می‌رقصد،تلخ‌ترین نمادِ تاریخِ بشر است؛
نمادِ ناتوانی عقل در برابر تقدیر،
و ناتوانی زبان در برابر اندوه.
این‌جا؛ غم، دیگر نمی‌گرید؛
می‌چرخد‌ و جهان،تماشا می‌کند و چیزی برای گفتن ندارد.

ندا ولی میرزا
بهمن ۱۴۰۴

@SepehrAzadi