Azadi | آزادی

آزادی بابا کجایی؟

مانا نیستانی

@SepehrAzadi

70.3K views16:00

🔴 پیامهای شما

💠می خواستم یه اتفاقی رو بهتون اطلاع رسانی کنم در دانشگاه علوم پزشکی اراک ، دانشکده دندانپزشکی یکی از اتباع افغانی به خودش اجازه داده تا شوخی زننده ای درباره وضعیت ما ایرانی ها بکنه
ظاهراً در کلاس های عملی برای تمرین ، دندان کم بوده و این فرد به خودش اجازه داده و گفته می تونیم از دندان های کشته شدگان ( جاوید نام ها ) برای تمرین استفاده کنیم
وقتی در کشورمون ایرانی ها توسط یک مشت بیگانه مورد حمله و کشتار و کار های فجیعی که فقط توسط حیوانات برآورده میشه قرار می گیرند ، هر بی سر و پایی به خودش اجازه توهین میده
من متاسفانه چون در دانشکده دندون نیستم اسم این حرامزاده رو نتونستم پیدا کنم اما به زودی اسمش در کل دانشگاه پخش میشه و خود ما دانشجویان علوم پزشکی اراک هم مطمئن باشید اجازه نمی دهیم یک آب خوش از گلوی این حرامزاده پایین بره
حالا اگه شما صلاح میدونید پخش کنید
ولی امیدوارم مثل قضیه مجری حرومزاده شبکه افق نشه که یه عده ای که تا الان سکوت کرده بودن هجوم ببرن به این فرد و با اخراج این پفیوز حتی اسم قهرمان برای خودشون بسازن و مردم رو از قضیه اصلی دور کنند

💠می‌نویسم؛
از شجاعت مردمان ایران، از دل‌هایی که ایستادند و نلرزیدند.
از خون‌هایی که پاک و بی‌گناه ریخته شد و زمین را نه سرخ، که سنگین کرد.
از آهِ مادران، از سکوت همسران، از خانه‌هایی که بعد از رفتنِ عزیزانشان دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نشد.
از غمِ پدرانی می‌نویسم که ستون خانه بودند و حالا خمیده‌تر از همیشه، فقط نگاه می‌کنند.
می‌نویسم از آدم‌هایی که چند روز پیش پر از انرژی، عشق، آرزو و امید بودند؛
اما امروز از آن‌ها تنها یک نام مانده،
تنها یک خاک،
و تنها یک پیکر بی‌جان.
از حسِ ناتمام ماندنِ رویاها می‌نویسم؛
رویاهایی که هنوز وقتِ پروازشان نرسیده بود.
می‌نویسم از آدم‌های شجاعی که برای آزادیِ وطنشان،
برای حالِ خوبِ آیندگان،
برای فردایی که خودشان شاید هرگز نبینند، ایستادند؛
اما بی‌رحمانه از آن‌ها گرفته شدند.
از مادرانی می‌نویسم که گفتند:
«از وقتی فرزندانمان رفتند، ما یتیم شدیم.»
و من آرزو می‌کنم کاش می‌گفتند همه‌اش خواب بوده،
کاش هیچ زندگی‌ای به پایان نرسیده بود.
می‌نویسم از زمستان ۱۴۰۴؛
زمستانی که همه‌ی ما غمگین‌ترین نسخه‌ی خودمان را دیدیم.
در کمتر از یک سال، جوان‌مرگ پیر شدیم.
غمِ از دست دادنِ کسانی را تجربه کردیم که حتی نمی‌شناختیمشان،
اما نبودنشان قلبمان را خالی کرد.
با همه‌ی این دردها، هنوز امیدوارم؛
امیدوارم مادران این سرزمین، پدران خانواده و همه‌ی مردمانش ناامید نمانند.
(و آیا تاریخ آنقدر شرف دارد تا از جوانانی بنویسد که مرگ را در آغوش گرفتند
تنها به این امید که
نسل بعد آزاد و سربلند زندگی کنند؟!
وحتی با تصور آن روز و آن نسل ، از ذوق بغض کردند
اما ذره ای برای خودنخواستند.....
در ورایِ ابرهای این وطن ،
در آسمان بالای سر قهرمان‌های بی جانِ این خاک ،
در زمستان امسال ، هیچ خدایی نبود ؛
که اگر بود وطن چنین نبود . . )

💠گزارش وضعیت میدانی
بر اساس گزارش های میدانی در تاریخ ۱۸ و ۱۹ دی از حدود ساعت چهار صبح به بعد به تدریج خیابان ها خالی شده و بخش قابل توجهی از جمعیت به منازل خود بازگشتند
کاهش حضور مردمی در معابر عمومی عملا توازن میدانی را تغییر داده و این شرایط موجب شده نیرو های سرکوب احساس فقدان بازدارندگی کرده و اقدام به شلیک مستقیم کنند.
در مقابل ارزیابی میدانی از مناطقی چون پونک، ستارخان مشهد و تهرانپارس و سایر نقاط شهری حاکی از آن است که قبل از خالی شدن خیابان ها، سطح تجمع جمعیت به حدی بالا بود که امکان تسخیر و کنترل میدانی بسیاری از ارکان و نقاط کلیدی وجود داشته است
تهران و ایران در روز های پنجشنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی در ۴۸ ساعت فتح شده بود و در دست مردم بود
اما با بازگشت مردم به خانه ها، نیرو های گارد جاویدان که قصد داشتند این تسخیر را ادامه بدهند تنها ماندند.
در همان ساعاتی که خیابان ها خالی شده بود و فقط لیدر های گارد جاویدان بیرون بودند کشتار شروع شد.
این بار ما گارد جاویدان را تنها نمیگذاریم و خیابانها را تسخیر میکنیم و تا زمان پیروزی به خانه برنمیگردیم.
بازگشت ما به خانه یعنی قتل عام بچه ها

@SepehrAzadi

71K views16:15