سوزان مالونی، معاون و مدیر سیاست خارجی Brookings Institution، گفت:

«فکر می‌کنم تهران عامل اصلی تأخیر در رساندن هر توافقی به خط پایان است.»

او افزود:

«این مسئله بازتاب بی‌اعتمادی عمیق و دیرینه آن‌ها به واشنگتن و این باور است که دست بالا را دارند و می‌توانند فشار اقتصادی را برای مدتی طولانی‌تر از آنچه برای ایالات متحده و اقتصاد جهانی قابل تحمل است، تاب بیاورند.»

مالونی گفت برداشت او این است که ترامپ علاقه‌اش را به جنگ ایران از دست داده و می‌داند خطرات منفی سیاسی و اقتصادی با طولانی شدن جنگ افزایش می‌یابد.

اما او افزود:

«برای رقص تانگو دو نفر لازم است، و رهبران ایران مصمم‌اند بن‌بست را طولانی کنند تا امتیاز بیشتری از واشنگتن بگیرند.»

در همین حال، رهبران ایران مشتاق‌اند اعتمادبه‌نفس نشان دهند.

خبرگزاری دولتی ایرنا اخیراً مدعی شد که «چهل روز مقاومت ایران دشمن را وادار کرد برای آتش‌بس التماس کند»، در حالی که سپاه پاسداران آنچه را «روایت‌های دروغین و دستاوردهای ساختگی دشمن» خواند، رد کرد.

در همین حال، یک منبع آگاه از برنامه‌ریزی نظامی آمریکا گفته حملات محدود برای فشار آوردن به ایران جهت رسیدن به توافق کافی نخواهد بود، زیرا تهران باور دارد در حال پیروزی است و می‌تواند چنین حملاتی را تحمل کند.

به گفته این منبع، اگر واشنگتن بخواهد تغییرات بنیادین در رفتار تهران ایجاد کند، احتمالاً به یک کارزار نظامی بسیار گسترده‌تر نیاز خواهد داشت؛ کارزاری متمرکز بر تغییر رژیم.