پایگاه خبری تحلیلی توانا

✔️گودهای شهر تهران در وضعیت هشدار

🔅۸۴گود پر خطر، ۴۵ گود میان خطر و ۹۲ گود کم خطر

@Tehranonline_ir

1.84K viewsChannel Admin, 07:31

‍ ✔️بقالی کوچک انقلابیون

🔅کلاس دوم دبیرستان بودم و در «مدرسه خرد» درس می‌خواندم. دقیقا یک ماه از سال تحصیلی که گذشت،خبر اعتصاب معلمان را شنیدیم و مدیران هم اطلاع دادند مدرسه تعطیل است.
به این ترتیب از آبان ماه کار ما حضور در تظاهرات و شنیدن نظرات روحانیون انقلابی در مساجد بود. هر روز تجمعی برگزار می‌شد و چند ساعتی از وقتمان را صرف اعتراض و تظاهرات می‌کردیم. با این حال وقت اضافه می‌آوردیم و اوقاتی را بیکار بودیم.
🔅بعضی از همکلاسی‌ها فوتبال بازی می‌کردند و بعضی هم به کارهای خانه و کسب و کار خانوادگی‌شان می‌پرداختند. من و برخی دوستان نزدیکم که عموما قوم و خویش بودیم و همسایه،تصمیم گرفتیم تا باز شدن مدرسه‌ کاری دست و پا کنیم. گاراژی را به مغازه تبدیل کردیم. بقالی کوچکی راه انداختیم که خیلی پر از جنس نبود اما تقریبا همه چیز داشت. کم‌کم تخم‌مرغ و شیر و ماست و لبنیات را هم به کالای موجود اضافه کردیم.
🔅از صبح علی الطلوع مغازه را باز می‌کردیم و مثل پروانه دورش می‌چرخیدیم تا نیمه شب که خسته به خانه می‌رفتیم. از تظاهرات و اعتراض هم غافل نبودیم، هر ساعتی تعیین می‌شد به خیابان می‌ریختیم و مرگ بر شاه می‌گفتیم. وقتی مغازه تعطیل می‌شد همه می‌دانستند به تظاهرات رفته‌ایم در غیر این صورت هیچ وقت مغازه تعطیل نمی‌شد. صبح زود شیر می‌آوردیم و زنان محل برای خرید شیر به بقالی ما مراجعه می‌کردند و شب‌ها پدران خسته از کار از بقالی ما تنباکو و سیگار می‌خریدند.
بقالی انقلابیون کوچک همیشه فعال بود تا این که به پیروزی انقلاب نزدیک شدیم. روزهای اعتصاب و قهر با حکومت. آن روزها هم مثل این روزها بحث قحطی و کمبود کالا داغ بود و در خانه و مسجد درباره کمبود کالاها زیاد صحبت می‌شد. بزرگ‌ترها می‌گفتند به دلیل اعتصاب در کارخانه‌ها و کاهش واردات، خیلی از کالاها کمیاب شده و ممکن است قحطی در پیش باشد. مردم نگران بودند ولی نمی‌دانستند چه پیش می‌آید. یک شب که مهمان داشتیم صحبت از تظاهرات و اعتصاب به میان آمد و هرکس چیزی می‎گفت. پدرم گفتند خیلی از کالاها کمیاب شده و در بازار پیدا نمی‌شود. دایی‌ام تأیید کردند و گفتند این طوری پیش برود، حتما قحطی خواهیم داشت.
🔅من هم وارد بحث شدم و بدون فکر گفتم حالا که ممکن است قحطی در پیش باشد، بهتر است ما هم در مغازه را ببندیم و جنس‌هایش را برای مصرف خودمان نگه داریم. قشنگ یادم هست که پدرم با خشم نگاهم کردند و گفتند: چطور دلت می‌آید در خانه جنس داشته باشی و همسایه‌ات نداشته باشد؟ فکر می‌کنی اگر جنس کمیاب شود و ما در منزل داشته باشیم خیلی زرنگ هستیم؟ چطور می‌توانی راحت زندگی کنی در حالی‌که بقیه چیزی برای خوردن نداشته باشند؟ سرم را پایین انداختم و چیزی نگفتم.
برای این‌که خیلی ناراحت نشده باشم، دستی به سرم کشیدند و خاطره‌ای از پدرشان تعریف کردند. گفتند: در زمان جنگ جهانی دوم پدرم تاجرغله بود و انباری پر از غلات و آذوقه داشت. وقتی جنگ شد و کمبود کالا به وجود آمد، داشته‌های خود را سهمیه بندی کرد و حتی یک مشت آذوقه بیشتر از دیگران به خانه نیاورد. هرچه بود را میان مردم توزیع کرد و برای ما هم سهمی مثل بقیه در نظر گرفت. حالا چه شده که نوه او این قدر زرنگ شده که می‌خواهد در مفازه‌اش را ببندند و جنس‌ها را پنهان کند؟
🔅آن شب گذشت و فردای آن روز پدرم صدایم کردند و گفتند: بیشتر از همیشه به درد مردم می‌خوری و باید مغازه را باز نگه داری. ما هم کمک می‌کنیم که کمبود نداشته باشی.
به اعتبار ایشان از فردای آن روز جنس بیشتری خریدیم و مغازه را پر کردیم. هرکالایی کم می‌آوریم با کمک ایشان زود تهیه می‌شد و تقریبا هیچ وقت بقالی کوچک ما از جنس خالی نشد.

🔅آن روزها گذشته و این روزها از بازار و بازاری رفتارهایی می‌بینیم که تعجب آور است. می‌گویند سوزنی به خودت بزن و جوالدوزی به دیگران. دوستانی که با موضاع من آشنایی دارند خوب می‌دانند که چقدر از حقوق بازار و بازاری دفاع کرده‌ام اما راستش وقتی می‌بینم و می‌شنوم که این روزها در برخی بازارها چه می‌گذرد عمیقا مثل همه شما ناراحت می‌شوم. درست است که همه ما قربانی ندانم کاری سیاستمداران هستیم اما انصافمان نسبت به خودمان کجا رفته است؟

✍محسن جلال‌پور

@Tehranonline_ir

attach 📎

1.84K viewsChannel Admin, 07:32