شفافیت برای آب
903 subscribers
7.15K photos
2.17K videos
244 files
1.62K links
🎯 اهداف کانال شفافیت برای آب
💡 شفافیت و دسترسی آزاد به اطلاعات
♻️ مدیریت بهم پیوسته منابع آب
👥 جلب مشارکت‌های مردمی
🌽 همبست آب، انرژی، غذا
🚱 سازگاری با کم آبی
📚 دستاوردهای علمی
🌎 تجارب جهانی
@ECONHOME
Download Telegram
نشست چالش های هیدروپولیتیک در مرکز تحقیقات استراتژیک🔻🔻🔻🔻
دیپلماسی آب برای تأمین امنیت آبی شرق کشور"


«توافقنامه سه‌جانبه بندر چابهار» بین رییس‌جمهور ایران، نخست‌وزیر هند و رییس‌جمهور افغانستان در تهران امضا شد. این #توافقنامه در کنار مزایایی که برای سه کشور از جمله ایران دارد بیش از همه برای #هند و بعد از آن #افغانستان دارای اهمیت بسیاری است.

نکته قابل‌تأمل دراین‌باره آن است که «نارندرا مؤدی» نخست‌وزیر هند در بازگشت از تهران، برای افتتاح سد «#سلما» که با هزینه تقریبی 300 میلیون دلاری هند ساخته‌ شده است، به هرات افغانستان سفر کرد و این سد را افتتاح کرد.

سد سلما که به سد دوستی هند-افغانستان تغییر نام داده شد، در بالادست رودخانه هریرود و در بالادست سد دوستی ایران-ترکمنستان ساخته‌ شده است که از زمان شروع آبگیری آن مشکلات بسیار جدی‌ای برای تأمین آب شمال شرق کشور به‌ویژه شهر #مشهد ایجاد شده است. بدون شک، آبگیری و افتتاح این سد اثرات نامطلوب بسیاری هم از منظر #امنیت_آبی و هم محیط زیستی در شرق کشور ایجاد خواهد کرد. طبق قوانین و حقوق بین‌المللی آب، کشور ایران و به‌ویژه شهر #مشهد دارای حقابه از رودخانه #هریرود است.

علاوه بر سد #سلما، دولت #افغانستان از سال 2013 ساخت سد «#پاشدان» در یکی از سرشاخه‌های رودخانه هریرود و در بالادست شهر هرات را آغاز کرده است. افغانستان یکی از کشورهای پرآب منطقه است که تمام رودخانه‌های اصلی آن از این کشور خارج‌شده و بیش از 90 درصد از آب‌های سطحی این کشور با کشورهای همسایه پایین‌دست آن مشترک است.

بین همسایگان افغانستان، این کشور فقط با ایران و آن‌ هم بر سر رودخانه #هیرمند قرارداد بین‌المللی آبی دارد. ازاین‌رو، متأسفانه هیچ قرارداد و معاهده‌ای بر سر بهره‌برداری از رودخانه #هریرود بین افغانستان و دو کشور همسایه پایین‌دست -ایران و ترکمنستان- وجود نداشته و افغانستان نیز در عمل مایل به مذاکره بر سر بهره‌برداری از این ‌رودخانه نیست. #ایران و #ترکمنستان همواره به ساخت این سدها به دلیل اثرات سوء بر پایین‌دست اعتراض داشته و همیشه خواهان حقابه طبیعی خود از آن بوده‌اند.

از سوی دیگر، کشور #هند نیز برای دستیابی به منافع سیاسی و اقتصادی خود و به‌ویژه مقابله با پاکستان، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در افغانستان به‌ویژه در حوزه سدسازی در این کشور انجام داده است. ازاین‌رو، تحلیل امنیت آبی شرق کشور که بخش عمده آن به افغانستان وابسته است مساله پیچیده‌ای است که نیازمند «دیپلماسی آبی» قوی در این زمینه است.

با توجه به مشکلات جدی کشور در حوزه آب در شرق کشور به‌ویژه منطقه #سیستان و خراسان، سیاست‌هایی چون «راه» در برابر «آب» و یا «تسهیل دسترسی به بندرها» و «تجارت اقتصادی» در برابر «آب» از راهکارها و گزینه‌های پیش روی کشور در عرصه دیپلماسی آب برای حل مشکلات آبی شرق کشور است.

امید است مدیران و سیاست‌گذاران کشور از این فرصت همکاری که دو کشور #هند و #افغانستان بشدت به آن وابسته‌اند، بیشترین بهره را برای دسترسی و بهره‌وری پایدار از منابع مشترک آب طبق قوانین و کنوانسیون‌های بین‌المللی آب ببرند.


http://goo.gl/rs67
┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
سخنان دکتر پاپلی یزدی استاد دانشگاه فردوسی مشهد در رابطه با مافیای آب
⛏💧حفر چاه‌ غیرمجاز آب در کشور ادامه دارد


🚩سخنان پدرام سلطانی نایب رئیس اول اتاق بازرگانی ایران در همایش اقتصاد آب:

✅ گفته‌ها حاکی از آن است که هنوز در کشور چاه‌های غیرمجاز حفر می‌شود و شاید سرعت حفر چاه‌های غیرمجاز بیش‌تر از بستن چاه های غیر مجاز موجود باشد.
✅ ورود اتاق بازرگانی به موضوع آب و مدیریت آن بسیار جدی، همه‌جانبه و مستمر است و بنابر تکلیف قانونی در راستای حمایت از ذی‌نفعان و مصالح ملی و همچنین کمک به مجریان طرح‌های مرتبط با رفع بحران آب است.
✅یکی از تصمیمات مهم و ضروری شورای عالی آب پرداختن به تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی در قالب 15 پروژه است و تمام سازمان‌ها و ذی‌نفعان در به ثمر رسیدن این طرح، به‌طور جد با مجریان باید همکاری کنند.
✅آنچه تاکنون در اجرای این طرح شاهد آن بوده‌ایم، این است که سرعت بسته شدن چاه‌های غیرمجاز متناسب با رفع بحران آب زیرزمینی نیست، به طوری که تا پایان سال 94، تنها حدود 9209 حلقه چاه مسدود شده است.
✅ اگر بستن چاه‌های غیرمجاز با این سرعت پیش برود، تا زمان انسداد آنها سال‌های زیادی طول خواهد کشید.
✅ برای حل شوری مخزن سد گتوند و رفع تهدید و نگرانی‌های جدی شور شدن اراضی و مسیر رودخانه کارون هنوز تصمیم مشخصی اتخاذ نشده است و این مسئله مهم با موضوع کیفیت آب کارون و دلایل آن مخلوط و سبب شده همه دلسوزان نگران از به سایه رفتن مسئله اصلی که همان انفجار بمب نمک حبس‌شده در دریای سد گتوند است، باشند.
✅هنوز اثری از فعال شدن دیپلماسی آب کشور در دولت مشهود نیست و معلوم نیست چگونه و با چه به دنبال حل مسئله تأمین زیست‌محیطی تالاب‌های انتهایی و رودخانه‌های دجله و فرات خواهیم بود، تا حداقل بخش اعظم مسئله ریزگردها قابلیت کنترل پیدا کند.
✅علی‌رغم اینکه گزارش‌های رسمی بخش آب کشور حاکی از کاهش حدود 50 درصدی روان‌آب‌های کشور و حجم ذخیره‌شده در بسیاری از سدها حتی در بارندگی‌های مناسب سال جاری قابل توجه نیست، پروژه‌های سدسازی کماکان ادامه دارد.
✅بنابراین اثری از اصلاح رویکردهایی که مکرراً عنوان شده نظیر اصلاح رویکرد به سمت نرم‌افزاری اصلاح ساختار آب، اعمال مدیریت تقاضا و اعمال حکمرانی مناسب در صحنه آب کشور وجود ندارد.
✅ بهره‌وری آب کلیه بخش‌ها همچنان نازل است، برای دستیابی به عملکرد مناسب کشور به یک برنامه جامعِ فراگیر در زمینه‌های مناسب با هدف کمی مشخص و پوشش کافی نیازمندیم.
✅ توجه دولت به استفاده از کلیه ظرفیت‌ها و امکانات در کنار حمایت به توسعه آبیاری تحت‌فشار و ایجاد ستاد مدیریت بحران، دریاچه ارومیه را می‌توان از اقدامات مفید و موثر دو سال اخیر برشمرد، ولیکن دغدغه‌ها و نگرانی‌های بخش خصوصی بحران آب از انتظاراتی است که بیش از پیش از دولت وجود دارد.
✅بهره‌وری آب از بعد فیزیکی و اقتصادی پایین است و مسائل اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیست آب متولی ندارد، وضعیت تخصیص بلاتکلیف است.
✅ حق‌آبه‌ها باید به رسمیت شناخته شود و قابل مبادله باشد و دولت نباید به‌جای مردم حق‌آبه‌ها را خریدوفروش کند.
✅حق‌آبه‌ها باید سندی معتبر باشد که این سند برای سیستم بانکی و تجارت دارای اعتبار و ارزش باشد.
✅ حضور دولت در امر آب در حد تخصیص‌های کلان به حفظ حق‌آبه‌های محیط‌زیستی و شرب تمرکز یابد و امر سرمایه‌گذاری، بهره‌برداری و تجارت آب در قالب تخصیص‌ها، تعیین شده، به بخش خصوصی واگذار شود.
✅همچنین تولید و تجارت کالاها در مناطق مختلف کشور براساس مدیریت نسبی بهره‌مندی اقتصادی آب صورت گیرد و تجارت آب مجازی مبنای حمایت از تولیدات داخلی و تجارت قرار گیرد.

✅ ما در موضوع آب بدون شک در وضعیت بحران قرار داریم، همه باید این امر را بپذیریم و درک کنیم برای کنترل این بحران باید مدیریت بحران داشته باشیم و مدیریت بحران هم به اتخاذ رویکرد اقتصادی به آب و برنامه‌ریزی و جلسات مشارکت فعالانه همه ذی‌نفعان نیازمند است.
┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مرکز بین المللی ارزیابی منابع آب های #زیرزمینی (IGRAC) لیست ده کشور اول دنیا را در برداشت از آب های زیرزمینی منتشر کرد:

هند، چین و آمریکا رتبه های اول تاسوم؛ایران رتبه پنجم
🇮🇳🇨🇳🇱🇷
┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مسأله نگران کننده کمبود آب در جهان(قسمت اول)
منبع: اکونومیست

آدام اسمیت زمانی گفت هیچ چیز به اندازه آب مفید نیست و آن را نمی‌توان با چیز دیگری مبادله کرد. پدر اقتصاد بازار آزاد این جمله را در اسکاتلند قرن 18 بیان کرد. کشوری که همانند وضعیت کنونی‌اش مرطوب و پرآب بود. گفتار آدام اسمیت حتی در کشوری که آب فراوان دارد صحیح بود. با وجود این در جهان امروز میلیاردها نفر در فصل‌های خشک سال برای زنده ماندن تلاش می‌کنند. در بسیاری کشورها خشکسالی و سیل دو تهدید پرهزینه هستند. اگر مدیریت آب بهینه نشود بحران امروزی به یک فاجعه تبدیل خواهد شد. تا اواسط این قرن، بیش از نیمی از جهانیان در مناطق دچار بحران آب زندگی خواهند کرد. جایی که عرضه آب نمی‌تواند پاسخگوی تقاضا باشد. مراتع گسترده به بیابان‌های لم‌یزرع تبدیل می‌شوند و میلیون‌ها نفر مجبور خواهند شد در جست‌وجوی آب خانه و کاشانه خود را رها سازند. هر جا که آب موجود باشد زمان دسترسی و شرایط آن اهمیتی فوق‌العاده پیدا می‌کنند. حدود 79 درصد از آب کره زمین شور است. مابقی آن در چرخه باران قرار می‌گیرد یا در سفره‌های زیرزمینی ذخیره شده است. انسان‌ها که قبلاً در مکان‌های دارای آب فراوان زندگی می‌کردند اکنون به خاطر انگیزه‌های اقتصادی به مکان‌هایی روی آورده‌اند که کمتر از این نعمت بهره‌مندند.
تغییرات اقلیمی باعث شد برخی مناطق سیاره زمین خشک‌تر و برخی دیگر مرطوب‌تر شوند. هرچه افراد ثروتمندتر می‌شوند آب بیشتری استفاده می‌کنند. همچنین آنها آب بیشتری را «مصرف» می‌کنند. بدان معنا که آن را به‌گونه‌ای استفاده می‌کنند که نمی‌تواند به سرعت به منبع استخراج بازگردد (به عنوان مثال آب بخار می‌شود یا در کشت گوجه‌فرنگی استفاده می‌شود). تقاضای فزاینده جهان برای غلات، گوشت، کالاهای تولیدی و برق بزرگ‌ترین محرک این روند است. محصولات کشاورزی به دام‌ها، نیروگاه‌ها و کارخانه‌ها همگی به آب فراوان نیاز دارند.
از همه بدتر آن است که آب در هیچ جا به درستی قیمت‌گذاری نمی‌شود. معمولاً قیمت آن به‌طور تصنعی پایین است چرا که سیاستمداران می‌ترسند برای این ماده حیاتی که از آسمان می‌بارد پول زیادی مطالبه کنند. این بدان معناست که مصرف‌کنندگان انگیزه زیادی برای حفظ آن ندارند و سرمایه‌گذاران نیز انگیزه‌ای ندارند تا لوله‌ها و زیرساختارهای انتقال آب به مناطق مورد نیاز را بسازند. به عنوان مثال بخشی از آب مصرفی خانوارها در آفریقای جنوبی رایگان است. در سریلانکا هر مترمکعب آب چهار سنت ارزش دارد. در مقابل در آدلاید استرالیا که ذخیره و حفظ آب اهمیت زیادی دارد هر مترمکعب آب 75/1 دلار می‌‌ارزد. در کل جهان، سرمایه‌گذاری در زیرساختارهای آب با کسری عظیم منابع روبه‌رو است. بر اساس برآوردهای اندیشکده همایش جهانی اقتصاد، طی سال‌های 2010 تا 2030 این شکاف سرمایه‌ای به 26 تریلیون دلار خواهد رسید.

منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 200


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مسأله نگران کننده کمبود آب در جهان(قسمت دوم)
اکونومیست نوشت:

در بسیاری کشورها مردم می‌توانند هر مقدار آب را که می‌خواهند از سفره‌های زیرزمینی برداشت کنند چرا که قوانین یا آسان هستند یا به خوبی اجرا نمی‌شوند. در دهه‌های اخیر استفاده از آب از سوی کشاورزان افزایش قابل ملاحظه‌ای داشته است. سفره‌های آب زیرزمینی به کشاورزان امکان داد در مناطقی به تولید غذا بپردازند که بسیار خشک بوده و مستتعد کشاورزی نیستند. اما این روند پایدار نیست. بیش از یک‌پنجم از سفره‌های آب زیرزمینی جهان بیش از حد مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این سفره‌ها در معرض آ‌لودگی قرار دارند از این‌رو در آینده نمی‌توان از آنها استفاده کرد. علاوه بر این لایه‌های شن و خاکی که این سفره‌ها را می‌سازند آسیب‌ می‌بینند بنابراین ظرفیت آنها برای بازسازی و احیا کمتر می‌شود.
مردم آب زیاد نمی‌نوشند. مصرف آب آشامیدنی چند لیتر در هر روز است. اما تهیه غذا به آب فراوان نیاز دارد. تولید یک کیلو گندم به 1250 لیتر آب نیاز دارد، پرورش یک گاو برای تولید هر کیلو گوشت به 12 برابر مقدار آب نیاز دارد. در مجموع، کشاورزی عامل برداشت بیش از 70 درصد از آب شیرین جهان است. با افزایش جمعیت جهان از 4/7 به نزدیک 10 میلیارد نفر در اواسط قرن، پیش‌بینی می‌شود که تولیدات کشاورزی باید تا 60 درصد افزایش یابند تا بتوان شکم این جمعیت را سیر کرد. این باعث خواهد شد ذخایر آبی تحت فشار شدید قرار گیرند.
غذای فکر
استفاده بیش از حد باید مهار شود. غذایی که کشاورزان تولید می‌کنند بسیار بیشتر از مقداری است که خورده می‌شود. برخی برآوردها نشان می‌دهند که حدود یک‌سوم کل غذاهای تولیدی هیچ‌گاه در بشقاب غذا قرار نمی‌گیرند. این به معنای اتلاف آبی معادل یک سال جریان رودخانه ولگا در روسیه است. خانوارهای ثروتمند بیشترین سهم را در دور ریختن غذا دارند و خانوارهای فقیر هیچ‌گاه نمی‌بینند چه حجم بزرگی از غذا در راه رسیدن به بازار فاسد می‌شود.
اهمیت آب صرفاً به خاطر غذا و رفاه نیست. طبق گزارش اوشا موناری رئیس بنگاه خصوصی «شرکای توسعه آب در سطح جهان» که یک بنگاه سرمایه‌گذاری است آب برای رشد اقتصادی نقشی بنیادین دارد. کمبود آب عرضه انرژی را کمتر و رشد صنعتی را مختل می‌کند. تولید برق به حجم زیادی از آب نیاز دارد. نیروگاه‌های هسته‌ای برای سرد کردن توربین‌های هسته رآکتور به آب فراوان نیاز دارند. نیروگاه‌های زغال‌سوز هم بدون آب قادر به کار کردن نیستند.
تولید برق صنعتی آب‌بر است. در مجموع حدود 41 درصد از برداشت آب در آمریکا برای خنک کردن نیروگاه‌ها به کار می‌رود. افزایش شدید بهای انرژی معمولاً در سال‌های خشک اتفاق می‌افتد. زامبیا شاهد قطعی‌های مکرر برق است که یک سال قبل شروع شد و تا ماه آ‌وریل به طول انجامید. در این دوره خشکسالی نیروگاه سد کاریبا را از کار انداخته بود.


منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 200


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مسأله نگران کننده کمبود آب در جهان(قسمت سوم)
اکونومیست نوشت:


انتظار می‌رود در نیمه اول قرن 21 و با پیشرفت بیشتر کشورهای فقیر تقاضای جهانی برای نیروی برق 400 درصد بیشتر شود. بیشتر صنایع مصرف‌کننده آب از قبیل زغال‌سنگ، نساجی و تولید محصولات شیمیایی در کشورهایی مانند چین، استرالیا، آمریکا و هند متمرکز هستند که در معرض کمبود آب قرار دارند. علاوه بر این، صنعت می‌تواند با آلوده کردن آب قابلیت استفاده آن برای انسان‌ها را از بین ببرد و فشار بر ذخایر آبی را بیشتر کند. هم‌اکنون بیش از یک‌سوم از رودخانه‌های چین به وسیله آلاینده‌های صنعتی به شدت آلوده شده‌اند.
تغییرات اقلیمی فقط بار این فشارها را سنگین‌تر می‌کند. دانشمندان علم آب عقیده دارند افزایش دما باعث می‌شود چرخه تبخیر، میعان و بارش سرعت گیرد. با تغییر الگوهای بارندگی مکان‌‌های خشک خشک‌تر و مکان‌های پرباران مرطوب‌تر می‌شوند. میزان تبخیر آب از خاک و گیاهان نیز افزایش می‌یابد. سیل‌ها و خشکسالی‌ها تشدید می‌شوند و بر فشار به منابع آبی می‌افزایند. به تاخیر افتادن فصل بارندگی یا کاهش بارندگی باعث می‌شود سدها و سفره‌های زیرزمینی نتوانند به سرعت پر شوند. هوای گرم‌تر رطوبت بیشتری را در خود نگه می‌دارد. هر یک درجه افزایش دمای هوا میزان آب موجود در آن را هفت درصد افزایش می‌دهد. این امر با‌عث می‌شود احتمال بارش باران‌های سیل‌آسا و وقوع سیل‌های مخرب در مناطق خشک بالا رود. علاوه بر این رسوبات رودخانه‌ها و سدها بیشتر می‌شود و ظرفیت ذخیره‌سازی و کیفیت آب آنها تحت تاثیر قرار می‌گیرد.
کاهش بارش برف به خاطر افزایش دمای هوا مشکل دیگری است. مناطقی مانند کالیفرنیا به آب حاصل از ذوب برف‌ها وابسته هستند که در تابستان و در زمان‌ مناسب به سمت مناطق پایین کوهستان جریان می‌یابد. تغییرات اقلیمی باعث می‌شود دسترسی به آب در آفریقای جنوبی، خاورمیانه و آمریکا وضعیتی متغیر پیدا کند. اندیشکده «موسسه منابع جهانی» 167 کشور جهان را رتبه‌بندی کرد و متوجه شد 33 کشور تا سال 2040 با بحران شدید آب مواجه خواهند شد.

هنوز در مورد تاثیر این رویداد بر محصولات کشاورزی اطلاع دقیقی در دست نیست اما نتیجه تحقیقات دانشمندان دانشگاه کلمبیا بسیار ناامیدکننده است. تمرکز بالای دی‌اکسیدکربن در جو ممکن است باعث شود در برخی نقاط جهان گیاهان از آب بهتر استفاده کنند و در فرآیند فتوسنتز آب کمتری از دست بدهند. ممکن است در مناطقی مانند آمریکای شمالی و اروپا که گندم به صورت دیم کشت می‌شود میزان بازدهی محصول تا سال 2080 تقریباً 10 درصد بالاتر رود در حالی که مصرف آب به همان نسبت کاهش می‌یابد. اما میزان متوسط بازدهی محصول گندم در کشورهایی مانند چین و هند که کشت آبی دارند تا چهار درصد کمتر می‌شود و برداشت ذرت نیز در سراسر جهان کاهش می‌یابد.

منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 200


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مسأله نگران کننده کمبود آب در جهان(قسمت چهارم)
اکونومیست نوشت:

تغییر الگوهای هوا بدان معناست که محصولات کشاورزی در مناطقی رو به افول می‌گذارند که زمانی مملو از آ‌نها بود. حتی اگر تا سال 2020 افزایش دما به دو درجه سانتی‌گراد محدود شود بازدهی محصولات کشاورزی در آفریقا تا 20 درصد کمتر می‌شود. به عنوان مثال، طبق گزارش نشریه تغییرات اقلیمی، تغییر الگوهای بارش ممکن است شرایط آب‌ و هوایی در اوگاندا و تانزانیا را آنقدر گرم و خشک سازد که نتوان در آنجا حبوبات کشت کرد. اما پیش‌بینی تاثیرپذیری مناطق از سیل یا خشکسالی دشوار است چرا که با تغییرات اقلیم دیگر نمی‌توان به سوابق گذشته یک منطقه اتکا کرد.
نمی‌توان یک راه‌حل تنها برای بحران جهانی آب پیدا کرد اما اقداماتی از قبیل کاهش استفاده، بهبود کارایی استفاده از آ‌ب و تسهیم موثرتر آ‌ن می‌تواند مفید باشد. در سراسر جهان طرح‌های زیادی برای تحقق هر کدام از این اهداف اجرا می‌شوند اما این اقدامات پراکنده هستند و شکل هماهنگ‌شده‌ای ندارند تا بتوانند ذخایر جهانی را حفظ کنند.
از آنجا که کشاورزی بیشترین آب را مصرف می‌کند این صنعت را باید هدف اصلی دانست. تغییر روش‌های کشاورزی امری حیاتی است و حداقل در جهان ثروتمند کشاورزان از آب به‌طور هوشمندانه‌تری استفاده می‌کنند. دقت در کاشت و استفاده از نمونه‌های گیاهی که به آبیاری کمتری نیاز دارند و همچنین فناوری‌ها می‌توانند به حفظ ذخایر ارزشمند آب کمک کنند. آبیاری قطره‌ای که ریشه‌های گیاه را هدف قرار می‌دهد می‌تواند استفاده از آب را 30 تا 70 درصد کاهش دهد.
آب کشاورزی را می‌توان از طرقی غیر از حمله به سفره‌های زیرزمینی تهیه کرد. طرح مهار آب باران و جمع‌آوری آن در تانکر به جای رها‌کردن آن به امری عادی تبدیل شده است. بازیافت آب‌های مصرفی پتاسیل بزرگی دارد. هم‌اکنون در اسرائیل برای آبیاری درختان میوه از آب بازیافتی استفاده می‌شود. در این کشور 86 درصد از فاضلاب بازیافت می‌شود که نسبت به هر کشور دیگری بالاست. اسپانیا با 20 درصد بازیافت در رتبه دوم قرار دارد. اسرائیل می‌داند که نمی‌تواند از همسایگانش انتظار عرضه آب داشته باشد. سنگاپور هم که دوست ندارد به مالزی وابسته باشد فاضلاب را به آب آشامیدنی تبدیل می‌کند. اما سیاستمداران در سایر نقاط دنیا اجازه نمی‌دهند مردم آب بازیافتی بنوشند.
از چهار شهر دنیا یک شهر در معرض خطر بحران آب قرار دارد‌. سیاستگذاران می‌توانند اقدامات بهتری برای مقابله با آن انجام دهند. جلوگیری از نشت لوله‌ها می‌تواند اولین اقدام باشد. در برخی شهرهای بزرگ خاورمیانه و آسیا بیش از 60 درصد آب به خاطر نشت لوله‌ها هدر می‌رود. شهرهای ثروتمند نیز راه زیادی در پیش دارند: در لندن 30 درصد آب به خاطر نشت لوله هدر می‌رود که معادل یک وان پر از آب برای هر خانوار است. در شیکاگو هنوز از لوله‌های چوبی استفاده می‌شود. تعمیر لوله‌ها به زودی آسان‌تر و ارزان‌تر می‌‌شود. هم‌اکنون سامانه‌های روباتی در دست آزمایش هستند که می‌توانند با استفاده از اندازه‌گیری فشار آب موارد نشتی را پیدا و ترمیم کنند در حالی که از لوله آب استفاده می‌شود.
در کشورهای فقیر که میلیون‌ها نفر در زاغه‌ها زندگی می‌کنند و از خدمات بهداشتی محروم هستند لوله‌کشی، ساخت منابع و تصفیه آب از اولین اولویت‌ها هستند. در مناطقی که به زیرساختارهای جدید نیاز باشد می‌توان از روش‌های بهتر مقابله با کمبود آب بهره برد.
این روش‌ها امکان می‌‌دهد تاسیسات جدید در مناطقی نصب شوند که حتی با وجود تغییر الگوهای بارندگی به خاطر تغییرات اقلیمی باز هم عرضه آب ادامه یابد. شرکت برزیلی «تحلیل‌ زمان و فضا» بر روی یک سامانه جهانی مدیریت ریسک آب کار می‌کند که می‌تواند کمبودهای احتمالی آب را با دقت بالاتری پیش‌بینی کند. خوان کارلوس کاستیلا رئیس شرکت می‌گوید برای درک اینکه چرا ذخایر آب ایمن نیستند ابتدا با‌ید دو چیز را بدانید که بر حجم آب ذخیره‌شده در دریاچه‌ها و سدها تاثیر می‌گذارند. اولین مورد تغییرات در حجم آبی است که طی سال‌ها ذخیره می‌شود. موضوع دوم میزان تغییر در طول هر سال معین است. در بسیاری مناطق ذخایر آب بیانگر سپر محافظ بین موفقیت و فاجعه در خشکسالی‌های غیرمنتظره هستند. آگاهی از چگونگی تغییر ذخایر به خاطر تغییرات اقلیمی می‌تواند سرمایه‌گذاری زودهنگام در زیرساختارها را توجیه کند.
منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 200


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
مسأله نگران کننده کمبود آب در جهان(قسمت پنجم)
اکونومیست نوشت:

مایک یانگ متخصص سیاست آب از دانشگاه آدلاید می‌گوید که آب شیرین‌شده برای آبیاری بسیار گران است. بهترین راه آن است که کشورها همان مقدار اندک آبی را که دارند به‌طور موثر استفاده کنند. سامانه‌های مدیریتی موجود اغلب مانع استفاده بهینه می‌شوند. این سامانه‌ها در کشورهای فقیر بسیار پیش‌پا‌افتاده و ناکارآمدند. طرح‌های سهمیه‌بندی و تخصیص در کشورهای ثروتمند عمدتاً در دوره‌های فراوانی آب تدوین شدند. این طرح‌ها اغلب کند، پیچیده‌ و دارای پراکندگی فراوان هستند. به عنوان مثال در آمریکا بیش از 50 هزار اداره آب وجود دارد و مدیریت آب در همه جا دشوار است. تا زمانی که آب جریان دارد استفاده اولیه و مجدد از آن ادامه می‌یابد بدون آنکه این فرآیند رهگیری و اندازه‌گیری شود.
رژیم حق‌آبه که به خوبی طراحی و اجرا شود می‌تواند یکی از بهترین ابزارها برای توزیع عادلانه و پایدار آب باشد. دولت‌های محلی استرالیا در سال 1994 مدیریت آب را تحت چنین سامانه‌ای اصلاح کردند. تعداد اندکی از دیگر کشورها همان مسیر را درپیش گرفتند. در شیلی و یمن اصلاحات با درجات متفاوت موفق بوده‌‌اند. استرالیا به منظور ایجاد حقوق قابل مبادله در ابتدا خط پایه‌ای را برای استفاده از آب تعیین کرد که ملاحظاتی از قبیل نیازهای زیست‌محیطی، اجتماعی و تجاری در نظر می‌گرفت. سپس حق‌آبه‌های گذشته با سهم‌هایی جایگزین شدند که به دارندگان آن (معمولاً مالکان زمین) نسبتی از هر تخصیص سالانه را ارائه می‌د‌اد. فرمول‌های هوشمندانه‌ای تدوین شد تا اولویت به حق‌آبه‌ها‌ی قدیمی و موجود داده شود. طبقه‌بندی سهم مقدار و زمان دریافت برای هر کس را تعیین می‌کند تا بتوان بین ادعاهای کشاورزان بالادست و شهرنشینان پایین‌دست تعادل برقرار کرد.
به دنبال آن یک هیات مقرراتی مسوول می‌شود تا اطمینان یابد که همه مصرف‌کنندگان به همان اندازه حق خود آب مصرف می‌کنند.
موارد تخصیص‌یافته به سهامداران قابل خرید و فروش است اما دریافت‌کنندگان فقط باید آنها را برای آینده ذخیره کنند. این کار از اتلاف آب در پایان هر سال جلوگیری و در زمان خشکسالی نیز صرفه‌جویی را تشویق می‌کند. صدور سهم‌های دائمی به این معناست که یک فرد فقط در صورتی می‌تواند آب بیشتری داشته باشد که فرد دیگری بپذیرد آب کمتری بگیرد. ثبت مرکزی حقوق باعث می‌شود همه چیز منظم باشد. برای خرید و فروش حق‌آبه‌ها دو بازار تعیین شده است:‌ یک بازار که در آن سهام مبادله می‌شود و دیگری که به مقادیر تخصیص‌یافته آب در هر سال معین می‌پردازد. این ایده موضوع تازه‌ای نیست. در مکان‌‌هایی مانند کشور عمان سامانه‌های افلاج وجود دارد که به روستاها امکان می‌دهد سهم آب و حتی دقایق استفاده از آب را به خرید و فروش برسانند.
تجمیع منابع
تغییر رژیم حق‌آبه در ابتدا با مقاومت سرسختانه کشاورزان و مصرف‌کنندگان بزرگ آبی استرالیا مواجه شد. موارد تخصیصی بزرگ منافع بسیار زیادی را برای دارندگان سهام ایجاد کرد. در اولین دهه اصلاحات نرخ بازدهی سالانه حق‌آبه 15 درصد بود.
مالکان سهام آب شاهد آن بودند که ارزش سهم‌ها در هر پنج سال دو برابر می‌شود. تقلید از این مثال برای کشورهای دیگر دشوار خواهد بود. حتی کشورهای ثروتمند هم نمی‌‌توانند حقوقی را که طی دهه‌ها شکل گرفته‌اند تغییر دهند.
با این حال اصلاح مدیریت آب امری ضروری است. در بیش از دو قرن پیش آ‌دام اسمیت درباره این مایع ارزشمند فقط اندکی نگران بود اما فیلمسازان معاصر دیدگاهی بدبینانه‌تر و ناامیدکننده‌تر دارند. به عنوان مثال در تازه‌ترین فیلم «مکس دیوانه» گروه‌های مسلح در بیابان‌ها برای آب می‌جنگند و کشته می‌شوند. خوشبختانه این سناریوها هنوز تخیلی هستند اما چشم‌انداز جنگ آب دور از انتظار نیست. برخی عقیده دارند که خشکسالی جهانی یکی از عوامل خونریزی‌ها در سومالی، سودان و سوریه است.
با قیمت‌گذاری هوشمندانه، شفافیت در مالکیت و اندکی همکاری می‌توان خطر کمبود آب را برطرف کرد. اگر انسان‌ها در این زمینه اقدامی نکنند تنها بیابان نصیبشان خواهد شد.

منبع: هفته نامه تجارت فردا شماره 200


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
🎯 اهداف کانال مشارکت برای آب

👥👥💦💧🌨🌧🌩☁️💦💧👥👥

🔻🔻🔻🔻🔻🔻
📰 اطلاع رسانی
🏛 آموزش
🎭 فرهنگ سازی
🚱 مدیریت مصرف
♻️ مدیریت یکپارچه حوضه های آبریز
💧نظام بهره برداری منابع آب
☔️حفاظت کمی و کیفی منابع آب
📚 دستاوردهای علمی
🌎 تجارب جهانی


┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛

از شما بزرگواران خواهشمندم این پیام را در گروه هایی که عضو هستین به اشتراک بگذارید تا همه به عمق فاجعه ی احتمالی بی آبی پی ببرند .
مطمئن باشید اگر آطلاع رسانی درباره وضعیت خشکسالی و بی آبی زیاد شود میتوانیم شدت و اثرات منفی آن را کمتر کنیم .
در این راه نیاز به همکاری تک تک شما سروران ارجمند داریم تا آینده فرزندانمان با خشکسالی پیوند نخورد .
راهکارها و پیشنهادات شما را با جان و دل پذیرا هستیم .

┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛
🍆🍉🍅🚀 فناوری نوین برای درختکاری بدون آب این تکنولوژی در 30 درصد کشور در سخت ترین نقاط آب و هوایی جهان با 90 درصد زنده مانی موفق بوده است.
┏━━📡━━━━━━━━┓
🆔 @ParticipateForWater
┗━━━━━━━━📡━━┛