پادشاهی‌خواهان توئیتر

اول کاراکاس بعد تهران

خیلی درد ها و خیلی گله ها از این مردم دارم که نمیتوانم به زبان آورم روزیکه نوشتم محکوم شدم به اینکه ساواکی هستم پاچه خوار هستم درباری هستم سکوت کردم انقلاب شد چهل سال گذشت وقتی امروز مینویسم میبینم مردم کم کم از خواب عمیقی بلند میشوند و میپرسند چی ؟ هان ؟ چی نوشتی؟ سال ۱۳۵۲ بود اروپا بودم ۵ سال قبل از انقلاب به خیلی از کشور ها سفر کردم اتریش مجارستان و رومانی و یوگسلاوی بلغارستان و ترکیه فرانسه ایتالیا اونقدر پول داشتم که با پول همه جای اروپا را با پاسپورتی که ویزا نمی خواست بگردم اروپای شرقی قیمت یک دختر یک جوراب نایلون و یا یک رژ لب بود ودر بقیه کشور ها هم زیاد بامارک ۱۸ ریال و فرانک ۱۲ ریال و شلینگ ۳ ریال گران نبود روزی در برلین هوس کردم که به دیدن دیوار برلین بروم در غرب این دیوار دنیای زنده ای دیدم کارخانه وکار و صنعت و تلاش و خیابان ها شیک رستوران ها شیک و براستی دنیای غرب دیوار برلین زیبا و دوست داشتنی بود اما در دنیای شرق دیوار برلین سکوت سنگینی حکمفرما بود فقر و بیکاری مردم مات بودند زنها در پارک ها بافتنی میبافتند مرد ها ودکا میخوردند که فراموش کنند زنده اند چقدر درد دیدم در اروپای شرقی دو سال گذشت تابستان ۱۳۵۴ به ایران آمدم همه چیز تغیر کرده بود اصلا باور نکردم این همان ایرانی است که دوسال پیش رفتم چقدر شیک شده بودیم چه اتوبان هایی چه پل ها و چه جاده هایی چقدر هتل و رستوران ساخته بودند چقدر مردم شیک شده بودند مینی ژورپ که تو ایران دیدم در تمام اروپا ندیدم چقدر بیتل تو ایران زیاد بود خیلی خوشحال شدم از اینهمه پیشرفت کشورم اما یک حادثه وحشتناک من را غمزده کرد اصلا باور کردنی نبود نسل جوان ان روز بخصوص قشر تحصیل کرده و دانشگاهی همه در آرزوی زندگی درکشوری چون اروپای شرقی بودند تفکر اون نسل زندگی در شرق دیوار برلین بود
با خیلی ها صحبت کردم از کمونیسم چه میدانی ؟ استالین که بود؟ چگوارا کیست؟ جزیره خوک ها کجاست؟
از جامعه روشنفکر دیروز کشورم ترد شدم سعی کردم مقاله بنویسم ایران ماندگار شدم سعی کردم نسل انروز را روشن کنم که به چه راه وحشتناکی داریم کشیده میشویم حریف احمد شاملو نشدم حریف جلال آل احمد نشدم حریف غلامحسین ساعدی نشدم حریف سیمین بهبهانی نشدم
حریف نادر نادر پور حریف علی شریعتی نشدم حریف فریدون مشیری نشدم حریف انتظامی و مشایخی و نصیری و فخری خوروش حریف هزاران کارمند رادیو و تلویزیون سراسر کشورم نشدم حریف مرتضی مطهری و مفتح و استادان فلسفه و منطق نشدم خسته شدم بیمار شدم سکوت کردم انقلاب شد چهل سال گذشت هروز برایم مینویسند استاد برای بیرون رفت از این بحران بوجود آمده چه راهکاری دارید حرف زیاد میزنید بگوئید چه کنیم تا جمهوری اسلامی برود یک حکومت دمکراتیک مثل اروپای غربی داشته باشیم که مردمش جلیغه زرد بپوشند و فریاد بزنند آی آزادی خیلی ها نوشتند اول کاراکاس بعد تهران باد کاراکاس خوابید آیا کسی در تهران هنوز باد دارد ؟
همه اروپا در آرزوی تهران بودند تهران در آرزوی برلین شرقی
چه آسان باختیم

@TwitterMamnoe

2.42K viewsedited 19:41