به این صحنه های غرورآفرین خوب نگاه کنید

این ها سفیران کشورهای خارجی هستند که در برابر پادشاه ایران این چنین کرنش میکنند
به چهره با وقار پادشاه ایران نگاه کنید
او تنها یک شخصِ دارای جایگاهِ پادشاهی نیست
چنین پادشاهی نماینده فر و شکوه ملت ایران است
این سفیران در راستی به ملت ایران و نه فقط شخص شاه احترام میگذاشتند

پادشاه نماد فر و شکوه ملت ایران است

@TwitterMamnoe

‍ در روزهای پایانی زندگی‌اش، چندین بار درخواست کرد او را در کنار افسران و سربازانی که انقلابیون کشتند و به بدترین وجه از بین بردند، به خاک بسپارند. البته، پس از آزادی ایران. براساس بعضی اشارات حتی میشود گمانه زد که دقیقاً به کجا می‌اندیشید. و بی‌شک روزی، روز موعود، او را در آنجا آرمیده خواهیم دید. از آنچه در پیرامونش میگذشت، بریده بود. وقتی نفسی داشت، سخن میگفت، و فقط در مورد ایران. شاه دیگر نه نفرت داشت، نه کینه و نه تلخ‌کامی.

سه روز پیش از مرگش، به اصلان افشار، رئیس کلّ تشریفات که به دیدارش آمده بود اعتراف کرد: "من برای عظمت ایران و خوشبختی ایرانیان، همه چیز انجام دادم. میخواستم ملّتم را به تمدن بزرگ رهنمون شوم، و ببینید، اکنون همه چیز در معرض ویرانی است." شاه میگفت به ویژه از تجزیه کشور و ظهور نیروهای گریز از مرکز در ایران، بیم دارد.

او میگفت: "انقلاب ایران، برخلاف آنچه که پاره‌ای گفتند یا نوشتند به دلیل فقر نبود. ایرانیان میتوانستند وضع کشورشان و سطح زندگی خود را با پنجاه یا ده سال پیشش بسنجند. اغلب افراد مرفه تظاهرات میکردند. شرکت در آن انقلاب، برای آنان حکم خودکشی را داشت. ولی آنها را مورد سوءاستفاده قرار داده بودند." اصلان افشار میگوید می‌بایست به او نزدیک میشدیم تا صدایش را بشنویم، چون صدایش بسیار ضعیف شده بود: "من در انتظار سرنوشت هستم، مرتب برای ایران و برای ملّتم دعا میکنم، و مدام در اندیشه رنجهای آنانم."
این، آخرین گفته‌های شاه بود... 📚 برگرفته از:
آخرین روزها (پایان سلطنت و درگذشت شاه)، به قلم دکتر هوشنگ نهاوندی

@TwitterMamnoe

از همان ابتدای سلطنت پهلوی هنرمندان کشور بدنبال آرمانهای لنین و استالین بودند! در ۵۷ سال سلطنت پهلوی رضا شاه و محمد رضا شاه فقید تنهایی ایران رو ساختند.
مردم ایران نصفی حواسشان به کرملین بود نصف دیگر در آرزوی
کربلا وقتی در ۲۲ بهمن ۵۷ اتحاد بین کرملین و کربلا پا گرفت پهلوی سرنگون شد و مردم ایران پس از سال ها
پادشاهی پهلوی به آرزوی خود رسیدند و جمهوری اسلامی را با آغوش باز پذیرفتند و ندانستند چه هیولای خطرناکی پا به عرصه بین‌المللی گذاشته!

@TwitterMamnoe

پژواک۲
«پرده ها بالا رفت،
افراد شناخته شدند…در هر مقام و منزلتی که باشند شناخته شده اند،
عده قلیلی اگر اسمشان ایرانی باشد، دلشان ایرانی نیست،
صفوف ایرانی باید از هم جدا بشود، اون کسی که میگوید: «ای تف بر این انقلاب سفید، ما انقلاب خونین می خواهیم…» این دوصف باید از هم مجزا بشود.»
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
DEICIDE
شاید این سخنرانی شاه بعد از 50 سال و دیدن نایاک و پایا و بی بی سی فارسی و باقی شبکه های حامی جمهوری اسلامی بهتر قابل فهم باشه.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@TwitterMamnoe

Nahid Ghani
از اول هم معلوم‌ بود جریان تجزیه‌طلبی نوشته شده و کارگردانی خود حکومت است. زیر دماغشان تبلیغ پان‌ترکی تو استادیوم ولی برای تجمع مردم در مقبره کوروش توپ و تانک و زره‌پوش می‌آورند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
دلورس
اینجا استانبول یا باکو نیست
اینجا تهران است
نمایشگاه بین‌المللی کتاب؛ اردیبهشت ۱۳۹۷
-دولت ملی که سرکار بیاد چنان هارای هارایی به این جماعت نشون بده که حالشو ببرن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

@TwitterMamnoe

پاسخ #شاهنشاه_آریامهر به کسانی که
او رو متهم به پیروی از غرب میکنند.

دکتر امیر طاهری @AmirTaheri4
اولین ژورنالیست ایرانی بودند که به طور مستقیم و رو در رو با شاهنشاه مصاحبه داشتند
#جاوید_شاه
#خاندان_ایرانساز_پهلوی

hamid_ Хамид_ 抗議🇺🇸

@TwitterMamnoe

@AmirTaheri4، روزنامه‌نگار ارشد، خودش را نقد می‌کند که چرا از #شاه ایران بخاطر اینکه فکر می‌کرده لازم نیست تعریف و تمجید نکرده است.
امیرطاهری از باسوادترین افرادیست که دیدم
#جاویدشاه

Sharry (براندازم)

@TwitterMamnoe

«سلطنتی که سرافرازی پادشاهی، ایران و ایرانی بود»

شاه فقید با پرواز بر فراز شهرهای ایران و مشاهدۀ آلایندگی کارخانجات، دستور رسیدگی سریع داده و خواستار ارائۀ برنامه به منظور پالایش دود این کارخانه‌ها شده بود.
یاد جاودانش گرامی که آبادی و آسایش ایران و ایرانی ثمرۀ زندگی‌اش بود.

M.R.Reza

@TwitterMamnoe

ایران قهرمان والیبال جوانان جهان شد. خلاصه بازی رودیدم، رالی‌های طولانی، حس جنگندگی، تعقل و حرفه‌ای گری تو این بچه‌ها دیده میشه. خیلی کار سختیه به این سطح رسیدن.داشتم فکر میکردم آه که چقدر چنین رتبه‌ای تو بقیه زمینه هامون خالیه!
لیاقت ما اینجا نیست!
لیاقت ما جمهوری اسلامی نیست!
#میهن_پرستم

روحِ اکبر

@TwitterMamnoe

روزی که من «شاه»را دیدم

این عکس مربوط به ۹ابان سال ۱۳۴۵ هست. روز تولد ولیعهدمدرسه تعطیل بود ولی بعد از ظهر در مدرسه مراسم بود. مدیر اومد و گفت عموزاده، شما فردا باید بیای مدرسه. نگران شده بودم، برای چی؟ ولی خوب حرفی نزدم

فردا رفتم مدرسه. خیلی با حال بود. بلندگو اواز پخش میکرد. اب وجارو کرده بودن، همه جا وشیرینی بود. میز وصندلی چیده بودن. من بچه کارگر و از خانواده ای کم درامد بودم. ولی بشدت انرژتیک و کنجکاو . دیدم ناظممون به من شیرینی تعارف کرد. یادمون داده بودن بگیم مرسی میل ندارم

ولی بنحو غیر قابل مقاومتی دلم میخواست اون قطعه بزرگه کره ای رو بر دارم. ناظم انگار از چشام خوند، همونو با لبخند داد به من. بعد سرایدار مدرسه اقای دائمی به من چایی داد. چه کیفی داشت. داشتم پر میگرفتم. احساس میکردم اهمیت دارم و البته اون شیرنی و چایی شیرین بیشتر کیف داد

فهمیدم بخاطر روز تولد ولیعهد جشن گرفتن. ناظممون سنتور زد. ظاهرا خیلی وارد بود. بعد گفتن کسانی که اسمشون رو میخونن، بیان جایزه خودشون رو بگیرن. دل تو دلم نبود. یعنی اسم من رو هم میخونن؟ نفر دوم من بودم. مثل پروانه پریدم. جایزه من یک کارت افرین بود با یک خودنویس کوچولو چقدر دوست داشتم خودنویس داشته باشم. کسی که جایزه رو میده، رئیس اموزش و پرورش وقت بهشهر هست. فردای اون روز گفتن، شماباید در فعالیت اجتماعی شرکت کنین و عضو سازمان پیشاهنگی یا شیروخورشید بشین. من شیر و خورشید شدم. شلوار ابی سورمه ای، پیراهن سفید و پاپیون رنگ شلوار ست جالبی بود. حس قشنگی به ادم میداد. بعد چند روز از ۹ابان گفتن شاه میاد بهشهر، میریم فرودگاه صف میکشیم و ادای احترام میکنیم. هرکس باید لباس فرمش رو بپوشه. دلم داشت بند میومد، یعنی شاه رو میبینیم؟ روز موعود لباس پوشیدم و رفتم مدرسه. یک اتوبوس قدیمی اون دوران قرار بود ماهارو ببره فرودگاه بهشهر. بهشهر یک فرودگاه کوچیک ولی موثر داشت. هواپیماهای باری امریکا اونجا میامدن پایین. شاه میخواست بره گرگان. هواپیمای شاه نمیتونست در گرگان بشینه. نتیجتا قرار شد، هواپیمای شاه در بهشهر با یک هواپیمای سبک معاوضه بشه و تصور میکنم خودشاه خلبانیشو میکرد

اتوبوسی که قرار بود مارو ببره فرودگاه، اول جاده بعد از راه بند خراب شد و گفتن بچه ها برین خونه. من اون منطقه رو مثل کف دست میشناختم. راه ماشین رو که اسفالت نبود حدود ۸کیلومتر بود ولی من راه های میان بر رو میدونستم که حدود ۵کیلومتر بود. مشکل این بود در اون فصل مزارع رو شخم میزنن
اما من میدونستم میشه از روی کرت ها یا حد فاصل مزارع عبور کرد. به دوستام گفتم من راه رو بلدم، میخوام برم، هر کی میخواد با من بیاد، وقت تنگ بود، پنج شش نفر با من امدن. کار عادی من دویدن و پریدن بود. دوئیدم، از روی کرتها، عین سگها که میدون. بقیه نتونستن بیان، کار سختی بود
ولی من بدون حتی یک لحظه توقف دویدم فقط. بعد از چشمه اب شوری که قبل از فرودگاه بود به نام Jemjemeh دشت هموار و ماسه ای و ساحلی میشد و دویدن لذت بخش میشد. دیدم هواپیمایی داره میشینه. یک هواپیمایی هم پارک بود. باز هم دویدم. هواپیمای در حال پرواز نشست. سراز پا نمیشناختم
سرعتم رو بیشتر کردم که برسم. بالاخره رسیدم. بین فرودگاه و من خندق بزرگی بود که به زبان محلی به اون میگن جر Jar. میتونستم از روی جر بپرم ولی ندایی به من گفت همینجا، جلوتر نرو. در فرودگاه فقط یک سرباز تفنگ بدوش نگهبانی میداد ولی احتمالا باید کسانی در برج مراقبت کوچیکش بودن
شاه تنها از هواپیما پیاده شد. دلم داشت از جا کنده میشد. توی دلم یک کسی فریاد میزد من شاه رو دیدم، من شاه رو دیدم. لباس ابی نظامی تنش بود با همون کلاه خوشگلش. بلند بالا و شیک. پشت جر بالای تل خاک ایستاده بودم وبا حیرت نگاه میکردم. خود شاه بود. فاصله اش با من سی متر هم نبود
زبونم بند اومده بود. گمونم همه وجودم شده بود چشم. شاه منو دیده بود، لحظه ای مکث کرد، قبل از اینکه در هواپیمای کوچیکه رو باز کنه و سوار بشه، برگشت برام دست تکون داد، مدل همون دست تکون دادنی که توی عکسای اصلاحات ارضی هست. من غرق حیرت و شوق شوکه بودم وفقط نگاه کرد
هواپیمای شاه پریده بود. شاه میرفت گرگان تا اسناد اصلاحات ارضی رو به دهقانان گنبد و گرگان ودشت اعطا کنه

رشته‌توییت از Reza Amouzadeh

@TwitterMamnoe