پادشاهی‌خواهان توئیتر

هنوز روزهای آخر پایان دانشگاه اون دختر خوزستانی یادمه! بیحال بود و کِسل دیگه چشماش اون شور و شوق گذشته رو نداشت قشنگ میشد فهمید تتمه استقلالی که این چهارسال بدست آورده رو با بازگشت به خونه داره از دست میده و هیچ کاری هم از دستش بر نمیاد.کم حرف شده بود و مدام از جمع

فراری بود. اون آدم پُر انرژی که خیلی رویا داشت افسرده شد بود. به یک باره تازه داشت می فهمید دانشگاه در این کشور برای دخترایی مثل اون که از شهرهای قبیله‌ای و بسته میان یک فرصت برای بازسازی هویت خودشونه تا اینکه واقعا محل کسب و تحصیل علم باشه! اون نظارت سخت و شدید خانواده که برای

اون مضاعف میشد چرا که اقوام هم در قبیله ها نوعی اهرم فشار و یک خبرچین مخفی هستند، برداشته شده بود. خیلی هاشون تازه میفهمیدن بدون کمک پدر و مادر میتونن خونه اجاره کنند، وسیله بخرند، مستقل باشند و حتی کار کنند. بعضی ها تازه بعد از سالها پارتی میرفتند و معنی اون رو می فهمیدند!

دانشگاه برای اونها مَحلی شده بود که خودشون رو پیدا کنند و بفهمند اسیر و زندانی نیستند. قشنگ میدیدم بعد از بازگشت از تعطیلات پایان ترم بیشترشون باز افسرده شده بودند چرا که همه اون نظارت ها برگشته بود به جرم دختر بودن! خیلی سخته وقتی اونا یعنی بچه های علوم پایه

میفهمیدن بعد از پایان دانشگاه شغلی براشون نیست و باید خانه نشین بشن! از یک محیط بزرگ چند هزار نفری با روابط وسیع بین دانشجوها، اساتید ،اعضای یک شهر جدید، تفریحاتی که داشتند و مهم تر از همه احساس آزادی نصفه و نیمه ای که بدست آورده بودن در چشم بر هم زدنی به کُنج یک اتاق خلاصه میشه

و شاید سرکوفت هایی که چهار سال رفتی درس خوندی چی شد! من شاهد هزاران مورد از این دست بودم و از اینکه میدیدم برای این بچه ها هیچ کس کاری نمیکنه و خودم هم مسئولیتی ندارم کاری کنم ذره ذره از وجودم آب میشد. هیچ برنامه ای برای پایان دانشگاه اونها نبود و حالا مثلا وقتی میبینم

در آمریکا یا جاهای دیگه دانشجوها با همون تاب و شلوارک و کوله پشتی که میرن دانشگاه بعدش میان اعتراضات و شب احیانا دور هم آبجو میزنن و میخندن یاد دخترای خودمون میفتم که از همون دم در فاطی کماندوها به خاطر شکل یه میکی موس روی لباسشون اشک اونها رو در می آوردند و ویران میشم

واقعا تا کی باید این روند ادامه داشته باشه؟ در حال حاضر این فقط ما هستیم که به این دردها دچاریم درحالیکه بقیه کشورها در همه جای دنیا میان بیرون اعتراض میکنند، میرقصند ، شاد هستند و خیلی از روزهای سال کارناوال جشن و پایکوبی دارند ما حتی یک روز در سال فرصتی برای تخلیه انرژی

میلیونها نفر نداریم حتی یک روز جشن نداریم و می بینیم چه راحت دختر و پسر در این کشور هنوز جوانی نکرده افسرده میشن! اینکه تا کی میخوایم به این خفت و خاری تن بدیم واقعا دیوانه کننده است وقتی فکر میکنی اگر همین حالا هم به آزادی دست پیدا کنیم خیلی دیر شده خیلی .

برادران مارکس بجز مانفرد

ما یک جمع 7 نفره بودیم تو خوابگاه. از هفت دنیای مختلف ولی با آرزوهای مشابه. دانشگاه که تموم شد تصمیم گرفتیم مستقل بشیم. برنگردیم به خونه‌هامون. دلیل هم داشتیم. استقلال رو تجربه کرده بودیم و نمی‌خواستیم دیگه کسی تو شخصی‌ترین امور زندگیمون دخالت کنه. این بود که غربت و مشکلاتش رو به

جون خریدیم.
سال 95 زندگی مستقل‌ ما چند نفر شروع شد. کار کردیم، وام گرفتیم و اغلب حتی یک ریال هم از خانواده کمک مالی دریافت نکردیم. من به چشم دیدم که زیر بار استرس این مدل زندگی پیر شدیم. افسرده شدیم، غمگین شدیم. محافظه‌کار و بی‌رمق شدیم. کم کم شوق زندگی کردن رو زیر بار مشکلاتی

که داشتیم فراموش کردیم. حالا نزدیک 4 سال می‌گذره از اون روزا. ما بیشتر کار کردیم. هر سال بیشتر کار کردیم با اینکه هر سال تخصص‌مون نسبت به سال پیش بیشتر شده بود. حالا ولی هیچکدوم هیچی نداریم. هرچه ما بیشتر کار کردیم تورم بیشتر شد. اجاره خونه بیشتر شد. قیمت ماشین و کالاهای دیگه

بیشتر شد. استرس الان همه‌مون اینه که اگه صاحب‌خونه بیشتر از بودجه ما بکشه روی اجاره باید بریم در یک نقطه‌ پرت‌تر و حاشیه تر زندگی کنیم. به برگشت ولی هنوز هم فکر نمی‌کنیم. ساختار مردسالار شهرهای ما از اینجا خیلی قوی‌تره. فکر اینکه برگردیم و در مورد دیر برگشتن به خونه، نوع لباس

پوشیدن، معاشرت‌ها و ازدواج و ... دائم جواب پس بدیم مارو به مرز جنون می‌کشه.
چند روز پیش دوباره هم رو دیدیم. یکی‌مون گفت: من برای اولین بار خیلی جدی به خودکشی فکر کردم.

Sara zare

@TwitterMamnoe

1.91K viewsedited 10:41