⚡آتش‌بس در قفقاز و روسیه ضامن صلح

بیمه نامه‌ای که پوتین عرضه می‌کند، برای رژیم‌های زامبی است، از تهران تا کاراکاس


«موسکو، پایتخت صلح»، «ولادیمیر پوتین، سازنده صلح» این عبارات که در روزهای گذشته تکیه کلام روزنامه‌های هوادار پوتین در مسکو بوده‌اند، به بهانه برقراری آتش‌بس میان ارمنستان و آذربایجان عرضه می‌شوند. نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان و الهام علی‌اف، رئیس جمهوری آذربایجان پس از امضای توافقنامه در مسکو، در ستایش پوتین داد سخن دادند.



اما واقعا چه اتفاقی افتاده است؟ ظاهرا قضیه این است که تازه‌ترین دور جنگ ارمنستان و آذربایجان بر سر قره‌باغ علیا، پایان یافته است. اما یک نگاه دقیق‌تر نشان می‌دهد که این جنگ به هیچ‌وجه پایان نیافته است. آنچه در مسکو امضا شد، یک آتش‌بس موقت برای حداقل پنج سال است که مسئله اصلی یعنی حق حاکمیت بر قره‌باغ علیا را مطرح نمی‌کند. با این آتش‌بس الهام علی‌اف می‌تواند در نقش یک سردار فاتح ظاهر شود. ارتش او با کمک ترکیه و جنگاوران مزدور سوری، موفق شد بخشی از جنوب قره‌باغ علیا را اشغال کند و ارمنیان را از شهر تاریخی شوشه بیرون براند. همچنین قرار است ارمنستان در آینده‌ای هنوز نامعلوم، دو منطقه کلیبار و لاچین را به آذربایجان بازگرداند.



از طرف دیگر پاشینیان نیز می‌تواند مدعی پیروزی شود. در چارچوب آتش‌بس ساخته شده در روسیه، ارمنستان بخش بزرگ قره‌باغ علیا (آرتساخ به ارمنی) را حفظ می‌کند.



همچنین ارتباط منطقه مورد منازعه با خاک ارمنستان، همچنان از راه گردنه لاچین، حفظ خواهد شد. در همان حال، دو منطقه اقدم و کازاخ که هرگز ارمنی نشین نبوده‌اند، به آذربایجان پس داده خواهد شد. از همه مهمتر ادعای آذربایجان برای حاکمیت بر قره‌باغ علیا، مسکوت می‌ماند.



به عبارت دیگر، نه آذربایجان و نه ارمنیان را می‌توان پیروز این جنگ قومی دانست. پس آیا می‌توان ترکیه را پیروز دانست؟ بی‌تردید کمک ترکیه و تشویق علی‌اف به آغاز جنگ نقش موثری داشت. همچنین مشاوران نظامی ترک، همراه با سلاح‌های اهدایی از سوی ترکیه، به پیشروی نیروهای آذری در جنوب منطقه کمک کردند. اما آتش‌بس مسکو سهمی برای ترکیه قائل نمی‌شود. البته آنکارا همچنان امیدوار است که لااقل در سطوح سمبلیک، در نظارت بر آتش‌بس شرکت کند. اما این احتمال با وجود مخالفت مسکو و ایروان، ناچیز به نظر می‌رسد.



جمهوری اسلامی نیز با آنکه کوچکترین نقشی در این مرحله از درام ماورای قفقاز نداشت، بازنده به شمار می‌آید. دو طرف نبرد، نه در مرحله نظامی و نه در مرحله دیپلماتیک پس از آن، حتی نیم نگاهی هم به تهران نیافکندند. این نادیده گرفتن ایران، به ویژه از آن روی مهم است که هم آنچه امروز آذربایجان خوانده می‌شود و هم آنچه به نام ارمنستان روی نقشه قرار گرفته است، برای نزدیک به ۲۵ قرن جزء مجموعه‌ای بودند که ایران خوانده می‌شد. جدایی هر دو از ایران مجموعه ۱۸۸ سال طول کشید – در دوران تزاری و سپس در دوران تسلط شوروی با یک پرانتز چهار ساله از استقلال بین آن دوران. از این گذشته در نخستین دور از جنگ بر سر قره‌باغ علیا، این ایران بود که ده‌ها هزار آواره آذری را با آغوش باز پذیرفت. همچنین در تهران بود که نخستین آتش‌بس را لوون پتروسیان، رئیس‌جمهور وقت ارمنستان، و همتای آذری او یعغوب محمداف امضا کردند.



در تمامی دوران استقلال پس از فروپاشی امپراتوری شوروی، هم آذربایجان و هم ارمنستان از کمک‌های ایران برخوردار بودند. ارمنستان به ویژه بدون کمک ایران محال بود استقلال خود را حفظ کند، چه رسد به اینکه بخشی از آذربایجان را در تصرف گیرد.



اینکه امروز، نه باکو و نه ایروان علاقه ندارند به به تهران بنگرند، نشانه مهمی از انزوا، ناتوانی و نا‌محبوبی جمهوری اسلامی حتی در مقایسه با سه دهه گذشته.



آیا آتش‌بس، امضا شده در مسکو یک پیروزی برای روسیه است؟ در نخستین نگاه، پاسخ این پرسش آری خواهد بود. روسیه برای نخستین بار پس از فروپاشی شوروی، در هیئت برادر بزرگتر برای جمهوری آذربایجان و ارمنستان، ظاهر می‌شود. توافق مسکو به روسیه امکان می‌دهد که یک نیروی نظامی قابل توجه، در خاک آذربایجان مستقر کند. این نیرو که شامل چهار گردان، مجموعا دوهزار سرباز، ۹۰ زره پوش و ۳۸۰ نفربر خواهد بود. همراه با پوشش هوایی در منطقه حساس نزدیک به گردنه لاچین بدون حضور نظامیان آذری یا ارمن، در واقع سرپلی خواهد شد برای حضور گسترده‌تر نظامی مسکو در صورت لزوم.





این نخستین بار نیست که پوتین با تحمیل یک نیروی نظامی روسی، گاه در سطح نمادی می‌کوشد، تا لااقل بخشی از حریم امنیتی اتحاد شوروی را بازسازی کند. این بازسازی گاهی به صورت ضمیمه کردن خاک همسایگان جلوه می‌کند – چنانچه شبه جزیره کریمه متعلق به اوکراین و در اوستی متعلق به گرجستان دیدیم- در موارد دیگر مانند آبخازی (متعلق به گرجستان) و بخشی از خاور اوکراین، حضور نظامی روسیه توام

@AmirTahe

از کی نقد از حرف ج. عضدی مبنی بر "حق مشروع حکومت برای استفاده از قوه قهریه در برابر معترضان" یک مسئله شخصی و توهین تلقی می‌شود؟ چرا صحبت را قطع می‌کند؟مجری برنامه-که مجری مناظره گروه مشروطه خواه و مخالف هم بود- نه آگاهی و صلاحیت moderateing را دارد و نه ژست آن را.
#آبان_٩٨

Nahid Ghani

‌‌‎توجیه کشتار مردم در منوتو یعنی بحث شخصی؟
Keivan Esfandiyar

‏کدوم بحث شخصی؟حرف خود عضدی رو داره تکرار میکنه،مجری میگه بحث رو شخصی نکنید!
یه مشت عوضی توو این من و تو جمع شدن اسمشو گذاشتن رسانه
Mehravh


@TwitterMamnoe

در سایه فساد، خیانت و ناکارامدی جمهوری تاریکی،
بخشی از امتیازات منطقه ای #ایران مفت و مسلم به آنکارا و بادکوبه واگذار شد
حالا لشکر چغندران از قماش سفیر ج ا در بادکوبه در تقلای ماستمالی این ننگ هستند
اما ابعاد فاجعه بیش از چیزی است که اکنون به نظر می‌رسد

ordinary man

@TwitterMamnoe

‌بله زیبا نیست؟!..هر جا صحبت از همکاری با کسانیکه در وضع اسفبار مردم ما نقش داشتند بمیان می اید نام ایرانیان عزیز میدرخشد چرا که نان به نرخ روز خوری جزئی از فرهنگ بخشی از ما شده است..این 5 نفر هم در تیم انتقال قدرت بایدن/هریس هستند.
1.سو بی نیاز(Sue Biniaz)
این فرد از آن بیشرفان روزگار است که در دستگاه اوباما خدمات ها انجام داده..حقوقدان است و مدرس دانشگاه Yale...اگر دولت بایدن فاسد بیاید(که نمیاید) صاحب دکانی در وزارت امورخارجه برای ادامه روند قرمساقی خود خواهد شد...
2.رامین طلوعی(Ramin Toloui)
برخی از ما ایرانی ها کلا در جور کردن رزومه ای با اسامی برندها ید طولایی داریم ولی وقتی به عملکردمان برسی میبینی از یک بیسواد عملکرد پایین تری داریم و برخی هایمان کلا نان به نرخ روز خوری میکنند این فرد هم همینطور است و داشتن مدرک از اکسفورد و هاروارد در رزومه اوست و الان هم که مدرس استنفورد است همانجا که عباس سبیل استالینی هر چی ایرانی بنجل است جمع کرده ...طلوعی هم میرود در وزارت امورخارجه..واویلاااااا

3.مهرسا برادران(Mehrsa Baradaran)
اطلاعات زیادی از او ندارم اما در تیم انتقالی بایدن فاسد میرود به ((وزارت خرانه داری و گروه سیاست های مالی و بانکی))..همه این پست ها برای جمهوری اسلامی مهم است .‌این طور نیست؟!

4.شارا مهتدی (نام دیگرش شهرزاد)(Shara Mohtadi)
وابسته به نشریه چپول ها و گلوبالیستهای بلومبرگ است...او میرود در شورای محیط زیست تیم بایدن

5.ارس جیزن(Aras Jizan)
از آن طرفداران دموکراتها و ضد ترامپ هاست که قرار است در وازت مسکن و شهرسازی مشغول کار برای دموکراتها شود

Kamelia Sepehri

@TwitterMamnoe

در این یک دهه دوری از ایران، به ندرت پیش آمد با کسی در پیرامونم این چنین احساس دوستی و نزدیکی پیدا کنم که با دوستان نادیده در شبکه های اجتماعی پیدا کرده ام‌. خوبی شبکه های اجتماعی در همین است که‌ میتوان دوستان جدید را نه از جبر موقعیت که از سر علاقه و به دلخواه خود برگزید. اما امان از روزی که ارتباط روزانه با دوستان دور و نادیده به دلیلی از بین برود. درست مانند آبان ۹۸ که در یک هفته بیخبری از دوستان و عزیزانم در ایران همچون مرغ پر کَنده بودم.
آبان پارسال در بهت و دلشوره و خشم گذشت. آبان امسال در اندوه و دلتنگی برای نزدیکانِ دور...

در توییتر با او آشنا شدم. با نام و مشخصات خودش فعالیت میکرد. نوشته های هم را می پسندیدیم و بازنشر میکردیم. مودب و متین بود. چندی پیش، برای چند روز ناپدید شد و من حسابی نگرانش شدم. گفته بود ۸.۵ سال حکم زندان گرفته است. برایش پیام فرستادم و وقتی پاسخ داد نفس راحتی کشیدم. امروز فهمیدم که برای مدتی طولانی پیام هایم را پاسخ نخواهد داد و باید به دلتنگی و دلنگرانی اش خو کنم...

آرشام کارگر است و پادشاهی خواه. او خاری است در چشم مدعیان حقوق طبقه کارگر. کارگری آگاه، ملیگرا و میهن پرست که بر خلاف اسماعیل بخشی، سقف آرمان ها و آرزوهایش بسیار بسیار بلندتر از حقوق صنفی خود و دیگر رفقایش است.

شوربختانه نه چپزده بود که کمونیست ها در استکهلم و برلین برایش آکسیون اعتراضی برپا کنند، نه ملی-مذهبی که حتی خبر سرماخوردگی اش بیلبورد خیابانهای پاریس شود و نه تجزیه طلب و قومگرا که تجارتخانه های حقوق بشری برای آزادی اش طومار نوشته و امضاء جمع کنند. او صدایی جز ما دوستان و همرزمان مشروطه خواه اش ندارد.

#آرشام_رضایی بدون اطلاع قبلی برای اجرای ۸.۵ سال حکم زندان بازداشت و به اوین منتقل شد.

اول مرگ #نسیم_شهبازی و حالا بازداشت #آرشام_رضایی
با این همه غم چه کنم؟! 😞😞😞

Sheyda

@TwitterMamnoe

آبان ۹۸، تصویر حماسی قدبرافراشتن امید و زندگی‌ است در برابر نفرت و مرگ و مرگ‌اندیشی؛ تصویر رویش هزاران هزار پویا، نیکتا، ابراهیم، آمنه، محسن، گلناز، ساسان، شبنم، مهرداد، آزاده، فرزاد و پژمان در گوشه گوشه ایران. #پسرم_را_اینجا_کشتند


‏@OfficialRezaPahlavi