ديدم دوستان معترض كسى بودند كه عكس هاى پايين شهر تهران را به عنوان سند توسعه نيافتگى در دهه ١٩٧٠ بازنشر كرده بود. براى مقايسه، تصاويرى از چند كشور در ١٩٧٨ و ٢٠١٨-٢٠ را كنار هم مى گذارم:
كره جنوبى، خيابان گانگ نام:
سنگاپور، محله چينى:
بوگوتا، كلمبيا، خيابان مونتسرات:

ايران توسعه را از درجه درآمد سرانه بسيار كمى آغازكرد. تا سال ١٩٧٨، رشد واقعى درآمد سرانه بالا و كاركرد اقتصاد جزو بهترين ها در دنيا بود. معناى اين نوشته اين نيست كه در سال ٧٨ درآمد سرانه ايران به اندازه سوييس و مشكلات عمده اقتصادى حل شده بودند.

اشاره من به روندى دراز مدت (٣٠ سال) از رشد ممتد و موفق است. در صورت ادامه آن روند، كه به هيچ عنوان تضمين شده نبود، و يا حتى با روندى كندتر، ايران ٢٠٢٠ بدون ج.ا. جاى بهترى براى زندگى مى بود. اما نشد. ج.ا. ٤٠ سال فرصت داشته و كارى نكرده و وضع ايرانى به نسبت كشورهاى مشابه بدتر شده.

M. R. Jahan-Parvar

@TwitterMamnoe

عکس ارسالی توسط همراهان مشروطه خواه و دلیر ایران زمین برای کارزار #پیوند_شاه_و_ملت

شما نیز فعالیتهای خود را با ما به اشتراک بگذارید
⁦
@CRP_of_Iran

⁦http://t.me/info_CRP⁩

#جاویدشاه
#رستاخیز_ملی_با_پهلوی
#بازگشت_به_مشروطه

🔗 حزب رستاخیز مشروطه ایران

‏------------

@TwitterMamnoe