در ایتالیا ، لب دریا
زیر آفتاب دراز کشیده بودم
که
صدایی از دریا آمد
و مرا به سمت رویاهایم فراخواند

توی راه با کشتار روبرو شدم
قاتل با هیولایی پنهان پشت چهره آرامش،
روی سنگفرش خون آلود، پا روی استخوانهای شکسته گذاشته
و جسم ناقصش را به سمت افقی موهوم می کشاند
و هفت سگ ! نه هفتاد سگ!
نه هفت هزار سگ مردارخوار خون آشام او را دنبال می کردند.
سگهای رهبر از ترس جرات نگاه کردن به پس و پیش و چپ و راست نداشتند
فقط انتهای عبای رهبر قاتل را گرفته بودند و دنبال می کردند که گم نشوند
و از گله جدا نشوند
و تنهایی گیر نیفتند!
و با تنفس حریصانه بوی خون کشتگان، خون سرد و مرده درون رگشاهایشان ن را به حرکتی اجباری وا میداشتند.

سگهای مردار خوار از همه چیز می ترسیدند
از سرنوشت شوم
از عاقبت مردارخواری
از سایه ها
از تاریکی
از تنهایی توی خیابان و کوچه و
و حتی در بستر خواب هم می ترسند


هیولا ایستاد و برای کشته ها خود اشک ریا و فریب ریخت!
کفتار لاکردار خوب گریه می کند!
اما اشکهایی که از میان ریش کثیفش فرو میغلطند مثل سرب برق میزنند
و مثل گلوله در فرو افتادن روی زمین صفیر می کشند.
کفتار لاکردار برای هر نفس کشیدنش
خون صد جوان می ریزد!

رهبر قاتل با لبخندی که از شیطان عاریه کرده است
ظاهر میشود
کتاب مقدس هنوز دستش است
فریب و تحریف واقعیت
و اشک ریا و دو رویی
ترس پاشی با جنایت
چیزی ست که از کتاب مقدس آموخته است.

جسم ناقص لرزان بیهوده می کوشید که لاف اقتدار بزند

که من نماینده خدا روی زمینم!
من خدایم!
من رهبرم!
من قانونم!
من مظلومم!
من رهبرم!


وقتی شیران زنده این سرزمین
دگر بار برخیزند
و زنجیرهای غم و اندوه و ترس و دلمردگی را شکسته و غبار از تن بتکانند
جسم ناقص رهبر با چشمان نگران و پر پر
خواهد دید که
پایانش فرا رسیده است.
و نه فریب و ریا
و نه جرم و جنایت
و نه ترس و وحشت
قدر تخته پاره ای شکسته در میان دریای طوفانی برایش امنیت نمی آورد
او سرنوشتی جز غرق شدن ندارد.
و کوسه های دنیای سیاست
منتظرند تا پایش از گوشه قایق شکسته بلغزد