نامه به دهه هشتادیها
«از آینه بپرس،
نام نجات دهنده ات را»
رضا شهابی و کیوانمهتدی
«از آینه بپرس،
نام نجات دهنده ات را»
رضا شهابی و کیوانمهتدی
❤12
نامه به دهه هشتادیها
«از آینه بپرس،
نام نجات دهنده ات را»
رضا شهابی و کیوانمهتدی
ما جوانان خشمگین دهه های قبل، از مدتها پیش میخواستیم با شما صحبت کنیم. از همان زمان که جسته وگریخته دیدیم که شما را دسته دسته با چشمبند میبرند، و فهمیدیم که تصمیم خود را گرفته اید که از زندگیِ بد بیشتر از مرگ بترسید. فرزندان و عزیزان ما دهه هشتادی بودند و احساس میکردیم فراتر از آشنایی، یکجور دوستی و نزدیکی بین ما وجود دارد. با این حال، با دیدن مجریان تلویزیون، سیاستمداران و کارشناسان روزنامه ها که در تلاش برای توضیح دادن شما در قالبهای حاضرآماده ی خود چقدر درمانده و رقت انگیز هستند، ترجیح دادیم دست نگه داریم. نگران بودیم که پس از سالیان متمادی ستیز و دست وپنجه نرم کردن با این جهان، خودمان هم شباهتهایی به دنیایی پیدا کرده باشیم که شما برای ورود به یک زندگیِ نو باید از تمامیِ آن عبور کنید.
امروز اما فرق میکند. امروز واقعاً حرفی برای در میان گذاشتن با شما داریم. شاید امروز در کنار خشم و امید، اندکی احساس سرخوردگی داشته باشید، یا احساس تردید، یا یکجور احتیاط. اینها عواطف انسانی هستند، و حضورشان نشان از ویژگیهای انسانی و عقلانیت در مبارزه است. سیر تحولات پیش رو سریع، غیرمنتظره، پیچیده و متناقض خواهد بود. و اکنون زمان پرسشهای سخت فرا رسیده. مثلاً امروز نگرانیم که چگونه دستاورد ملموس جنبش را حفظ کنیم؟ آیا خواسته ی ما محدود به انتخابِ آزادانه ی سبک زندگی است یا قرار است ساختارهای تبعیض آمیز و خشونتبار از ریشه دگرگون شوند؟ مبارزهه ای جداجدا چگونه میتواند به صورت پیکارهایی عمومی درآید که سرکوب نشود و حرف خود را به کرسی بنشاند؟ و البته آن مسئله ی آشنا که هرچند برای همه روشن است که چه نمیخواهیم، اما به سختی میتوان بیان کرد که دقیقاً چه چیزی میخواهیم؟
نسخه ی پیچیده شده ای برای این پرسشها وجود ندارد. اما قرار نیست چرخ را از نو اختراع کنیم و خود را تافته ای جدا بافته از تاریخ مبارزات ایران و جهان بدانیم. از این منظر ، این روز مشخص برای اندیشیدن به پرسشهای کنونی موضوعیت دارد: روز جهانی کارگر که یادگار مبارزه برای کاهش ساعت کار روزانه از ده ساعت به هشت ساعت است. ـــ باز هم یک مناسبت دیگر؟ مگر چند درصد از جامعه ی ما روز کارگر را جشن میگیرند؟ چند درصد این روز را متعلق به خود میدانند، یا اصلاً از وجود چنین روزی خبر دارند؟ من که کارگر نیستم، به من چه ربطی دارد؟
عجله نکنید. این روز بیشتر از آنچه به نظر میرسد، به امروز ما مرتبط است، و احساس بیگانگی ما با آن خود بیانگر نکاتی درباره ی مشکلات و امکانات پیش روی ما است. ماجرا فقط به شباهت سیر وقایع با تجربه ی امروز ما محدود نمیشود، ضمن آنکه شباهتها قابل توجه هستند؛ مثلاً نزدیک به صد و چهل سال پیش در شیکاگو برای منحرف و پراکنده کردن اعتراضات مردم، یک بمب گذاری مشکوک را به نام معترضان علَم کردند، و به همین بهانه، علاوه بر شلیک مستقیم به معترضان، تعدادی از رهبرانشان را دستگیر کردند و عده ای بیگناه را به جرم بمب گذاری اعدام کردند، عده ای که اصلاً در صحنه بمبگذاری حضور نداشتند. اندکی آشنا نیست؟
قصد ما تکرار مشابهت هایی نیست که در هر صورت در شیوه های مقاومت و اشکال سرکوب در تاریخ مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه وجود داشته است. در این نامه میخواهیم دو پرسش را در ارتباط با این روز با شما در میان بگذاریم. نخست اینکه چه چیزی روز کارگر را به قدری برجسته ساخته که در زمره ی معدود روزهایی است که (همچون روز جهانی زن) در تقویم جهانی هر سال گرامی داشته میشود؟ دیگر آنکه چه چیزی روز کارگر را به پدیدهای معاصر ما بدل میسازد؟
اول ماه مه هر سال در سرتاسر جهان گرامی داشته میشود، چون دستاورد این جنبش تمام نسلها و تمام کشورها را دربرمیگیرد. دو ساعت کار کمتر، یعنی دو ساعت زمان بیشتر برای آموزش خود، برای رشد تواناییها، برای ارتباط ما با یکدیگر. این دستاورد مستقل از جنسیت، ملیت، شرایط تاریخی و جغرافیایی به سود تمام زحمتکشان است. چنین خواسته هایی با قانونگذاری به دست نمیآید، و این روز گرامیداشت مبارزه ی لازم و خون ریخته شده برای تثبیت چنین خواسته ای است.
کاهش ساعت کار روزانه برای هر فردی با هر مرام و باوری قابل فهم است. با تثبیت این خواسته فضای بیشتری در ذهن ما باز میشود. ما مستحق شرایط کاری بهتری هستیم که ساعت کار روزانه تنها یک تجلی از آن است: امنیت شغلی و استخدامی، ایمنی محیط کار، دستمزد و حقوق بازنشستگی متناسب با هزینه های زندگی، حق مشارکت در اداره ی محیط کار و ... برای همین اول ماه مه هنوز محل منازعه با اقلیت صاحب قدرت و ثروت است.⬇️
«از آینه بپرس،
نام نجات دهنده ات را»
رضا شهابی و کیوانمهتدی
ما جوانان خشمگین دهه های قبل، از مدتها پیش میخواستیم با شما صحبت کنیم. از همان زمان که جسته وگریخته دیدیم که شما را دسته دسته با چشمبند میبرند، و فهمیدیم که تصمیم خود را گرفته اید که از زندگیِ بد بیشتر از مرگ بترسید. فرزندان و عزیزان ما دهه هشتادی بودند و احساس میکردیم فراتر از آشنایی، یکجور دوستی و نزدیکی بین ما وجود دارد. با این حال، با دیدن مجریان تلویزیون، سیاستمداران و کارشناسان روزنامه ها که در تلاش برای توضیح دادن شما در قالبهای حاضرآماده ی خود چقدر درمانده و رقت انگیز هستند، ترجیح دادیم دست نگه داریم. نگران بودیم که پس از سالیان متمادی ستیز و دست وپنجه نرم کردن با این جهان، خودمان هم شباهتهایی به دنیایی پیدا کرده باشیم که شما برای ورود به یک زندگیِ نو باید از تمامیِ آن عبور کنید.
امروز اما فرق میکند. امروز واقعاً حرفی برای در میان گذاشتن با شما داریم. شاید امروز در کنار خشم و امید، اندکی احساس سرخوردگی داشته باشید، یا احساس تردید، یا یکجور احتیاط. اینها عواطف انسانی هستند، و حضورشان نشان از ویژگیهای انسانی و عقلانیت در مبارزه است. سیر تحولات پیش رو سریع، غیرمنتظره، پیچیده و متناقض خواهد بود. و اکنون زمان پرسشهای سخت فرا رسیده. مثلاً امروز نگرانیم که چگونه دستاورد ملموس جنبش را حفظ کنیم؟ آیا خواسته ی ما محدود به انتخابِ آزادانه ی سبک زندگی است یا قرار است ساختارهای تبعیض آمیز و خشونتبار از ریشه دگرگون شوند؟ مبارزهه ای جداجدا چگونه میتواند به صورت پیکارهایی عمومی درآید که سرکوب نشود و حرف خود را به کرسی بنشاند؟ و البته آن مسئله ی آشنا که هرچند برای همه روشن است که چه نمیخواهیم، اما به سختی میتوان بیان کرد که دقیقاً چه چیزی میخواهیم؟
نسخه ی پیچیده شده ای برای این پرسشها وجود ندارد. اما قرار نیست چرخ را از نو اختراع کنیم و خود را تافته ای جدا بافته از تاریخ مبارزات ایران و جهان بدانیم. از این منظر ، این روز مشخص برای اندیشیدن به پرسشهای کنونی موضوعیت دارد: روز جهانی کارگر که یادگار مبارزه برای کاهش ساعت کار روزانه از ده ساعت به هشت ساعت است. ـــ باز هم یک مناسبت دیگر؟ مگر چند درصد از جامعه ی ما روز کارگر را جشن میگیرند؟ چند درصد این روز را متعلق به خود میدانند، یا اصلاً از وجود چنین روزی خبر دارند؟ من که کارگر نیستم، به من چه ربطی دارد؟
عجله نکنید. این روز بیشتر از آنچه به نظر میرسد، به امروز ما مرتبط است، و احساس بیگانگی ما با آن خود بیانگر نکاتی درباره ی مشکلات و امکانات پیش روی ما است. ماجرا فقط به شباهت سیر وقایع با تجربه ی امروز ما محدود نمیشود، ضمن آنکه شباهتها قابل توجه هستند؛ مثلاً نزدیک به صد و چهل سال پیش در شیکاگو برای منحرف و پراکنده کردن اعتراضات مردم، یک بمب گذاری مشکوک را به نام معترضان علَم کردند، و به همین بهانه، علاوه بر شلیک مستقیم به معترضان، تعدادی از رهبرانشان را دستگیر کردند و عده ای بیگناه را به جرم بمب گذاری اعدام کردند، عده ای که اصلاً در صحنه بمبگذاری حضور نداشتند. اندکی آشنا نیست؟
قصد ما تکرار مشابهت هایی نیست که در هر صورت در شیوه های مقاومت و اشکال سرکوب در تاریخ مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه وجود داشته است. در این نامه میخواهیم دو پرسش را در ارتباط با این روز با شما در میان بگذاریم. نخست اینکه چه چیزی روز کارگر را به قدری برجسته ساخته که در زمره ی معدود روزهایی است که (همچون روز جهانی زن) در تقویم جهانی هر سال گرامی داشته میشود؟ دیگر آنکه چه چیزی روز کارگر را به پدیدهای معاصر ما بدل میسازد؟
اول ماه مه هر سال در سرتاسر جهان گرامی داشته میشود، چون دستاورد این جنبش تمام نسلها و تمام کشورها را دربرمیگیرد. دو ساعت کار کمتر، یعنی دو ساعت زمان بیشتر برای آموزش خود، برای رشد تواناییها، برای ارتباط ما با یکدیگر. این دستاورد مستقل از جنسیت، ملیت، شرایط تاریخی و جغرافیایی به سود تمام زحمتکشان است. چنین خواسته هایی با قانونگذاری به دست نمیآید، و این روز گرامیداشت مبارزه ی لازم و خون ریخته شده برای تثبیت چنین خواسته ای است.
کاهش ساعت کار روزانه برای هر فردی با هر مرام و باوری قابل فهم است. با تثبیت این خواسته فضای بیشتری در ذهن ما باز میشود. ما مستحق شرایط کاری بهتری هستیم که ساعت کار روزانه تنها یک تجلی از آن است: امنیت شغلی و استخدامی، ایمنی محیط کار، دستمزد و حقوق بازنشستگی متناسب با هزینه های زندگی، حق مشارکت در اداره ی محیط کار و ... برای همین اول ماه مه هنوز محل منازعه با اقلیت صاحب قدرت و ثروت است.⬇️
❤19
فقط برای ارائه ی تصویری از حساسیت روز کارگر اشاره کنیم که این روزها شاهد دستگیری تعدادی از فعالان کارگری بودیم، و دستگیری فعلی ما با اول ماه مه پارسال (1401) مرتبط بود، و پرونده سازی و دستگیری قبلی ما نیز به اول ماه مه سال 1398 برمیگشت. به بیانی، صرفِ یادآوری این روز همیشه همچون خط قرمز اقلیت صاحب قدرت و ثروت در جامعه ما بوده است.
شاید امروز خواسته ی کاهش ساعت کار روزانه پیش پاافتاده به نظر برسد، اما این سادگی از آن رو است که معما چو حل شود آسان شود. در آمریکا و اروپای نیمه ی دوم قرن نوزدهم، همچون امروز ما، مردم با مشکلات و مطالبات انباشته ی فراوانی دست به گریبان بودند، و انتخاب یک خواسته ی مشخص به معنای کنار گذاشتن بسیاری از مطالبات دیگر بود. به علاوه، چرا این خواسته ی مشخص باید ماهیتی اقتصادی داشته باشد، و نه مطالبه ای اجتماعی،حقوقی یا سیاسی؟ بنابراین شکل گیری این جنبش حاصل درکی عمیق از جامعه ی زمانه ی خود، و تصمیماتی گاه دشوار برای تبدیل آن به یک خواسته ی فراگیر بود (مثلاً چرا مطالبه ی زمین برای دهقانان یا حق رأی عمومی در اولویت قرار نگرفت؟). جامعه ی امروز ما به قدری پیچیده شده که به سختی میتوان به یک مطالبه ی فراگیر واحد با توانایی همگرا کردن تمام اقشار و نیروهای اجتماعی اندیشید، اما الگوی رفتار کمپین هشت ساعت کار روزانه هنوز آموزنده است. این دستاوردِ ماندگار نتیجه ی چند راهپیمایی و اعتصاب محدود نبوده است. در واقع بیش از بیست سال فعالیت مستمر در پشت آن خوابیده که بدنه ی اولیه ی آن را کارگرانی تشکیل میدادند که در جنگ داخلی آمریکا علیه بردگی جنگیده بودند، و بلافاصله بعد از جنگ توان تشکیلاتی خود را در راستای این کارزار هدایت کردند. با وجود تمام اینها، چنین جنبشی بدون حمایت طبقه کارگر در سایر نقاط دنیا نمیتوانست به تنهایی موفق شود. مورد آخر از آن رو حایز اهمیت است که امروز نیز به متحدان بین المللی نیاز داریم، اما متحدان ما نه دولتها، بلکه مردمی هستند که خودشان طعم تبعیض، بیعدالتی، و خشونت ساختاری را چشیده اند. شرط اولیه ی هر جنبشی استقلال است و نمیتوان بر سر آن با دولتها و قدرتها معامله کرد.
تا اینجا را خلاصه کنیم پیش از آنکه بیش از این حوصله تان سر برود: اول ماه مه در تقویم جهانی ماندگار شد چون یک مطالبه ی مشخص با ماهیت اقتصادی بود که توسط طبقه اکثریت و متشکل با منافع مشترک، به مدت چند دهه دنبال شد، و با حمایت طبقات مزدبگیر در سایر نقاط دنیا توانست به دستاوردی ماندگار برسد که همگان تا امروز از مزایای آن بهرهمند هستیم.
***
و اما پرسش دوم: روز کارگر چه ارتباطی به شما انبوه جوانانی دارد که اغلب نه کار و درآمد ثابتی دارید، نه خود را به عنوان «کارگر» میشناسید؟ اصلاً چه اهمیتی دارد که خودمان را در نسبت با شغل نداشته ی خود تعریف کنیم؟
تصور عمومی ما از کارگر کسی است که همچون چارلی چاپلین در فیلم عصر جدید صبح تا شب یک کار تکراری و از خودبیگانه را انجام میدهد، مثلا یک مهره را سفت میکند. اما تعریف دقیقتر کارگر کسی است که برای زنده ماندن در این جامعه نیازمند کار کردن یا فروش نیروی کار خود به دیگری باشد، خواه کارگر یدی باشد، خواه کارمند پشت میز نشین، خواه قرارداد بلندمدت داشته باشد، و خواه نیروی کارِ روزمزد یا آزادکار (فریلنس). از این زاویه، کدام یک از ما میتوانیم بدون کار کردن در این جامعه زنده بمانیم، یا حتی در صورت زنده مانی، به قدری استعدادها و تواناییهای خود را شکوفا کنیم که شایسته ی نام زندگانی باشد؟ این روز در اصل متعلق به هر کسی است که به صورت روزانه، توان و فعالیت انسانی اش برای بقا در جامعه به گروگان گرفته شده.
آن تصویر کلیشه ای و قدیمی از کارگر، در کنار دشواریهای فراوانی که دارد، اغلب با شغلی ثابت، توان تأمین حداقلهای زندگی خود و خانواده، و هویتی مبتنی بر شغل همراه است که میتوان آن را در قالب جهانبینی یا نظام اخلاقی کارگران درک کرد. وضعیت امروز ما چنان است که گویی گُل به تاراج رفت و خار ماند، گنج به تاراج رفت و مار ماند. یعنی ضمن محرومیت از مزایا و دورنمای نسبتاً باثبات زندگیِ کارگری، بیش از هر زمان دیگری نیازمند فروش نیروی کار خود برای بقا در این جامعه هستیم. در آن تصویر قدیمی، کارگران ثروت جهان را خلق میکردند، اما خود به نسبت از مواهب آن بی بهره بودند. امروز بسیاری از ما نه تنها از مواهب جامعه بی بهره هستیم، بلکه سازوکارهای تبعیض آمیز جامعه جلوی فایده رسانی و مفید بودن ما را برای اجتماع خویش گرفته است. در چنین شرایطی زندگی ما از آخر آن شروع میشود، بسیاری از ما خود را مرده ای بالقوه میدانیم که برای ورود به این جامعه ابتدا باید نیروهای زنده ی خود را نابود کنیم. وضعیتی شبیه به گفته ی فروغ فرخزاد:
چون جنینی پیر، با زهدان به جنگ
میدرد دیوار زهدان را به چنگ
زنده، اما حسرت زادن در او
مرده، اما میل جان دادن در او
شاید امروز خواسته ی کاهش ساعت کار روزانه پیش پاافتاده به نظر برسد، اما این سادگی از آن رو است که معما چو حل شود آسان شود. در آمریکا و اروپای نیمه ی دوم قرن نوزدهم، همچون امروز ما، مردم با مشکلات و مطالبات انباشته ی فراوانی دست به گریبان بودند، و انتخاب یک خواسته ی مشخص به معنای کنار گذاشتن بسیاری از مطالبات دیگر بود. به علاوه، چرا این خواسته ی مشخص باید ماهیتی اقتصادی داشته باشد، و نه مطالبه ای اجتماعی،حقوقی یا سیاسی؟ بنابراین شکل گیری این جنبش حاصل درکی عمیق از جامعه ی زمانه ی خود، و تصمیماتی گاه دشوار برای تبدیل آن به یک خواسته ی فراگیر بود (مثلاً چرا مطالبه ی زمین برای دهقانان یا حق رأی عمومی در اولویت قرار نگرفت؟). جامعه ی امروز ما به قدری پیچیده شده که به سختی میتوان به یک مطالبه ی فراگیر واحد با توانایی همگرا کردن تمام اقشار و نیروهای اجتماعی اندیشید، اما الگوی رفتار کمپین هشت ساعت کار روزانه هنوز آموزنده است. این دستاوردِ ماندگار نتیجه ی چند راهپیمایی و اعتصاب محدود نبوده است. در واقع بیش از بیست سال فعالیت مستمر در پشت آن خوابیده که بدنه ی اولیه ی آن را کارگرانی تشکیل میدادند که در جنگ داخلی آمریکا علیه بردگی جنگیده بودند، و بلافاصله بعد از جنگ توان تشکیلاتی خود را در راستای این کارزار هدایت کردند. با وجود تمام اینها، چنین جنبشی بدون حمایت طبقه کارگر در سایر نقاط دنیا نمیتوانست به تنهایی موفق شود. مورد آخر از آن رو حایز اهمیت است که امروز نیز به متحدان بین المللی نیاز داریم، اما متحدان ما نه دولتها، بلکه مردمی هستند که خودشان طعم تبعیض، بیعدالتی، و خشونت ساختاری را چشیده اند. شرط اولیه ی هر جنبشی استقلال است و نمیتوان بر سر آن با دولتها و قدرتها معامله کرد.
تا اینجا را خلاصه کنیم پیش از آنکه بیش از این حوصله تان سر برود: اول ماه مه در تقویم جهانی ماندگار شد چون یک مطالبه ی مشخص با ماهیت اقتصادی بود که توسط طبقه اکثریت و متشکل با منافع مشترک، به مدت چند دهه دنبال شد، و با حمایت طبقات مزدبگیر در سایر نقاط دنیا توانست به دستاوردی ماندگار برسد که همگان تا امروز از مزایای آن بهرهمند هستیم.
***
و اما پرسش دوم: روز کارگر چه ارتباطی به شما انبوه جوانانی دارد که اغلب نه کار و درآمد ثابتی دارید، نه خود را به عنوان «کارگر» میشناسید؟ اصلاً چه اهمیتی دارد که خودمان را در نسبت با شغل نداشته ی خود تعریف کنیم؟
تصور عمومی ما از کارگر کسی است که همچون چارلی چاپلین در فیلم عصر جدید صبح تا شب یک کار تکراری و از خودبیگانه را انجام میدهد، مثلا یک مهره را سفت میکند. اما تعریف دقیقتر کارگر کسی است که برای زنده ماندن در این جامعه نیازمند کار کردن یا فروش نیروی کار خود به دیگری باشد، خواه کارگر یدی باشد، خواه کارمند پشت میز نشین، خواه قرارداد بلندمدت داشته باشد، و خواه نیروی کارِ روزمزد یا آزادکار (فریلنس). از این زاویه، کدام یک از ما میتوانیم بدون کار کردن در این جامعه زنده بمانیم، یا حتی در صورت زنده مانی، به قدری استعدادها و تواناییهای خود را شکوفا کنیم که شایسته ی نام زندگانی باشد؟ این روز در اصل متعلق به هر کسی است که به صورت روزانه، توان و فعالیت انسانی اش برای بقا در جامعه به گروگان گرفته شده.
آن تصویر کلیشه ای و قدیمی از کارگر، در کنار دشواریهای فراوانی که دارد، اغلب با شغلی ثابت، توان تأمین حداقلهای زندگی خود و خانواده، و هویتی مبتنی بر شغل همراه است که میتوان آن را در قالب جهانبینی یا نظام اخلاقی کارگران درک کرد. وضعیت امروز ما چنان است که گویی گُل به تاراج رفت و خار ماند، گنج به تاراج رفت و مار ماند. یعنی ضمن محرومیت از مزایا و دورنمای نسبتاً باثبات زندگیِ کارگری، بیش از هر زمان دیگری نیازمند فروش نیروی کار خود برای بقا در این جامعه هستیم. در آن تصویر قدیمی، کارگران ثروت جهان را خلق میکردند، اما خود به نسبت از مواهب آن بی بهره بودند. امروز بسیاری از ما نه تنها از مواهب جامعه بی بهره هستیم، بلکه سازوکارهای تبعیض آمیز جامعه جلوی فایده رسانی و مفید بودن ما را برای اجتماع خویش گرفته است. در چنین شرایطی زندگی ما از آخر آن شروع میشود، بسیاری از ما خود را مرده ای بالقوه میدانیم که برای ورود به این جامعه ابتدا باید نیروهای زنده ی خود را نابود کنیم. وضعیتی شبیه به گفته ی فروغ فرخزاد:
چون جنینی پیر، با زهدان به جنگ
میدرد دیوار زهدان را به چنگ
زنده، اما حسرت زادن در او
مرده، اما میل جان دادن در او
❤16
شاید برایتان جالب باشد که بدانید، واژه ی «کارگر» در دهه ی1320 ممنوع اعلام شده بود. یعنی حتی به کار بردن این کلمه جرم تلقی میشد. تلاشهای فراوانی صورت گرفت تا مزدبگیران به جایگاه خود به عنوان مهمترین رکن تولید ارزش اجتماعی واقف شوند، و بتوانند به کارگر بودن خود افتخار کنند. امروز، بار دیگر نیازمند احیای این عزت نفس هستیم. از هر قومیت، جنسیت، و باوری که باشیم، ما انسانیم و فعالیت زنده ی ما مهمترین رکن این جامعه است، و هیچکس حق ندارد جلوی منتفع شدن ما از مواهب جامعه را بگیرد، یا مانع فایده رسانی ما به اجتماع خود شود. شکوفاییِ تواناییهای انسانی و اجتماعی ما در این جامعه نیازمند هویتی مبتنی بر کار و حسی از رشد و توسعه ی وابسته به حرفه است.
***
یک جنبش نسلی تنها در ارتباط تنگاتنگ با شکافهای اجتماعی و تفکیکهای ساختاری معنای حقیقی خود را مییابد، که تا به امروز مغفول مانده ترین آنها هویت جمعی مبتنی بر شغل یا جایگاه طبقاتی بوده است. واقعیت این است که تمام تحولات عمده ی تاریخی ماهیتی طبقاتی داشته اند. مبارزه در محیط کار، علاوه بر خلق هویتی جمعی، گاه میتواند ضمن پرهیز از منازعات خونین خیابانی، دستاوردها و اثراتی ماندگارتر داشته باشد. برای نمونه، جایگاه امروز رانندگان اتوبوسرانی شرکت واحد قابل مقایسه با جایگاه بیست سال پیش آنها نیست (از نظر مزایا، میزان حقوق و پرداخت به موقع آن، منزلت اجتماعی و..). پیشرفت و تثبیت این جایگاه نتیجه مبارزه مستمر و جمعی آنها، و تمرین دموکراسی در محیط کار در قالب سندیکای رانندگان شرکت واحد بوده است. هویت جمعیِ صنفی میتواند همبستگی را جایگزین رقابت بی رحمانه ای کند که حیات اجتماعی ما را تکه پاره کرده و در مقابل یکدیگر قرار داده است.
از سوی دیگر، جنبش کارگری و صنفی از حضور شما درسهای زیادی آموخته، منجمله اینکه نباید فقط به صورت دفاعی تحرک داشته باشد و سنگبنای مطالبات صنفی کرامت انسانی پایمال شده ی ما است. این جنبشها به تکاپو افتاده اند که پاسخی برای بی ثبات کارها و مناسبات جدید کاری فراهم کنند که علاوه بر نسل شما، بخش عمده ی نسلهای پیشین را نیز در بر گرفته است. این مسیر نیازمند گفتگو و همفکری طولانی بین نسلها، اصناف، اقلیتها، و تمام زحمتکشانی است که شاید روزی تحت یک نیروی طبقاتی متحد، بتوانند بهره کشی، تبعیض و خشونت را ریشه کن کنند. به قول شاعر «نهایت تمامی نیروها پیوستن است، پیوستن».
زیاده گویی ما را ببخشید، کسی چه میداند، شاید اول ماه مه بعدی را با همدیگر جشن گرفتیم.
رضا شهابی و کیوان مهتدی
اول ماه مه 1402، زندان اوین
***
یک جنبش نسلی تنها در ارتباط تنگاتنگ با شکافهای اجتماعی و تفکیکهای ساختاری معنای حقیقی خود را مییابد، که تا به امروز مغفول مانده ترین آنها هویت جمعی مبتنی بر شغل یا جایگاه طبقاتی بوده است. واقعیت این است که تمام تحولات عمده ی تاریخی ماهیتی طبقاتی داشته اند. مبارزه در محیط کار، علاوه بر خلق هویتی جمعی، گاه میتواند ضمن پرهیز از منازعات خونین خیابانی، دستاوردها و اثراتی ماندگارتر داشته باشد. برای نمونه، جایگاه امروز رانندگان اتوبوسرانی شرکت واحد قابل مقایسه با جایگاه بیست سال پیش آنها نیست (از نظر مزایا، میزان حقوق و پرداخت به موقع آن، منزلت اجتماعی و..). پیشرفت و تثبیت این جایگاه نتیجه مبارزه مستمر و جمعی آنها، و تمرین دموکراسی در محیط کار در قالب سندیکای رانندگان شرکت واحد بوده است. هویت جمعیِ صنفی میتواند همبستگی را جایگزین رقابت بی رحمانه ای کند که حیات اجتماعی ما را تکه پاره کرده و در مقابل یکدیگر قرار داده است.
از سوی دیگر، جنبش کارگری و صنفی از حضور شما درسهای زیادی آموخته، منجمله اینکه نباید فقط به صورت دفاعی تحرک داشته باشد و سنگبنای مطالبات صنفی کرامت انسانی پایمال شده ی ما است. این جنبشها به تکاپو افتاده اند که پاسخی برای بی ثبات کارها و مناسبات جدید کاری فراهم کنند که علاوه بر نسل شما، بخش عمده ی نسلهای پیشین را نیز در بر گرفته است. این مسیر نیازمند گفتگو و همفکری طولانی بین نسلها، اصناف، اقلیتها، و تمام زحمتکشانی است که شاید روزی تحت یک نیروی طبقاتی متحد، بتوانند بهره کشی، تبعیض و خشونت را ریشه کن کنند. به قول شاعر «نهایت تمامی نیروها پیوستن است، پیوستن».
زیاده گویی ما را ببخشید، کسی چه میداند، شاید اول ماه مه بعدی را با همدیگر جشن گرفتیم.
رضا شهابی و کیوان مهتدی
اول ماه مه 1402، زندان اوین
❤26
🔴 ثبت نامه مطالبات کارگران و رانندگان شرکت واحد در دبیرخانه شهرداری و شورای شهر و سازمان بازرسی کل کشور…
رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد در سال ۹۵ در مقابل شهرداری و شورای شهر برای استفاده از تسهیلات مسکن تجمع کردند که در پی این تجمع موفق شدند که مصوبه مسکن را از ستاد ساماندهی مسکن شهرداری بگیرند که بعدها به دلایلی این مصوبه به اجراء در نیامد و رانندگان از تسهیلات مسکن محروم ماندند تا اینکه بعد از سال ها که شهرداری اقدام به فروش املاک شرکت کرده است، رانندگان و کارگران خواهان اجرای آن مصوبه و استفاده از تسهیلات مسکن میباشند.
شهرداری بخشی از املاک شرکت واحد را که شامل سامانه جانبازان و معلولان میباشد را به بنیاد ملی نخبگان واگذار کرده تا برای اساتید دانشگاه شریف مسکن سازی نمایند؛ کارگران شرکت واحد نسبت به این موضوع شدیدا معترض میباشند و از شهرداری خواسته اند که اگر قرار باشد که این زمین با ۱۸ هزار متر مربع برای ساخت مسکن در نظر گرفته شود، رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد که همگی آنها در شهرهای حاشیه تهران ساکن هستند و اکثر آنها به صورت استیجاری زندگی میکنند محق تر می باشند. همچنین در ضمیمه نامه که امروز، ۱۰ اردیبهشت تعدادی از رانندگان آن را در دبیر خانه شهرداری ثبت کردند درخواست مطالبات معوق از جمله اجرای طرح طبقه بندی مشاغل و لباس فرم و کفش کار و کاپشن و همچنین افزایش سقف بیمه شخص ثالث اتوبوس ها و بر قراری بیمه بدنه اتوبوس ها نیز طرح گردیدهاند.
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد در سال ۹۵ در مقابل شهرداری و شورای شهر برای استفاده از تسهیلات مسکن تجمع کردند که در پی این تجمع موفق شدند که مصوبه مسکن را از ستاد ساماندهی مسکن شهرداری بگیرند که بعدها به دلایلی این مصوبه به اجراء در نیامد و رانندگان از تسهیلات مسکن محروم ماندند تا اینکه بعد از سال ها که شهرداری اقدام به فروش املاک شرکت کرده است، رانندگان و کارگران خواهان اجرای آن مصوبه و استفاده از تسهیلات مسکن میباشند.
شهرداری بخشی از املاک شرکت واحد را که شامل سامانه جانبازان و معلولان میباشد را به بنیاد ملی نخبگان واگذار کرده تا برای اساتید دانشگاه شریف مسکن سازی نمایند؛ کارگران شرکت واحد نسبت به این موضوع شدیدا معترض میباشند و از شهرداری خواسته اند که اگر قرار باشد که این زمین با ۱۸ هزار متر مربع برای ساخت مسکن در نظر گرفته شود، رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد که همگی آنها در شهرهای حاشیه تهران ساکن هستند و اکثر آنها به صورت استیجاری زندگی میکنند محق تر می باشند. همچنین در ضمیمه نامه که امروز، ۱۰ اردیبهشت تعدادی از رانندگان آن را در دبیر خانه شهرداری ثبت کردند درخواست مطالبات معوق از جمله اجرای طرح طبقه بندی مشاغل و لباس فرم و کفش کار و کاپشن و همچنین افزایش سقف بیمه شخص ثالث اتوبوس ها و بر قراری بیمه بدنه اتوبوس ها نیز طرح گردیدهاند.
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤4
🔴 بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲)
سندیکای کارگران شرکت واحد بیانیه اول ماه مه ۱۴۰۲ را در حالی انتشار میدهد که سه تن از اعضای قدیمی و شناخته شده سندیکا، رضا شهابی، داود رضوی و حسن سعیدی، کماکان در زندان هستند و همچنین تعدادی از اعضای حق طلب سندیکا و دیگر فعالینکارگری در روز گذشته توسط نیروهای امنیتی به صورت تلفنی احضار شده اند.
با امید به آزادی همه کارگران و انسانهای حق طلب به پیشواز اول ماه مه، روز جهانی کارگر، میرویم، روزی که نماد مقاومت و مبارزه طبقهکارگر در مقابل نظام سرمایه داری و مناسبات استثمارگرانه و ضد انسانی ای است که بر تمام جهان حاکم شده است. اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) یادآور این واقعیت است که کارگران و زحمتکشان برای خواسته های برحقشان لحظه ای دست از تلاش و مبارزه بر نخواهند داشت، همانطور که در سال ۱۸۸۶ میلادی کارگران در شهر شیکاگو آمریکا برای خواسته های به حق خودشان، از جمله ۸ ساعت کار در روز، در مقابل نظام استثمارگر سرمایه داری بلند شدند، مبارزه کردند و در این مبارزه لحظه ای پا به عقب ننهادند و هزینه های بسیار سنگینی از جمله بازداشت و سرکوب و قتل عام و اعدام را متحمل شدند.
اول ماه مه، روز ما کارگران و زحمتکشان، بزرگداشت ما رنجبران و امید ما بعنوان اکثریت مطلق مردمدنیا برای ایجاد جهانی دیگر است، جهانی عاری از استثمار، استبداد، فقر، جنگ، نابرابری، تبعیض، زندان، شکنجه و اعدام.
در کشور ما ایران اما نه تنها کارگران اجازه و امکان مراسمها و جشن های میلیونی به مناسبت روز جهانی کارگر ندارند بلکه در این روز تاریخی و حول و حوش آن چه در کف خیابان و چه حتی در دید و بازدیدها مورد سرکوب و تهدید و بازداشت قرار میگیرند. نظامی که مدام پشت تریبون های رسمی و غیررسمی از کارگر به تعریف و تمجید میپردازد و این روز را به همراه خودی ها در مکانهای تحت کنترل برگزار میکند تا به ظاهر نشان دهد طرفدار کارگر است ولی ذاتا و عملا مخالف هر گونه تجمع، راهپیمایی و تظاهرات کارگران در این روز تاریخی میباشد، چرا که از وجود کارگران به صورت متحد و متشکل وحشت دارد و این را میداند که در مقابل سیل خروشان این کارگران که چرخه تولید و اقتصاد را در اقصی نقاط کشور و جهان به دست دارند نمیتواند تاب تحمل را داشته باشد.
سال ۱۴۰۲ برای طبقهکارگر ایران، از کارگر صنعتی، خدماتی و کشاورزی تا معلم و پرستار و کلیه حقوق بگیرانو کارگران بیکار وخانواده های آنان، سالی متفاوتتر از سال های قبل میباشد. اول مه ۱۴۰۱ با بازداشت فعالینونمایندگان جنبش های معلمی و کارگری، از جمله اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، و بدنبال آن بازداشتهای گسترده صدها معلم و دیگر فعالین صنفی، از جمله کارگران شرکت واحد بدنبال اعتصاب اردیبهشت ماه، رقمخورد. در سالی که گذشت، حاکمیت بیش از پیش دست به کار سناریو سازیهای کذایی و تکراری علیه فعالین کارگری و معلمی شد که تا کنون ادامه دارد و بسیاری از فعالین بازداشت شده در اردیبهشت پارسال کماکان یا در بازداشت به سر میبرند و یا با احکام سنگینمواجه هستند و در عین حال بسیاری نیز اخراج و بطرق مختلف تحت اذیت و آزار قرار دارند. در حال حاضر سه تن از اعضای مبارز سندیکا، داود رضوی، حسن سعیدی، رضا شهابی، و همچنین فعالین کارگری و معلمی، از جمله رسول بداقی، کیوانمهتدی، جعفر ابراهیمی، محمد حبیبی، کماکان کاملا ظالمانه در حبس به سر میبرند. مقاماتونیروهای امنیتی حتی دید و بازدیدهای دوستانه از خانواده های این زندانیان را تحمل نمیکنند و سه روز پیش از روز کارگر، جمعی از فعالین کارگری و مدنی، از جمله ریحانه انصارینژاد، آنیشا اسدالهی، ژاله روحزاد، عسل محمدی، سروناز احمدی، هیراد پیربداقی، کامیار فکور، حسن ابراهیمی، و الدوز هاشمی، را در هنگام دیدار با خانواده معلم زندانی محمد حبیبی با خشونت بازداشت کردند و به زندان اوین انتقال دادند،
در بستر سرکوبهای گسترده در سالی که گذشت، قتل ژینا (مهسا) امینی و خیزش زن زندگی آزادی صحنه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و نیز اقتصادی کشور را کاملا دکرگون کرد. خیزش شهریور ۱۴۰۱ که در دنباله خیزشهای مردم محروم، تهیدست و تحت ستم در سالهای اخیر از جمله در دی ۹۶، آبان ۹۸ و تیر ۱۴۰۰ صورت گرفت، نه تنها علیه حجاب اجباری و برای برابری زن و مرد در تمامی عرصه ها بلکه برای آزادی و عدالت و پایان دادن به هرگونه ظلم و ستمی است که امکان یک زندگی حتی عادی را از مردم سلب کرده است.
سندیکای کارگران شرکت واحد بیانیه اول ماه مه ۱۴۰۲ را در حالی انتشار میدهد که سه تن از اعضای قدیمی و شناخته شده سندیکا، رضا شهابی، داود رضوی و حسن سعیدی، کماکان در زندان هستند و همچنین تعدادی از اعضای حق طلب سندیکا و دیگر فعالینکارگری در روز گذشته توسط نیروهای امنیتی به صورت تلفنی احضار شده اند.
با امید به آزادی همه کارگران و انسانهای حق طلب به پیشواز اول ماه مه، روز جهانی کارگر، میرویم، روزی که نماد مقاومت و مبارزه طبقهکارگر در مقابل نظام سرمایه داری و مناسبات استثمارگرانه و ضد انسانی ای است که بر تمام جهان حاکم شده است. اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) یادآور این واقعیت است که کارگران و زحمتکشان برای خواسته های برحقشان لحظه ای دست از تلاش و مبارزه بر نخواهند داشت، همانطور که در سال ۱۸۸۶ میلادی کارگران در شهر شیکاگو آمریکا برای خواسته های به حق خودشان، از جمله ۸ ساعت کار در روز، در مقابل نظام استثمارگر سرمایه داری بلند شدند، مبارزه کردند و در این مبارزه لحظه ای پا به عقب ننهادند و هزینه های بسیار سنگینی از جمله بازداشت و سرکوب و قتل عام و اعدام را متحمل شدند.
اول ماه مه، روز ما کارگران و زحمتکشان، بزرگداشت ما رنجبران و امید ما بعنوان اکثریت مطلق مردمدنیا برای ایجاد جهانی دیگر است، جهانی عاری از استثمار، استبداد، فقر، جنگ، نابرابری، تبعیض، زندان، شکنجه و اعدام.
در کشور ما ایران اما نه تنها کارگران اجازه و امکان مراسمها و جشن های میلیونی به مناسبت روز جهانی کارگر ندارند بلکه در این روز تاریخی و حول و حوش آن چه در کف خیابان و چه حتی در دید و بازدیدها مورد سرکوب و تهدید و بازداشت قرار میگیرند. نظامی که مدام پشت تریبون های رسمی و غیررسمی از کارگر به تعریف و تمجید میپردازد و این روز را به همراه خودی ها در مکانهای تحت کنترل برگزار میکند تا به ظاهر نشان دهد طرفدار کارگر است ولی ذاتا و عملا مخالف هر گونه تجمع، راهپیمایی و تظاهرات کارگران در این روز تاریخی میباشد، چرا که از وجود کارگران به صورت متحد و متشکل وحشت دارد و این را میداند که در مقابل سیل خروشان این کارگران که چرخه تولید و اقتصاد را در اقصی نقاط کشور و جهان به دست دارند نمیتواند تاب تحمل را داشته باشد.
سال ۱۴۰۲ برای طبقهکارگر ایران، از کارگر صنعتی، خدماتی و کشاورزی تا معلم و پرستار و کلیه حقوق بگیرانو کارگران بیکار وخانواده های آنان، سالی متفاوتتر از سال های قبل میباشد. اول مه ۱۴۰۱ با بازداشت فعالینونمایندگان جنبش های معلمی و کارگری، از جمله اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، و بدنبال آن بازداشتهای گسترده صدها معلم و دیگر فعالین صنفی، از جمله کارگران شرکت واحد بدنبال اعتصاب اردیبهشت ماه، رقمخورد. در سالی که گذشت، حاکمیت بیش از پیش دست به کار سناریو سازیهای کذایی و تکراری علیه فعالین کارگری و معلمی شد که تا کنون ادامه دارد و بسیاری از فعالین بازداشت شده در اردیبهشت پارسال کماکان یا در بازداشت به سر میبرند و یا با احکام سنگینمواجه هستند و در عین حال بسیاری نیز اخراج و بطرق مختلف تحت اذیت و آزار قرار دارند. در حال حاضر سه تن از اعضای مبارز سندیکا، داود رضوی، حسن سعیدی، رضا شهابی، و همچنین فعالین کارگری و معلمی، از جمله رسول بداقی، کیوانمهتدی، جعفر ابراهیمی، محمد حبیبی، کماکان کاملا ظالمانه در حبس به سر میبرند. مقاماتونیروهای امنیتی حتی دید و بازدیدهای دوستانه از خانواده های این زندانیان را تحمل نمیکنند و سه روز پیش از روز کارگر، جمعی از فعالین کارگری و مدنی، از جمله ریحانه انصارینژاد، آنیشا اسدالهی، ژاله روحزاد، عسل محمدی، سروناز احمدی، هیراد پیربداقی، کامیار فکور، حسن ابراهیمی، و الدوز هاشمی، را در هنگام دیدار با خانواده معلم زندانی محمد حبیبی با خشونت بازداشت کردند و به زندان اوین انتقال دادند،
در بستر سرکوبهای گسترده در سالی که گذشت، قتل ژینا (مهسا) امینی و خیزش زن زندگی آزادی صحنه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و نیز اقتصادی کشور را کاملا دکرگون کرد. خیزش شهریور ۱۴۰۱ که در دنباله خیزشهای مردم محروم، تهیدست و تحت ستم در سالهای اخیر از جمله در دی ۹۶، آبان ۹۸ و تیر ۱۴۰۰ صورت گرفت، نه تنها علیه حجاب اجباری و برای برابری زن و مرد در تمامی عرصه ها بلکه برای آزادی و عدالت و پایان دادن به هرگونه ظلم و ستمی است که امکان یک زندگی حتی عادی را از مردم سلب کرده است.
❤14
از اینرو، روز جهانی کارگر امسال، نه فقط بزرگداشت طبقهکارگر و زحمتکش جامعه است، نه فقط روز تجدید عهدما علیه نظام استثمارگر سرمایه داری، و برای دستیابی به کلیهمطالبات اقتصادیمان از جمله افزایش دستمزدها بر مبنای نرخ واقعی تورم، است بلکه روز دادخواهی فرزندان اینمملکت است که عمدتا از خانواده های کارگری و زحمتکش، برای عدالت و آزادی به پا خاستند اما با گلوله و سرکوب پاسخ گرفتند.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه همچون سالهای گذشته و در همبستگی با کلیه کارگران ایران و جهان و تشکل های مستقل کارگری، معلمی و بازنشستگان، خواستهای عمومی و فوری خود را به مناسبت روز جهانی کارگر و در پیگیری مطالبات اعلام شده در اول مه ۱۴۰۱ و در بستر شرایط جاری در کشور در زیر اعلام نموده و همه کارگران و مزدبگیران زحمتکش کشور را به اتحاد، همبستگی و ایجاد تشکلات مستقل کارگری برای دستیابی به مطالبات بر حقمان فرا می خواند. در عین حال، سندیکا به تلاش فعالینو تشکلهای کارگری و مدنی در داخل کشور که تا این لحظه بیانیه ها و منشورهای مشترکی برای تغییرات بنیانی در شرایط موجود انتشار داده اند درود می فرستد و با دقت این روندها را پیگیری خواهد کرد.
۱- افزایش حداقل دستمزد تصویب شده توسط شورای عالی کار اعلام آشکار جنگ علیه کارگران و مزدبگیران و خانواده های کارگری است. دستمزد و مزایای ۶ تا ۸ میلیونی با توجه به تورم لجامگسیخته موجود، بیش از سه برابر زیر خط فقر رسمی است و از نظر ما کاملا مردود و محکوم است. هر دستمزدی زیر ۲۵ میلیون تومان در ماه برای یک خانوار ۴نفره کارگری در سال ۱۴۰۲، به معنای تحمیل فقر و محرومیت خواهد بود.
۲- برقراری بیمههای اجتماعی مکفی و موثر، بویژه بیمههای درمانی و بیمه بیکاری برای کارگران بیکار و جویای کار.
۴- انحلال شرکتهای پیمانکاری و واسطهای و برچیده شدن این شرکتها از محیطهای کار و زندگی کارگران و تامین نیروی انسانی این مراکز، از طریق پیمانهای رسمی و دستهجمعی آنان. ما بار دیگر و به مناسبت روز کارگر، حمایت خود را از اعتراضات و اعتصابات کارگران پیمانی و پروژه ای از جمله مطالبات به حق کارگران پروژهای شرکت نفت و گاز و پتروشیمی اعلاممیکنیم.
۵- توقف سرکوب تشکلهای مستقل کارگری و صنفی و برخورداری از حق آزادی بیان و عقیده، تشکل و تحزب، اعتصاب و اعتراض، تظاهرات، راهپیمائی و تحصن. ایجاد تشکلات مستقل صنفی و طبقاتی، از جمله سندیکا، شورا، کانون، انجمن و فدراسیون و کنفدراسیون سراسری، حق مسلمکارگران در ایران و سراسر جهان است.
۶- آزادی کارگران و فعالین کارگری و صنفی زندانی و کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی؛ منع تعقیب قضائی و بازگشت بیقید و شرط آنان به کار و محل زندگی خود. کلیه بازداشتیان اعتراضات سراسری باید بدون قید و شرط آزادگردند و عاملین و آمرینکشتار مردم باید به سزای اعمالشان برسند.
۷- منع کار کودکان کمتر از ۱٦ سال و تأمین زندگی و آموزش کودکان کار
۸- برابری بین زن و مرد و دیگر جنسیتها در تمام عرصههای حقوقی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، مدنی، شغلی و فرهنگی، و از جمله لغو فوری کلیه قوانین تبعیض آمیز و زن ستیز همچون حجاب اجباری، و قوانین تنبیهی و سرکوبگرانه.
۹- لغو کامل هرگونه ستم و تبعیض از جمله جنسی و جنسیتی، عقیدتی، نژادی، ملی و مذهبی در محیط کار و در جامعه.
۱۰- توقف هرگونه تبعیض و ستم نسبت به کارگران مهاجر از جمله کارگران و زحمتکشان مهاجر افغانستانی در ایران و به رسمیت شناختن حق شهروندی و برخورداری از کلیه قوانین حمایتی مربوط به محیط کار و جامعه مدنی برای آنان
۱۰- آموزش رایگان در تمام سطوح و برای کلیه ساکنینکشور صرفنظر از وضعیت اقامت و یا شهروندی آنان، از جمله حق آموزش به زبانمادری.
۱۱- ترمیم حقوق کارگران و معلمان بازنشسته و همسان سازی حقوق آنان با شاغلان بر مبنای نرخ واقعی تورم و سبد هزینه زندگی.
۱۲- نظارت نمایندگان منتخب و مستقل بازنشستگان بصورت شورایی بر صندوقها و دارائیهای عمومی بازنشستگان و برخورداری از بیمههای موثر و کارآمد.
۱۳- مخالفت با جنگهای تجاوزکارانه و افشا و محکوم کردن سیاستهای سلطه طلبانه و منافع استثمارگرانۀ همۀ دولتهای درگیر در جنگها و مناقشات نظامی.
۱۴- ما حملات شیمیایی در مدارس و بخصوص مسموم سازی دختران دانش آموز در مدارس کشور را قویا محکوممیکنیم و حاکمیت را پاسخگوی مستقیم در مورد این فاجعه دانسته وخواهان توقف فوری این جنایات و ایجاد یککمیته حقیقت یاب بین المللی و مستقل شامل نمایندگان فدراسیونهای جهانی کارگری و معلمی و دیگر فدراسیونهای جهانی صنفی، دانش آموزی و دیگر نهادهای مستقل مدنی، میباشیم.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه همچون سالهای گذشته و در همبستگی با کلیه کارگران ایران و جهان و تشکل های مستقل کارگری، معلمی و بازنشستگان، خواستهای عمومی و فوری خود را به مناسبت روز جهانی کارگر و در پیگیری مطالبات اعلام شده در اول مه ۱۴۰۱ و در بستر شرایط جاری در کشور در زیر اعلام نموده و همه کارگران و مزدبگیران زحمتکش کشور را به اتحاد، همبستگی و ایجاد تشکلات مستقل کارگری برای دستیابی به مطالبات بر حقمان فرا می خواند. در عین حال، سندیکا به تلاش فعالینو تشکلهای کارگری و مدنی در داخل کشور که تا این لحظه بیانیه ها و منشورهای مشترکی برای تغییرات بنیانی در شرایط موجود انتشار داده اند درود می فرستد و با دقت این روندها را پیگیری خواهد کرد.
۱- افزایش حداقل دستمزد تصویب شده توسط شورای عالی کار اعلام آشکار جنگ علیه کارگران و مزدبگیران و خانواده های کارگری است. دستمزد و مزایای ۶ تا ۸ میلیونی با توجه به تورم لجامگسیخته موجود، بیش از سه برابر زیر خط فقر رسمی است و از نظر ما کاملا مردود و محکوم است. هر دستمزدی زیر ۲۵ میلیون تومان در ماه برای یک خانوار ۴نفره کارگری در سال ۱۴۰۲، به معنای تحمیل فقر و محرومیت خواهد بود.
۲- برقراری بیمههای اجتماعی مکفی و موثر، بویژه بیمههای درمانی و بیمه بیکاری برای کارگران بیکار و جویای کار.
۴- انحلال شرکتهای پیمانکاری و واسطهای و برچیده شدن این شرکتها از محیطهای کار و زندگی کارگران و تامین نیروی انسانی این مراکز، از طریق پیمانهای رسمی و دستهجمعی آنان. ما بار دیگر و به مناسبت روز کارگر، حمایت خود را از اعتراضات و اعتصابات کارگران پیمانی و پروژه ای از جمله مطالبات به حق کارگران پروژهای شرکت نفت و گاز و پتروشیمی اعلاممیکنیم.
۵- توقف سرکوب تشکلهای مستقل کارگری و صنفی و برخورداری از حق آزادی بیان و عقیده، تشکل و تحزب، اعتصاب و اعتراض، تظاهرات، راهپیمائی و تحصن. ایجاد تشکلات مستقل صنفی و طبقاتی، از جمله سندیکا، شورا، کانون، انجمن و فدراسیون و کنفدراسیون سراسری، حق مسلمکارگران در ایران و سراسر جهان است.
۶- آزادی کارگران و فعالین کارگری و صنفی زندانی و کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی؛ منع تعقیب قضائی و بازگشت بیقید و شرط آنان به کار و محل زندگی خود. کلیه بازداشتیان اعتراضات سراسری باید بدون قید و شرط آزادگردند و عاملین و آمرینکشتار مردم باید به سزای اعمالشان برسند.
۷- منع کار کودکان کمتر از ۱٦ سال و تأمین زندگی و آموزش کودکان کار
۸- برابری بین زن و مرد و دیگر جنسیتها در تمام عرصههای حقوقی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، مدنی، شغلی و فرهنگی، و از جمله لغو فوری کلیه قوانین تبعیض آمیز و زن ستیز همچون حجاب اجباری، و قوانین تنبیهی و سرکوبگرانه.
۹- لغو کامل هرگونه ستم و تبعیض از جمله جنسی و جنسیتی، عقیدتی، نژادی، ملی و مذهبی در محیط کار و در جامعه.
۱۰- توقف هرگونه تبعیض و ستم نسبت به کارگران مهاجر از جمله کارگران و زحمتکشان مهاجر افغانستانی در ایران و به رسمیت شناختن حق شهروندی و برخورداری از کلیه قوانین حمایتی مربوط به محیط کار و جامعه مدنی برای آنان
۱۰- آموزش رایگان در تمام سطوح و برای کلیه ساکنینکشور صرفنظر از وضعیت اقامت و یا شهروندی آنان، از جمله حق آموزش به زبانمادری.
۱۱- ترمیم حقوق کارگران و معلمان بازنشسته و همسان سازی حقوق آنان با شاغلان بر مبنای نرخ واقعی تورم و سبد هزینه زندگی.
۱۲- نظارت نمایندگان منتخب و مستقل بازنشستگان بصورت شورایی بر صندوقها و دارائیهای عمومی بازنشستگان و برخورداری از بیمههای موثر و کارآمد.
۱۳- مخالفت با جنگهای تجاوزکارانه و افشا و محکوم کردن سیاستهای سلطه طلبانه و منافع استثمارگرانۀ همۀ دولتهای درگیر در جنگها و مناقشات نظامی.
۱۴- ما حملات شیمیایی در مدارس و بخصوص مسموم سازی دختران دانش آموز در مدارس کشور را قویا محکوممیکنیم و حاکمیت را پاسخگوی مستقیم در مورد این فاجعه دانسته وخواهان توقف فوری این جنایات و ایجاد یککمیته حقیقت یاب بین المللی و مستقل شامل نمایندگان فدراسیونهای جهانی کارگری و معلمی و دیگر فدراسیونهای جهانی صنفی، دانش آموزی و دیگر نهادهای مستقل مدنی، میباشیم.
❤13
۱۵- ضمن حمایت قاطع از مبارزات کارگران، معلمان، زنان، دانشجویان، دانش آموزان، جامعه رنگینکمانی، فعالین رفع ستمملی و مدافعین محیط زیست، و دیگر جنبشهای ترقی خواهانه و آزادی طلبانه در ایران و سراسر جهان، به عنوان یک تشکل مستقل کارگری تاکید میکنیم که ما تنها و تنها بر نیروی خود و همبستگی طبقاتی و حمایت متقابل از یکدیگر حساب باز میکنیم و نه هیچ دولت و نهادهای دولتی و سرمایه داری در هیچجای دنیا.
زنده باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ (برابر با اول ماه مه ۲۰۲۳)
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
زنده باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ (برابر با اول ماه مه ۲۰۲۳)
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤14
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه pinned «🔴 بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲) سندیکای کارگران شرکت واحد بیانیه اول ماه مه ۱۴۰۲ را در حالی انتشار میدهد که سه تن از اعضای قدیمی و شناخته شده سندیکا، رضا شهابی، داود رضوی…»
🔴اردیبهشت بر همه کس سبز و خرم است // اردیبهشت ماست که اردیجهنم است
✍🏽روایت #خدیجه_پاک_ضمیر همسر #محمد_حبیبی از هجوم ماموران به خانهشان
🔸در حالیکه بیست و سه روز از بازداشت همسرم محمد حبیبی توسط وزارت اطلاعات میگذرد همکاران، فعالین صنفی و مدنی و دوستان بسیاری در این مدت به منزل ما آمده و ضمن همدردی از مواضع و فعالیت های صنفی همسرم حمایت کردهاند
🔸روز جمعه هشتم اردیبهشت ۱۴۰٢، نیز شماری از دوستان و همکاران عزیز، برای دیداری دوستانه به منزل شخصی ما آمدند. در همان دقایق اولیه حضور میهمانان بیش از ۱۵ نفر از ماموران وزارت اطلاعات با پتک و با ایجاد رعب و وحشت وارد منزل شدند موجب آزار و تشویش و آشفتگی دوستان عزیزمان شدند؛ به طوری که دو نفر از دوستان حاضر در جمع به شدت بدحال گردیدند، وخامت حال یکی از آنها به حدی بود که بیهوش شد و علیرغم اصرار و درخواست دوستان از ماموران برای تماس با اورژانس، هیچگونه تماسی گرفته نشد.
🔸پس از انجام کمکهای اولیه، توسط دو نفر از دوستان حاضر، ایشان کمی به هوش آمدند. باز با وجود وضعیت وخیم این دوست عزیز، توسط ماموران به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار برده شد اما در پی وخامت مجدد حال ایشان به بیمارستان امام سجاد شهریار منتقل شدند. سایر دوستان حاضر نیز پس از ضبط تلفنهای همراهشان توسط ماموران، به مکانی که به گفته ماموران دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار بود؛ منتقل گردیدند.
🔸پس از حدود یک ساعت تفتیش، بازرسی و بهم ریختن نقطه به نقطهی خانه از جمله لوازم شخصی و خصوصی، توسط ماموران، و نیز ضبط لپتاپ و گوشی همراه اینجانب، من را نیز به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار انتقال دادند.
🔸در دفتر پیگیری وزارت اطلاعات شهریار، پس از چندین ساعت بازجویی در خصوص این دیدار از من و سایر دوستان بازداشت شده، سرانجام نزدیک به ساعت ۱ بامداد روز ۹ ازدیبهشت؛ من به همراه تعداد زیادی از دوستان آزاد شدیم. اما متاسفانه ۹ نفر دیگر از دوستان به بند ۲۰۹ اوین فرستاده شدند و تا این لحظه همچنان در انفرادی بهسر میبرند.
🔸علیرغم اینکه در این سالها همواره حریم خصوصی و شخصی زندگی اینجانب و همسرم #محمد_حبیبی، بارها مورد تعرض نیروهای امنیتی واقع شده است؛ آنچه که در روز جمعه اتفاق افتاد و من را وادار به نوشتن این چند سطر نموده است این است که اینبار تنها من و همسرم نبودیم که مورد تعرض و آزار دستگاه امنیتی واقع میشدیم بلکه متاسفانه نیروهای امنیتی این بار پا را از پیش فراتر گذاشته و با ورود رعبآور خویش و ایجاد جو و فشار روانی میهمانان و دوستان عزیز ما را مورد ظلم و تعدی قرار داده و با بهانههای واهی و نخنمای همیشگی از یک دیدار صرفا دوستانه، با نام تجمع و جلسه یاد کردند؛ میهمانان ما را با بازداشت و چندین ساعت بازجوییهای بیاساس، مورد فشار جسمی و روانی قرار داده و اضطراب زیادی بر خانوادههایشان وارد کردند.
🔸بدون تردید این برخورد توهینآمیز، خشونتبار و ستمگرانه ماموران امنیتی با چنین جمعی فرهیخته که موجب به درد آمدن هر وجدان بیداری میشود، نشان از نوعی استیصال و عدم عقلانیت کافی از سوی دستگاه امنیتی است که دیدن حمایتهای دوستانه و همدلانهها را تاب نمیآورد. اما حاصل این مکانیسمهای تنشزای کور، ناخواسته، بر استواری اراده و عزم مشترک هرچه بیشتر صنف زحمتکش و شریف معلمی و کارگری میافزاید.
🔸اینجانب، ضمن ابراز تاسف بسیار از اتفاق پیش آمده برای همراهان همیشگی به ویژه دوستانی که همچنان در بازداشت و بلاتکلیفی به سر میبرند و نیز خانوادههای ارجمندشان، مراتب قدردانی، سپاس صمیمانه و خالصانه خود و محمد حبیبی را از تمامی این عزیزان و دیگر بزرگوارانی که در این سالها همواره همراه و پشتیبان ما بودهاند ابراز میدارم و نیک میدانم که اتفاق روز جمعه و مقاومت برحق شما؛ برگ زرین دیگری بر افتخارات انسانهای آزاده و شریفی چون شما همراهان همیشگی تمامی معلمان دربند و خانوادههایشان افزوده است.
به امیدی آزادی و برابری برای همه مردم ایران
با احترام خدیجه پاک ضمیر
دهم اردیبهشت ماه هزار و چهارصد و دو
اسامی افرادی که در بند ۲۰۹، انفرادی، اوین محبوس شدهاند:
#ژاله_روحزاد
#احمد_حیدری
#الدوز_هاشمی
#ریحانه_انصاری_نژاد
#عسل_محمدی
#هیراد_پیربداقی
#آنیشا_اسداللهی
#سروناز_احمدی
#کامیار_فکور
#حسن_چرتابی
#منبع
📚کانال صنفی معلمان ایران
https://t.me/kasenfi/26062
✍🏽روایت #خدیجه_پاک_ضمیر همسر #محمد_حبیبی از هجوم ماموران به خانهشان
🔸در حالیکه بیست و سه روز از بازداشت همسرم محمد حبیبی توسط وزارت اطلاعات میگذرد همکاران، فعالین صنفی و مدنی و دوستان بسیاری در این مدت به منزل ما آمده و ضمن همدردی از مواضع و فعالیت های صنفی همسرم حمایت کردهاند
🔸روز جمعه هشتم اردیبهشت ۱۴۰٢، نیز شماری از دوستان و همکاران عزیز، برای دیداری دوستانه به منزل شخصی ما آمدند. در همان دقایق اولیه حضور میهمانان بیش از ۱۵ نفر از ماموران وزارت اطلاعات با پتک و با ایجاد رعب و وحشت وارد منزل شدند موجب آزار و تشویش و آشفتگی دوستان عزیزمان شدند؛ به طوری که دو نفر از دوستان حاضر در جمع به شدت بدحال گردیدند، وخامت حال یکی از آنها به حدی بود که بیهوش شد و علیرغم اصرار و درخواست دوستان از ماموران برای تماس با اورژانس، هیچگونه تماسی گرفته نشد.
🔸پس از انجام کمکهای اولیه، توسط دو نفر از دوستان حاضر، ایشان کمی به هوش آمدند. باز با وجود وضعیت وخیم این دوست عزیز، توسط ماموران به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار برده شد اما در پی وخامت مجدد حال ایشان به بیمارستان امام سجاد شهریار منتقل شدند. سایر دوستان حاضر نیز پس از ضبط تلفنهای همراهشان توسط ماموران، به مکانی که به گفته ماموران دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار بود؛ منتقل گردیدند.
🔸پس از حدود یک ساعت تفتیش، بازرسی و بهم ریختن نقطه به نقطهی خانه از جمله لوازم شخصی و خصوصی، توسط ماموران، و نیز ضبط لپتاپ و گوشی همراه اینجانب، من را نیز به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در شهریار انتقال دادند.
🔸در دفتر پیگیری وزارت اطلاعات شهریار، پس از چندین ساعت بازجویی در خصوص این دیدار از من و سایر دوستان بازداشت شده، سرانجام نزدیک به ساعت ۱ بامداد روز ۹ ازدیبهشت؛ من به همراه تعداد زیادی از دوستان آزاد شدیم. اما متاسفانه ۹ نفر دیگر از دوستان به بند ۲۰۹ اوین فرستاده شدند و تا این لحظه همچنان در انفرادی بهسر میبرند.
🔸علیرغم اینکه در این سالها همواره حریم خصوصی و شخصی زندگی اینجانب و همسرم #محمد_حبیبی، بارها مورد تعرض نیروهای امنیتی واقع شده است؛ آنچه که در روز جمعه اتفاق افتاد و من را وادار به نوشتن این چند سطر نموده است این است که اینبار تنها من و همسرم نبودیم که مورد تعرض و آزار دستگاه امنیتی واقع میشدیم بلکه متاسفانه نیروهای امنیتی این بار پا را از پیش فراتر گذاشته و با ورود رعبآور خویش و ایجاد جو و فشار روانی میهمانان و دوستان عزیز ما را مورد ظلم و تعدی قرار داده و با بهانههای واهی و نخنمای همیشگی از یک دیدار صرفا دوستانه، با نام تجمع و جلسه یاد کردند؛ میهمانان ما را با بازداشت و چندین ساعت بازجوییهای بیاساس، مورد فشار جسمی و روانی قرار داده و اضطراب زیادی بر خانوادههایشان وارد کردند.
🔸بدون تردید این برخورد توهینآمیز، خشونتبار و ستمگرانه ماموران امنیتی با چنین جمعی فرهیخته که موجب به درد آمدن هر وجدان بیداری میشود، نشان از نوعی استیصال و عدم عقلانیت کافی از سوی دستگاه امنیتی است که دیدن حمایتهای دوستانه و همدلانهها را تاب نمیآورد. اما حاصل این مکانیسمهای تنشزای کور، ناخواسته، بر استواری اراده و عزم مشترک هرچه بیشتر صنف زحمتکش و شریف معلمی و کارگری میافزاید.
🔸اینجانب، ضمن ابراز تاسف بسیار از اتفاق پیش آمده برای همراهان همیشگی به ویژه دوستانی که همچنان در بازداشت و بلاتکلیفی به سر میبرند و نیز خانوادههای ارجمندشان، مراتب قدردانی، سپاس صمیمانه و خالصانه خود و محمد حبیبی را از تمامی این عزیزان و دیگر بزرگوارانی که در این سالها همواره همراه و پشتیبان ما بودهاند ابراز میدارم و نیک میدانم که اتفاق روز جمعه و مقاومت برحق شما؛ برگ زرین دیگری بر افتخارات انسانهای آزاده و شریفی چون شما همراهان همیشگی تمامی معلمان دربند و خانوادههایشان افزوده است.
به امیدی آزادی و برابری برای همه مردم ایران
با احترام خدیجه پاک ضمیر
دهم اردیبهشت ماه هزار و چهارصد و دو
اسامی افرادی که در بند ۲۰۹، انفرادی، اوین محبوس شدهاند:
#ژاله_روحزاد
#احمد_حیدری
#الدوز_هاشمی
#ریحانه_انصاری_نژاد
#عسل_محمدی
#هیراد_پیربداقی
#آنیشا_اسداللهی
#سروناز_احمدی
#کامیار_فکور
#حسن_چرتابی
#منبع
📚کانال صنفی معلمان ایران
https://t.me/kasenfi/26062
❤9
♦️ خبر فوری: عطا باباخانی از اعضای قدیمی سندیکای کارگران شرکت واحد، امروز بازداشت شد
آقای عطا باباخانی از اعضای قدیمی سندیکای کارگران شرکت واحد امروز صبح، ۱۱ اردیبهشت، روز جهانی کارگر، بازداشت شد.
آقای باباخانی راننده بازنشسته شرکت واحد ، و از اعضای قدیمی سندیکای کارگران شرکت واحد، میباشد. امروز صبح در حالی آقای باباخانی را بازداشت کردند که ایشان همراه با همسر و فرزندشان در حال رانندگی بودند که جلوی ماشین آنها را گرفتند و برشان گرداندند به منزل و سپس بعداز تفتیش منزل، عطا باباخانی را با خودشان بردند و به خانواده ایشان گفتندکه به اطلاعات کرج مراجعه کنند.
سندیکای کارگران شرکت واحد بازداشت عطا باباخانی و اذیت و آزار خانواده اش را شدیدا محکومکرده، و تداوم سرکوب و پرونده سازی برای اعضای سندیکا و فعالین کارگری و بازنشسته را قویا محکوم میکند و خواستار منع تعقیب و پرونده سازی و آزادی بدون قید و شرط برای عطاباباخانی میباشد.
کارگر زندانی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
آقای عطا باباخانی از اعضای قدیمی سندیکای کارگران شرکت واحد امروز صبح، ۱۱ اردیبهشت، روز جهانی کارگر، بازداشت شد.
آقای باباخانی راننده بازنشسته شرکت واحد ، و از اعضای قدیمی سندیکای کارگران شرکت واحد، میباشد. امروز صبح در حالی آقای باباخانی را بازداشت کردند که ایشان همراه با همسر و فرزندشان در حال رانندگی بودند که جلوی ماشین آنها را گرفتند و برشان گرداندند به منزل و سپس بعداز تفتیش منزل، عطا باباخانی را با خودشان بردند و به خانواده ایشان گفتندکه به اطلاعات کرج مراجعه کنند.
سندیکای کارگران شرکت واحد بازداشت عطا باباخانی و اذیت و آزار خانواده اش را شدیدا محکومکرده، و تداوم سرکوب و پرونده سازی برای اعضای سندیکا و فعالین کارگری و بازنشسته را قویا محکوم میکند و خواستار منع تعقیب و پرونده سازی و آزادی بدون قید و شرط برای عطاباباخانی میباشد.
کارگر زندانی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤12
🔴 دلنوشته ی دختر داود رضوی فعال کارگری زندانی به مناسبت روز جهانی کارگر
11 اردیبهشت برای من معنای خیلی متفاوتی داره...یه جورایی معمولا برای شخص من روز غم و ماه استرس و اذیت بوده و هست همیشه....
۱۱ اردیبهشت برای من
یعنی پرایوت نامبر
یعن دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد....
یعنی سلام عزیزم من 209 ام کوتاه میتونم صحبت کنم....
یعنی وزرا
یعنی بدون حضور دخترم بازجویی پس نمیدم!
یعنی اعتصاب ۴ دی ماه ۸۴
یعنی تنها غیبت مدرسه...
یعنی مقاومت مامانم...
یعنی شهامتش...
یعنی دادسرا...
یعنی خودت شاکی ای؟
یعنی خانم ول کن این شکایت به هیچ جا نمی رسه...
یعنی آغوش وسط راهروهای دادگاه انقلاب...
یعنی اقای صلواتی کدوم یکیه؟
یعنی بازرسی بدنی ورودی اوین...
یعنی شماها دروغ گویید!
یعنی حتی اسم منم نمی دونی، حکم نداری!به من دست نزن!
یعنی ابلاغیه ات کو؟
یعنی مگه احضار کردی!؟
یعنی پرایوت نامبر...
یعنی تجمع کارگران مقابل مجلس!
یعنی تجمع بازنشستگان..
یعنی تعلیق...
یعنی وثیقه قبول میکنید؟
یعنی بحث با سرباز که بذار برم بازجورو ببینم...
یعنی ستاد پیگیری.
یعنی گوشی تونو پس میدیم
یعنی درخواست دریافت وسایل
یعنی راهروهای اوین
یعنی دادگاه انقلاب
یعنی تجدید نظر
یعنی گفتین کدوم شعبه؟
یعنی شکایت دارم!
یعنی مگه جز حقوق عادی چی خواستن؟
یعنی ورود به منزل.
یعنی حکم ورودتون کوش؟
کارت شناسایی تونو ببینم؟
یعنی لباس شخصی!
یعنی اون دفترو نخون!خاطرات شخصیه!
یعنی برای چی اتاق منو میگردین؟
اصلا میدونی خونه ی کی اومدی؟
یعنی شکایت از ضابط قضایی!
یعنی مسجل شدن بی عدالتی!
یعنی تیتر خبرها اومدن اسمت!
یعنی ملاقات کابینی!
یعنی پزشکی قانونی شهر ری!
یعنی اعتصاب کارگران!
یعنی دیوان عدالت اداری...
یعنی اخراج.
یعنی حکم بازگشت به کار.
یعنی تایم ملاقات تمومه!
یعنی جاده ی قم رو گز کردن واسه ۲۰ دقیقه ملاقات.
یعنی این تماس از زندان تهران می باشد!
یعنی این تماس از زندان اوین می باشد!
یعنی حکم های واهی....
یعنی چسبوندن اجتماع و تبانی به پرونده!
یعنی به وکیل خبر دادی؟
یعنی اشک...
یعنی مقاومت!
یعنی بغض!
یازده اردیبهشت روز توعه، روز عزیزترینم که کل زندگیش رو تلاش کرد برای احقاق حقوقی که حق طبیعی خودش و امثال خودش بوده....اما هر سال بیشتر تحت فشار و ظلم و بی عدالتی قرار گرفت.
بابا امروز که اینارو مینویسم ،مثل خیلی سالهای دیگه دیوار های سیمانی بزرگ اوین بین من و تو قرار گرفته...
هرروز بیشتر از روز قبل دوستت دارم.هرروز بیشتر بهت افتخار میکنم.تو مرد قوی و عزیز منی که تنها جرمت سکوت نکردن در برابر بی عدالتی هاست،بهای آگاهی توی این کشور خیلی سنگینه...من این پست رو پشت صدای نا خوشایند زنی که قراره بگه این تماس از زندان اوین می باشد،برایت خواهم خواند.
صبر میکنم ،برای روز آزادی ،برای حبس شدن توی آغوشت،برای نشون دادن عکس های این ۸ ماه بهت صبر میکنم.
روزت مبارک عزیزترینم❤️
زهرا✍
#داوود_رضوی
#جای_کارگر_زندان_نیست
#روز_جهانی_کارگر _گرامی_باد
#فعال_کارگری
#سندیکای_کارگران_شرکت_واحد
11 اردیبهشت برای من معنای خیلی متفاوتی داره...یه جورایی معمولا برای شخص من روز غم و ماه استرس و اذیت بوده و هست همیشه....
۱۱ اردیبهشت برای من
یعنی پرایوت نامبر
یعن دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد....
یعنی سلام عزیزم من 209 ام کوتاه میتونم صحبت کنم....
یعنی وزرا
یعنی بدون حضور دخترم بازجویی پس نمیدم!
یعنی اعتصاب ۴ دی ماه ۸۴
یعنی تنها غیبت مدرسه...
یعنی مقاومت مامانم...
یعنی شهامتش...
یعنی دادسرا...
یعنی خودت شاکی ای؟
یعنی خانم ول کن این شکایت به هیچ جا نمی رسه...
یعنی آغوش وسط راهروهای دادگاه انقلاب...
یعنی اقای صلواتی کدوم یکیه؟
یعنی بازرسی بدنی ورودی اوین...
یعنی شماها دروغ گویید!
یعنی حتی اسم منم نمی دونی، حکم نداری!به من دست نزن!
یعنی ابلاغیه ات کو؟
یعنی مگه احضار کردی!؟
یعنی پرایوت نامبر...
یعنی تجمع کارگران مقابل مجلس!
یعنی تجمع بازنشستگان..
یعنی تعلیق...
یعنی وثیقه قبول میکنید؟
یعنی بحث با سرباز که بذار برم بازجورو ببینم...
یعنی ستاد پیگیری.
یعنی گوشی تونو پس میدیم
یعنی درخواست دریافت وسایل
یعنی راهروهای اوین
یعنی دادگاه انقلاب
یعنی تجدید نظر
یعنی گفتین کدوم شعبه؟
یعنی شکایت دارم!
یعنی مگه جز حقوق عادی چی خواستن؟
یعنی ورود به منزل.
یعنی حکم ورودتون کوش؟
کارت شناسایی تونو ببینم؟
یعنی لباس شخصی!
یعنی اون دفترو نخون!خاطرات شخصیه!
یعنی برای چی اتاق منو میگردین؟
اصلا میدونی خونه ی کی اومدی؟
یعنی شکایت از ضابط قضایی!
یعنی مسجل شدن بی عدالتی!
یعنی تیتر خبرها اومدن اسمت!
یعنی ملاقات کابینی!
یعنی پزشکی قانونی شهر ری!
یعنی اعتصاب کارگران!
یعنی دیوان عدالت اداری...
یعنی اخراج.
یعنی حکم بازگشت به کار.
یعنی تایم ملاقات تمومه!
یعنی جاده ی قم رو گز کردن واسه ۲۰ دقیقه ملاقات.
یعنی این تماس از زندان تهران می باشد!
یعنی این تماس از زندان اوین می باشد!
یعنی حکم های واهی....
یعنی چسبوندن اجتماع و تبانی به پرونده!
یعنی به وکیل خبر دادی؟
یعنی اشک...
یعنی مقاومت!
یعنی بغض!
یازده اردیبهشت روز توعه، روز عزیزترینم که کل زندگیش رو تلاش کرد برای احقاق حقوقی که حق طبیعی خودش و امثال خودش بوده....اما هر سال بیشتر تحت فشار و ظلم و بی عدالتی قرار گرفت.
بابا امروز که اینارو مینویسم ،مثل خیلی سالهای دیگه دیوار های سیمانی بزرگ اوین بین من و تو قرار گرفته...
هرروز بیشتر از روز قبل دوستت دارم.هرروز بیشتر بهت افتخار میکنم.تو مرد قوی و عزیز منی که تنها جرمت سکوت نکردن در برابر بی عدالتی هاست،بهای آگاهی توی این کشور خیلی سنگینه...من این پست رو پشت صدای نا خوشایند زنی که قراره بگه این تماس از زندان اوین می باشد،برایت خواهم خواند.
صبر میکنم ،برای روز آزادی ،برای حبس شدن توی آغوشت،برای نشون دادن عکس های این ۸ ماه بهت صبر میکنم.
روزت مبارک عزیزترینم❤️
زهرا✍
#داوود_رضوی
#جای_کارگر_زندان_نیست
#روز_جهانی_کارگر _گرامی_باد
#فعال_کارگری
#سندیکای_کارگران_شرکت_واحد
❤27
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه pinned «🔴 بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲) سندیکای کارگران شرکت واحد بیانیه اول ماه مه ۱۴۰۲ را در حالی انتشار میدهد که سه تن از اعضای قدیمی و شناخته شده سندیکا، رضا شهابی، داود رضوی…»
♦️ تحویل نگرفتن کارت شناسایی رانندگان برای شارژ کردن سالیانه توسط حراست سامانه ۵
کارت شناسایی رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد به صورت سالیانه شارژ میگردد، و رانندگان کارت ها را میبایستی در ایستگاههای مترو با گذاشتن به روی گیت ورودی مترو شارژ کنند، اما بعضی از این کارت ها در ایستگاه ها به دلیل داشتن مشکل شارژ نمیشوند، و رانندگان این نوع کارت ها ی ایراد دار مجبور هستند کارتهای شناسایی خود را به حراست سامانه مربوطه تحویل دهند تا حراست سامانه با ارسال به حراست مرکزی شرکت برای شارژ کردن اقدام نماید.
ولی پیرو گزارش همکاران سامانه ۵ به سندیکا جدیدا حراست سامانه ۵ این کارت ها را قبول نمیکند و از رانندگانی که کارت هایشان ایراد دار میباشد میخواهد که خودشان با مراجعه به حراست مرکزی برای شارژ کردن کارت هایشان اقدام نمایند. از آنجا که اکثر رانندگان در شهرک های اقماری تهران ساکن هستند و برای شارژ کردن کارت ها با مشکلات فراوانی از جمله (مسافت طولانی و استفاده از مرخضی ) مواجعه میگردند، لذا انجام این کار برایشان مقدور و یا امکانپذیر نیست.
درخواست رانندگان که مورد حمایت سندیکای کارگران شرکت واحد نیز می باشد این است که مسئولین حراست مرکزی زمینه ارسال کارت ها توسط زیر مجموعه اش در سامانه ها را فراهمنماید، و یا اساسا اینکار بحای حراست از طریق دفاتر کارگزینی در سامانه ها صورت بگیرد، تا رانندگان این همه مسافت طولانی و چندین ساعت را برای شارژ کردن یک کارت طی ننمایند.
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
کارت شناسایی رانندگان و دیگر کارگران شرکت واحد به صورت سالیانه شارژ میگردد، و رانندگان کارت ها را میبایستی در ایستگاههای مترو با گذاشتن به روی گیت ورودی مترو شارژ کنند، اما بعضی از این کارت ها در ایستگاه ها به دلیل داشتن مشکل شارژ نمیشوند، و رانندگان این نوع کارت ها ی ایراد دار مجبور هستند کارتهای شناسایی خود را به حراست سامانه مربوطه تحویل دهند تا حراست سامانه با ارسال به حراست مرکزی شرکت برای شارژ کردن اقدام نماید.
ولی پیرو گزارش همکاران سامانه ۵ به سندیکا جدیدا حراست سامانه ۵ این کارت ها را قبول نمیکند و از رانندگانی که کارت هایشان ایراد دار میباشد میخواهد که خودشان با مراجعه به حراست مرکزی برای شارژ کردن کارت هایشان اقدام نمایند. از آنجا که اکثر رانندگان در شهرک های اقماری تهران ساکن هستند و برای شارژ کردن کارت ها با مشکلات فراوانی از جمله (مسافت طولانی و استفاده از مرخضی ) مواجعه میگردند، لذا انجام این کار برایشان مقدور و یا امکانپذیر نیست.
درخواست رانندگان که مورد حمایت سندیکای کارگران شرکت واحد نیز می باشد این است که مسئولین حراست مرکزی زمینه ارسال کارت ها توسط زیر مجموعه اش در سامانه ها را فراهمنماید، و یا اساسا اینکار بحای حراست از طریق دفاتر کارگزینی در سامانه ها صورت بگیرد، تا رانندگان این همه مسافت طولانی و چندین ساعت را برای شارژ کردن یک کارت طی ننمایند.
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤6
جلسه بررسی پرونده داود رضوی کارگر زندانی برای ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۲ تعیین شد
داود رضوی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد که در ۵ مهر سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود پس از ۸ ماه بلاتکلیفی وکیل ایشان طی تماسی با خانواده اطلاع دادند که تشکیل جلسه بررسی پرونده ایشان ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ میبباشد.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه خواهان آزادی بی قید وشرط اعضای زندانی خود داود رضوی، رضا شهابی، حسن سعیدی، عطا باباخانی و سایر فعالین کارگری و معلمی و دانشجویی میباشد.
نه به سناریوسازی
کارگر زندانی آزاد باید گردد
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
داود رضوی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد که در ۵ مهر سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود پس از ۸ ماه بلاتکلیفی وکیل ایشان طی تماسی با خانواده اطلاع دادند که تشکیل جلسه بررسی پرونده ایشان ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ میبباشد.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه خواهان آزادی بی قید وشرط اعضای زندانی خود داود رضوی، رضا شهابی، حسن سعیدی، عطا باباخانی و سایر فعالین کارگری و معلمی و دانشجویی میباشد.
نه به سناریوسازی
کارگر زندانی آزاد باید گردد
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤10
🔴 عطا باباخانی بازرس سندیکای کارگران شرکت واحد آزاد گردید
عطا باباخانی، از اعضای قدیمی و بازرس سندیکای کارگران شرکت واحد، که صبح روز اا اردیبهشت ۱۴۰۲ مصادف با اول ماه مه (روز جهانی کارگر) توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود، نزدیک ۱۲ شب سه شنبه ۱۲ اردیبهشت پس از انتقال از دادسرای کرج به دادسرای اوین آزاد گردید.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضمن ابراز خرسندی از آزادی عطا باباخانی به تداوم سیاست سرکوبگرانه دستگیری و اذیت و آزار فعالین کارگری بشدت معترض بوده و خواستار آزادی بی قید و شرط سایر اعضای زندانی خود رضا شهابی، حسن سعیدی، داود رضوی، و سایر فعالین کارگری و معلمی، از جمله ریحانه انصارینژاد، آنیشا اسدالهی، ژاله روحزاد، عسل محمدی، سروناز احمدی، هیراد پیربداقی، کامیار فکور، حسن چرتابی، و الدوز هاشمی، که در هنگام دیدار با خانواده معلم زندانی محمد حبیبی در روز ۸ اردیبهشت، با خشونت بازداشت شده بودند، میباشد.
کارگر زندانی آزاد باید گردد
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
عطا باباخانی، از اعضای قدیمی و بازرس سندیکای کارگران شرکت واحد، که صبح روز اا اردیبهشت ۱۴۰۲ مصادف با اول ماه مه (روز جهانی کارگر) توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود، نزدیک ۱۲ شب سه شنبه ۱۲ اردیبهشت پس از انتقال از دادسرای کرج به دادسرای اوین آزاد گردید.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضمن ابراز خرسندی از آزادی عطا باباخانی به تداوم سیاست سرکوبگرانه دستگیری و اذیت و آزار فعالین کارگری بشدت معترض بوده و خواستار آزادی بی قید و شرط سایر اعضای زندانی خود رضا شهابی، حسن سعیدی، داود رضوی، و سایر فعالین کارگری و معلمی، از جمله ریحانه انصارینژاد، آنیشا اسدالهی، ژاله روحزاد، عسل محمدی، سروناز احمدی، هیراد پیربداقی، کامیار فکور، حسن چرتابی، و الدوز هاشمی، که در هنگام دیدار با خانواده معلم زندانی محمد حبیبی در روز ۸ اردیبهشت، با خشونت بازداشت شده بودند، میباشد.
کارگر زندانی آزاد باید گردد
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
چاره کارگران وحدت و تشکیلات
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۲
کانال رسمی تلگرامی سندیکا:
https://t.me/vahedsyndica
اکانت رسمی سندیکا در اینستاگرام
https://www.instagram.com/vahedsyndica/
اکانت رسمی سندیکا در توییتر
https://twitter.com/VahedSyndicate
تماس با کانال تلگرامی سندیکا:
@Vahed_Syndica
ایمیل سندیکا:
vsyndica@gmail.com
❤10