من از نوع نگاهم حرف زدم با تو
بقیه‌ش مهارت بازی با حروف بود

یه حرف که نمیشه زد
نه که نشه زد
نمیشه شنید
شنیدنی نیست ، باید حسش کرد ، همین

تو منو واسه تفاوتم درک کن
جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای

تُو تو این اتاقی یا این اتاق تو ذهن من ؟
من اشتباه کردم ولی کسی نکرده این اشتباهو مثل من

روی لبه‌م
زمین صدا می‌زنتم
میگه بپرم
بالا سرم یه آسمون
زیر پاهام یه ساختمون
دو به شک

می‌پرم
می‌رسم به طبقه ی سوم که یه خونه‌س
که توش یه خونواده دارن وقت می‌گذرونن
بابای خونه روی مبل ، با یه لیوان چایی جلوش
با یه زیرپوش آبی بدرنگ تنش ، از قاب عینکش
روزنامه ی عصرُو می‌خونه
جلوش تو تلوزیون یه اتوکشیده ی احمق ، داره دروغ می‌بافه واسه مَردُم بدبخت

از آزادی می‌نویسه واسه تغییر مسیر مَردُمی که ژنتیکی دیکتاتورن

رو کرد به سمت خالق گفت :
بیا وُ این طلسم‌رو باطل کن

همه میگن نترس می‌گذره میره
خفه شو ، ردش می‌مونه 🩸

سلام رفیق ، صدای منو داری ؟
بگو به من که هنوز سرحالی

هنو میخندی کیفِت کوکه ؟
از سُفرَت بگو ، از عیش و نوشِت

میگن اونجا جات خوبه مشتی
دیگه خبری أ مأمور و گشت نی

بهشتی شدی خوش به حالت
میگن فرشته ها هم میدن مشت و مالِت

اینجا همه چی عینه قدیمه
چیزی فرق نکرده ولی الله کریمه

هنو خورشید میاد ، سلام میده میره
روزام میگذره هواش گوشه گیره

چیز تعریفی نیستش زیاد
عوض شد فقط لباس مشکیا

عاشقتم اونقدری که طولانیه جنگل ✨️