زهردارو| رضا شیبانی
Photo
یک دسیسه، دو کارگزار
هویتزدایی به فرمان استعمار
▪️تصاویر تلخ و خبرهای رنجآور محرومیت دختران معصوم و معلمان مسلمان از تحصیل و تدریس در مدارس جمهوری آذربایجان به جرم داشتن حجاب، زخمی کهنه را در حافظه تاریخی ایرانیان تازه میکند؛ زخمی که روزگاری در دیماه ۱۳۱۴ با سرنیزه رضاخان پهلوی بر پیکر جامعه ایران نشست. مطالعات تاریخ استعمار بهروشنی نشان میدهد که قدرتهای سلطهگر برای تسلط بر جوامع اسلامی و به چنگ آوردن منابع آنها، پیش از هر چیز به سراغ سنگر فرهنگ و نمادهای قدسی میروند. نظام سلطه نیک میداند تا زمانی که هویت دینی در تار و پود زندگی مردم زنده است، پروژه بردهداری نوین و بلعیدن یک ملت به سرانجام نمیرسد؛ از همین رو، پروژهای که دیروز استعمار پیر بریتانیا با نقاب تجدد آمرانه به دست رضاشاه در ایران کلید زد تا با کشف حجاب، پیوند جامعه را با ریشههای ایمانیاش قطع کند، امروز به فرمان محور آمریکایی-صهیونی و به دست الهام علیاف در جمهوری آذربایجان دنبال میشود. کارگزاران تغییر کردهاند، اما دسیسه همان فرمول قدیمی میانتهی کردن جامعه مسلمان، استحاله فرهنگی و درهمشکستن عزت نفس مومنان برای هموار کردن مسیر سلطه توسط استعمار و استکبار است.
▪️رضاشاه و دودمان پهلوی با تمام هیاهو و پشتیبانی بیدریغ لندن و واشنگتن، نتوانستند حیا و دیانت را از دل مردم ایران بیرون بکشند؛ در نهایت، این خاندان پهلوی و اربابان استعمارگرش بودند که با طوفان انقلاب اسلامی ۵۷ به زبالهدان تاریخ پیوستند و ایران اسلامی سرافرازتر از همیشه باقی ماند. امروز نیز اشکهای دختران محجبهای که پشت درهای بسته مدارس جمهوری آذربایجان از حق طبیعی تحصیل محروم میشوند، نه نشانه ضعف، که بذر بیداری است. تاریخ تکرار خواهد شد؛ بساط خودکامگی خاندان علیاف و شبکه وابستهاش نیز همچون پهلوی برچیده میشود، دست استعمار و اسرائیل از سرزمین فرزانگانی همچون نظامی گنجهای کوتاه خواهد شد و اصالت و هویت اسلامی مردم آذربایجان، پیروز و ماندگار از این آزمون بیرون خواهد آمد.
نویسنده: فواد طهمورث
هویتزدایی به فرمان استعمار
▪️تصاویر تلخ و خبرهای رنجآور محرومیت دختران معصوم و معلمان مسلمان از تحصیل و تدریس در مدارس جمهوری آذربایجان به جرم داشتن حجاب، زخمی کهنه را در حافظه تاریخی ایرانیان تازه میکند؛ زخمی که روزگاری در دیماه ۱۳۱۴ با سرنیزه رضاخان پهلوی بر پیکر جامعه ایران نشست. مطالعات تاریخ استعمار بهروشنی نشان میدهد که قدرتهای سلطهگر برای تسلط بر جوامع اسلامی و به چنگ آوردن منابع آنها، پیش از هر چیز به سراغ سنگر فرهنگ و نمادهای قدسی میروند. نظام سلطه نیک میداند تا زمانی که هویت دینی در تار و پود زندگی مردم زنده است، پروژه بردهداری نوین و بلعیدن یک ملت به سرانجام نمیرسد؛ از همین رو، پروژهای که دیروز استعمار پیر بریتانیا با نقاب تجدد آمرانه به دست رضاشاه در ایران کلید زد تا با کشف حجاب، پیوند جامعه را با ریشههای ایمانیاش قطع کند، امروز به فرمان محور آمریکایی-صهیونی و به دست الهام علیاف در جمهوری آذربایجان دنبال میشود. کارگزاران تغییر کردهاند، اما دسیسه همان فرمول قدیمی میانتهی کردن جامعه مسلمان، استحاله فرهنگی و درهمشکستن عزت نفس مومنان برای هموار کردن مسیر سلطه توسط استعمار و استکبار است.
▪️رضاشاه و دودمان پهلوی با تمام هیاهو و پشتیبانی بیدریغ لندن و واشنگتن، نتوانستند حیا و دیانت را از دل مردم ایران بیرون بکشند؛ در نهایت، این خاندان پهلوی و اربابان استعمارگرش بودند که با طوفان انقلاب اسلامی ۵۷ به زبالهدان تاریخ پیوستند و ایران اسلامی سرافرازتر از همیشه باقی ماند. امروز نیز اشکهای دختران محجبهای که پشت درهای بسته مدارس جمهوری آذربایجان از حق طبیعی تحصیل محروم میشوند، نه نشانه ضعف، که بذر بیداری است. تاریخ تکرار خواهد شد؛ بساط خودکامگی خاندان علیاف و شبکه وابستهاش نیز همچون پهلوی برچیده میشود، دست استعمار و اسرائیل از سرزمین فرزانگانی همچون نظامی گنجهای کوتاه خواهد شد و اصالت و هویت اسلامی مردم آذربایجان، پیروز و ماندگار از این آزمون بیرون خواهد آمد.
نویسنده: فواد طهمورث
👍32👎14
اقای روح الله متفکر آزاد در مصاحبه ای با آذرپیام با قاطعیت می گوید:
من قوم ها را خطر نمی دانم!
فسلم. مگر کدام پدرسوخته ای قوم ها را خطر دانسته؟ قوم ها ماییم. تک تک آحاد ملت ایران. معنی قوم بودنمان هم این است که همه قوم و خویشیم.
اما آنچه خطرناک است رفتار قومگرایانه است و دامن زدن به قومگرایی و قبیله گرایی؛ بخصوص از جانب نماینده های مجلس
به یاد داریم زنهار و نهی اکید رهبر شهید انقلاب را نسبت به رفتارهای قومگرایانه در مجلس؛ از قبیل تشکیل فراکسیون های قومی.
آقای متفکر آزاد!
قوم خطر نیست. قومگرایی خطر است.
خطر آن است که نماینده ای دم از انقلابیگری بزند اما شب انتخابات کاسه دریوزه ی رای به دست بگیرد و برای رای آوردن در خانه پانترکیسم و پانکردیسم و پانعربیسم و ... برود. خطر این است که ابزار رای در آوردن یک به اصطلاح مومن انقلابی فحاشی به کوروش و هخامنشی و تاریخ ایران باستان باشد؛ آن هم وسط کشورک هایی که سرمایه گذاری کرده اند روی تخریب تاریخ باستانی برای ادعای مالکیت بر گوشه گوشه این مملکت. از جزایر سه گانه گرفته تا مرز زنگزور!
خطر این است که شناسنامه تاریخی و ملی کشور برای اینکه یک فک و فامیل از مجلس تا شهرداری به قدرت برسند دستکاری شود. خطر این است که نماینده ای با قومگرایی، ۸ درصد رای بیاورد و فک و فامیلش را بر ادارات یک شهر مسلط کند و همان فک و فامیل هم پرونده های کیفری و قضایی بالا بیاورند و برای حفظ خودشان در قدرت با همان پوپولیسم پانترکی و پانکردی و ...تغزل کنند و رقص لزگی و رقص کردی تبلیغ کنند و اسم این کار را هم بگذارند: انقلابیگری!
قوم خطر نیست. قومگرایی خطر است. خطر بزرگی هم هست. بخصوص از جانب نماینده ها!
@zahrdaroo
من قوم ها را خطر نمی دانم!
فسلم. مگر کدام پدرسوخته ای قوم ها را خطر دانسته؟ قوم ها ماییم. تک تک آحاد ملت ایران. معنی قوم بودنمان هم این است که همه قوم و خویشیم.
اما آنچه خطرناک است رفتار قومگرایانه است و دامن زدن به قومگرایی و قبیله گرایی؛ بخصوص از جانب نماینده های مجلس
به یاد داریم زنهار و نهی اکید رهبر شهید انقلاب را نسبت به رفتارهای قومگرایانه در مجلس؛ از قبیل تشکیل فراکسیون های قومی.
آقای متفکر آزاد!
قوم خطر نیست. قومگرایی خطر است.
خطر آن است که نماینده ای دم از انقلابیگری بزند اما شب انتخابات کاسه دریوزه ی رای به دست بگیرد و برای رای آوردن در خانه پانترکیسم و پانکردیسم و پانعربیسم و ... برود. خطر این است که ابزار رای در آوردن یک به اصطلاح مومن انقلابی فحاشی به کوروش و هخامنشی و تاریخ ایران باستان باشد؛ آن هم وسط کشورک هایی که سرمایه گذاری کرده اند روی تخریب تاریخ باستانی برای ادعای مالکیت بر گوشه گوشه این مملکت. از جزایر سه گانه گرفته تا مرز زنگزور!
خطر این است که شناسنامه تاریخی و ملی کشور برای اینکه یک فک و فامیل از مجلس تا شهرداری به قدرت برسند دستکاری شود. خطر این است که نماینده ای با قومگرایی، ۸ درصد رای بیاورد و فک و فامیلش را بر ادارات یک شهر مسلط کند و همان فک و فامیل هم پرونده های کیفری و قضایی بالا بیاورند و برای حفظ خودشان در قدرت با همان پوپولیسم پانترکی و پانکردی و ...تغزل کنند و رقص لزگی و رقص کردی تبلیغ کنند و اسم این کار را هم بگذارند: انقلابیگری!
قوم خطر نیست. قومگرایی خطر است. خطر بزرگی هم هست. بخصوص از جانب نماینده ها!
@zahrdaroo
👍45👎13
درباره انتخابات اسرائیل
گادی آیزنکوت؛ میانهروی با چاشنی جنگ، جنایت و نسل کشی !
بخشی از اسرائیل و حامیانش در اروپا، به دنبال بازآفرینی یک اسرائیل جدید در افکار عمومی جهان، با گادی آیزنکوت هستند. کسی که رسانه های غرب اکنون او را میانه رو می نامند.
اما در سیاست اسرائیل، ظاهراً «میانهرو» بودن تعریف جالبی دارد: لازم نیست با جنگ مخالف باشی، لازم نیست با نسل کشی و کشتار غیرنظامیان مرزبندی روشنی داشته باشی و حتی لازم نیست با تشکیل کشور مستقل فلسطین موافق باشی؛ کافی است در مقایسه با نتانیاهو کمی کمتر تند به نظر برسی تا ناگهان عنوان پرافتخار «میانهرو» نصیبت شود!
گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و عضو کابینه جنگی این کشور در جنگ غزه، نمونه مناسبی برای بررسی این معجزه زبانی است؛ معجزهای که در آن، معیار میانهروی نه مخالفت با جنگ و دفاع از جان غیرنظامیان، بلکه جایگاه فرد در مقایسه با سیاستمداری است که آنقدر جنایت کرده که دیگر دماسنج درونی دستگاه صهیونیسم نیز داغ شدگی جنایت های او را تاب نمی آورد.
آیزنکوت در کابینه جنگی اسرائیل حضور داشت؛ همان کابینهای که درباره ادامه جنگ غزه و عملیات نظامی تصمیم میگرفت. در چنین شرایطی، نمیتوان مسئولیت سیاسی اعضای کابینه را صرفاً با استفاده از واژههایی مثل «میانهرو» یا «واقعگرا» از بحث خارج کرد. البته در سیستم مبهوت و لنگ محاکم بین المللی، مسئولیت سیاسی با اثبات مسئولیت کیفری در جنایت جنگی یکسان نیست؛ اما هیچکدام از این ملاحظات هم مجوزی برای نادیده گرفتن نقش تصمیمگیرندگان در جنگ و پیامدهای آن نیست.
از طرف دیگر، مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین نیز پرسش سادهای ایجاد میکند: اگر کسی با تحقق حداقلی ترین حق تعیین سرنوشت فلسطینیان مخالف باشد، دقیقاً از چه نظر باید نماد اعتدال به شمار بیاید؟
ظاهراً در این فرهنگ سیاسی، کافی است یک نفر بگوید «من دقیقاً مثل نتانیاهو نیستم» تا همه فراموش کنند که باید پرسید: پس درباره جنگ، حقوق فلسطینیان و آینده غزه دقیقاً چه تفاوتی داری؟
البته تفاوتهای سیاسی میان آیزنکوت و نتانیاهو را نمیتوان بدون بررسی مواضع و عملکرد هر دو، یکسره انکار کرد. اما اختلاف بر سر مدیریت جنگ، رقابت سیاسی یا شیوه اداره دولت، بهخودیخود به معنای اختلاف بنیادین بر سر حقوق فلسطینیان نیست.
اینجاست که طنز ماجرا شکل میگیرد: در جایی که خطکش سیاست آنقدر به سمت راست متمایل شده، کسی که دیروز در ساختار نظامی و امروز در کابینه جنگی حضور داشته، ممکن است صرفاً به دلیل اختلاف با نخستوزیر، بهعنوان چهرهای میانهرو معرفی شود.
در این دستگاه محاسباتی، ظاهراً «میانهروی» دیگر به معنای فاصله گرفتن از جنگطلبی نیست؛ به معنای آن است که در مقایسه با تندروترین و تبهکارترین چهره، اندکی کمتر تندرو به نظر برسی.
و این همانا شاید تلخترین شوخی سیاست باشد که وقتی معیار اعتدال را تندروترین فرد یک باند تبهکار و ادمکش تعیین میکند، کافی است کمی از او بر سر منابع ثروت و قدرت، فاصله بگیری تا جنگطلبیات هم لباس میانهروی بپوشد. ولو اینکه خودت هم جنایتکاری بزرگ باشی!!
رضا شیبانی
@zahrdaroo
گادی آیزنکوت؛ میانهروی با چاشنی جنگ، جنایت و نسل کشی !
بخشی از اسرائیل و حامیانش در اروپا، به دنبال بازآفرینی یک اسرائیل جدید در افکار عمومی جهان، با گادی آیزنکوت هستند. کسی که رسانه های غرب اکنون او را میانه رو می نامند.
اما در سیاست اسرائیل، ظاهراً «میانهرو» بودن تعریف جالبی دارد: لازم نیست با جنگ مخالف باشی، لازم نیست با نسل کشی و کشتار غیرنظامیان مرزبندی روشنی داشته باشی و حتی لازم نیست با تشکیل کشور مستقل فلسطین موافق باشی؛ کافی است در مقایسه با نتانیاهو کمی کمتر تند به نظر برسی تا ناگهان عنوان پرافتخار «میانهرو» نصیبت شود!
گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و عضو کابینه جنگی این کشور در جنگ غزه، نمونه مناسبی برای بررسی این معجزه زبانی است؛ معجزهای که در آن، معیار میانهروی نه مخالفت با جنگ و دفاع از جان غیرنظامیان، بلکه جایگاه فرد در مقایسه با سیاستمداری است که آنقدر جنایت کرده که دیگر دماسنج درونی دستگاه صهیونیسم نیز داغ شدگی جنایت های او را تاب نمی آورد.
آیزنکوت در کابینه جنگی اسرائیل حضور داشت؛ همان کابینهای که درباره ادامه جنگ غزه و عملیات نظامی تصمیم میگرفت. در چنین شرایطی، نمیتوان مسئولیت سیاسی اعضای کابینه را صرفاً با استفاده از واژههایی مثل «میانهرو» یا «واقعگرا» از بحث خارج کرد. البته در سیستم مبهوت و لنگ محاکم بین المللی، مسئولیت سیاسی با اثبات مسئولیت کیفری در جنایت جنگی یکسان نیست؛ اما هیچکدام از این ملاحظات هم مجوزی برای نادیده گرفتن نقش تصمیمگیرندگان در جنگ و پیامدهای آن نیست.
از طرف دیگر، مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین نیز پرسش سادهای ایجاد میکند: اگر کسی با تحقق حداقلی ترین حق تعیین سرنوشت فلسطینیان مخالف باشد، دقیقاً از چه نظر باید نماد اعتدال به شمار بیاید؟
ظاهراً در این فرهنگ سیاسی، کافی است یک نفر بگوید «من دقیقاً مثل نتانیاهو نیستم» تا همه فراموش کنند که باید پرسید: پس درباره جنگ، حقوق فلسطینیان و آینده غزه دقیقاً چه تفاوتی داری؟
البته تفاوتهای سیاسی میان آیزنکوت و نتانیاهو را نمیتوان بدون بررسی مواضع و عملکرد هر دو، یکسره انکار کرد. اما اختلاف بر سر مدیریت جنگ، رقابت سیاسی یا شیوه اداره دولت، بهخودیخود به معنای اختلاف بنیادین بر سر حقوق فلسطینیان نیست.
اینجاست که طنز ماجرا شکل میگیرد: در جایی که خطکش سیاست آنقدر به سمت راست متمایل شده، کسی که دیروز در ساختار نظامی و امروز در کابینه جنگی حضور داشته، ممکن است صرفاً به دلیل اختلاف با نخستوزیر، بهعنوان چهرهای میانهرو معرفی شود.
در این دستگاه محاسباتی، ظاهراً «میانهروی» دیگر به معنای فاصله گرفتن از جنگطلبی نیست؛ به معنای آن است که در مقایسه با تندروترین و تبهکارترین چهره، اندکی کمتر تندرو به نظر برسی.
و این همانا شاید تلخترین شوخی سیاست باشد که وقتی معیار اعتدال را تندروترین فرد یک باند تبهکار و ادمکش تعیین میکند، کافی است کمی از او بر سر منابع ثروت و قدرت، فاصله بگیری تا جنگطلبیات هم لباس میانهروی بپوشد. ولو اینکه خودت هم جنایتکاری بزرگ باشی!!
رضا شیبانی
@zahrdaroo
👍31👎5
جایزه آزادی بنیاد فردریش ناومان برای ملت ایران؛ آزادیخواهی یا بازی سیاسی؟
در ۷ نوامبر ۲۰۲۶، بنیاد فردریش ناومان آلمان در جایزه سال آزادی خودخوانده ای را به ملت ایران اعطا کرد؛ اما دریافتکننده و امانتدار این جایزه رضا پهلوی، فرزند آخرین دیکتاتور ایران، بود.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: چگونه جایزهای با عنوان «آزادی» که قرار است نماد مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق ملتها باشد، به امانت در اختیار فرزند حکومتی قرار میگیرد که سابقه آن با سرکوب سیاسی شدید، شکنجه های مخوف، زندانهای دهشتناک و فعالیتهای #ساواک گره خورده است؟
گزارشهای عفو بینالملل درباره دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی، آزادی بیان صفر، بازداشتهای خودسرانه، کشتار، شکنجه و محاکمات ناعادلانه مخالفان سیاسی را مستند کردهاند. بنابراین پرسش درباره نسبت میراث سیاسی آن حکومت و رضاپهلوی با جایزه آزادی، پرسشی کاملاً بدیهی، جدی و مشروع است.
اما پس از شناخت دریافت کننده جایزه، شناخت اهداکننده جایزه نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
بنیاد فردریش ناومان (Friedrich Naumann Foundation for Freedom) یک بنیاد سیاسی ظاهرا آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده و از نظر فکری و سیاسی به حزب لیبرال دموکرات آزاد آلمان (FDP) نزدیک است. طبق ادعا این بنیاد در حوزههایی مانند دموکراسی، حقوق بشر، آزادیهای فردی و اقتصاد آزاد فعالیت میکند.
اما در کنار دعوی آلمانی بودت، مواضع این بنیاد در قبال اسرائیل نیز نیازمند توجه و بررسی است. جایی که متوجه می شویم این بنیاد عملا با زرورقی آلمانی تاسیس شده تا لعابی از دموکراسی و آزادی برای اسرائیل تولید کند.
این بنیاد از گذشته دور در اسرائیل فعالیت دارد و برای توجیه این حضور در توضیحات رسمی خود از تقویت روابط تاریخی آلمان و اسرائیل سخن میگوید. بنیاد فردریش ناومان همچنین در سال ۱۹۹۴ فعالیت خود را در سرزمینهای اشغالی از نظر اروپا نیز آغاز کرده است. جایی که حتی افکار عمومی اروپا و آمریکا نیز سیطره اسرائیل بر آن سرزمین ها را بر نمی تابد.
در جریان جنگ غزه نیز مواضع همدلانه و آشکار این بنیاد با اسرائیل با انتقادهای جدی در کشورهای عربی و غربی و بخصوص آلمان مواجه شد. طبق گزارشی در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، برخی شرکای منطقهای آن پرسیده بودند چرا بنیاد در محکومیت حماس صریح است، اما درباره قربانیان غیرنظامی غزه به همان اندازه موضعگیری نمیکند.
بنابراین، رسما می توان این بنیاد را یک سازمان صهیونیستی نامید و هرگز نمیتوان گرایش سیاسی نزدیک به اسرائیل و همسویی آن با سیاستهای کلی حزب اسرائیلوفیل FDP در این زمینه را نیز نادیده گرفت. به عبارتی در اهدای این شبه جایزه به رضا پهلوی نیتی مزوزانه برای تولید برند آزادی خواهانه برای یکی از چهره های آلت دست اسراییل وجود دارد.
#رضا_شیبانی
منابع:
۱. بنیاد فردریش ناومان:
www.freiheit.org
۲. گزارش رسمی بنیاد درباره اعطای جایزه آزادی ۲۰۲۶ به ملت ایران، ۷ نوامبر ۲۰۲۶.
۳. عفو بینالملل، گزارش مستند درباره نقض حقوق بشر در دوران محمدرضا شاه پهلوی:
www.amnesty.org
۴. گزارش رسانه آلمانی Jüdische Allgemeine، مورخ ۳ نوامبر ۲۰۲۳، درباره انتقاد شرکای منطقهای بنیاد از مواضع آن در جنگ غزه.
۵. وبسایت رسمی دفتر بنیاد در اسرائیل و سرزمینهای فلسطینی.
@zahrdaroo
در ۷ نوامبر ۲۰۲۶، بنیاد فردریش ناومان آلمان در جایزه سال آزادی خودخوانده ای را به ملت ایران اعطا کرد؛ اما دریافتکننده و امانتدار این جایزه رضا پهلوی، فرزند آخرین دیکتاتور ایران، بود.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: چگونه جایزهای با عنوان «آزادی» که قرار است نماد مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق ملتها باشد، به امانت در اختیار فرزند حکومتی قرار میگیرد که سابقه آن با سرکوب سیاسی شدید، شکنجه های مخوف، زندانهای دهشتناک و فعالیتهای #ساواک گره خورده است؟
گزارشهای عفو بینالملل درباره دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی، آزادی بیان صفر، بازداشتهای خودسرانه، کشتار، شکنجه و محاکمات ناعادلانه مخالفان سیاسی را مستند کردهاند. بنابراین پرسش درباره نسبت میراث سیاسی آن حکومت و رضاپهلوی با جایزه آزادی، پرسشی کاملاً بدیهی، جدی و مشروع است.
اما پس از شناخت دریافت کننده جایزه، شناخت اهداکننده جایزه نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
بنیاد فردریش ناومان (Friedrich Naumann Foundation for Freedom) یک بنیاد سیاسی ظاهرا آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده و از نظر فکری و سیاسی به حزب لیبرال دموکرات آزاد آلمان (FDP) نزدیک است. طبق ادعا این بنیاد در حوزههایی مانند دموکراسی، حقوق بشر، آزادیهای فردی و اقتصاد آزاد فعالیت میکند.
اما در کنار دعوی آلمانی بودت، مواضع این بنیاد در قبال اسرائیل نیز نیازمند توجه و بررسی است. جایی که متوجه می شویم این بنیاد عملا با زرورقی آلمانی تاسیس شده تا لعابی از دموکراسی و آزادی برای اسرائیل تولید کند.
این بنیاد از گذشته دور در اسرائیل فعالیت دارد و برای توجیه این حضور در توضیحات رسمی خود از تقویت روابط تاریخی آلمان و اسرائیل سخن میگوید. بنیاد فردریش ناومان همچنین در سال ۱۹۹۴ فعالیت خود را در سرزمینهای اشغالی از نظر اروپا نیز آغاز کرده است. جایی که حتی افکار عمومی اروپا و آمریکا نیز سیطره اسرائیل بر آن سرزمین ها را بر نمی تابد.
در جریان جنگ غزه نیز مواضع همدلانه و آشکار این بنیاد با اسرائیل با انتقادهای جدی در کشورهای عربی و غربی و بخصوص آلمان مواجه شد. طبق گزارشی در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، برخی شرکای منطقهای آن پرسیده بودند چرا بنیاد در محکومیت حماس صریح است، اما درباره قربانیان غیرنظامی غزه به همان اندازه موضعگیری نمیکند.
بنابراین، رسما می توان این بنیاد را یک سازمان صهیونیستی نامید و هرگز نمیتوان گرایش سیاسی نزدیک به اسرائیل و همسویی آن با سیاستهای کلی حزب اسرائیلوفیل FDP در این زمینه را نیز نادیده گرفت. به عبارتی در اهدای این شبه جایزه به رضا پهلوی نیتی مزوزانه برای تولید برند آزادی خواهانه برای یکی از چهره های آلت دست اسراییل وجود دارد.
#رضا_شیبانی
منابع:
۱. بنیاد فردریش ناومان:
www.freiheit.org
۲. گزارش رسمی بنیاد درباره اعطای جایزه آزادی ۲۰۲۶ به ملت ایران، ۷ نوامبر ۲۰۲۶.
۳. عفو بینالملل، گزارش مستند درباره نقض حقوق بشر در دوران محمدرضا شاه پهلوی:
www.amnesty.org
۴. گزارش رسانه آلمانی Jüdische Allgemeine، مورخ ۳ نوامبر ۲۰۲۳، درباره انتقاد شرکای منطقهای بنیاد از مواضع آن در جنگ غزه.
۵. وبسایت رسمی دفتر بنیاد در اسرائیل و سرزمینهای فلسطینی.
@zahrdaroo
👍19👎8
Forwarded from نشر قفسه
فنوتیپهای یک ژن واحد در سه فصل از تاریخ آذربایجان
پیشهوری، خلق مسلمان، پانترکاللاه
✍️رضا شیبانی
پیشهوری، خلق مسلمان، پانترکاللاه
✍️رضا شیبانی
👍11👎3
Forwarded from نشر قفسه
نشر قفسه
فنوتیپهای یک ژن واحد در سه فصل از تاریخ آذربایجان پیشهوری، خلق مسلمان، پانترکاللاه ✍️رضا شیبانی
سه جریان ایرانستیز در سه دوره تاریخی آذربایجان داریم. فرقه پیشهوری در دهه ۲۰، حزب خلق مسلمان در دهه ۵۰ و فرقه پانترکاللاه در دهه ۹۰ و ۰۱. ژنوتیپ هر سه جریان یکیست. در واقع، دو جریان بعدی واجد همان ژنوتیپ فرقه پیشهوری هستند. تنها فنوتیپ یا بروز ظاهری ژن، متناسب با شرایط زمانه تغییر کرده است. گویی با یک موجود سیاسی واحد مواجهیم که در هر دوره، برای بقا و تکثیر، پوست و پوشش تازهای به تن کرده است. صورت عوض شده، اما سیرت همان است؛ واژگان تغییر کردهاند، اما دستور زبان سیاسی همان دستور زبان پیشین است. برای فهم این سه جریان، باید از صورتبندیهای ظاهری عبور کرد و به لایههای زیرین هویت سیاسی، الگوی سازمانیابی، نسبت با هویت ملی ایرانی و شیوه مواجهه با جامعه آذربایجان توجه کرد. فرقه پیشهوری جریانیست مارکسیستی. جریانی که بهرغم بهرهگیری از ادبیات عدالتخواهانه و شعارهای اجتماعی، در نهایت در نسبت با تمامیت سرزمینی و حاکمیت ملی ایران، کارنامهای روشن دارد. این جریان بهشدت از جانب جامعه مذهبی آذربایجان پس زده میشود. جامعهای که در آن، تشیع و تعلق تاریخی به ایران، دو مؤلفه جداییناپذیر هویت اجتماعی و فرهنگی بودهاند. مارکسیسم الحادی و وابستگی سیاسی فرقه به شوروی، مانع از آن میشود که این جریان بتواند در لایههای عمیق جامعه مذهبی آذربایجان نفوذ پایدار پیدا کند.
👍12👎4
Forwarded from نشر قفسه
نشر قفسه
سه جریان ایرانستیز در سه دوره تاریخی آذربایجان داریم. فرقه پیشهوری در دهه ۲۰، حزب خلق مسلمان در دهه ۵۰ و فرقه پانترکاللاه در دهه ۹۰ و ۰۱. ژنوتیپ هر سه جریان یکیست. در واقع، دو جریان بعدی واجد همان ژنوتیپ فرقه پیشهوری هستند. تنها فنوتیپ یا بروز ظاهری…
اما ژن، برای بقا، الزاماً به همان صورت نخستین ظاهر نمیشود.
همین ژن در دهه ۵۰، اینبار با پوستین مذهب و دفاع از مرجعیت مرحوم سید کاظم شریعتمداری، از مراجع تقلید تراز اول شیعه، به میدان بازمیگردد. نوعی ساده و ابتدایی از نفاق مذهبی. جریانی که دریافته است برای نفوذ در جامعهای با ریشههای عمیق مذهبی، دیگر نمیتوان صرفاً با ادبیات مارکسیستی و شعارهای چپگرایانه وارد میدان شد. باید زبان جامعه را آموخت، به نمادهای مورد احترام آن متوسل شد و از سرمایه عاطفی و اعتقادی مردم برای پیشبرد پروژهای با ماهیت سیاسی دیگر بهره گرفت. به این ترتیب، همان گرایش پیشین، اینبار در جامهای متفاوت، اندکی در فضای فکری آذربایجان ریشه میزند. برخورد با این فنوتیپ، بهمراتب سختتر است. زیرا دیگر با یک جریان آشکارا بیگانه با باورهای مذهبی جامعه مواجه نیستیم؛ بلکه با جریانی مواجهیم که از درون همان منظومه اعتقادی، برای ایجاد شکاف و صفبندی سیاسی بهره میگیرد. هزینه این تغییر فنوتیپ نیز بهمراتب بیشتر است. تفرقه در میان مذهبیون، مخدوششدن مرز میان دفاع از مرجعیت و بهرهبرداری سیاسی از مرجعیت و تحمیل هزینههای بلندمدت بر آذربایجان، تشیع و نهاد مرجعیت، از پیامدهای چنین وضعیتیست. با این همه، خلق مسلمان نیز شکست میخورد. چرا؟ چون مرجعیت در تشیع، حدود و ثغور و تعریف مشخص دارد. نهاد مرجعیت، برخلاف یک تشکیلات سیاسی بیریشه، صاحب منطق، سنت، سلسلهمراتب و معیارهای شناختهشده است. بهعبارتی، نهاد مرجعیت صاحب دارد و نمیتوان آن را برای همیشه به تملک یک پروژه سیاسی درآورد. لغزش از معیارهای مرجعیت، دیر یا زود، موجب خلع خرقه آن میشود. لباس مرجعیت را نمیتوان صرفاً با ادعا بر تن کرد؛ همانطور که نمیتوان با مصادره نمادهای مذهبی، برای یک جریان سیاسی مشروعیت دینی تولید کرد.
همین ژن در دهه ۵۰، اینبار با پوستین مذهب و دفاع از مرجعیت مرحوم سید کاظم شریعتمداری، از مراجع تقلید تراز اول شیعه، به میدان بازمیگردد. نوعی ساده و ابتدایی از نفاق مذهبی. جریانی که دریافته است برای نفوذ در جامعهای با ریشههای عمیق مذهبی، دیگر نمیتوان صرفاً با ادبیات مارکسیستی و شعارهای چپگرایانه وارد میدان شد. باید زبان جامعه را آموخت، به نمادهای مورد احترام آن متوسل شد و از سرمایه عاطفی و اعتقادی مردم برای پیشبرد پروژهای با ماهیت سیاسی دیگر بهره گرفت. به این ترتیب، همان گرایش پیشین، اینبار در جامهای متفاوت، اندکی در فضای فکری آذربایجان ریشه میزند. برخورد با این فنوتیپ، بهمراتب سختتر است. زیرا دیگر با یک جریان آشکارا بیگانه با باورهای مذهبی جامعه مواجه نیستیم؛ بلکه با جریانی مواجهیم که از درون همان منظومه اعتقادی، برای ایجاد شکاف و صفبندی سیاسی بهره میگیرد. هزینه این تغییر فنوتیپ نیز بهمراتب بیشتر است. تفرقه در میان مذهبیون، مخدوششدن مرز میان دفاع از مرجعیت و بهرهبرداری سیاسی از مرجعیت و تحمیل هزینههای بلندمدت بر آذربایجان، تشیع و نهاد مرجعیت، از پیامدهای چنین وضعیتیست. با این همه، خلق مسلمان نیز شکست میخورد. چرا؟ چون مرجعیت در تشیع، حدود و ثغور و تعریف مشخص دارد. نهاد مرجعیت، برخلاف یک تشکیلات سیاسی بیریشه، صاحب منطق، سنت، سلسلهمراتب و معیارهای شناختهشده است. بهعبارتی، نهاد مرجعیت صاحب دارد و نمیتوان آن را برای همیشه به تملک یک پروژه سیاسی درآورد. لغزش از معیارهای مرجعیت، دیر یا زود، موجب خلع خرقه آن میشود. لباس مرجعیت را نمیتوان صرفاً با ادعا بر تن کرد؛ همانطور که نمیتوان با مصادره نمادهای مذهبی، برای یک جریان سیاسی مشروعیت دینی تولید کرد.
👍8👎4
Forwarded from نشر قفسه
در اینجا با یک تناقض بنیادین مواجهیم که البته از چشمهای بسیاری پنهان میماند: چگونه میتوان از امت اسلامی سخن گفت، اما در عمل، هویت قومی را به معیار برتر وفاداری و تعلق تبدیل کرد؟ چگونه میتوان از انقلاب اسلامی دم زد، اما در همان حال، ملیت تاریخی ایران و پیوستگی تمدنی آن را آماج حمله قرار داد؟ چگونه میتوان چفیه بر گردن انداخت، از آرمانهای فرامرزی اسلام سخن گفت و همزمان، دشنه ناسیونالیسم قومی را علیه ملیت ایرانی یا به تعبیر استعاری خودشان، ایرانشهری، آخته کرد؟ نکته مهم در تبارشناسی جریان متاخر، این است که بسیاری از داعیان فرقه پانترکاللاه، علاوه بر آنچه میتوان ژنوتیپ سیاسی این جریان نامید، در روایتهای خانوادگی و شبکههای اجتماعی خود نیز حامل پیوندهایی با میراث سیاسی و تشکیلاتی فرقههای پیشین هستند. آنان پدربزرگانی از فرقه دموکرات و پدرانی از خلق مسلمان دارند. البته یافتن تبار کروموزومی این داعیان چندان هم ضروری نیست؛ اما آنچه در سطح تحلیل تاریخی اهمیت دارد، استمرار الگوهای فکری، گفتمانی و سازمانیست. یک جریان سیاسی میتواند حتی بدون استمرار خونی و خانوادگی، از طریق بازتولید ادبیات، نمادها، شبکهها و دشمنیهای تاریخی، همان ژنوتیپ را حفظ کند.
این نکته نیز مهم است: ژنوتیپ سیاسی الزاماً از پدر به پسر منتقل نمیشود؛ از نسلی به نسل دیگر، از طریق بازتولید یک دستگاه فکری و یک منظومه دشمنی نیز انتقال مییابد.
این نکته نیز مهم است: ژنوتیپ سیاسی الزاماً از پدر به پسر منتقل نمیشود؛ از نسلی به نسل دیگر، از طریق بازتولید یک دستگاه فکری و یک منظومه دشمنی نیز انتقال مییابد.
👍13👎3
Forwarded from نشر قفسه
نشر قفسه
در اینجا با یک تناقض بنیادین مواجهیم که البته از چشمهای بسیاری پنهان میماند: چگونه میتوان از امت اسلامی سخن گفت، اما در عمل، هویت قومی را به معیار برتر وفاداری و تعلق تبدیل کرد؟ چگونه میتوان از انقلاب اسلامی دم زد، اما در همان حال، ملیت تاریخی ایران و…
از همین رو، مسئله صرفاً چند جوان با ادبیات انقلابی نیست. مسئله، صورتبندی سیاسیایست که میکوشد با تصرف نمادهای مذهبی و انقلابی، برای یک پروژه قومگرایانه مشروعیت تولید کند. مسئله، تبدیل سرمایه اجتماعی انقلاب و تشیع و تحریف و بازمهندسی آنها بهعنوان پوششی برای بازتعریف هویت آذربایجانی در تقابل با هویت ملی ایرانیست. این همان نقطهایست که باید بیش از هر جای دیگر حساس بود. زیرا جریانهای آشکارا تجزیهطلب، هرچند خطرناک، دستکم در شناسایی خود دشواری چندانی ندارند. اما آنجا که یک جریان با ادبیات انقلاب، نمادهای تشیع، شعارهای امتگرایانه و ظواهر مذهبی به میدان میآید، مرز میان هویت اعتقادی و پروژه سیاسی عامدانه مخدوش میشود. در این وضعیت، هرگونه نقد آن جریان ممکن است بهعنوان تعرض به دین، انقلاب، تشیع یا حتی هویت آذربایجانی بازنمایی شود. این همان سپر دفاعی فنوتیپ جدید است؛ سپری که منتقد را پیش از آنکه فرصت طرح استدلال پیدا کند، در موضع اتهام قرار میدهد. مخلص کلام اینکه مسئله، شناسایی یک الگوی بازتولیدشونده است. الگویی که هر بار، متناسب با حساسیتهای جامعه، لباس تازهای میپوشد؛ یک روز مارکسیسم، روز دیگر مرجعیتخواهی، و روزی دیگر انقلابیگری و امتگرایی قلابی.
👍12👎2
Forwarded from نشر قفسه
نشر قفسه
از همین رو، مسئله صرفاً چند جوان با ادبیات انقلابی نیست. مسئله، صورتبندی سیاسیایست که میکوشد با تصرف نمادهای مذهبی و انقلابی، برای یک پروژه قومگرایانه مشروعیت تولید کند. مسئله، تبدیل سرمایه اجتماعی انقلاب و تشیع و تحریف و بازمهندسی آنها بهعنوان پوششی…
سه دوره، سه لباس، سه فنوتیپ؛ اما یک مسئله بنیادین: تلاش برای جدا کردن آذربایجان از بستر تاریخی و تمدنی ایران.
درست به همین دلیل است که نباید صرفاً به ظاهر امروز این جریان نگاه کرد. باید حافظه تاریخی داشت. باید فنوتیپ را کنار زد و ژنوتیپ را دید. باید پرسید این ادبیات از کجا آمده، چه نسبتی با تجربههای تاریخی پیشین دارد، چه نوع هویتی را بازتولید میکند و در نهایت، چه نسبتی با تمامیت ایران برقرار میسازد. آنچه امروز در برابر چشمان ما در حال وقوع است، اگر درست شناخته نشود، ممکن است فردا با نامی دیگر، ادبیاتی دیگر و پوششی جذابتر بازگردد. تاریخ، الزاماً عیناً تکرار نمیشود؛ گاهی حتی تکرار نمیشود بلکه همان است. فقط لباس عوض میکند؛ و خطرناکترین لحظه تاریخ، همان لحظهایست که یک جریان شکستخورده، با همان ژنوتیپ قدیمی و فنوتیپی تازه، در برابر چشمان کسانی که وظیفه دیدن و تشخیص دادن دارند، دوباره ظاهر میشود؛ بیآنکه کسی شباهت چهره تازه را با چهره قدیمی به یاد آورد.
درست به همین دلیل است که نباید صرفاً به ظاهر امروز این جریان نگاه کرد. باید حافظه تاریخی داشت. باید فنوتیپ را کنار زد و ژنوتیپ را دید. باید پرسید این ادبیات از کجا آمده، چه نسبتی با تجربههای تاریخی پیشین دارد، چه نوع هویتی را بازتولید میکند و در نهایت، چه نسبتی با تمامیت ایران برقرار میسازد. آنچه امروز در برابر چشمان ما در حال وقوع است، اگر درست شناخته نشود، ممکن است فردا با نامی دیگر، ادبیاتی دیگر و پوششی جذابتر بازگردد. تاریخ، الزاماً عیناً تکرار نمیشود؛ گاهی حتی تکرار نمیشود بلکه همان است. فقط لباس عوض میکند؛ و خطرناکترین لحظه تاریخ، همان لحظهایست که یک جریان شکستخورده، با همان ژنوتیپ قدیمی و فنوتیپی تازه، در برابر چشمان کسانی که وظیفه دیدن و تشخیص دادن دارند، دوباره ظاهر میشود؛ بیآنکه کسی شباهت چهره تازه را با چهره قدیمی به یاد آورد.
👍14👎4