درباره انتخابات اسرائیل
گادی آیزنکوت؛ میانهروی با چاشنی جنگ، جنایت و نسل کشی !
بخشی از اسرائیل و حامیانش در اروپا، به دنبال بازآفرینی یک اسرائیل جدید در افکار عمومی جهان، با گادی آیزنکوت هستند. کسی که رسانه های غرب اکنون او را میانه رو می نامند.
اما در سیاست اسرائیل، ظاهراً «میانهرو» بودن تعریف جالبی دارد: لازم نیست با جنگ مخالف باشی، لازم نیست با نسل کشی و کشتار غیرنظامیان مرزبندی روشنی داشته باشی و حتی لازم نیست با تشکیل کشور مستقل فلسطین موافق باشی؛ کافی است در مقایسه با نتانیاهو کمی کمتر تند به نظر برسی تا ناگهان عنوان پرافتخار «میانهرو» نصیبت شود!
گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و عضو کابینه جنگی این کشور در جنگ غزه، نمونه مناسبی برای بررسی این معجزه زبانی است؛ معجزهای که در آن، معیار میانهروی نه مخالفت با جنگ و دفاع از جان غیرنظامیان، بلکه جایگاه فرد در مقایسه با سیاستمداری است که آنقدر جنایت کرده که دیگر دماسنج درونی دستگاه صهیونیسم نیز داغ شدگی جنایت های او را تاب نمی آورد.
آیزنکوت در کابینه جنگی اسرائیل حضور داشت؛ همان کابینهای که درباره ادامه جنگ غزه و عملیات نظامی تصمیم میگرفت. در چنین شرایطی، نمیتوان مسئولیت سیاسی اعضای کابینه را صرفاً با استفاده از واژههایی مثل «میانهرو» یا «واقعگرا» از بحث خارج کرد. البته در سیستم مبهوت و لنگ محاکم بین المللی، مسئولیت سیاسی با اثبات مسئولیت کیفری در جنایت جنگی یکسان نیست؛ اما هیچکدام از این ملاحظات هم مجوزی برای نادیده گرفتن نقش تصمیمگیرندگان در جنگ و پیامدهای آن نیست.
از طرف دیگر، مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین نیز پرسش سادهای ایجاد میکند: اگر کسی با تحقق حداقلی ترین حق تعیین سرنوشت فلسطینیان مخالف باشد، دقیقاً از چه نظر باید نماد اعتدال به شمار بیاید؟
ظاهراً در این فرهنگ سیاسی، کافی است یک نفر بگوید «من دقیقاً مثل نتانیاهو نیستم» تا همه فراموش کنند که باید پرسید: پس درباره جنگ، حقوق فلسطینیان و آینده غزه دقیقاً چه تفاوتی داری؟
البته تفاوتهای سیاسی میان آیزنکوت و نتانیاهو را نمیتوان بدون بررسی مواضع و عملکرد هر دو، یکسره انکار کرد. اما اختلاف بر سر مدیریت جنگ، رقابت سیاسی یا شیوه اداره دولت، بهخودیخود به معنای اختلاف بنیادین بر سر حقوق فلسطینیان نیست.
اینجاست که طنز ماجرا شکل میگیرد: در جایی که خطکش سیاست آنقدر به سمت راست متمایل شده، کسی که دیروز در ساختار نظامی و امروز در کابینه جنگی حضور داشته، ممکن است صرفاً به دلیل اختلاف با نخستوزیر، بهعنوان چهرهای میانهرو معرفی شود.
در این دستگاه محاسباتی، ظاهراً «میانهروی» دیگر به معنای فاصله گرفتن از جنگطلبی نیست؛ به معنای آن است که در مقایسه با تندروترین و تبهکارترین چهره، اندکی کمتر تندرو به نظر برسی.
و این همانا شاید تلخترین شوخی سیاست باشد که وقتی معیار اعتدال را تندروترین فرد یک باند تبهکار و ادمکش تعیین میکند، کافی است کمی از او بر سر منابع ثروت و قدرت، فاصله بگیری تا جنگطلبیات هم لباس میانهروی بپوشد. ولو اینکه خودت هم جنایتکاری بزرگ باشی!!
رضا شیبانی
@zahrdaroo
گادی آیزنکوت؛ میانهروی با چاشنی جنگ، جنایت و نسل کشی !
بخشی از اسرائیل و حامیانش در اروپا، به دنبال بازآفرینی یک اسرائیل جدید در افکار عمومی جهان، با گادی آیزنکوت هستند. کسی که رسانه های غرب اکنون او را میانه رو می نامند.
اما در سیاست اسرائیل، ظاهراً «میانهرو» بودن تعریف جالبی دارد: لازم نیست با جنگ مخالف باشی، لازم نیست با نسل کشی و کشتار غیرنظامیان مرزبندی روشنی داشته باشی و حتی لازم نیست با تشکیل کشور مستقل فلسطین موافق باشی؛ کافی است در مقایسه با نتانیاهو کمی کمتر تند به نظر برسی تا ناگهان عنوان پرافتخار «میانهرو» نصیبت شود!
گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و عضو کابینه جنگی این کشور در جنگ غزه، نمونه مناسبی برای بررسی این معجزه زبانی است؛ معجزهای که در آن، معیار میانهروی نه مخالفت با جنگ و دفاع از جان غیرنظامیان، بلکه جایگاه فرد در مقایسه با سیاستمداری است که آنقدر جنایت کرده که دیگر دماسنج درونی دستگاه صهیونیسم نیز داغ شدگی جنایت های او را تاب نمی آورد.
آیزنکوت در کابینه جنگی اسرائیل حضور داشت؛ همان کابینهای که درباره ادامه جنگ غزه و عملیات نظامی تصمیم میگرفت. در چنین شرایطی، نمیتوان مسئولیت سیاسی اعضای کابینه را صرفاً با استفاده از واژههایی مثل «میانهرو» یا «واقعگرا» از بحث خارج کرد. البته در سیستم مبهوت و لنگ محاکم بین المللی، مسئولیت سیاسی با اثبات مسئولیت کیفری در جنایت جنگی یکسان نیست؛ اما هیچکدام از این ملاحظات هم مجوزی برای نادیده گرفتن نقش تصمیمگیرندگان در جنگ و پیامدهای آن نیست.
از طرف دیگر، مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین نیز پرسش سادهای ایجاد میکند: اگر کسی با تحقق حداقلی ترین حق تعیین سرنوشت فلسطینیان مخالف باشد، دقیقاً از چه نظر باید نماد اعتدال به شمار بیاید؟
ظاهراً در این فرهنگ سیاسی، کافی است یک نفر بگوید «من دقیقاً مثل نتانیاهو نیستم» تا همه فراموش کنند که باید پرسید: پس درباره جنگ، حقوق فلسطینیان و آینده غزه دقیقاً چه تفاوتی داری؟
البته تفاوتهای سیاسی میان آیزنکوت و نتانیاهو را نمیتوان بدون بررسی مواضع و عملکرد هر دو، یکسره انکار کرد. اما اختلاف بر سر مدیریت جنگ، رقابت سیاسی یا شیوه اداره دولت، بهخودیخود به معنای اختلاف بنیادین بر سر حقوق فلسطینیان نیست.
اینجاست که طنز ماجرا شکل میگیرد: در جایی که خطکش سیاست آنقدر به سمت راست متمایل شده، کسی که دیروز در ساختار نظامی و امروز در کابینه جنگی حضور داشته، ممکن است صرفاً به دلیل اختلاف با نخستوزیر، بهعنوان چهرهای میانهرو معرفی شود.
در این دستگاه محاسباتی، ظاهراً «میانهروی» دیگر به معنای فاصله گرفتن از جنگطلبی نیست؛ به معنای آن است که در مقایسه با تندروترین و تبهکارترین چهره، اندکی کمتر تندرو به نظر برسی.
و این همانا شاید تلخترین شوخی سیاست باشد که وقتی معیار اعتدال را تندروترین فرد یک باند تبهکار و ادمکش تعیین میکند، کافی است کمی از او بر سر منابع ثروت و قدرت، فاصله بگیری تا جنگطلبیات هم لباس میانهروی بپوشد. ولو اینکه خودت هم جنایتکاری بزرگ باشی!!
رضا شیبانی
@zahrdaroo
👍31👎5
جایزه آزادی بنیاد فردریش ناومان برای ملت ایران؛ آزادیخواهی یا بازی سیاسی؟
در ۷ نوامبر ۲۰۲۶، بنیاد فردریش ناومان آلمان در جایزه سال آزادی خودخوانده ای را به ملت ایران اعطا کرد؛ اما دریافتکننده و امانتدار این جایزه رضا پهلوی، فرزند آخرین دیکتاتور ایران، بود.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: چگونه جایزهای با عنوان «آزادی» که قرار است نماد مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق ملتها باشد، به امانت در اختیار فرزند حکومتی قرار میگیرد که سابقه آن با سرکوب سیاسی شدید، شکنجه های مخوف، زندانهای دهشتناک و فعالیتهای #ساواک گره خورده است؟
گزارشهای عفو بینالملل درباره دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی، آزادی بیان صفر، بازداشتهای خودسرانه، کشتار، شکنجه و محاکمات ناعادلانه مخالفان سیاسی را مستند کردهاند. بنابراین پرسش درباره نسبت میراث سیاسی آن حکومت و رضاپهلوی با جایزه آزادی، پرسشی کاملاً بدیهی، جدی و مشروع است.
اما پس از شناخت دریافت کننده جایزه، شناخت اهداکننده جایزه نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
بنیاد فردریش ناومان (Friedrich Naumann Foundation for Freedom) یک بنیاد سیاسی ظاهرا آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده و از نظر فکری و سیاسی به حزب لیبرال دموکرات آزاد آلمان (FDP) نزدیک است. طبق ادعا این بنیاد در حوزههایی مانند دموکراسی، حقوق بشر، آزادیهای فردی و اقتصاد آزاد فعالیت میکند.
اما در کنار دعوی آلمانی بودت، مواضع این بنیاد در قبال اسرائیل نیز نیازمند توجه و بررسی است. جایی که متوجه می شویم این بنیاد عملا با زرورقی آلمانی تاسیس شده تا لعابی از دموکراسی و آزادی برای اسرائیل تولید کند.
این بنیاد از گذشته دور در اسرائیل فعالیت دارد و برای توجیه این حضور در توضیحات رسمی خود از تقویت روابط تاریخی آلمان و اسرائیل سخن میگوید. بنیاد فردریش ناومان همچنین در سال ۱۹۹۴ فعالیت خود را در سرزمینهای اشغالی از نظر اروپا نیز آغاز کرده است. جایی که حتی افکار عمومی اروپا و آمریکا نیز سیطره اسرائیل بر آن سرزمین ها را بر نمی تابد.
در جریان جنگ غزه نیز مواضع همدلانه و آشکار این بنیاد با اسرائیل با انتقادهای جدی در کشورهای عربی و غربی و بخصوص آلمان مواجه شد. طبق گزارشی در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، برخی شرکای منطقهای آن پرسیده بودند چرا بنیاد در محکومیت حماس صریح است، اما درباره قربانیان غیرنظامی غزه به همان اندازه موضعگیری نمیکند.
بنابراین، رسما می توان این بنیاد را یک سازمان صهیونیستی نامید و هرگز نمیتوان گرایش سیاسی نزدیک به اسرائیل و همسویی آن با سیاستهای کلی حزب اسرائیلوفیل FDP در این زمینه را نیز نادیده گرفت. به عبارتی در اهدای این شبه جایزه به رضا پهلوی نیتی مزوزانه برای تولید برند آزادی خواهانه برای یکی از چهره های آلت دست اسراییل وجود دارد.
#رضا_شیبانی
منابع:
۱. بنیاد فردریش ناومان:
www.freiheit.org
۲. گزارش رسمی بنیاد درباره اعطای جایزه آزادی ۲۰۲۶ به ملت ایران، ۷ نوامبر ۲۰۲۶.
۳. عفو بینالملل، گزارش مستند درباره نقض حقوق بشر در دوران محمدرضا شاه پهلوی:
www.amnesty.org
۴. گزارش رسانه آلمانی Jüdische Allgemeine، مورخ ۳ نوامبر ۲۰۲۳، درباره انتقاد شرکای منطقهای بنیاد از مواضع آن در جنگ غزه.
۵. وبسایت رسمی دفتر بنیاد در اسرائیل و سرزمینهای فلسطینی.
@zahrdaroo
در ۷ نوامبر ۲۰۲۶، بنیاد فردریش ناومان آلمان در جایزه سال آزادی خودخوانده ای را به ملت ایران اعطا کرد؛ اما دریافتکننده و امانتدار این جایزه رضا پهلوی، فرزند آخرین دیکتاتور ایران، بود.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: چگونه جایزهای با عنوان «آزادی» که قرار است نماد مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق ملتها باشد، به امانت در اختیار فرزند حکومتی قرار میگیرد که سابقه آن با سرکوب سیاسی شدید، شکنجه های مخوف، زندانهای دهشتناک و فعالیتهای #ساواک گره خورده است؟
گزارشهای عفو بینالملل درباره دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی، آزادی بیان صفر، بازداشتهای خودسرانه، کشتار، شکنجه و محاکمات ناعادلانه مخالفان سیاسی را مستند کردهاند. بنابراین پرسش درباره نسبت میراث سیاسی آن حکومت و رضاپهلوی با جایزه آزادی، پرسشی کاملاً بدیهی، جدی و مشروع است.
اما پس از شناخت دریافت کننده جایزه، شناخت اهداکننده جایزه نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
بنیاد فردریش ناومان (Friedrich Naumann Foundation for Freedom) یک بنیاد سیاسی ظاهرا آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده و از نظر فکری و سیاسی به حزب لیبرال دموکرات آزاد آلمان (FDP) نزدیک است. طبق ادعا این بنیاد در حوزههایی مانند دموکراسی، حقوق بشر، آزادیهای فردی و اقتصاد آزاد فعالیت میکند.
اما در کنار دعوی آلمانی بودت، مواضع این بنیاد در قبال اسرائیل نیز نیازمند توجه و بررسی است. جایی که متوجه می شویم این بنیاد عملا با زرورقی آلمانی تاسیس شده تا لعابی از دموکراسی و آزادی برای اسرائیل تولید کند.
این بنیاد از گذشته دور در اسرائیل فعالیت دارد و برای توجیه این حضور در توضیحات رسمی خود از تقویت روابط تاریخی آلمان و اسرائیل سخن میگوید. بنیاد فردریش ناومان همچنین در سال ۱۹۹۴ فعالیت خود را در سرزمینهای اشغالی از نظر اروپا نیز آغاز کرده است. جایی که حتی افکار عمومی اروپا و آمریکا نیز سیطره اسرائیل بر آن سرزمین ها را بر نمی تابد.
در جریان جنگ غزه نیز مواضع همدلانه و آشکار این بنیاد با اسرائیل با انتقادهای جدی در کشورهای عربی و غربی و بخصوص آلمان مواجه شد. طبق گزارشی در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، برخی شرکای منطقهای آن پرسیده بودند چرا بنیاد در محکومیت حماس صریح است، اما درباره قربانیان غیرنظامی غزه به همان اندازه موضعگیری نمیکند.
بنابراین، رسما می توان این بنیاد را یک سازمان صهیونیستی نامید و هرگز نمیتوان گرایش سیاسی نزدیک به اسرائیل و همسویی آن با سیاستهای کلی حزب اسرائیلوفیل FDP در این زمینه را نیز نادیده گرفت. به عبارتی در اهدای این شبه جایزه به رضا پهلوی نیتی مزوزانه برای تولید برند آزادی خواهانه برای یکی از چهره های آلت دست اسراییل وجود دارد.
#رضا_شیبانی
منابع:
۱. بنیاد فردریش ناومان:
www.freiheit.org
۲. گزارش رسمی بنیاد درباره اعطای جایزه آزادی ۲۰۲۶ به ملت ایران، ۷ نوامبر ۲۰۲۶.
۳. عفو بینالملل، گزارش مستند درباره نقض حقوق بشر در دوران محمدرضا شاه پهلوی:
www.amnesty.org
۴. گزارش رسانه آلمانی Jüdische Allgemeine، مورخ ۳ نوامبر ۲۰۲۳، درباره انتقاد شرکای منطقهای بنیاد از مواضع آن در جنگ غزه.
۵. وبسایت رسمی دفتر بنیاد در اسرائیل و سرزمینهای فلسطینی.
@zahrdaroo
👍19👎7