عجیب زاده

‏گزارش یکی از دبیران روزنامه ایران دربارهٔ اکانت‌های ناشناس است که چند روز پیش مورد مؤاخذهٔ چندین کاربر قرار گرفته بود.
‏از آنجایی که ایمپرشن همین اکانت ناشناس چند برابر روزنامهٔ چندصدمیلیاردی ایران است، پاسخ محمد مطلق را همین جا می‌نویسم. نخست اینکه کسی مرعوب این ژست‌ها نمی‌شود. همراهی با شر تبعاتی دارد، تبعاتی سنگین، و همراهان شر دیر یا زود آن را خواهند پرداخت. حرفهٔ خبرنگاری نه تنها مفرّی برای گریز از فرجام نیست، که مسئولیتی بسیار سخت‌تر از باقی افشار جامعه متوجه آن است. سرگذشت یولیوس اشترایشر را بخوانید. انتخابات اخیر نشان داد که برخلاف تبلیغات چندسالهٔ شما و هم‌سفرگانتان در داخل و خارج، توییتر کم‌وبیش نمودی از افکار عمومی جامعهٔ ایران است. همین دلیل کفایت می‌کند تا بدانید اکانت‌هایی که آنها را «فیک» خوانده‌اید، در واقع همان مردم هستند که مع‌الاسف هرگز مخاطب شما نبوده‌اند. نفرت و خشم واکنش‌های کنونی جامعهٔ ایران به حوادث و اسبابی هستند که شما خواسته یا ناخواسته از آنها چشم پوشیده‌اید، نه رفتار نهادینهٔ عمومی‏ نوشتهٔ شما مشخصاً از خطای بنیادین اِسناد ( Fundamental attribution error) رنج می‌برد. دلیل دیگری که نشان می‌دهد دچار سوگیری شناختی هستید، درک نادرست شما از جامعه است. شما درگیر تصور اشتباهی هستید که فکر می‌کنید جامعه با شما همراه است، چون اطرافیانتان چنانند. ادراک شما زیر سایهٔ این کوته‌بینی (Myopia bias) خموده شده است. جامعه بسیار بیدار است و با دقت کنش‌های افراد را زیر نظر دارد. واکنش به ریحانه یاسینی پس از مرگ او نماد همین بیداری و بینش است که حتی اجازه نمی‌دهد صابونِ مرگ، رجسِ اعمال گذشتهٔ او در همراهی با شرّ حاکم را بشوید. این یعنی درک درست از مسئولیت اجتماعی و فراگیری آن. ناشناس‌ها به زعم شما و مردم از نگر من، با آگاهی جامعی که ناشی از شناخت جمهوری اسلامی و همراهان آن است، به درستی در بزنگاه‌هایی که خودشان تشخیص دهند وارد می‌شوند و به مسئولیت فردی خود عمل می‌کنند. آنچه شما می‌بینید «لشگر فیک» نیست، به قول هانا آرنت، «کنش در همنوازی» است. شما نمی‌توانید خیل عظیم مردم را که پیوندی با حکومت ندارند و از هر نوع وابستگی به آن بیزارند انکار کنید. ایم همان خطایی است که سرورانتان در انتخابات اخیر دچارش شدند و افتضاح به بار آوردند. خطایی. که همین تکرارهای احمقانهٔ شما و همکارنتان باعث آن بوده است. خود شما به عنوان عضو هیأت تحریریهٔ روزنامهٔ ایران در آبان ۹۸ به مردمی که با دست خالی اعتراض کردند، پشت کردید و به اعتراف سردبیرتان «از مصیبت ناامنی و خطر تخریب بلندتر حرف زدید». دستتان به خون آلوده است و اطمینان داشته باشید که این گلولهٔ نفرتی که می‌بینید، بر سرتان بهمن خواهد شد. امیرحسین مرادی، امروز در خطر اعدام است، چون شما و هم‌پیالگانتان «از مصیبت ناامنی و خطر تخریب بلندتر حرف زدید». ما مردمیم و تازه همدیگر را پیدا کرده‌ایم. این داستان به همین جا ختم نخواهد شد.

_
ajibzade

816 views17:27