درست است افغانستان و نسل‌های آینده‌اش نابود شدند، جمهوری اسلامی با تزریق میلیاردها دلار جان تازه‌ای گرفت و چین مترقّبِ صف‌آرایی نظامی در برابر تایوان است، اما خوشبختانه لیبرال دموکراسی اوخ نشد و ما قورمه‌سبزی مامان‌پز می‌خوریم و از چیزهای شاد حرف می‌زنیم.

عجیب زاده

لطف‌الله نجفی‌زاده را خوب می‌شناسیم، او خبرنگار افغانِ شریفی است که متعهد به حقیقت، آزادی و مردمش است، او چون شما تملق‌گو و از آن مهم‌تر جنایت‌کار نیست!
‏عملکرد شجاعانه او در مقابل «علاج‌گری» ظریف در خاطرمان ثبت شده، و کارنامه شما با دروغ، کشتار و قتل‌عام مردم فراموش‌مان نمی‌شود!

Hossein Ronaghi

عبدالکریم سروش احمدزی مدیر عنقلاب فرهنگی افغانستان

zorba

‏مولوی عبدالحمید: «پیروزی بزرگ و چشم‌گیر طالبان که نتیجه جهاد، شهادت و صبر در راه حق...قابل تبریک و تهنیت است»
‏در ادامه چون آقای حسین درخشان گفته‌اند: «به جهانیان اطمینان می‌دهم که طالبان امروز، طالبان بیست سال قبل نیستند»
سرمایه‌های جامعه مدنی ایران هم‌پیمان با طالبان شده‌اند!
در ادامه گفته‌اند: «نباید به تبلیغات سوء و یک‌طرفه (علیه طالبان) توجه کرد. رسانه‌ها نیز باید بی‌طرفی خود را حفظ کنند» «همچنین نگرانی جامعه جهانی در خصوص رعایت حقوق زنان، کرامت و حقوق بشر، آزادی‌های فردی و اجتماعی و آزادی قلم، کاملا قابل حل است.»
علاج‌گران طالبان و ادبیات آشنا!

Hossein Ronaghi

چه مردم قابل افتخاری‌اند مردم ایران. مردمی که در عینِ غوطه‌وری در دریای درد و رنج‌های خود، چنان از اندوه همسایه متألّم شده‌اند که گویی خود هیچ محنتی را به دوش نمی‌کِشند. این البته چیزی فراتر از همدردی است؛ آنچه امروز مردم ایران و افغانستان را به هم پیوند داده، رویارویی با شر است. تمام جبههٔ شر با همهٔ قوای رسانه‌ای و نظامی و امنیتی‌اش آن‌سوی این مواجهه صف آراسته است و مردم به ستوه‌آمده از تحقیر و تخفیفِ آن جبهه، با دست‌های همواره خالی‌شان این سو.
‏این مردم دریافته‌اند که کرامت انسانی و رهایی از چنگ شر آنقدر ارجمندند که بتوان برایشان جان داد.

عجیب زاده

چنگیز که آمد، جان‌های بسیار گرفت و وحشت بسیار درانداخت. شاهنشاه مُلک گریخت، اما جوانی دلاور و از جان گذشته ایستاد تا با آن تباهی بستیزد.
‏بوی جلال‌الدین منکبرنی می‌آید.

‏بیرق «بابا» به امید تو برپاست
‏پرتوان کن شانه‌های کوچکت را

‏⁧ #احمد_مسعود ⁩

‏پ.ن: بابا، بلندترین کوه افغانستان است

عجیب زاده

فقط تهیهٔ یک وعده غذای یک گروه شبه نظامی با هشتاد هزار نیرو حداقل صدهزار دلار هزینه دارد. لجستیک، تجهیزات نظامی، اطلاعات و امنیت، رسانه و... هم بماند.
‏طالبان دو دهه در مخاصمهٔ مستقیم با آمریکا، در مرتبهٔ چندده میلیارد دلار تأمین مالی شد. نه آمریکا و نه FATF مانعش نشدند.
‏نخواستند!

عجیب زاده

رییس کمیسیون بهداشت مجلس گفته مدیران واکسن (؟) برکت نمیدونسته‌ن که نمیتونن ۵۰ میلیون واکسن تا آخر شهریور تولید کنن. همون اولش وقتی گفتن ستاد اجرایی فرمان حضرت امام قراره واکسن تولید کنه، هر هاگ تک‌سلولی‌ای میتونست تشخیص بده که اینکاره نیستن. و اما دلیل!؟ فرهنگ کار سیکیم‌خیاریِ هیاتی!
‏این بسیجی‌ها فکر میکنن همه‌چی قیمه و قورمه‌ی حسین بن علیه که اگه مثلا سبزی و دوغ تو خانومها کم آمد، سریع یه نفر نیروی پاکار رو اضافه کنن و آقا اسماعیل با جوراب تو سفره‌ها بدوئه و مشکل کمبود رو حل کنن. کلا فکر میکنن همه‌چی با خرکاری حل میشه. مثلا فرانسه و سوییس که واکسن نساخته‌ن به خاطر کون‌گشادیه و نبودِ نیروی پاکار به اندازه کافی. بابا بی‌پدر و مادرها شما مرغ و هویج سطح بحرانتونه، شما رو چه به واکسن ساختن آخه!؟ جان اینهمه پدر و مادر و همسر و فرزند که از دست رفت رو کی میخواد جبران کنه؟

Reza

طرف نوشته سرنگونی ج.ا فقط با حمله خارجی ممکنه که اونم آخرش بعد از ۲۰سال میشه مثل افغانستان پس بیاید بپریم بغل همین آخوندها.
‏حالا اینکه حرفش به هزار و یک دلیل چرنده، به کنار. فقط میخوام بگم به‌شخصه حاضرم برای ۲۰روز زندگی بدون آخوند هم آمریکا به ج.ا حمله کنه. ۲۰سال که جای خود داره.

Sheldon

کل این نظام جنایت‌کار است. نه فقط رهبرش که هر کسی که با این نظام همبسته و یکریخته است در همهٔ جنایت‌ها، حق‌کشی‌ها، تحقیرها و نابکاری‌های آن سهم دارد.
‏در بحران کرونا، کل نظام تصمیم گرفت تا از کرونا یک «نعمت» بسازد. نعمتی که مانند جنگ هشت‌ساله با از دست رفتن عزیزان مردم محقق شد.

عجیب زاده

‏«اگر دو میلیون نفر در ایران بمیرند هم، [برای حفظ نظام] نمی‌توانیم کسب و کارها را تعطیل کنیم.»

‏اینها اظهارات حسن روحانی در جلسهٔ شورای عالی امنیت ملی است. اگر کارگردان‌های هندی می‌خواستند برای سیاستمدار شیطانیِ فیلم‌هایشان هم دیالوگ بنویسند، ملایم‌تر می‌نوشتند.

عجیب زاده

بازخوانی این مجموعه توییت در این روزها که مردم با کرونا در نبردند، خالی از لطف نیست.

عجیب زاده

ظریف بدون اغراق یکی از سیاه‌ترین چهره‌های دههٔ نود خورشیدی در ایران بود. یک کارگزار وفادار شر که آگاهانه و عامدانه بر ایستادن در جبههٔ شر اصرار ورزید و لشکری از شیطانک‌ها را در قفای خود بسیج کرد. شیّاد نیرنگ‌بازی که با سیاست علاجش، سال‌ها در دریایی مشحون از خون ملت ایران غوطه زد. او فقط قهرمان همان بچه‌مزلف‌هایی است که به انگلیسی دروغ گفتنش را «آبروداری» می‌خواندند. اگر نان خبرنگاران نایاکی هم به این کوتولهٔ سیاسی وابسته نبود، شاید همان‌ها هم برایش لچک به سر نمی‌کردند. گلّهٔ مریدان و مشتاقانش آنچنان در مدیحت این خدایگان دروغ و نفاق، اوج می‌گرفتند که گویی در زمان وزارتش شق‌القمر کرده بود. بزرگترین دستاورد ظریف، گنداب برجام بود که ملت ایران را در خود فرو برد و هیچ عایدی هم نداشت. ورای برجام، جز بزک استبداد با دروغ و خدعه و ارضای عقده‌های نوکیسه‌هایی که با انگلیسی حرف زدن حضرتش عنان از کف می‌دادند، خدمت قابل ذکری حتی به حکومت متبوعش هم نکرد، و چه مسلّم است که هبهٔ خزر و خلیج فارس و صدها امتیاز نهان و نمایان دیگر از هر میرزا آقاخان نوری دیگری هم بر می‌آمد. ظریف دستمالی بود که جمهوری اسلامی پس از بهره بردن از او، به قعر فاضلابش می‌فرستد. دستمالی که در تمام طول خدمتش شورمندانه کوشید تا کثافات جمهوری اسلامی پاک کند، حتی به این قیمت که شمایلش در آن کثافات ممزوج شود. رفتن ظریف پیشامدی میمون برای راست‌قامتان حریم حقیقت و اتفاقی فرخنده برای زخم‌خوردگان علاج‌هایش و واقعه‌ای نیکو برای ایران‌زمین است که از این پس از بدسگالی چنین اهرمنی در امان می‌ماند. تو را نخواهیم بخشید و بدکاری‌هایت در اذهانمان فراموخته نخواهد شد.
‏دیدار به آن روز محتوم، کوتوله!

عجیب زاده