کیش مهر

✅ آن شب مبارک

🔸می‌شود همه این آیه‌ها، همه این آیه‌ها که گاه درک عظمت یکی‌شان بند بند آدم را می‌گسلد در یک شب فرود آمده باشند، همه این حقیقتی که در آسمان هفتمِ خداست، در فاصله یک غروب و طلوع، هم‌جنس واژه، نه، کلمه بشود و پایین بیاید... می‌شود وقتی فرودگاه‌شان قلب محمّد (ص) باشد. عبدک و رسولک. اگر چه می‌شود قدرِ این شب را، عظمت‌ش را و بزرگی‌اش را هیچ‌کس نداند، حتّی رسول این آیه‌ها. رازی فقط میان تو و خودت.

🔸می‌شود قدر یک شب نه از یک ماه و دو ماه که از هزار ماه بیشتر باشد، می‌شود وقتی ظرف یک شب آن‌قدر بزرگ باشد که همه حقیقتِ مصحف را در خودش بگیرد، همه آیه‌های مصحف را، همه اعجازِ پیام‌برِ خاتم را، همه کلماتی که بشریّت را تا آخر عمر هستی بی‌نیاز کند از وحی....می‌شود وقتی تقدیر یک ساله خلایق را در همان شب رقم بزنند...لیله القدر.

🔸می‌شود صدای باز و بسته شدن بالِ هزار هزار فرشته در فاصله یک غروب و طلوع، گوش زمین و آسمان را بنوازد... می‌شود وقتی فرودگاه‌شان، قلب حجّت خدا باشد. وقتی پرسیده بودند اصلاً شما خودتان می‌دانید شب قدر کدام شب است؟ وقتی جواب داده بودند: چه‌طور ندانیم وقتی فرشته‌ها آن شب را تا طلوع فجر گرد ما طواف می‌کنند...آه، ای روح لیله القدر!... می‌دانستم این فرشته‌ها که فاصله میان زمین و آسمان را پر می‌کنند مقصدشان را می‌شناسند!... لولا الحجّه... بی‌راه نیست که یادمان داده‌اند آن شب تا به صبح، اللهمّ کن لولیّک زمزمه جاریِ لب‌هایمان باشد؛ هم‌صدا با فرشته‌ها!

🔸می‌شود یکی از همین شب‌ها محراب مسجد کوفه لاله‌گون شود و صدای قرآن ناطقی که رستگار شد، میان زمین و آسمان بپیچد؛ فزت و ربّ الکعبه. همان قرآنی که در غروبِ غریب صفّین گوشه خیمه‌اش نشسته بود، مثل همیشه خار در چشم، مثل همیشه استخوان در گلو، وقتی ابلهان کاغذ‌های پاره را بر نیزه کرده بودند و صلیب حسبنا کتاب‌الله برداشته بودند... می‌شود همین شب‌ها صدای قاصدِ وحی ارکان هستی را بلرزاند که؛ والله لهدّمت ارکان الهدی، والله قُتل علیٍ ّالمرتضی...آه...

🔸می‌شود ماه، همان ماهی باشد که بزرگ‌ش داشتی و شرافت‌ش بخشیدی بر همه ماه‌ها، عظّمته و شرّفته علی الشّهور... می‌شود شب همان شبِ موعود باشد، می‌شود بنده بنده تو باشد العبد عبدک...می‌شود بنده‌ات این شب را و چراغ امید دلش را تا طلوع فجر زنده نگه دارد... او این شب را زنده کند و تو دل مرده‌اش را... یا حیّ الّذی یحیی الموتی!

🔸می‌شود وقتی هزار و یک پیچک آرزو در دلش جوانه می‌زند با هر هزار و یک اسمی که تو را می‌خواند.. می‌شود وقتی ناله الغوث‌ش بلند می‌شود؛ ناله خستگی‌اش از آتش این همه گناه، ناله استیصالش... می‌شود وقتی خلاصی از آتش را می‌خواهد، آتش این گناه‌ها و نافرمانی‌هایی که به دست خودش افروخته؛ خلّصنا من النّار... می‌شود تو همان مهربانی باشی که در طلیعه «افتتاح» های این ماه نامت را زمزمه کرده: ارحم الرّاحمین فی موضع العفو و الرّحمه؟... یعنی می‌شود لبّیک بگویی؟

🔸می‌شود وقتی مصحف را باز می‌کنم و جلوی چشم‌هایم می‌گذارم و بر لب‌هایم ترنّم خواهش و تمنّا می‌نشیند: به حقّ این کتابت، به حقّانیّت همین آیه‌ها ؛ اللهمّ انّی اسئلک بکتابک المنزل... و به حقیقتِ همه آن‌چه در آن است؛ رها کن بنده‌ات را از آتش این همه گناه؛ ان تجعلنی من عتقاءک من النّار...می‌شود لبّیک بگویی؟

🔸می‌شود مصحف را روی سرم بگیرم و بر لب‌هایم تک تک آن اسامی اعظم چهارده‌گانه جاری شود... حالت التجاء و استیصالی عمیق‌تر از این سراغ ندارم، انگار به آخر دنیا رسیده کسی که مصحف را روی سرش گذاشته و تو را به همه اسم‌های مقدّسی که می‌شناسد سوگند می‌دهد... آه .... بحقّ هذا القرآن...

🔸می‌شود، همه این‌ها می‌شود، وقتی آن شب، شبِ قدر باشد؛ آن شب مبارک...سلامٌ هی حتّی مطلع الفجر.

✍️ #مریم_روستا
@AllameTabatabaei

2.39K viewsشکوری, 08:28