جمیع خانه‌ها که به طلا و لاجورد تزیین یافته بود خراب شده، درها و پنجره‌های نقاشی‌کنده شده به جای هیمه(هیزم) سوخته شده بود و درختان و باغ‌ها و باغچه‌ها قطع شده، هیمه سالیانه به قلعه کشیده بودند و از چندین هزار خانه‌ی دلنشین، یک خانه که استعداد نشیمن یکی از اوسَط الناس داشته باشد، سالم نمانده بود و جمیع دَکاکین(مغازه‌ها) و خاناتِ کاشی‌کارِ دو طبقه و حَمامات، ویران شده؛ اجسادِ قتیلانِ تبریزی همچنان در کوچه‌ها و بیوت و بازارها افتاده بود،
مُجملاً شهرِ نشاط انگیزِ تبریز با آن همه نَزاهت و خُرَمی که داشت ویرانه به نظر درآمده که از مشاهده آن، خاطرها مُشَوَّش و دماغِ سنگین‌دلان پریشان می‌شد؛
مولانا فروغی تبریزی این بیت را مناسب حال گفته:
وقــــــوع کربـــــــلا تسکین دردم مـی‌دهــــــــد
ورنه دلم در حسرت تبریز، ویران‌تر ز تبریز است.