«ف» مثل فساد در فوتبال
✍️تحریریه فسادبان- لیگ برتر و جام حذفی فوتبال ایران با همه حواشی فراوانش به پایان رسید. با اینهمه، ورای تمامی جنجال های معمول، اما آنچه در ورزش و مشخصا فوتبال ایران به چشم می خورد، فساد سیستماتیک و نهادینه شده و همچنین سوء مدیریت آشکار است که نوعی دکان برای مفسدان اقتصادی به شمار می رود.
یک روز خبر شرط بندی فلان بازیکن بر صدر اخبار می نشیند و روز دیگر دادگاه ابر بدهکار بانکی و به قول معروف عابر بانک یک باشگاه؛ بازیکن های بی کیفیت خارجی نیز بدون حتی دقیقه ای بازی، صدهاهزار دلار دریافت می کنند و هزاران دلار نیز به افراد واسطه و دلال می رسد.
این قصه البته سر درازی دارد و به این سادگی نیست آنچنانکه بسیاری از شناخته شده ترین افراد ورزشی و فوتبالی بارها در رسانه های رسمی نظام، یکدیگر را به افشاگری خانمان برانداز تهدید می کنند و در آخر نیز آب از آب تکان نمی خورد و همگی به سر کار خود باز می گردند.
تنها به عنوان مشتی نمونه خروار، مسعود شجاعی، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران در آذرماه سال ۱۳۹۵ در مصاحبه ای می گوید: «بحث یک نفر دو نفر نیست. سیستم فاسد است سیستم فوتبال ما، سیستم ورزش ما فاسد است. البته این فساد صرفاً مالی نیست به همان اندازه فساد مالی، فساد اخلاقی هم در فوتبال ما وجود دارد.»
در کنار همه اینها، پرطرفدارترین تیم های فوتبال کشور، استقلال و پرسپولیس، همچنان به شکل دولتی اداره می شوند و هزاران بار وعده مقام های دولتی برای خصوصی سازی آنها دروغی بیش نیست؛ خودشان هم می دانند که دروغ می گویند و براستی چرا باید دکانی این چنین چرب و نرم و فرصتی بی نظیر برای فساد و میلیاردها تومان ریخت و پاش پنهانی را تعطیل کنند؟!
وقتی از فقر حکمرانی در جمهوری اسلامی حرف می زنیم، فقط درباره نهادهای اصلی و شناخته شده نظام مثل قوه قضاییه، شهرداری تهران، وزارت نفت و موسسات مالی-اعتباری سخن نمی گوییم؛ مهمترین دلخوشی های ساده مردم مثل ورزش و فوتبال نیز غرق در انواع فسادها است.
@corruptionwatch
✍️تحریریه فسادبان- لیگ برتر و جام حذفی فوتبال ایران با همه حواشی فراوانش به پایان رسید. با اینهمه، ورای تمامی جنجال های معمول، اما آنچه در ورزش و مشخصا فوتبال ایران به چشم می خورد، فساد سیستماتیک و نهادینه شده و همچنین سوء مدیریت آشکار است که نوعی دکان برای مفسدان اقتصادی به شمار می رود.
یک روز خبر شرط بندی فلان بازیکن بر صدر اخبار می نشیند و روز دیگر دادگاه ابر بدهکار بانکی و به قول معروف عابر بانک یک باشگاه؛ بازیکن های بی کیفیت خارجی نیز بدون حتی دقیقه ای بازی، صدهاهزار دلار دریافت می کنند و هزاران دلار نیز به افراد واسطه و دلال می رسد.
این قصه البته سر درازی دارد و به این سادگی نیست آنچنانکه بسیاری از شناخته شده ترین افراد ورزشی و فوتبالی بارها در رسانه های رسمی نظام، یکدیگر را به افشاگری خانمان برانداز تهدید می کنند و در آخر نیز آب از آب تکان نمی خورد و همگی به سر کار خود باز می گردند.
تنها به عنوان مشتی نمونه خروار، مسعود شجاعی، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران در آذرماه سال ۱۳۹۵ در مصاحبه ای می گوید: «بحث یک نفر دو نفر نیست. سیستم فاسد است سیستم فوتبال ما، سیستم ورزش ما فاسد است. البته این فساد صرفاً مالی نیست به همان اندازه فساد مالی، فساد اخلاقی هم در فوتبال ما وجود دارد.»
در کنار همه اینها، پرطرفدارترین تیم های فوتبال کشور، استقلال و پرسپولیس، همچنان به شکل دولتی اداره می شوند و هزاران بار وعده مقام های دولتی برای خصوصی سازی آنها دروغی بیش نیست؛ خودشان هم می دانند که دروغ می گویند و براستی چرا باید دکانی این چنین چرب و نرم و فرصتی بی نظیر برای فساد و میلیاردها تومان ریخت و پاش پنهانی را تعطیل کنند؟!
وقتی از فقر حکمرانی در جمهوری اسلامی حرف می زنیم، فقط درباره نهادهای اصلی و شناخته شده نظام مثل قوه قضاییه، شهرداری تهران، وزارت نفت و موسسات مالی-اعتباری سخن نمی گوییم؛ مهمترین دلخوشی های ساده مردم مثل ورزش و فوتبال نیز غرق در انواع فسادها است.
@corruptionwatch
Telegram
Corruption Watch Media
@corruptionwatch
کارنامه حکمرانی جمهوری اسلامی در آینه اجلاس گروه ۲۰
✍️تحریریه فسادبان- یکی از راهکارهای رسیدن به صلح پایدار، رشد اقتصادی، رفاه شهروندان، تضمین منافع ملی و همکاری جهانی مشارکت در سطح نظام بین الملل است. از همین رو اجلاس گروه ۲۰ را می توان یکی از نشست های مهم در جهان دانست که می تواند کشورها را برای رسیدن به این اهداف همگراتر کند تا کشورها در سایه رسیدن به فهم مشترک از دغدغه های جهانی راهکارهای همه گیر را پیشنهاد و اجرایی کنند.
اجلاس گروه ۲۰ هر ساله و با هدف بررسی مسائل حیاتی موثر بر اقتصاد جهانی و بازارهای مالی برگزار می شود. گروه ۲۰ متشکل از وزرای دارایی و روءسای بانکهای مرکزی ۱۹ کشور اعضای G7 (فرانسه، ایالات متحده، انگلیس، آلمان، ژاپن، ایتالیا، کانادا و اتحادیه اروپا) و همچنین آرژانتین، استرالیا، برزیل، چین، هند، اندونزی، مکزیک، جمهوری کره، روسیه، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی و ترکیه و اتحادیه اروپا است که توسط شورای ریاست دورهای و بانک مرکزی اروپا در این اجلاس نمایندگی میشود.از دیگر شرکت کنندگان این اجلاس مدیر عامل صندوق بینالمللی پول و رئیس بانک جهانی و روءسای کمیتههای پولی و مالی توسعه صندوق بینالمللی پول و بانک جهانی هستند.
اعضای گروه ۲۰ را می توان مهم ترین کشورهای صنعتی و قدرتهای اقتصادی در حال ظهور برشمرد. کشورهای عضو این گروه ۸۰ درصد تولید ناخالص ملی و دو سوم جمعیت جهان را نمایندگی میکنند.
اما سؤالی که برای ما بهعنوان شهروندان ایران مهم است آنکه جای ایران در چنین نشستهایی کجاست؟ چرا حکمرانان جمهوری اسلامی نتوانستهاند ایران را بهعنوان یکی از نمایندگان تأثیرگذار در اقتصاد جهانی معرفی کنند؟
طرح این سؤالها زمانی مهمتر جلوه میکند که بدانیم همسایگان ایران همچون هند، ترکیه و عربستان بهعنوان اعضا شرکتکننده در این نشست بهحساب میآیند و حتی عربستان در سال آینده میزبانی این نشست مهم را بر عهده خواهد داشت.
شاید بتوان یکی از مهمترین دلایل انزوای اقتصادی ایران را در شیوه حکمرانان جمهوری اسلامی جستجو کرد. شیوهای که بهجای گشودن درهای خود بهسوی جهانی متحد در پی بستن راههای گفتگو با جهانیان است. حکمرانی که نهتنها در پی پاسخگویی به شهروندان خود نیست بلکه در نظام جهانی نیز سعی در ایجاد اختلال دارد. شاید نمونههایی مثل دخالت در سوریه و یا یمن را بتوان نمونههای اخیر این شیوه دانست.
چنین حکمرانی است که باعث گردیده تا ایران با تمام قابلیتهای مهم اقتصادی و ژئوپلیتیک نهتنها در چنین نشستهایی حاضر نباشد بلکه از آن بهعنوان خطری برای تهدید امنیت جهانی نامبرده شود. حکمرانی که دستاوردهایش تنها فساد، اختلاس، خشکسالی و بیکاری و ... است.
✍️تحریریه فسادبان- یکی از راهکارهای رسیدن به صلح پایدار، رشد اقتصادی، رفاه شهروندان، تضمین منافع ملی و همکاری جهانی مشارکت در سطح نظام بین الملل است. از همین رو اجلاس گروه ۲۰ را می توان یکی از نشست های مهم در جهان دانست که می تواند کشورها را برای رسیدن به این اهداف همگراتر کند تا کشورها در سایه رسیدن به فهم مشترک از دغدغه های جهانی راهکارهای همه گیر را پیشنهاد و اجرایی کنند.
اجلاس گروه ۲۰ هر ساله و با هدف بررسی مسائل حیاتی موثر بر اقتصاد جهانی و بازارهای مالی برگزار می شود. گروه ۲۰ متشکل از وزرای دارایی و روءسای بانکهای مرکزی ۱۹ کشور اعضای G7 (فرانسه، ایالات متحده، انگلیس، آلمان، ژاپن، ایتالیا، کانادا و اتحادیه اروپا) و همچنین آرژانتین، استرالیا، برزیل، چین، هند، اندونزی، مکزیک، جمهوری کره، روسیه، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی و ترکیه و اتحادیه اروپا است که توسط شورای ریاست دورهای و بانک مرکزی اروپا در این اجلاس نمایندگی میشود.از دیگر شرکت کنندگان این اجلاس مدیر عامل صندوق بینالمللی پول و رئیس بانک جهانی و روءسای کمیتههای پولی و مالی توسعه صندوق بینالمللی پول و بانک جهانی هستند.
اعضای گروه ۲۰ را می توان مهم ترین کشورهای صنعتی و قدرتهای اقتصادی در حال ظهور برشمرد. کشورهای عضو این گروه ۸۰ درصد تولید ناخالص ملی و دو سوم جمعیت جهان را نمایندگی میکنند.
اما سؤالی که برای ما بهعنوان شهروندان ایران مهم است آنکه جای ایران در چنین نشستهایی کجاست؟ چرا حکمرانان جمهوری اسلامی نتوانستهاند ایران را بهعنوان یکی از نمایندگان تأثیرگذار در اقتصاد جهانی معرفی کنند؟
طرح این سؤالها زمانی مهمتر جلوه میکند که بدانیم همسایگان ایران همچون هند، ترکیه و عربستان بهعنوان اعضا شرکتکننده در این نشست بهحساب میآیند و حتی عربستان در سال آینده میزبانی این نشست مهم را بر عهده خواهد داشت.
شاید بتوان یکی از مهمترین دلایل انزوای اقتصادی ایران را در شیوه حکمرانان جمهوری اسلامی جستجو کرد. شیوهای که بهجای گشودن درهای خود بهسوی جهانی متحد در پی بستن راههای گفتگو با جهانیان است. حکمرانی که نهتنها در پی پاسخگویی به شهروندان خود نیست بلکه در نظام جهانی نیز سعی در ایجاد اختلال دارد. شاید نمونههایی مثل دخالت در سوریه و یا یمن را بتوان نمونههای اخیر این شیوه دانست.
چنین حکمرانی است که باعث گردیده تا ایران با تمام قابلیتهای مهم اقتصادی و ژئوپلیتیک نهتنها در چنین نشستهایی حاضر نباشد بلکه از آن بهعنوان خطری برای تهدید امنیت جهانی نامبرده شود. حکمرانی که دستاوردهایش تنها فساد، اختلاس، خشکسالی و بیکاری و ... است.
Telegram
Corruption Watch Media
@corruptionwatch