سازمان عفو بینالملل در گزارش جدید خود از وضعیت حقوق بشر در ایران با اشاره به بیش از هفت هزار بازداشت، سال گذشته را برای حکومت ایران «#سال_شرم» نامید.
@corruptionwatch
@corruptionwatch
APOS Iran | جامعه باز pinned «فساد یکی از مهمترین مشکلات فراگیر در جمهوری اسلامی است به گونهای که هر روز موارد و گزارشهای جدیدی از انواع فساد در ایران منتشر میشود. «فسادبان»، ضمن تاکید بر شاخصهای «حکمرانی خوب»، پروژهای برای رصد کردن بسترها، پیامدها و انواع فساد اقتصادی در نظام جمهوری…»
نقدینگی؛ قبل و بعد از انقلاب ۵۷
✍عبدالرضا احمدی مینویسد بررسی نرخ رشد اقتصادی و مقایسه حجم نقدینگی در پنج دهه اخیر نشان میدهد که در سالهای پیش از انقلاب تلاش میشد نقدینگی به سوی تولید سرازیر شود اما در سالهای بعد از انقلاب این روند معکوس شده است.
کم نیستند آنهایی از کیفیت زندگی معیشتی و اقتصادی و آزادیهای فردی در دوران پهلوی سخن میگویند و آن را با وضعیت بعد از انقلاب مقایسه میکنند. و معمولا با حسرت از خود می پرسند، چرا انقلاب کردیم؟! اما آیا این مقایسهها و حسرتها واقعی است؟
برای بررسی این مورد به بررسی یکی از مشکلات اقتصاد ایران یعنی نقدینگی خواهیم پرداخت.
به گفته نایب رییس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس «نقدینگی در سال ۵۷، ۲۵۰ میلیارد تومان بوده است در حالی که امروز یک میلیون و۶۵۰ هزار میلیارد تومان است». به بیان سادهتر در طول چهار دهه از انقلاب ۵۷ حجم نقدینگی بیش از ۶ هزار برابر افزایش داشته است.
نقدینگی را جمع پول و شبهپول و یا به بیان بهتر مجموع «اسکناس و مسکوک در دست مردم»، «سپردههای جاری و سپردههای پسانداز بخش خصوصی نزد بانکها» تعریف کردهاند.
درک این تعریف از این جهت مهم است که بدانیم نقدینگی تنها از انباشت اسکناس و مسکوکات به وجود نمیآید. بهطور مثال بررسی میزان نقدینگی فعلی ایران نشان میدهد که تنها حدود سه درصد از کل نقدینگی فعلی سهم اسکناس و مسکوک است و حدود ۹۷ درصد نقدینگی «وام و تسهیلاتی» است که پیشتر به «افراد/شرکتها پرداخت شده» که امروز جز بدهیها بانکی محسوب میشوند.
یادداشت کامل را اینجا بخوانید:
https://goo.gl/zZbkZ4
✍عبدالرضا احمدی مینویسد بررسی نرخ رشد اقتصادی و مقایسه حجم نقدینگی در پنج دهه اخیر نشان میدهد که در سالهای پیش از انقلاب تلاش میشد نقدینگی به سوی تولید سرازیر شود اما در سالهای بعد از انقلاب این روند معکوس شده است.
کم نیستند آنهایی از کیفیت زندگی معیشتی و اقتصادی و آزادیهای فردی در دوران پهلوی سخن میگویند و آن را با وضعیت بعد از انقلاب مقایسه میکنند. و معمولا با حسرت از خود می پرسند، چرا انقلاب کردیم؟! اما آیا این مقایسهها و حسرتها واقعی است؟
برای بررسی این مورد به بررسی یکی از مشکلات اقتصاد ایران یعنی نقدینگی خواهیم پرداخت.
به گفته نایب رییس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس «نقدینگی در سال ۵۷، ۲۵۰ میلیارد تومان بوده است در حالی که امروز یک میلیون و۶۵۰ هزار میلیارد تومان است». به بیان سادهتر در طول چهار دهه از انقلاب ۵۷ حجم نقدینگی بیش از ۶ هزار برابر افزایش داشته است.
نقدینگی را جمع پول و شبهپول و یا به بیان بهتر مجموع «اسکناس و مسکوک در دست مردم»، «سپردههای جاری و سپردههای پسانداز بخش خصوصی نزد بانکها» تعریف کردهاند.
درک این تعریف از این جهت مهم است که بدانیم نقدینگی تنها از انباشت اسکناس و مسکوکات به وجود نمیآید. بهطور مثال بررسی میزان نقدینگی فعلی ایران نشان میدهد که تنها حدود سه درصد از کل نقدینگی فعلی سهم اسکناس و مسکوک است و حدود ۹۷ درصد نقدینگی «وام و تسهیلاتی» است که پیشتر به «افراد/شرکتها پرداخت شده» که امروز جز بدهیها بانکی محسوب میشوند.
یادداشت کامل را اینجا بخوانید:
https://goo.gl/zZbkZ4
Telegraph
نقدینگی؛ قبل و بعد از انقلاب ۵۷
کم نیستند آنهایی از کیفیت زندگی معیشتی و اقتصادی و آزادیهای فردی در دوران پهلوی سخن میگویند و آن را با وضعیت بعد از انقلاب مقایسه میکنند. و معمولا با حسرت از خود می پرسند، چرا انقلاب کردیم؟! اما آیا این مقایسهها و حسرتها واقعی است؟ برای بررسی این مورد…