داستان منات بافومت بر برج کوشان (حماسه آمرود) ، نویسنده سلمان سمیعی .

❌ای زبر دست : بشنو آخرین خط از افسانه مرگ در نخستین خشت نبشت همان لوح سرنوشت
داستان منات بافومت بر برج کوشان را کلیدی بدان بر متون رمزی باستان ،پنهان در هر دخمه اسرار.قهرمان این داستان ، یل گشمده ایران زمین است که هسته اصلی اما ناپیدا در سراسر اساتیر می باشد و چون نوریست نهان در میان لایه های هر دفتر باستان که تنها به دیده آگاهان فرو می نشیند.

♦️درین حماسه با او همراه شو سوی گذشته ای سرد و سیاه، که آینده ای شوم را بسان جنینی نفرینی در رحم خون آلود خود می پروراند که تا به زایش آن وقتی باقی نمانده.

⚫️در کابوسی جاندار، مسافری در گردش وارونه شو تا نگرنده بر گذشتگانی باشیم که در دایره آینده قدم بر می دارند. در پس پشت داستان ها، اهریمن در حال چرخاندن قلم بر لوح تقدیریست که از شیر ارشد ربوده.
داستان ها را راست پنداریم.
به علت دلایلی تاریخ انتشار بخشها در یوتیوب درج شده است.

🔺اسرار قمر در عقرب و رویدادهای پس پرده هفتم آبان ، نویسنده #سمیعی 👇👇👇

❌به مناسبت نفرین سوزی کوروش بزرگ که هم قدم با (سریوس : سوتیس: آتیشتار:شعرای یمانی )تیری شد بر قلب العقرب آپوش سرخ فام
بطور کوتاه راز (قمر در عقرب) هفتم آبان را فاش می سازیم

♦️همانگونه به کَرّات در باب باور مشائیان شرح داده شد ، بابلیان به (محرک اول نامتحرک) یا یک منشا ساکن پر از آب بسان رحم مادر باور داشتند که فلاسه یونان میراث داران حق آنانند ، ازینرو جهان پیش از وجود را آب می پنداشتند برخلاف اشراقیون آتش پرست آریایی، و مشائیان معابد سازان باستان بودند و کتب ایشان آکنده از جادو و پیشگویی و نفرین بود که به هزار فریب باید سحر خانمان سوز اینان به ثمر می نشست. یک از آنها هزیمت ایران کوشانی در روزهای آبان ماه در مصر (هزاره چهارم پیش از میلاد) می بود که هفت نیمه ماه بیانگر (قمر )و آبان (برج عقرب )می باشد که در کتیبه شاه (نارمر ) آمده است که با ظهور ستاره (آپوش قلب العقرب) و سیتره مشائیان بر جهان همسانی دارد ازینرو دودمان شاه نارمر نخستین پادشاه مصر را عقربیان گویند که امروزه نخستین پادشاه تاریخ می خوانند زیرا پیش از آن جهان بر دست یک فرمانروا بود به نام کوشان ،. عقربیان فرزند حق ضحاکند و اکنون بیست و هفتم اکتبر روزی بسیار مهم در تاریخ مصر است زیرا جنوبیان توانستند اندک زمانی بر مصر حاکم شوند . شوربختانه در چندین مورد پیاپی این پیشگویی به ثمر نشست ، به دو نیم شدن جمشید شاه و کشته شدن کوشان شاه بدست نارمر درین روز انجام شد. 🔺ازینرو در زمان دودمان بابلیان نو ، کاهن زن (آداد گوپا) جادوگر معبد (ای هول هول) در هاران هنگام تولد، فرزند خود را منجی آمده از ماه خواند زیرا معبد (ای هول هول) که بارها بدست آریایی ها ویران شد مکان مهم ستایش ایزد (سین) یا همان (اینانا) خدای به دو جنس ماه است ، و نامش را ( برگزیده الهه) آب نهاد به نام (نبو آنایید) .درین مرحله دگر بار به مانند سابق ، خط به خط پیشگویی مشا به حقیقت پیوست و (نبونید) که از خاندان درجه اول شاهی بابل نبود بر تخت نشست و خود را شاه چهار گوشه جهان (کبریتو اربعه ) خواند و سپس طبق پیشگویی پس از فتوحات ، باید وارد بهشت باستان ،ایران می شد ، اما به ناگهان شاه جهان بلایی سوزان بر خود دید ازینرو فرزند خود (بل شازاری) شناسه آپوش سرخ فام (قلب العقرب) آلفای صورت فلکی عقرب را بر تخت بابل نشاند و خود به مبدا این باور عربستان رفت تا به ستایش نزد مغان و جادوگران بپردازد و از آن اختر نفرین سوز رهایی یابد ، و تیرشان به مانند باستان به هدف نشیند،آری آن قیام آپوش سرخ فام بر طاق طلایی بود. اما اختر کاویان منجی خود را همان ستاره (سوتیس یا سریوس) بر سر اینان فرود آورد و انتقام باستانی را از آب پرستان که همواره به نام مادر آبها(اناهیت) وارد ایران زمین شدند به سختی گرفت بدینسان ایرانیان همواره در پی نابودی مادر آبهایی بودند که منجی در رحم خود می پروراند . ♦️(سریوس: شعرای یمانی)نام ستاره آلفای کلب اکبر است که عنوانیست برای ( کوروش هخامنشی) و در روز هفتم آبان یا همان (قمر در عقرب) که بسیار برای تاریخ ایران شوم می افتاد ، بسان اختری سوزان بر بابل فرود آمد تا این نفرین شوم و نمناک را به شراره های خود بسوزاند و او نیز چنین کرد.
🪐شعر زیر را به مناسبت نفرین سوزی این فال شوم و نحص تقدیم می کنم که در مصر بسیار گرامی گذاشته می شود زیرا نارمر؛ شاهنشاه کوشان را کشت که در متون مقدس به پیروزی میزرایئم بر برادر بزرگ کوشان پسر (هام) نوه نوح آمده ، که قیام او دوامی نداشت و بسرعت دگرباره آریایی کاویان از کنعان وارد مصر شدند.که شوربختانه تاریخ فاتحین اریایی سراسر حذف شده است که سعی مان بر آن است دگربار بازسازی شود ، و کوروش هخامنشی این نفرین باستانی را باطل کرد. با امید به نابودی سراسر خرافات مشائیان که امروزه زنده و بیدار در حال قدم بر داشتن بر تمدن بشری است. 🔺آیا به شیوه جهان اریایی قیام ستاره سوتیس دگرباره روی می دهد یا آپوش سرخ فام همان قلب العقرب به دو چنگ و یک نیش در قفا ، تک جولانگه میدان خواهد بود و در دو سوی مسخلگاه نقش خوب و بد را خود ایفا می کند و به دو چنگال یکی درخشان و دیگری تیره و سیه، جهان را در چمبره می گیرد تا به اسودگی در نبود یلان آریایی جولانگری مقتدر و بدون رقیب شود و نیش خود را فرو نشاند. که در محفل عقربیان خوب و بد برادر و خواهران قسم خورده اند که باید (بره گناهان) را پای تندیس بتی از باستان قربانی کنند. در امان باشید سمیعی 👇👇👇

👇👇👇
🔺به گرامیداشت سوزاندن نفرین قمر در عقرب(هفت آبان) به دست کوروش بزرگ ، که تیر آرش (آتیشتار) شد بر قلب العقرب (آپوش).
🌋
اختر شناسی آتش پرست ،
در پی نفرین ساحرِ تاس بردست

تیشۀ تیز نشاند بر ستیغ
جادویی سوزان، کَند از عهد عتیق

دانندۀ نقش بر امورِ آسمان
بیرون کشید رازی از نهان

که ایران زمین در پایان کار
کوهیست خروشان زیر پای جبار

خوابگزارِ اختر شُمر به هر سو ،
ستاره سنج دادگرِ اندرزگو

پیرو تاس و دایره در استرلاب ، (اسطرلاب)
چینش در ترازوی آفتاب

عقربی را دید بر دهان سگی دلیر
قلب کژدم بود بر پیکان کمانگیر

بدینسان آورد رازی اندر باب مرگ
سِرّی گران در دفتری به یک برگ

ایران به درفشی رو به یک دالان
خانۀ خداست به چهار درگاه و خان

کاویان اختر، کاخیست در عدم
همان هرم به گوهرِ اَجَم

بر بدمایگانِ هر بر و بوم
دارد فالی اختر سوز و شوم

به نیت نابودی جادویِ گناه
سوزاندن انبوهِ بدخوی در دنیا

به یاقوت و گوهرِ هفت رنگ
شود رختی بر فرشتۀ جنگ

نفیرش دمد بر دختری ناز و زیبا
نقش پاک دامنی در فرشی دیبا

پس پردۀ پریچهر، دلیری پرجگر است
که چو ماده شیر رو به اختر است


خوب رُخ کشانَد گناه را سوی خویش
تا برکند تن به دندان و نیش

چو او اهرمان را بیند در آغوش
شود عفریتی خونخوار و سیه پوش

زهر ابلیس را خورد تا به پایان
هلاهل خشکد به فرمان یزدان

اژدهای دو سر شود ماری بی آسیب
کرمی نرم و سفید در میوه سیب

چنین است طالعِ جادوستان ایران زمین (جادوستان :بلابرگردان)
آتشیست بر دین آهرمان در کمین

این سحر سیاه و بخت سوز
خورشیدیست در پایان روز

پس از یک چرخه از دایرۀ گناه
گهواره گردد گوری تنگ و سیاه


بشنو ای خردمند پرغم
گرفتار در خمِ بندِ ستم

مشو غافل از بازی تاس در آسمان
فلک کلافیست در اختر کاویان

هرآنچه رود درین میدانِ دوار
گردد گِردِ گردون در یک مدار

در آخر رسد به نقطۀ بی رنگ آغاز
حلقه دارِ مکافات شود تنگ یا باز

نشستن بر خوان ابلیس آن بدخو پسر
شکاندن نان و نوشیدن از جام مادر

دهد خبر از فرجامی پر درد
شود باز، درگاه سنگِ لاجورد

کس ندید چنین پایان سخت و پر رنج
نباشد دگر گنج به حکم سرای سپنج
.
به بیداری نفرین در دفتر باستان
مار بر آورد سر از دوزخ هر داستان

جام در شام آخر به یک نفرین سنگین
آخرین رَحِم است به نخستین جنین

برای تندرستی و عمر بلند
مادر دهد خون گنهکار به این دلبند

ابریق آکنده گناه و از خون لبریز
وقت دادن سر است به تیغ تیز

اینست آخرین و نخستین آغاز و زایش
ریزش و خیزش در راز آفرینش

از ضحاک و آشور ابن پال و تازی عمر
تا محمود و اشرف افغانِ پرخاشگر

همه گردنکشان در پی آریا اختر
همان آهرمان افتاده در آغوشِ دختر


نسلشان بر افتاد بر سرنوشتی تنگ
بر آنان خواندند نفرینی بد رنگ

ایران خانه پلنگان خوش چنگ
بیشه شیران زخمیست و اهل جنگ

آخرین نقطه بر طومار تقدیر
نخستین نامست در دفتر هر اساتیر

1402/8/2سلمان سمیعی (در امان باشید)

اسرار هرم سازان آریایی بخش پانزدهم اسرار گنوستیک و تاج ساسانی نویسنده سمیعی گفتار زیر را یک تاویل بشمار👇👇👇#گنوستیک

1🔺 اسرار گنوستیک و تاج ساسانی

🔸شوربختانه به دلایل حضور انگل چپ در ادبیات ایران و سلطه و ستیره آن در محافل پژوهشی ، اندیشه ها به غارت رفت و دست و پاها به زنجیر کشیده شد که مبادا خارج از اراده چپ بتوان قدم برداشت ، و به دسیسه و فتنه های سترگ هرکه به اسرار محفل ها وارد می شد ، روند چپ بسان سیلی گندآلود جاری و او را به خوابزدگی متهم می کردند و در گمنامی دشنه سمی برش می نشست چون کسروی بزرگ . زیرا مشائیان ،سخنوران چپ را به سروده های کودکانه وارد میدان می کنند تا به گفتارهای بی مایه و دلنوشته های سبک بسان سدی میان مرموزات و اندیشه ها شوند.دردا در سرزمین افسانه ای ایران این روند بسیار قدرت گرفت و همواره سخت می تازد ، که روزی خواهد رسید افسانه ها بیدار می شوند و رویاها جامه کابوس پوشانده گورشکافی می کنند و تنها گناهش مشتی سخنوران چپی هستند که ایرانی را همواره را با بذله گویی ها ، یا دلنوشته های سبک و انتقادنامه های پوچ و بی ثمر بدون پرداختن به رمز و راز گرفتار کرده اند.
به موازات آن کتب بی سر و ته فلسفی آراسته شده در ناکجا آباد و تفسیرهای دروغین فوج فوج وارد راسته بازار می شوند و کنجکاوان که همواره در پی سر رشته مجهولات هستند ، بر دست هیچ ندارد جز کلافی پاره پاره.
اکنون کمی به اسرار گنوستیک می پردازیم.
🔺نظام تتراکتیس Tetractys 🔺 ❌
گنوستیک ها عرفای مسیحی هستند که قرون نخستین وارد میدان شدند مانند کابالایی ها که عرفای یهودی می باشند که در باب فلسفه کابالا(اور عین السوف) سخن رانده شد ، یک جهانشناختی شگرف اما وارونه جهان بینی ایران زمین کاویان ،که هیچ نبود جز روبرداری و سپس وارونه کردن و مسیحیون نیز چنین روندی را پیش گرفتند و سراسر اینان متکی بر علمای یونانی بودند که خود میراث داران مکتب وحشتناک بابلی اند ، و اینان که بر دستانشان جز خرافه هیچ نداشتند ،پیوسته سفرها به شرق می کردند تا اسرار کاویان را بیابند و با آن اعتباری کسب کنند ، تا بتوانند خرافه های خود را در لایه های پیچ در پیچ اسرار کاویانی بگنجانند و بر اندیشه جاری کنند به مانند فیثاغورث ، سولون و هزاران دیگر که به ظهور افلاطون و ارسطو منتهی شد ازینرو اسرار پشت پرده هیچ نیست جز اندکی از دانش شگرف کاویانی ، که متکی بر هندسه و ریاضی می بود و آنرا (اشایی) خواندند یا اشراقیون و حشاشیون نیز انجمنی بود که برای برگشت هندسه مقدس خط بر جان خویش کشیدند ،و سردمداران بزرگترین قیام پشت پرده تاریخ پس از فرو افتادن درفش کاویانی شدند. ازینرو امروزه آنان را افراطیون می خوانند انگی که باید بر پیشانی آنها تا ابد داغ شود تا کسی به هدف این انجمن ها پی نبرد.
🔶فلاسفه یونان سراسر جزئیات دانش کاویانی را شرح داده اما به یک منشا وارونه بدینسان خود را (مشایی) خواندند و این دانش به جادوگرانی رسید که درپی آخرین روز بودند که (ارفئوسی های) یونان مبدا این باور در غربند زیرا خود بیرون آمده از مکتب شنیع (بابلی ایشتاریان) بودند که مصر را نیز در پنجه خود فشرد و با نام میترائیسم وارد مشرق زمین شد ازینرو برای پاک کردنم دانش کاویانی ، این باور را به نام ایرانیان زدند تا گهواره دانش اسراسر آمیز اشراق فراموش شود و جابجایی ها صورت گیرد. ازینرو جادوگرانی که به دانش کاویان دست یافتند به پس پرده رفته و بسان مار بر لایه های زمان خزیدند و هزاران فرقه را چون گویی غلتان وارد میدان تمدن بشری کردند تا انسان گمشده ای سرگردان در میدان پر از مجهول باشد و مسیحیون که زیر سایه این مغان باستانی قدم بر می داشتند به یک دعوای ساختگی دانندگان اسرار را کافر خواندند تا کسی دیگر به رموز پی نبرد مانند (ایرانئوس) که گنوستیکی ها به مانند (والنتاین) را ملحد خوانده و دانش آنان را دروغین قلمداد کرد، که هیچ نبود جز کشمکش های از پیش تعیین شده زیرا دانش کاویان هرگز نباید دیگر بر سر زبان ها می افتاد که به خودشناسی و وحدت ملتها می انجامید. 👇👇👇Irenaeus ,Valentinus, john dee

nag hammadi 🔶 تا سرانجام در مصر کتبی از مکتب گنوستیکی از قرون نخست که تفسیرهای مسیحیون از مکاتب افلاطون و ارسطو بود در مکانی به نام (ناگ هامادی) در سال 1945 به گونه تصادفی بیرون افتاد و بدین طریق کمی ازین اسرار برای عموم فاش شد درحالیکه پیش ازین بر دست تنها کیمیاگران اروپا همان نوادگان جاودگران بابلی می بود که تنها غایتشان رسیدن به نقطه پایانیست . بدینسان این دانش هندسی، قطره چکانی همراه با باورهای آخر زمانی وارد دشت تمدن می کردند ، تا خون بر چرخ دنده های فناوری همواره ریزان شود که در زمانی آریایی ها بدون هیچ فخر ، سخاوتمندانه دانش ازلی را بر اندیشه ها جاری می کردند تا کل آدمی به یک زبان در جهانی بدون جنگ ززیر سایه درفش دار بزرگ مردبرتر ، روزگاری خوش و خرم را سپری کنند ازینرو (جان دی )کیمیاگر بزرگ و ریاضی دان برجسته ادعا می کرد که مالک علمیست که می تواند صلح بر جهان جاری کند و آن هیچ نبود جز دانش اشراق که انسان بر ذات آتشین خود آگاهی می یافت.
, john dee
❌برای رسیدن به گنوستیک باید وارد اسراری شد که فیثاغورث آن را بیان کرد زیرا گنوستیکی ها مسیحیونی بودند که خود را میراث داران فیثاغورث می خواندند.
نظام تاتراکتیس
Tetractys

فیثاغورث به عدد (چهار مقدس) به نام (تترا) باور داشت و بیانگر ابعاد چهارگانه است که مکعب نماد برپایی ابعاد چهارگانه شناسه چهار مقدس می باشد و درحقیقت پادشاهان (اکاد) خود را مالک (کبریتو اربعه) دانسته اند به معنی شاهنشاهی که به چهار مقدس باور دارد که در متون آن را چهارگوشه زمین ترجمه می کنند زیرا چهار مقدس مستقیم به روند افرینش در مکتب حرکت کاویانی اشاره داد اینرو بعضی از مترجمین آنرا یک واژه رمزی خوانده اند ، و نقش رستم مقبره داریوش بزرگ در دل مکعبی بر سینه کوه آرام گرفته است. و فیثاغورثیان نقشه ای برای معرفی باور خود داشتند و آن هرم یا مثلث مقدس بود . فیثاغورث برای رسیدن به مرحله چهارم باید سه مرحله دیگر را تفسیر می کرد ، که الگوی آن مثلثی به چهار مرحله به (ده نقطه : دکا) است و صورت دیگر از درفش کاویانی که بر تاج شاهنشاهان ساسانی به تمیزی هویداست.
🔴مرحله نخست (مناد) راس هرم است ، دومین (دیاد) خطی به دو نقطه که دو اضلاع را به هم پیوند می دهد ، سومین پلکان به سه نقطه به نام (تریاد)، و چهارمین کف هرم است به چهار نقطه به نام (تاتراکتیس) یا همان (تترا) ، که جمیع آن (ده نقطه) است ،و عرفای یهودی با درخت سفیروت کابالا به آن پرداختند . درخت آفرینش به دو ستون و ده کاسه (سفیرو) که نور بی پایان الهی (اور:آر) از منشای به نام (عین) بر کاسه ها فرو می ریزد و بیست و دو رابطه میان کاسه ها جاریست که با بیست و دو حرف هبری که خود ادعا می کنند بیانگر بیست و دو رابطه سری هندسی است که جهان آفرینش را بر اساس آن پایه ریزیش شده ، و همانگونه که در باب نظام (هم رویدادی : تناظر) شرح داده شد ، آریایی ها از روی هندسه مقدس روابط پنهانی میان آسمان و طبیعت قابل شهود را در می یافتند بدینسان تاج ساسانی و اشکال پس پرده کتیبه ها در نقش ساسانی وهیروگلیف ایلامی را می توان در متون رمزی کابالایی و گنوستیکی به آشکارا یافت .

1. Monad
2. Dyad
3. Triad
4. Tetrad
👇👇👇

🔺هر مرحله از هرم مقدس خود سازنده فرقه ای در گنوستیک می باشد ، (منادی ها) کسانی که به(یک) مقدس باور دارند که در مکتب اخلاقی خود به همسانی و شراکت باورمندند و مزدکیان درین زمره هستند ، اینان جهان را آمده از (یک ) یا (واحد مقدس) می دانند یا همان منشا که (پلرمو ) و (لوگوس) بیان شده است ازینرو در متون اولیه مسیحیت آمده جهان از (لوگوس) آفریده شده است که در کابالایی (عین) آمده و اشاره به چشمه آفرینش یا چشم هستی دارد که کاملا روبرداری از تک (چشم آریا) است منشایی که ناظر بر کل می شود یا محاطی که محیط می گردد و به فرهنگ مصری وارد شد و به تمدن مصر شکل داد که روند دانش کاویانی چنین بود ، به نیت شکل دهی به دل دنیای آشوب زد. ازینرو نام تک چشم در سراسر متون کهن مصر (آریا) آمده که در دودمان هجدهم به (واجید) تغییر نام داد ، و مونث شد زیرا آریایی به جهان پیش از وجود به جنسیت مذکر به نام (اشا) باورمند بودند بدینسان آنان را پدرسالاران گویند و واژه (شاه) برآمده از (اشا) است که با پدرسالاری امروز بسیار متفاوت می باشد ، سخن از شیران باستان است. ازینرو کابلایی ها و فیثاغورثیان پیشگامان گنوستیک ها و ماسون و کابلایی ها به منشا غیر فعال باور دارند ، یا (مشا) ، جهان پیش از وجود را یک (محرک اول نا متحرک) بسان رحم آب خوانده اند ازینرو (طالس) که هندسه مقدس کاویانی را بر دست داشت با بیان روابط هندسه متذکر می شد که پشت جهان آفرینش چشمه آب است نه کوره چرخان آتش بدینسان نام خود نیز به معنی دریاست . نخست روبرداری سپس وارودنگی حاصل شد و این ربایش بزرگترین جنگهای تاریخ را رقم زد زیرا مکتب مشا به روند وارونه به نقطه پایان می رسید یا همان آخرین روز که الهه باردار نماد چشمه هستی باید برای زایش فرزند خود خون بسیار خورد ، زاینده ای که بر رحمش قبرستانی نهفته است.
🔶مشائیان باور کاویانی را تکه تکه و از حالت منسجم در آورده و هر جز را ویژه فرقه ای کردند ، و در روند معرفی مکتب خود جز جز دانش کاویانی پرداخته اما به منشا (محرک اول نامتحرک) یا یک منشا (ساکن) ازینرو برای نشاندن خرافه های خود ، داستانها سروده و ستایندگان الهه آب می شوند زیرا با این روند انسان به افول و رخوت گرفتار می شود و غریب نیست در ایران عرفای بسیار به همراه سروده های خود مدام به گونه پنهانی از بزرگی آب و ماه می گویند و در وصف آتش آن را ذات شیطان خوانده اند. بدینسان انسان آن ابر مخلوق از روح خود که تنها به حرکت بارور می گردد جدا شد و غریزه اش که باید فعال شود خشکید و چنین موجود مفلوک بسان لاشخوران تنها در پی مفت خوارگی است و در هنگام بینوایی و عجز دستانی گشوده رو به آسمان دارد که با این ویژگی در فرود و افول و پستی از سراسر مفت خوارنِ طبیعت نیز پیشی می گیرد.
Monad , pleroma .psyco , logos ,

◾️به قول خود گنوستیکیان برای رسیدن به مرگ باید روح را منقبض کرد نه منبسط، روح تنها به گرما حاصل می شود دقیقا این روند ترکیبی از دانش کاویانی و باور آخر زمانی (ارفئوسی) می باشد تا بتوانند برای کمال انسان حد و مرز قائل شوند و به گونه ای جمیع آدمیان را تحت اختیار خود گیرند و در فرقه های کابالایی مرز پرستان را (ترمینوس) گویند ، به معنی رسیدن به روز آخر تنها با مرزبندی حاصل می شود. عرفای کابالا و گنوستیک ، در ابتدا عمر خود، نخست اسرار هندسه مقدس را فاش ساخته اند تا با گفتار علمی و منطقی بتوانند توده ها را سوی خود کشانند ، و پس از استیلا و نشستن بر تختِ قدرت و سوار شدن بر امور آدمی ، به یکباره از درون ملحد و کافر شناخته می شوند ، زیرا این یک کهنه فتنه برای درآمدن به میدان بود ، نخست با دانش کاویانی خودنمایی و پس از چیرگی بر هر امور ، آن دانش کهن که بر آن سوار بودند را کفر و دروغین خوانده و به پس پرده می خزند ، ازینرو در سرآغاز این مکاتب به اسرار بسیار شگفت می توان دست یافت که سراسر برآمده از باور کاویان است و سپس با جنگهای بزرگ به مانند تازش تازیان و یورش مغول جهان را به حالت تعطیل فرو برده و سپس یک عفب گرد بزرگ درین حالت (منتظره) حاصل می شود که غایت این فرقه ها همین است و بس، تا انسان به دانش مرموز تنیدگی در هستی هرگز دست نیابد.👇👇👇

⚫️مجموع چهار ردیف پلکان هرم مقدس به ده نقطه است ، که روند آفرینش را در هرمی نهفته اند ، که سراسر برگرفته از درفش ازلی کاویان است ، که درفش بسیار پیچیده تر از نمادهای گنوستیکی و کابالایی می باشد. چهار درگاه به چهار نقطه پیرامون یک دایره که نماد (منشا محرک متحرک) و بیانگر کوره ازلی می باشد در چرخشند ، و بدینسان درفش کاویان، چرخه ازلی را در پشت پرده هستی به نمایش گذاشته است ، و در باور ازلی ایران زمین ، منشایی فعال عامل هر رویش و خیزش است ، و علت خود است و واجدالوجود راستین منشا آتش ساز می باشد که در برهان ارسطو به آن روحِ گرما بخش (پنوما ) گویند که صفت ازلی را حمل می کند و زمانیکه فعال می شود به (سایخو) تبدیل می گردد که واژه سایکلوژی(روان شناسی) برآمده ازین واژه ای است و یونانیان باستان آنرا گرمای روح بخش گویند ، که برآمده از واژه (سکا) است ، و (سکا) به افراختگی بوسیله افروختگی اشاره دارد، ازینرو سکو و سکا در هیروگلیف مصری که هیچ نیست جز زبان آریایی ، به معنی آتش است و واژه (سکاره) جایگاه اهرام مصر نیز بیانگر سکو آتش داران می باشد که میراثی است از فرمانروایی هرم سازان کوشانی ، اهرام یا هرم آفرینش که از چرخش کوره ازلی و سپس تنیدگی به روابط هندسی پدید می آید و اشراق حاصل می شود ، سراسر اجزا در هم تنیده و بوسیله افراشتگی هرم ، سر و ته نیستی در پیوند هم می شود.
Pneuma (πνεῦμα) , psyche (ψυχή)

❌بدینسان واژه فارسی (روان) که به (سایکو) اطلاق می شوند به معنی (رونده) است و میراثی است از کاهنان کاویانی در زبان فارسی، ازینرو در یونان ، زمانیکه بیمار به مشکل روانی گرفتار می شد ارسطو تجویز گرما یا انبساط روح که (پنوما) باشد را می داد ، یعنی در حرکت باقی ماندن بر خلاف علم امروز که از طریق مداوا ،خواب بیش از حد را تجویز می کنند تا به سردی بگراید بدینسان در مکتب رواقیون انقباض که همراه سردی و خشکی می باشد را نزدیک شدن به مرگ گویند ، اینان همان مشایی هایی هستند که دانش ایران زمین را ربودند و برای فخر فروشی از آن سود می بردند و با آن نسخه می پیچاندند تا کسب اعتبار کنند ، اما همواره در پی نشاندن مکتب خود هستند یعنی (محرک اول نامتحرک) یا همان (مشا) یا مشک آب ، بدنیسان (پنوما) را مکانی ساکن گویند ، برخلاف آتش پرستان ایران که جهان را برآمده از چرخش کوره ازلی می دانستند ، افراشتگی هرم آفرینش که به آشکارا در تاج پاشاهان ساسانی هویداست ، بیرون جهیدن جهان هرمی از دنیای اَشوب که به حرکت، نور و گرما بر جهان می گستراند و بدین طریق که انسان حامل صفات ازلی است ، تار و پودش از آتش می باشد نه خاک و آب . ازینرو درین طریق حرکت اصل اساسی کمال می بود و بدین شیوه آریایی ها به مردبرتر دست یافتند که به آن (اشا زرتشت) گویند یعنی جنگجوی خردمند که شوربختانه مشائیان آن را نیز ربودند و عنوان شاهنشاهی ایران که جایگاه مرد برتر یا نقطه پیوند آدمیان بود به پیر مغان فرو نشست و جابجایی حاصل شد ، خراباتی سست و اندرزگو و ستایشگر که جز سخنوری هیچ نمی داند. شکارچیان خردمند با تنی تناور ، مردانی که در راس هرم مشرف بر همه بودند و گره را تنها به دستان خود می گشودند زیرا که خدا را در خود می یافتند ، جایش را به کاهلان فرتوت خرافه پرست ستاینده داد ، زرتشت هیچ نیست جز نخستین کوره دارِ کلدانی .

🔺 ازینرو کاویانی ها ، میانگاه دایره آفرینش را خدا می گفتند یا خانه خدا میدانستند ، در بسیار از ادیان روند را وارونه کردند و خدا آفریننده را بیرون از دایره بردند و بر تخت نشاندند تا بر صفحه بازی خود بنگرد ، بدینسان خودخدایی معنای دیگر گرفت ، اشراقیون تنها باستانیان ایران زمین بودند که به روابط ریاضی توانستند بر مرکز آفرینش آگاه شوند و با نظام تناظر یا هم رویدادی دانستند که این میانگاه هوشمند است و ناظر بر آفریده ای که جزیی از وجود اوست بدینسان فلاسفه بسان اسپینوزا روند راندگی را (کوناتوس) گویند که برگرفته از باورهای رواقیون دانسته اند به معنی آنکس که به وظیفه خود نپردازد باید از چرخه رانده شود ازینرو در بی حرکتی ، سردی حاصل می شود، سردی هیچ نیست جز نشانه مرگ ، بدینسان آنان انبساط را عامل زندگانی می دانستند و حتی خواب را گونه ای انقباض می شمردند که با کشمکش در روند انبساط یا بیداری ، انقباض خود عامل حرکت و گرما می شود.👇👇👇

⚫️ گنوستیک ها با ساختار (هرمی) وارد میدان شدند و کابلایی ها با (درخت سفیروت) که هر دو بیانگر باور کاویانی هستند و تنها گوشه از درفش را بیان می کنند ، اما به میانگاهی ساکن ، که نقطه عطف در تاریخ فلسفه پس از نابودی ساسانیان می رسیم ، آری ظهور برهان (ملاصدرا) گره از سراسر اسرار گشود اما به هزار درد به نام مکتب دیگر زد و هرگز و هیچگاه سخن از باور ایران زمین در عهد گمشده کاویانی و کوشانی نراند و آن (حرکت جوهری) می بود و ازینرو سراسر فلاسفه جهان پس از او سر تمکین بسوی او خم کردند و تسلیم اندیشه ایی شدند که برگرفته از مکتب باستان ایران زمین بود ، زیرا تنها با بیان (برهان حرکت جوهری) جهان فلسفه را زیر و رو کرد و آن وجود (منشا محرک متحرک) می باشد ولی هرگز از آتش ساز بودن آن نیز سخن نگفت ولی آنچه که حرکت می کند ، حاصلش گرما است و آتشی سازنده ازینرو در ادبیات رمزی فارسی سوختن و ساختن در پیوند همند و همچنین افروختگی و افراختن. مردانی بزرگ بسان عین القضات همدانی ، بشار ابن برد ، ابن مقفع صدها بی نام دیگر کسانی بودند که برهان حرکت جوهری را بیان کردند اما به گناه آتش پرست بودن یکی تکه تکه شد ، دیگری شمع آجین و یکی دیگر مسموم. درنتیجه آتش پرستی یعنی به منشا محرک متحرک باور داشتن که فرقه (مشائیان یا میترائیسم) به هزاران شاخه ، از فاش این روند درهراسند که مبادا انسان به ذات خود آگاه شود که تار و پودش از آتشیست که در نخستین هنگام جهانی را از بند بی حرکتی آزاد کرد. ازینرو پس از یغمای مغول مغان مشایی باور ایران را جابجا کردند و کتبی به هزاران فرشته بالدار و ستایش و تمنای پیوسته میترا و اناهیت الهه گان آب دگرید ،باوری که مناسب کودکان نیز نمی باشد بر جای هندسه مقدس بنشست.

❌کابالایی ها و گنوستیکی ها با ورودشان دانه دانه مراحل کاویانی را ربودند و هر مرحله و مرتبه از دانش کاویان ، عنوانی شد برای مکتبی به مانند ،منادی ها که با ا(فایتی) همسانند یکی از نخستین محافل مسیحیت که دانش هندسه را با خرافه ادغام کردند ،ازینرو مار درخت دانش باور داشتند و او را می پرستیدند که دانش را او به ما ارزانی داد که درحقیقت ثنویت را به جان جهان انداخت ، و پس از نابودی ساسانیان آنها به آسودگی با باطنی زهری بر مکتب کاویان نشستند و دیگر از مار پرستان خبری نبود.
Ophite
🔺ازینرو خود گنوستیکی ها و کیمیاگران اروپا عبارتی مرموز دارند ،
خدای راستین را کشته اند
سرآخر هندسه مقدس به دست مشایی افتاد و به سوگندنامه فیثاغورث در مکتب تتراکتیس اشاره می کنیم
(ای عدد الهی ما را برکت ده ، ای تتراکتیس مقدس ای سرچمشه آفرینش و جاودان جاری بر هستی ، ای عدد الهی با وحدت ژرف خالص که به چهار مقدس خواهی رسید به تو سوگند ای چهار حرف والا.)

◾️( نقطه نخست در راس ، صفر یا همان منشا ساکن بدون بعد می دانند معروف به مناد، که تنها به روش اشراق در کاویان می توان آن را شناخت ، مبدایی که بر انتها می نشیند ، سر و ته هستی در پیوند هم می شود. (دو) بیانگر سطح به نام (دیاد) ، (سه) شناسه دو بعد : (تریاد) ، و چهار نماد چهار وجهی که در کف هرم با چهار نقطه شناخته می شود همان مکعب آفرینش ، و در کل به عدد (ده) می رسند که با یک برابر می شود ازینرو به ده (دکا) گویند صورت دیگر آکا به معنی یک. (دکا : اکا).
1. Monad
2. Dyad
3. Triad
4. Tetrad

👇👇👇

⚫️بدینسان به آسودگی به آکادی های باستان می رسیم که هیچ نبودند جز فرمانروایی آریایی یا (آگانی ها) یا (کلدانی ها) در دشت های استپی به فرمانروایی سیستان ، ازینرو (اگانی) که معادل اکاد در متون میانرودان آمده به معنی آتش پرستان است. (ایگن) در لاتین به معنی آتش ، (آگنی) خدای آتش در سنسکریت و در باب پاره (اگ) به ذات آتش در گفتارهای پیشین بسیار سخن رفته است. ازینرو در زمان آشوریان زبان آکادی را وارونه کردند و به نام زبان خود زدند ،بدینسان (آتا) به معنی پدر و شاهنشاه شناسه آتش به (ابی )به جنس آب دگرگون شد . و در متون آشوریان (آگان) معادل اکاد در متون اکادی به معنی دایره آتش ساز که به وحدت اجزا اشاره دارد ، به (اوان) تغییر یافت ، (وان) بستر آب و امروزه به همت مزدوران و پشتوانه غربیان ،آشوریان به عنوان استادان بزرگ بر متون ایلامی نشسته اند و برگردان وارونه طبق باور آشوریان را وارد میدان می کنند بدینسان (اگان) ایلام به دودمان (آوان) دگرگون شد مگر می شود آتش پرستان خود را (اوان) خوانند ، مردمانی که شاه ارشد را با (آتا) به جهان معرفی می کردند ازینرو همواره آتایی ها در متون مصر به معنی فاتحین بیگانه آمده که سراسر فرمانروایی آریایی در مصر وارونه شد و بر جایگاه شنیع نشست.


❌اکنون با دیدن تاج شاهنشاهان ساسانی که برآمده از درفش کاویانی است ، به آسودگی خواهیم فهمید که این مردم باستان که به نبرد اهریمن (ثنویت) شتافتند چه باوری داشتند که اینان را (آناهیتایی و میترائیسم) میخوانند . آری این مردم والا به (هندسه مقدس) باورمند بودند . هرمی پلکانی را بر آمده از چرخش کوره ازلی که بسان مته ای در عمق نیستی حفاری می کند را بر تاج خود نهادند و نقش درفش بیانگر چرخه کوره ازلی در عمق عدم است ، و یک (جهان متناهی) به (کثرت بی نهایت) از (عمق نامتناهی عدم) تغدیه می کند بدینسان در یک تنیدگی با روابط هندسی خود را می پنداشتند و هر جز بخشی از وجودی هستند که در میانگاه دایره است نه بیرون ، و آن دایره هوشمند را خدا می دانستند یا همان ایزد(ایزآت) معنی زاینده آتشین (ایز + آت : آت + ایز : آتیز : آتش) ، و این روند در شکل نقش رستم مقبره سه شاهنشاه هخامنشی به تمیزی پیداست ، افراشتگی چهار وجهی که در کف هرم هستی به چهار نقطه به تصویر کشیده می شود یا چهار نقطه در درفش کاویانی میان چهار درگاه به یک میانگاه ، ازینرو درفش کاویانی نقشه (پرسپکتیو) سازه های هرمی بویژه اهرام مصر است ، که پرقدرت می توان گفت سازنده های این سازه ها در هر گوشه جهان به باور کاویانی قدم بر می داشتند بسان (کافو و کافره) که پس از افراختگی اهرام سکاره در فلات جیزه که یک بازسازی بود ، سراسر معابد اوسایریس را ویران و یا میخکوب کردند . این مردمان در زمان ساسانی که بازماندگان از عهدی گمشده هستند به نیت افراختگی دگر باره درفش کاویانی نماد اشراق و وحدت به نبرد (ثنویت) شتافتند ، تا جهان بدست (خوب و بد) سپرده نشود ، اما شوربختانه (واتیکان و تبت) از دو سو با یک اتحاد نامقدس ، آنها را وارد نبردی شوم کردند که ساسانیان بر خلاف میل نیز نقش یک رکن از ثنویت را ایفا نمودند تا به نابودی . و پس از آنها جهان کامل بر دست اهریمنِ ثنویت افتاد ، اهریمنی که عمر جاودانه اش به خودخوری و خودزنی بستگی دارد بر سر میز ذبح تا به امروز نشست ، و جهان شد قتلگاه چوپانی نی نواز که در حال پرواری و مسخ کردن دام خود است تا به روز مسلخ.👇👇👇

⚫️باید به دوستان گفت روند پرآشوب جهان امروز که یکی از چهار خط پایانی لوح افسانه مرگ است ، را هرگز با روند پیش از شاهنشاهی ساسانی نسنجید ، شاهان پیل پیکر و خردمند ایران همواره در نبرد با ثنویت بودند ، باوری که جهان را به دو نیم می کند و خوب و بد را به جان هم می اندازند و هرکس درین کره خاکی به دشنه تیز ، خود را خوب می پندارد و دیگری را بد ، و طبق پرورش باور (مشا) این خورنده هیچ رحمی به هم نوع خود ندارد که به بیداری مردگان معروف است. ننگ و نفرین در اینجاست که ضحاکِ دو مار بر دوش زنده و بیدار در میان مان به کلاهی دو شاخه بر بالاترین جایگاه امن نشسته و اکنون نقش مردِ صلح جهان را ایفا می کند و به هر دم سخن از آشتی می راند و هیچ جنبنده ای دیده ای بینا به اهریمنی که به تیغی در حال شقه کردن جهان است ندارد ، تا صف آرایی دو جبهه حاصل شود و بر میز ذبح به جام شراب و انگور و یک سیب گاز زده نگرنده سیل خونی گردد که بر دهان الهه باردار باید سرازیر شود.

❌آیا به نقل از خردمندان آزادی خواه اروپا همان دشمنان روند چپ که به تمیزی به مار پیچان در پشت پرده بینا شدند آن عاملان رنسانس که شکست خوردگان بزرگ تاریخ نیز هستند : (خدای حقیقی را کشته اند ) که منظورشان دفن شدن دایره ازلی در درفش کاویان بود. ❌باشد که عقل حیوانی بر اندیشه اهریمنی انسان چیره شود و طبیعت به دندانی تیز رخت ازین تمدن شوم برکند و دگر باره برهنگی آغاز شود ، که پدر دهر تنها می تواند برین نابسامانی نفرینی فائق آید .
ورای خوب و بدیم اما اسیر خوب و بدیم ،

که خوب و بد دوستان قسم خورده همند ازینرو خوبان راستین از صفحه بازی رانده شدند ، که نقطه آخر به دو رنگ است سیاه و سفید . خوب و بد دو چنگال عقربند که از قفا شکارچی آسمان را بر زمین زد ، اما بر تقدیر هیولای چپ همان عقرب که سخت در خروش است نوشته اند که سگ بر پای شکارچی او را به دندان خواهد درید.
🔺در مکتب کاویانی، کیهانی بیاندیشیم
متن فوق یک تاویل بود.
در امان باشید
سمیعی

🔺شعر : شاهنشاه #اشا_زرتشت ◾️نویسنده : #سلمان_سمیعی 🔶 ای خردمند، الیاف هر سِرّی که در کلاف اسرار در پیچ و تاب است ،نگرنده ایست پنهان در پس پشت پردۀ چین دار این گفتار، پس بنگر بدین راز در نهان. پیشگفتار 👇👇👇

🔺پیش درآمد بر شعر🔺 تنها کافیست با آموختن چندین زبان باستانی و همسانی با تک شاهکار ادبی ایرانزمین شاهنامه حکیم و درآمدن به اساتیر ملل ، اسرار پس پرده را فهمید ازینرو دانشکده ها به تسخیر مزدوران درآمده . واژه (زرتشت) به معنی بذر آتش است که از سه بخش (زار )به معنی ذره و بذر (zero)، ( آتا )به معنی گرما و (شت) شناسه چرخه آتش ساز در عمق عدم که به خورشید نیز اشاره دارد می باشد. (زار آتاشتی) و به شمار ستارگان آسمان در متون ایلام و میانرودان آمده و شناسه پادشاهان ایران، و معادل (شاتور) به معنی (آتشدار) که در زبان های باستانی شناسه پادشاهان آتش پرست ایران می باشد که جهان پیش از وجود را کوره ای چرخان می دانستند و واژه (شاطر) درفارسی نیز بیانگر خدای آفرینش است که جهان را از حرکتی آتش ساز آفرید .🔺و آنچه که ایران باستان به جهان تقدیم کرد (شاهنشاهی مرد جنگجگو به خردبرتر) بود به نام (اشا زرتشت) که در عالم فلسفه به مردبرتر اشاره دارد و سراسر در آرزوی ظهور او و برگشت به نظم باستانی عمری را در دریغ و حسرت سپری کردند بسان هگل و نیچه. که در روند باروری بذر آتش ازلی در مکتب حرکتی کاویان به قدرت برتر درین دایره سنگی دست یافتند و صاحب فرمان شدند. بدینسان مردِ جنگجو به عنوان (اشا : شاه) بر تخت ارشدی بنشست ازینرو به (موبد شاهنشاه) معروف شدند (اشا زرتشت) ، که در نظام طبیعت هوشمندترین ها شکاراچیانند و شکارچی ارشد شاهنشاه ایران بود که فرمانش بر همه عالم رونده می شد تنها با نگریستن به یلان باستان در کتیبه بیستون و سراب بهرام و نقوش مردان تنومند به ریش های بلند در میانرودان به اسرار برتری آنها پی خواهیم برد. ازینرو او را (شاتور) گویند (چون شاتور لاگامور، هوخشتره ، و صدها دیگر) یا مرد کوره دار و (ایران شتره) به معنی (ایران فرمانروا) به ذات آتش که یازده ساعت از هنگام دوازده گانه تمدن بشری حکمرانی دادگر بود. ❌سر سلسله زرتشتیان،هسته اصلی سراسر سِرّ ها در پس پرده اساتیر شد و او را نخستین پادشاه کلدانی خوانده اند و کلدانی هیچ نبودند جز سکاییی های حاکم بر دشت های استپی به فرماندهی سیستان که بر میانرودان فرود آمدند ،و در اساتیر یونان و سومر مردی که در کودکی دو مار را کشت و در پیری به اسرار جاودانگی رسید شناسه نخستین فرمانروا برین دایره سنگی است نیمه خدایی که به خدایی رسید. که جهان امروز در هراس برگشت دگرباره شکارچیانند بدینسان مغانِ ستاینده سفید پوش مزدکی و مانوی به تنی فرتوت همان ماران پس پرده خود را خواندن (زرتشت) و کتابی دروغین پر از الهه گان را وارد میدان کردند تا همواره دستان رو به آسمان گشوده شود و کسی از راز اشراق همان دانش تنیدگی در جهان باخبر نشود. باوری بدون خدا انگاری که خویشتن را در پیکره آفریینده خود می دید.
🔶در بخش جمشید شاه آمده
منم گفت با فره ایزدی هم شهریاری هم موبدی 🔺و پادشاه خود کاهن ارشد می بود که آریایی ها این رسم را بر جهان نهادند که بهترین فرزند باید بر تخت بنشیند از لحاظ جنگاوری و آموزشی در مکتب ویژه پرورش می یافتند و در نبردها بسان شیر میدان داری می کردند. 🔺رستم و خاندان او نیز نقش آموزگاران را بر عهده داشتند چون سیاوش که از مکتب رستم درس برداشت و زمانیکه مغان کتاب بر دست که اهل جنگ نبودند با ورودشان نابودی نیز همراه می شد. عجیب نیست با ورود مردی کاهن به نام زرتشت نبرد رستم و اسفندیار آغاز می شود و جهان قدیم به پایان می رسد که بی گمان او زرتشت دروغین بود ♦️مغان سفید پوش به شال سیاه و سفید همان پیرسخنگو ساخته فرقه مشایئست و بدین طریق ایرانیان از مردجنگجو به خردبرتر که بر تخت ارشدی بنشت دور شد و به محافل آکنده از توهم افیون درآمد که وجود انگل چپ در ادبیات ایران در امتداد ان روند است، البته خود مشائیان در یونان به طریق لیکورگوس آیین جنگ سکاییه را برای اسپارتی ها برد به نام (اگوگ)بدین طریق آنها نیز وارد میدان جنگاوری شدند که در وقت مناسب به مکاتب آموزشی یونان خواهیم پرداخت. 🔶در نتیجه اشازرتشت نخستین ، اولین پادشاه نشسته بر تخت در کاخِ تمدن است که در سراسر اساتیر به شکارچی ارشد می شناسند ،ازینرو آپولودروس و ایسوبیوس eusebius ، زرتشت را نخستین شاه کلدانی خوانده اند. زرتشت بذر ازلی ؛نماد افروختگیست و هرگز پیر فرتوت عصا بر دست به کلاه مخروطی شناسه او نیست که بدین طریق اهریمن به امیال و آهنگ خود دست یافت و آن نابودی رسم و آیین شمشیربندان ایران زمین بود ، و بدینسان (آتا) به شناسه آتش در ایلام به معنی شاهنشاه است ، شاهنشاه بزرگ هخامنشی خود را (آتا اروش) به معنی پدر آرش خوانده که امروزه به همت جاعلان (داریوش) می خوانند و وقفه در موجودیت شاهنامه تنها از برای قلع و قمع این اسرار بود تا با متون دروغین ساخته شده درزمان مغول همخوانی داشته باشد ، زرتشت عنوان پادشاهان ایران بود و بس.
شعر شاهنشاه اشا زرتشت 👇👇👇

شعر : شاهنشاه اشا زرتشت نویسنده : سلمان سمیعی #اشا_زرتشت 👇👇👇👇

🔺شعر : شاهنشاه اشا زرتشت
نویسنده : سلمان سمیعی
پیشگفتار

در پسِ گفتنی ها از دفترِ باستان
نهفته سری در خم هر داستان

مردی در پشت پرده دهد فرمان
کس نداند کیست آن سایه در نهان

نامداران و مهان در هر بر و بوم
از ختن و مصر تا بابل و ارضِ روم

در وصف آن نامیرا جنگجو
شدند در پی اسرارِ مگو

گفتند خردمند را، بگو تا چه داری
ازو مانده نژاد یا تباری؟

دانندگانِ اسرار در کهن
جادوگران توانا و رایزن

به جویندگان بگفتند به یک کلام
مرده شاهی فرود آید بر کوه اهرام

بدین گفتار یکایک، پاک و ناپاک
لرزیدند به کردارِ بید در خاک

سیه پوش شبحی در لوح سرنوشت
خوانَد حکم تقدیر از نخستین گل نبشت

نامیرا یلی به یک کمند و دو داس
دشمنِ جادوگر آن اندازندۀ تاس

گرانمایه شمردند پندِ پژوهندگان را
که او دام قضاست در وقتِ بلا

در نبودِ فاش این رمز و راز
مردم کُشان بر سفره اند به آواز و ساز

کنون بشنو ای خردمند راد
در باب خداوندِ داد همان آتش نژاد

هرچه خوانی درین طومار
گره ایست در گردشِ روزگار

گر بگشایی بند را از پیچ و خم
دانی که چه گفت دهقان از قوم اجم (فردوسی)

درنگم نبود در پی اسرار ناب
که راستی شده خرافه در خواب
..................


📕آغاز

پس از افتادن عهد عتیق به آب
سر بر آوردن مار از خواب

بیداری خرافه و هوشیاری کابوس
سایه جنین در ماه همان نورِ فانوس

دگر بار اخترِ کاویان شد نمودار
شاهی فرخنده تبار آمد به کار

چو پیلان بود بدپیکر و پر زور
رخ شیر داشت،سزاوارِ دستور

همه تنش خم اندر خم هم بود
که فرزند شیرانِ اجم بود

تن پر زخم به پوستی سرخ
صخره پیکر و سنگی رخ

چو خورشید تیغ تیز در پس جهان
در پی نبرد و ستیز آمد به میدان

به رسم و طریق کاف و نون
به جنگ و جوش افراشت ستون

خردمند فرستاد از بهرِ سازش
تا نوید دهد آیین فَرّ در آفرینش


به آیین کیان در عهد عتیق
تاجِ اهرام نهاد بر سر به سه تیغ

به آتشِ ایزدی بر درگاه و در
شد پرستنده گردونۀ فر و هر


آن جهانگیر دادگر به فرایزدی
شتافت به جنگِ آیین خوب و بدی

کوه تا کوه جنگید آن یزدان پرست
سوزاند آیین دخترِ سیب بر دست

جهان را پاک کرد از خرافه و نفرین
خورشیدی تابنده شد آن پاک دین

افسر به سر به دُر و گهر
به تیغ و طوق و زرین کمر

به فرمانی ، جهان را داد پیوند
امروز رازی گویم تا رسد به فرزند

خوب و بد هست دو رشته در یک بند
دو چنگال عقرب به نیشی پر گزند

بیشمار زبان و دین به چه سود
تیغ جدایی بر هر اقلیم آید فرود

هستیم گَردی در گردنده مخروط
نه مرده ای در مکعب چون تابوت

دو شقه از قمر در آخرین وقت
نفرین خورد هر تقدیر و بخت

مردگان تشنه به خون
ستایندگان خدای بیرون

به دهان و دندان گشایند گور
رستاخیز آید پدید به یک دستور

خدای دادگر در جهانِ مردگان
خرافه ایست جاندار در آیندگان

کنون گر این افسون را نگزاریم در خاک
مردگان نوشند خون از فرزندِ پاک

آدمی سر به سر به یک تار و پود
بیشمار آوایند در یک سرود

جنگیدن در راه آیین دارد چه سود
خدایان دیگر خواهند تمکین و سجود

بدین گفتار پر آفرین و زیبا
جهان شتافت سوی شاهنشاه آریا👇👇👇

👇👇👇
به تمکین سر برآوردند رو به فرود
یکایک برو خواندند آفرین و درود

پیرو سرود شاهنشاهِ اجم
زبان ها شدند در پیوندِ هم

اجم را خواندند ،گفتارِ بی گزند
همان تک گرۀ پیوند در بیشمار بند

مرز و حد برداشتن از رخِ خاک
شدند در پیوندِ هم به آیین افلاک

نام خود را خواند به رسمِ کمانگیر
منم آمرود پسر کوشان پیر

به هر سو تاخت و درفش افراشت
آدمی را آورد به راه کاشت و برداشت

کاویان را دوخت بر سنانی به سه تیغ
برجی بلند ساخت بر یک ستیغ

کمان بر دست بر سر ستون
فلک را آورد به دیده ای پر خون

از میان خوشه های سیاه و سفید
تیر را گرفت سوی دانۀ مروارید


همان شاه مهره در گردنبند (مِنات)
که آهرمان خواندش قلبِ کائنات


به فریادی برآورد و چنین گفت
در پس جهان هست نفرینی نهفت

دانه لاجورد بر گردن عفریت (ایشتار )
نفرینیست در فال که شود بیدار

آیندگان گرفتارند درین فال شوم
طاعونیست در هر بر و بوم

به زیر این سنگی ستون
هست یک چاهِ بدشگون

چاهی به ژرفای هیچ بر زمین
که درگاهی دارد بر آسمانِ پرچین

گر شود آشکار این چاه
نفرین خیزد از درون ماه

برج را نهادم بر درگاه
تا خرافه سوزد و سراسر تباه

فسانه نیست خیال بر خواب
خرافه، جنینست در رحمی پرآب

به نیروی گفتار گیرد نفس و جان
سخنوران جادوگرانند درین جهان

بشنو این فریاد را درین وقت تنگ
تا بسوزد خرافه جای خاموشی و درنگ

به حکم کاویان آیین همان اشراق
چهاردهمین نوزاد شود در پیچِ قنداق


درگاه چاهی پیچ در پیچ شود باز
آهرمان به رنگ هیچ نشیند بر فراز

همه سو شود تیره و تباه
پیرو آیین آب و این ماهِ پر گناه

به دستورش گردد آخرین روز اجرا
فرشتۀ مرگ شناور و تو نابینا

برای دیدن او در شب و روز
باید بدانی راز آیینِ آتش افروز

این ستون به کوره ای آتشین و داغ
فرخنده فالیست در دین اشراق

چرخنده برج بکاهد از پیکرِ نیستی
بگذارد خشت بر فراز هر هستی

دایره در کاویان هست مخزن نور
خانه خدا به چهار ستون و یک تنور

کس اندر جهان نداند آیینِ کهن
کنون مار خدایی کند در هر دین و انجمن

آتشِ ازل پیچد در تار و پودِ آدم
خروش کلیدیست بر تابوتِ عدم

به جوشش در سرشت، آتش شود درست
دانه در خاکِ نیستی خواهد برُست

خود را خلایی سیاه و خام پندار
آتش بیافروز به کوشش و کار

گرنه تن بر تو شود تابوتی تنگ
بر فرزند نرسد هیچ جز نامِ ننگ

تاری شو بر پودِ فرزند
آتش است تنها راهِ پیوند

این برج بلند، یگانگی بر افراشتگیست
نقطه پیوند در ستیغِ افراختگیست

در اشراق، آغاز همان پایان است
قلب تپنده در درفش کاویان است


خدای کوره نشینِ آتش ساز
دشمن رازست و هر نیاز

خدابه کار بُرناست ،نه به تمکین و سجود
خانه اش هست درون این گنبدِ کبود

خدای نشسته بر تخت در بیرون
تو را کند برده ای زبون و دون


خدای، آتشیست در تنِ تو و من
که او اخگر است و پیکر خرمن

بشو جفتِ او، به تار اندرون بافتن
رشتنِ پود و تافتن در خویشتن

کنون بدان اسرار در هر انجمن
که تیغی شدم بر جادوگران رایزن

کفتار مادر خود را خواند رهبر
دختران شدند زنده بر خاک سر به سر

منات ، مردان را انداخت بر پای
بوسه زنان بر پای بسان خدای

زین پس به رسم کیان و آیین شیر
مرد نگهبان است و زن شکارچی دلیر

زن تیغزن بجنگد در هر نبرد
دلیری کند چون شیر همراه مرد

به جشن و شادی و بزم
دختر و پسر آموزند آیین رزم

اینست فرق کفتار با رسم شیر
مادر کفتار ترسد از خروش شیر دلیر

در کتمان، کاویان را یکی دشمن است
هلالی سیاه و سفید در هر انجمن است

زنی به رخِ پیرمردی کوزه بر دست
گناه ریزد بر جام مردِ یزدان پرست

با بودن ساحره تنم پر درد و رنج است
همی دلم پربلا اندر شکنج است

که او مادرکفتارست به رخ مرد
آمده از چاه همان سنگ لاجورد

پرستنده و ستاگوست بی امان
بدین فریب نفرین آورد بر کاویان

در خفا ستاید بت و تندیس
در کتمان دارد خدایی به نام ابلیس


آشکارا گوید از اشرا ق به نورِ اشا
که فریبیست در آیینِ پرگور مشا

جهان را چشمۀ آب داند همی
خون خواهد از مرد و زن اجمی

گوید فلک فرزندِ آبِ تَر است نه آتش
دشمنی دارد با پدر کماندار آرش

زاری و ثنا و گریستن
سرودن ، تمنا و ستاییدن

رسم و آیین در سنتِ اوست
دشمن مردِ پرکارِ جنگجوست

او کرمیست زیر خاک یک گلستان
آفتی بود در بوستان باستان

این کرم همیشه زنده است و بیدار
نقطه ای دو رنگ در پایان هر روزگار

بدینسان آمرود به گفتاری چنین
جهان را آگاه کرد به یک نفرین

همه به تیغ و شمشیر و سنان
آفرین گفتند و افراشتند کاویان
👇👇👇

رهبر خردمندان در هر انجمن
هم گُردِ مارگیر و هم تیغ زن

چون سر ستونِ هستی همان اشا
شد نقطۀ پیوند و خواندندش شاه

همه هم راستا در یک داستان
برج ها برافراشتند به نقشِ کاویان

بر اورنگ او انداختن شالی کوتاه
به رنگ آتش در خالی سیاه

کوره ها در ستون ها استوار
شدند برپا به هر گوشه و کنار

به تیر و کمان و گرز و کمند
آسمان و زمین را به فریاد داد پیوند

من آمرود به کردار اخگر و آتش
نخستین زرتشتم به تبار آرش

بر کفتاران هستم گاوی خشمگین
اشا گیل گمش شاه ایرانزمین

چنین زرتشت گَمِش به خوی آتشین
ستون به تنور اندرون نهاد بر زمین


پس از سالیان سرافرازی و پیروزی
خشنودی و نبرد و مار سوزی

شبی از نخجیرگاه آمد به کاخِ بلند
پیلتن خود را دید در درد ، پیوند

ناگه گره فتاد بر اندیشه و دل
جنگ حق را دید در برابر باطل

نفس برو شد سنگین و تنگ
میانگاهی به چرخۀ سیاه رنگ

در سرا پرده ، فتاد بر زمین
خواب برو کشید پرده ای پر چین

بر جهان سیاه و بی نور غلتید
خود را در بیابانی پر گور دید

سایۀ رونده در دنیایی ویران
به هر سو مرده دید در کفنِ کاویان

برافروخت آن مردِ جنگ
خود را دید در تابوتی تنگ


جهانگیر خروشید و فریاد برکشید
همی بخشکد کابوسِ سیاه و سفید

آوا بر سینه ماند و در اندیشه چرخید
سکوت سر از آوایش به تیغ برچید

تنها و بی کس مانده در لجن
به زنجیر بود در جهانی سایه فِگن

نه دستی داشت برای آختن
نه نوایی برای افراختن

چو بیرون بود مارگیر پیر
خود را دید درون دایره ای درگیر

به ناگه از میان غبار و گرد و دود
سر برآورد ماری به هزاران تار و پود

رخی ناپیدا و پیچ در پیچ
شناور شد بر دنیای هیچ

جهانِ هیچ، تار بر خویشتن پیچید
شبحی سیاه و سفید در خود تنید

هیولایی مارپیکر به دوسر
آمد به نزد پادشاهِ پیروزگر

آن توانا مرد شد پاک ناتوان
هیولا را دید آزاد در جهان


او بود بی نوا و در بند و اسیر
عاجزی در پیشگاهِ مارِ جانگیر

به خنده به ندایی رسا
گفت به زرتشت شاهِ اشا

درود بر پسر کوشان پیر
آمرود توانا گیل گمش دلیر

گاو مشکین فام و آتش انداز
وحشی نهاد به دو داسِ بدنواز

منم پیرِ مغان به دو روی
دارندۀ طلسم و هزاران جادوی

برجت را بزودی می نشانم بر خاک
خاکروبه ای بدون شاهنشاه پاک

نامت شود از آن پیرِ فرتوت
راهی نیست بر جنگجو جز تابوت

من دشمن تیر و تیغ و کمندم
نگارنده ای قهار به کتابی پر گزندم

ستونت شود به هفتاد و دو خشت
عبرتی پر درد بر لوح سرنوشت


به شمار هر تکه خشت
بخوانم نفرین بر گل نبشت

هفتاد دو ملت آید پدید
یکی سیاه و دیگری سفید

همان خوب و بدی در باور سیب
نقطه گذارم بر پایان جهانی پرآسیب

ای پرستندۀ کوره در عدم
فتنه ای دارم خم اندر خم

هستم به دو فرزند در پیوند
یکی گوسفند و دیگر مار پرگزند

گوسفند را گذارم بر سنگِ نفرت
دیگری بر تخت در جنگ و کدورت

بدینسان جهان شود به دو نیم تقسیم
همان سَم در عتیق به شاه ستراگیم

در آخرین روز آن روز دل افروز
آدمی هیزمیست در آتشی خوش سوز

اینست آیین آتش در کاویان
نفرین خیزد بر تو ای شاه ایران


اشراق در کاویان به رسم کیان
شود فراموش تا پایانِ این جهان

شیطانی به رخی زشت و آتشین
می نشیند برین صورتِ دلنشین


کوره ات بوستانیست به فرمان من
چشمۀ آب میانگاه در هر انجمن

جهان به یک آیین و زبان
زهریست کشنده بر جان آهرمان

کس اندر جهان نداند سِرّ آتشین تار و پود
زرتشت شود کتابداری پیر و فرتوت

تو ستاینده ای به بیشمار تندیس
من پتکداری بر سر بتِ ابلیس

شیری ستمگر به کمند و شمشیر
من ستاگوی خدای آن پیر دبیر

تو به یاد آیی ،کافر و بت پرست
من آن مرد خداشناسِ زبردست

با بودن این برج و رخ و ستون
این درفش کبود به قلب سرخگون

شام آخر آن مهمانی رنگین
فراموش شود در هر آیین و دین

به وقت نابودی این آتشین جایگاه
هزاران شاه شتابانند بر هر تختگاه

اینست آیین مشا به دوگانگی
دشمن افروختگی تا به افراختگی

درفش کاویان رود به زیر خاک
اخترِ کبود به تیغ چاک چاک

جهان را نشانم در بدی و گناه
زشت شود زیبا و خوبی تباه

مادر زمین آن سیه پوش
مرده ای دارد بر آغوش


جان گیرد به خونِ گنهکار پر بلا
بدینسان پس از پایان ،آید به دنیا

نوزاده در آغوش جان گیرد از شیر
شیر برآید از سیلی دامنگیر

سیل در دین من،همین جام شراب
شورش مردگانیست به ذات آب


آتش پرستان ،مردگان در روز آخرند
بیزار از تاجِ کی و پیرو جادوگرند

ای تاجدار جهانگیرِ پاک
دشمن منات همان کرم در خاک

کنون خبری بشنو از آنسوی دنیا
ما بقی سخن را ببین در آشوب و بلا

آن هیولای خیزان در سخن
برفت پس پردۀ چین های پر لجن

آمرود برافروخت بر آن مار پر گزند
به تکانی بشکست زنجیر و بند

ندای پیچان مار بر گوش اوی
شد آوای وزیر بر سر جهانجوی

دیده گشود و چرخاند بر سرای
نبود دگر نزد آن هیولای مارآسای👇👇👇

خود را یافت دور از پندار
افتاده بر پای وزیر در تالار

به فریادی شوم و دادی بدشگون
ندا برآورد بر شاه به چشمانی پرخون

چنین گفت وزیرِ پرخاشگر
ای جنگخواه ، ای شاه برتر

جهانت فتاده بر زیر آب
خود مانده ای آسوده بر خواب

سواران فوج فوج به هزار گروه
در پی تو هستند کوه به کوه

پیرمردی به یک کتاب و دفتر
کشاند انبوه خونخوار از هر بوم و بر

چنین خوانده بر آنان
نفرین است دین کاویان

که آتش در برج و این ستون
نشان دوزخ است و بدشگون


سرنگونی این ستونِ بلند
راه نابودی نفرین است و گزند

او تو را خوانده دشمن آب و ماه
تیر نشاندن بر قلب قمر دارد گناه

به هر سو ندا چنین بر آورد
مرگست سزای دشمنِ سنگ لاجورد

یکایک برج ها از بابل تا به ختن
شدند با خاک یکسان ای پیلتن

خویش را خواندی اشا در وقت پگاه
او خود را خوانده پسرِ پاک خدا

هفتاد دو سپاه در جنگند و خروش
در پی تختند از هامون تا به کوش

بدین سخن پر سحر و جادو
آمرود به دادی آمد به ستوه

سیب را دید در دهان دختر
خوب و بد رویید از شانۀ مار سر

به فریادی گفت آن پرخاشگر
جهانِ یکسان با خاک را ،کنم زیر و زبر


گر زمان شورش است و شخم
دهقانی داس دارم به مشتی تخم

بد و خوب را کنم در یوغ
گاو آهنی به دو گاو در طوق

زمین هرزه خیز را زنم شخم
دگرباره پاشانم بر خاک، بذر و تخم

ای ساحر، فرزندانت همان دومار
دو رشته سیاه و سفید بر یک دار

به دستانم پیچند بر هم و اندازم به پای
هلال را کنم بر خاک به هر جای

که تنها مرد جنگم درین جهان
زین پس خود شیطانم درین داستان

گر پیر جادوگر خواند خیر و شر
من شوم همان کشندۀ پرخاشگر

ساحران را اندازم بر کوره های داغ
دگربار افرازم درفش در آیین اشراق
پیش از شکار ،شهریار بفرمود
که بود آخرین هشدار آمرود

بدین باور مادر به شراب و شام
نه جشن است و جوش نه کوشش و کام

وارونه جام است همان ناقوس
بشمارد روز تا بیداری کابوس


او مادریست به سه فرزندِ مار سر
به تیغ سر ببُّرند از تن در روزِ آخر

دیگر نیست عقربه ای در درفش
همان ستاره شُمر بر دایرۀ این عرش

در نبود درفش، این گفتار عرش
ماران نیش زنان خزند برین فرش

ساحران به آیین خشت و آب
دشمن آتشند و بیزار از آفتاب

درفش را ببوسید و شتافت به کارزار
تا برکشد دمار از ناسپاس روزگار

آمرود گرز گاوسَر گرفت بر دست
خواندندش فَریدون یزدان پرست

پس از این نفرینِ ماه سفید
جهانی به هفتاد دو ملت آمد پدید

زمانه پر جنگ و جوش و آشوب
فرزندانش یکی شد بد و دیگری خوب

بر میز ذبح چیدند سفره ای رنگین
به میزبانی یک پسر و مادری پر نفرین

خوش نوشیدن در باورِ جام مادر
نواختن نی چوپانیست به تیغ بر کمر

از کابل شتافت سوی کوه بیستون
تا بر کشد مار را از چاه اندرون

در بیستون به هنگام آشوبی پر خون
به وقت فرو ریزشِ دو ستون

در سایه ای پر خاک و خون شد ناپدید
شبحی جانگیر به وقت ماهِ سفید

آتشی سوزان شد در میان اختران
کمانگیر به سگی دلیر در آسمان

به فرمانش نوشتند بر طومار تقدیر
فرشته مرگ در آخرین خطِ دبیر

تاجدار رفت بر عمق افلاک
شد رخشا خوشه ای تابناک

از طاق بنگرد یکایک را به داد و بیداد
به وقت تلاقی،فرود آید در روز فریاد

به هنگامِ تاوان آن روز دل افروز
جادوگر را کند هیزمی خوش سوز

سخن کوتاه ماند ازین راستان
گفتنی ها شد دروغ در داستان

راستین نامِ این نامور شهریار
به گیتی نماند ذره ای یادگار

فراوان ازو بردند اندر نام دیگر
اختری فروزان در نامۀ هر بوم و بر

از هند و بابل و مصر و یونان
دانه ای شد بر خاک هر داستان

نامش پراکندند بر زمین هر گفتار
خدایی رخشا در جنگ و پیکار

ز هر کشور او را خواندند پدر
به نام او شدند جنگی پرجگر

که او بود بر همه شاهان شاه
بدینسان سراسر خواندند او را نیا

تاجداران ایران تا به گشایش چاه
خود را خواندند شاه و او را خدا

به گیتی به آغاز چو او را ندید
آهرمان نامش را کرد ناپدید

جادوگرانِ دیو خوی وارونه ساز
فرزندانِ چوپان همان نی نواز

دهقان پاک را خواندند ضحاک مردوک
تا شود فرزندِ ساحره ریسنده بر دوک

تنها پور خردمند و راد ازو کرد یاد
فریدون فرخ در نامه فردوسی پاک نهاد

ای ایرانی بدان که این آتش نژاد
جنگی و سترگ و خردمند و راد

دارنده سکو بر برج های بلند
جهان بی مرز در یک زبان پیوند

پدریست بر فرزندان ایران زمین
نامه های کهن او را خواندند به نفرین

چو کس گوید از ایشان سخن
جهان شورد برو از هر دین و انجمن

درین دنیای پر کین و گرد و دود
برو آفرین گو و هزاران درود

کلید تابوت، آوردنِ نام اوست
فال نفرین سوز ،مهرِ پدر جنگجوست

تاس بر دست پورِ آهرمان،هراسان
طالعش را دید، ظهور در پایان

در گفته های کهن ،بی باک شد پاک
که نامش، ببُرد بند از بنده بر خاک


۱۴۰2/۸/۱۶👇👇👇

👇👇👇
به فرمانش، خواندند خدای ستیز
آخرین سوار به آتشین مهمیز

نوشتند بر چرمی به فتراک و زین
خدای رستاخیز در هر دین و آیین

بخوان نام آمرود را به کَرّات
تا بدانی جنگ آریا را با منات

جهان به آیین آب و ناهید و ماه
افتد در آفت و رنج و بلا و گناه

همانگاه اخترش بر خانه آید فرود
آهرمان بر خاک نشیند به سجود

یاد کن ازو در وقت آشوب
تا شود ناخدا در جنگِ بد و خوب

نامیرا روان، بگیرد تنی جانگیر
همان کیخسرو و محمود و نادرِ دلیر
(سلطان محمود غزنوی)

به پایان آمد این گفتار به فرود
کلیدیست کتمان در نام آمرود 🔺 (پی نوشت ، اهرام سنگی، ستون های کوه آسا (مگالتیک ها) ، برج های اسرار آمیز در متون کهن سراسر نماد افراشتگی هرم هستی در مکتب حرکتی کاویان می بود و سکوهای آتش ازینرو نماد و شناسه های فرمانروایی گمشده آریایی در عهدی بسیار دورند ، تک راز این جهان ما که با دروغ های فرازمینی و محدودیت ها تنها هدف جهان امروز ماست که به تمدن گمشده آریایی نیاندیشیم و بسیار آسان و ساده می توان به این حقیقت پی برد اما راز ممنوعه ایست در سراسر باورها ) megalith
#اشا_زرتشت
سلمان سمیعی
در امان باشید