نقاشی انقلاب(۲)
ایوب امدادیان، اوایل دهه پنجاه
@amirmaziar1

نقاشی انقلاب(۲)

امیر مازیار

اثری از ایوب امدادیان (ت.۱۳۲۷) در اوایل دهه پنجاه، در سه‌لت و به طول ۸ متر.
آیا نقاشی وظیفه دارد که فریادگر دردهای جمعی باشد؟ آیا هنر باید به جامعه متعهد باشد؟ آیا هنرمند رسالتی دارد؟ پرسشهایی که در زمانه خلق این نقاشی بسیار رایج و پرقدرت بودند . امروز قیل وقال "هنر متعهد" فرونشسته اما بدیل آن هنر فرمالیستی و انتزاعی نیز از هیاهو افتاده‌است‌ . هنرمند آزاد است که فریاد بکشد یا نکشد مهم این است که ورای کلیشه‌ها کاری "هنری" بکند ، کاری که امدادیان کرده‌است : نقاشانه ،پرقدرت ،روایی و سیاسی . می‌توانیم با ضرباهنگ حرکت دست‌ها و بدن‌ها طول ۸ متری تابلو را درنوردیم؛ از کشته‌شدن با سرنیزه تفنگ شروع کنیم و به سوگ بر جنازه برسیم یا برعکس از سکون و آرامش سنگین سوگ به سمت هیاهوی میان تابلو و رو در رویی با سرکوبگر روان شویم. می‌توانیم در بازی رنگها و ترکیب‌بندی پرقدرت و بیانگر فیگورها حرکت کنیم و احساسشان را در خود بازیابیم .

اما نقاش چه می‌گوید ؟ تاریخ را ثبت می‌کند؟ دعوت به مبارزه می‌کند؟ شجاعت و شهادت را تقدیس می‌کند؟ با قلب‌های سوگوار همراه می‌شود؟ نمی‌دانم اما می‌دانم که نقاشی "کار می‌کند" و هنر "اثر دارد". شاید اگر این تابلوها بیشتر و بیشتر دیده می‌شدند و از آنها بیشتر سخن می‌گفتیم، بیشتر و عمیق‌تر درباره آزادی فکر می‌کردیم. شاید "کشتن" سخت‌تر می‌شد .شاید بیشتر تاریخ می‌خواندیم .شاید آزادتر بودیم و انسان‌تر.

هرچه هست تابلو را می‌بینیم و زندگی و تاریخ در ما تکرار می‌شود.


@amirmaziar1

https://t.me/amirmaziar1/274

نقاشی انقلاب(۳)
اردشیر محصص،۱۳۵۷

@amirmaziar1

نقاشی انقلاب(۳)

امیر مازیار

اردشیر محصص( ۱۳۱۷-۱۳۸۷)
محصص در زیر طرح نوشته‌است:
"سرانجام نظم در منطقه اغتشاشات از نو برقرار شد و زندگی عادی دوباره آغاز گشت."
تاریخ اثر ۱۳۵۷(۱۹۷۸) است.

اردشیر محصص از سیاسی‌ترین نقاشان معاصر ایران بود و بی‌شک یکی از نوابغ هنر معاصر . خطوط و طراحی‌های او گزنده و سرکش و عصیانگر اند . طرح‌ها و خطوط او علیه استبداد اند ،علیه خشونت ،علیه همه نوع روابط سلطه و علیه جامعه مردسالار . او تملق و دریوزگی و مزدوری را تصویر می‌کند و به سخره می‌گیرد. بینشی ژرف به سرشت نااستوار و متزلزل آدمی در کاراکتر‌های او هویداست و با مدد از ساختار و ظرایف نقاشی قدیم ایران ،از نگارگری تا نقاشی‌های قاجاری ،تاریخ پیوسته استبداد را در آثارش بر ملا می‌کند. حتی وقتی روایت خود از عکس‌های قاجار را به دست می‌دهد ،مانند همین اثر، توانایی شگرفی در آشکارکردن ظلم و حماقت و خیانت دارد. اثر هنری پیام و تاثیرش را فراتر از تاریخ خلقش می‌برد. اکنون و همیشه خشونت صاحب قدرت را به سخره می‌گیرد و علیه جنایت و اعدام و حق‌کشی می‌ایستد.

@amirmaziar1

https://www.instagram.com/amirmaziar

https://t.me/amirmaziar1/276

‍ 🌿اولین شرط نزدیک شدن به حقیقت، «نفی ارادتمان به حقیقت» است! همه ما ارادات از پیش تعریف شده‌ای نسبت به حقایقی داریم که معمولا بصورت نااندیشیده از طرف جامعه، خانواده و نهادهای تعلیم و تربیت به ما عرضه شده‌اند! ارادتی که به مراتب از خود آن حقیقت، بر پایه‌های محکم‌تری استوار است و به هیچ وجه حاضر به طرد آنها نیستیم!
رولان بارت جایی می‌نویسد: «تاریک‌ترین مکان، همیشه زیر چراغ است!» جمله و مفهومی ناآشنا که شاید در نگاه اول احساس کنیم از آن حرف‌های عجیب و غریب و سخت‌فهم فلسفی است، زیرا با قریب‌ترین دانسته‌های ما ناهماهنگ است! اگر از اکثر ما بپرسند در یک اتاق با یک چراغ روشن در مرکز سقف آن، تاریک‌ترین نقطه کجاست؟ احتمالا به کنج‌های اتاق یا دوردست‌ترین مکان‌ها نسبت به نور اشاره می‌کنیم! اما حقیقت این است که زمانی که دقیقا زیر چراغ قرار بگیریم، شدیدترین و تاریکترین سایه‌ها بر روی خودمان ظاهر خواهد شد!
فارغ از تمام معانی و مفاهیم پنهان در این تعبیر، یک فهم شخصی از آن دارم! «ارادت به حقیقت» یعنی هرچه به منبع شفاف، درخشان و بی‌چون و چرای «اطمینان به عقاید خود» نزدیک‌تر باشیم، سایه‌ای به مراتب تاریک‌تر وسیاهی‌ای عمیق‌تر بر ما و افکارمان خواهد افتاد! «نفی ارادت به حقیقت» یعنی همیشه بخشی از حقیقت نزد دیگری، بخشی از آن نزد مخالف، و بخشی از آن در نقاط کور از دید ما حضور دارد! بیهوده نیست که «چنین گفت زرتشت»: «شاهباز حقیقت، هرگز بر ساعد هیچ مطلق‌خواهی ننشسته است!»

🖋محمود وطن‌خواه
@artperception

طباطبایی و تاریخ فکر ایران

امیر مازیار

استاد سید جواد طباطبایی (۱۳۲۴_۱۴۰۱) برجسته‌ترین تاریخ‌نگار فکر ایرانی است. پژوهش در " تاریخ فکر ایران" قلمرویی است کمتر شناخته‌شده با رهروان اندک. پیش از طباطبایی  هانری کربن و رضا داوری قدم‌هایی در این حوزه برداشته‌بودند و طباطبایی بی‌شک متاثر از آن دو بود اما کار و برنامه پروهشی طباطبایی بسیار فراتر از آنها رفت؛ نه چون نگاه کربن عرفان‌زده و  مستشرقانه بود و نه چون کار داوری شتابزده و تفصیل‌نیافته. او با اندیشه تاریخ‌نگاران بزرگ فکر اروپایی ،از هگل تا اشتراوس و فوکو، آشنا بود و از آنها به‌خوبی و نقادانه بهره می‌برد گرچه در دوران فکری‌اش نسبت‌های گوناگونی با این سنت‌های فکری داشت و در نهایت بیش از همه به هگل نزدیک بود. او برای ایران ،برای تاریخ ایران ،برای تاریخ فکر ایران و برای تاریخ تجدد و اندیشه سیاسی و حقوقی در ایران ایده داشت و در یک کلام تاریخ "ایده ایران" را می‌نوشت و به حق می‌توان او را "فیلسوف ایران" خواند.

بزرگترین ظلم را در حق او و در حق ما و تاریخ اندیشه در ایران حاکمان تنگ‌نظری روا داشتند که درست در دوره زایندگی فکری و انتشار آثار مهم‌اش از دانشگاه اخراجش کردند. بخشی از بهترین دوران حیات او در تلخی و بی‌ثباتی و بی‌قراری گذشت .زمانی که  سیاست‌بازان گمان کردند که نفعی از او می‌برند ژورنالیسم رایج حد و شان سخنش را تقلیل و تنزل داد.
در عین حال طباطبایی برنامه پژوهشی خود را به خوبی معرفی کرد و راهی برای تامل در ایران و تاریخش گشود که پس از او دنبال خواهد شد.

فراوان آموخت و راه‌ها و افقهایی تازه بر اندیشه ایرانی گشود. روحش شاد.

@amirmaziar1

‍ .
احتمالاً «اینگرید برگمن» ستاره عصر طلایی سینما درباره فلسفه بوسیدن و ماهیتِ «بوسه» دقیق‌ترین جمله را در تاریخ ثبت کرده:

"بوسه حقه‌ای عاشقانه است که طبیعت آن را طراحی کرده تا ما را از گفتن سخنان ابلهانه و بی‌فایده باز دارد..."

ششم جولای روز جهانی «بوسه» است و شاید تقدیر بر این بوده که مائِسترو انیو موریکونه، خالق «عاشقانه‌ترین» موسیقی متن تاریخ سینما_و آهنگسازِ «حسرت برانگیزترین» و «پُر بوسه‌ترین» سکانس پایانی تاریخ سینما_دقیقاً در همین روز و به باشکوه‌ترین شکل ممکن ما را ترک بگوید.

آخرین پرده از جاودانه ایتالیاییِ «سینما پارادیزو» درباره حلقه فیلم خاک‌خورده و مرموزی‌ست که صاحبش وصیت کرده تا پس از مرگش به دست «توتو» دستیار فسقلیِ ناقلایش برسد. این حلقه فیلم عجیب و قدیمی، در واقع چیزی نیست جز مجموعه‌ تمام صحنه‌های «بوسه» و آغوشی که آلفردوی حقه باز!(لقبی که توتو او را چنین می‌نامید) در زمان فعالیتش به عنوان آپاراتچیِ «سینما پارادیزو» آنها را از حلقه اصلی فیلم جدا(سانسور!) کرده، اما هرگز آنها را دور نینداخته است؛ او با حوصله تمام این تکه‌های جداشده را به هم چسبانده و آنها را برای روزگاری نگاه داشته که پسرک بازیگوش و عاشق‌پیشه بزرگ شود و به زادگاهش بازگردد و بتواند آنها را برای اولین بار تماشا کند.
زندگی اما در اغلب مواقع تقدیر دیگری برای افراد رقم می‌زند؛ آلفردو نابینا می‌شود، توتو از بعد از یک شکست عشقی بزرگ شهر کوچکش را ترک می‌کند و برای فراموش کردن غم خود تا سالیان مدید از بازگشت به آنجا سر باز می‌زند؛ گرچه سرانجام به زادگاهش باز می‌گردد. حالا آلفردو سالیان‌سال است که مرده و توتو هم نه یک مرد جوان، که کارگردان میانسالِ بزرگ و سرشناسی شده که پس از ۳۰ سال به موطنش آمده تا در سالنی خالی از تماشاچی تنها به تماشای حلقه فیلم قدیمی بنشیند که مرده‌ریگِ آپاراتچیِ نابیناست.
نمایش فیلم پس از چند ثانیه را آغاز می‌شود و کارگردان در سکوت با دیدن نخستین صحنه‌ها توامان غرق در حیرت و خنده و اندوه می‌شود و ناگهان فرو می‌ریزد:

"پیرمرد حقه‌بازِ دوست‌داشتنی با آن همه "بوسه" عاشقانه‌ترین فیلم دنیا را برای توتوی محبوبش ساخته است!"
.

🔴پی‌نوشت: نکته اصلی این سکانس زیبا آن است که دیدنش بدون حضور و طنین موسیقی جادویی و عاشقانه موریکونه هیچ لطف و معنایی ندارد؛ برای امتحان کردنش، می‌توانید یکبار هم بی‌صدا کل ویدئو را از نو تماشا کنید.‌..

⏳امروز ششم جولای، روز جهانی "بوسه" است.

✍رضی الدین طبیب

#بوسه #سینما_پارادیزو #انیو_موریکونه
@Renaissancetranslate

‍ 🌿میلان کوندرا در یکی از کتاب‌هایش به پدیده‌ای اشاره می‌کند به عنوان «جذابیت انکارناپذیر ابتذال»! او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!
مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!

🔸ابتذال از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!

ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش #هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.

🔹ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن‌ را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با #ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.

⁦▪️⁩در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!

🔺در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!
🌿📚⁦✍️⁩
@artperception

همه ما نیاز به دیده شدن داریم و این که به ما نگاه کنند. آدمها را بر همین اساس می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد: گروه اول کسانی هستند که دوست دارند که با چشمان بی‌نهایت افرادِ ناشناخته دیده شوند، یعنی چشمان عموم مردم!
گروه دوم کسانی هستند که دوست دارند در چشمان کسانی که آنها را می‌شناسند دیده شوند؛ اینها میزبانان خستگی‌ناپذیر مهمانی‌های شبانه هستند و از گروه اول خوشبخت‌ترند! گروه اول وقتی از اجتماع دور میشوند احساس کسی را دارند که چراغ اتاقشان خاموش میشود. افراد گروه دوم اما همیشه چشمانی را که نیاز دارند پیدا می‌کنند.
گروه سوم افرادی هستند که نیاز دارند همیشه جلوی چشمهای کسانی باشند که عاشقشان هستند. موقعیت این گروه مثل گروه اول خطرناک است؛ یک روز چشم‌های کسی که عاشقش هستند بسته و اتاقشان تاریک خواهد شد ...
و در نهایت گروه چهارمی هم هستند! کمیاب‌ترین افراد؛ افرادی که در چشم‌های خیالی کسانی که وجود ندارند زندگی می‌کنند. آنها رؤیاپردازانند ...



#میلان_کوندرا
@artperception

🌿 اینجا شیلی است!
جمعی از نوازندگان سانتیاگویی یک آواز کردی را دسته جمعی می‌خوانند!
آواز «کابوکی» یک آهنگ قدیمی و شورانگیز کردی است.
کابوک یک نوع پرنده نادر شبیه به کبوتر است.
🎶
«کابوک من لیلی است، کابوک رعنایم، درد خنجر را می‌توان تحمل کرد اما درد دل بسیار گران است، من عاشق لیلی هستم، لیلی دختر کرد...»
ترانه کابوکی یکی از زیباترین ترانه‌های کرمانج از شمالی‌ترین نقاط کردستان است که در آن آمیختگی با طبیعت و فرهنگ اصیل آن دیار به شکلی عجیب در آمیخته است ... سازها و نواهای کردی در این ترانه و تشبیه معشوق به «کابوک» که در دل طبیعت است ... شاید اوج زیبایی این ترانه را بتوان با تصور لحظاتی در کوهستان‌ها و در میان عشایر آن سرزمین زیبا و رها بودن اسب‌های وحشی و نوای کبک‌ها در آن بلندای باشکوه مجسم کرد.

« #كابوكی لى لى، كابوكى لى لى كابوکی سورم وای وای ده ردی خنجه ر ئاسانه ده ردی دل زور گرانه ئه ز عاشقم لی لی کچکه کوردم وای وای یارم ئاسکی ماچینه ده وای ده ردو برینه ئه زعاشقم لی لیکچکه عومرم وای وای من عاشقى جانانم له عاله م سه رگه ردانم ئه ز ئاشقی لی لی کچکه مالم وای وای...»

@artperception

دانشگاه، مهم‌ترین نهاد گفتگو، اظهارنظر، نقد و روشنگری، و حلقه واسط میان نهادهای قدرت، فضای عمومی جامعه و نخبگان است. اخراج، تعلیق و ممنوع‌التدریسی اساتید حاذق علمی، به دلیل کنشگری اجتماعی و بیان انتقادی و دفاع از مطالبات دانشجویان، تنها سبب انفکاک نهاد دانشگاه از جامعه و انحصار آن به گروه‌های تمامیت‌خواه و تشدید تک‌صدایی می‌گردد.

مشخصا درباره وضعیت دانشگاه هنر و اخراج و تعلیق اساتیدی همچون دکتر مسعود علیا، دکتر امیر مازیار و دکتر فاطمه شکیب، تنها به دلیل موضع انتقادی مصلحانه آن‌ها، بدون توجه به سبقه علمی و پژوهشی درخشان آن‌ها، سبب ناامیدی بسیاری از دانشجویان مشتاق و مستعد گردیده و خبر از نفوذ گروه‌ها و افراد انحصارطلب و غیرعلمی، در فضای ریاستی دانشگاه هنر دارد.

بدینوسیله اعتراض خود را به این فضای ایجاد شده در دانشگاه هنر اعلام می‌داریم و خواستار مداخله شما و مسئولان ذی‌ربط با روحیه دانشگاهی و علمی به موضوع مطروحه هستیم.

👇 لینک امضای کارزار:
https://www.karzar.net/87223

⚡️ مستند «صدای خس و خاشاک»

این مستند حاوی گفتارهایی درباره‌ی زندگی هنری و اجتماعی استاد محمدرضا شجریان است که خود استاد نیز دیدگاه‌هایش درباره‌ی موضوعات گوناگون بیان می‌کند. این فیلم ساخته‌ی ماندانا بیسکاتی است.

🍁 «خانه‌ی شجریان»
🆔 @Shajarian_Home

🌿ای لعلِ لبت به دلنوازی مشهور
چشمِ سیه‌ات به تُرکتازی مشهور
با زلفِ تو قصه ای‌ست مشکل ما را
همچون شبِ یلدا به درازی مشهور

📜خوشنویسی اثر میرعماد

🍉شبِ یلدا مبارک
🌿کانال هنری #فهم_هنر
@artperception

✅  فایل مقاله‌ی «تصوف و عرفان در مقام ویژگی گفتمانی رساله‌های خوشنویسی سده‌های هشتم تا یازدهم هجری» از محمود وطن‌خواه خانقاه، امیر مازیار، هنرهای تجسمی، دوره ۲۶، شماره ۲، تابستان ۱۴۰۰.

@universitycalligraphy

🌿 «آنکه همیشه شاگرد می‌ماند، معلم خود را پاداشی بسزا نمی‌دهد!»
⁦🖋️⁩نیچه

🌹روز معلم مبارک

🌿📚📜
@artperception

نمایشگاه «هنر خوشنویسی اسلامی» ، «مرکز فرهنگی آسیا» در شهر گوانگجو کره‌جنوبی برگزار شد
و این نمایشگاه به دلیل اهمیت مشترک هنر خوشنویسی در کشورهای اسلامی و آسیای شرقی برپا شده است
این مرکز فرهنگی  بر معرفی و آشنایی با انواع خطوط مثل اقلام سته می باشد و از کشورهای مختلف اسلامی دعوت به عمل آورده است
محمود وطن خواه خوشنویس و هنرمند ایرانی است که در این نمایشگاه شرکت کرده و سخنرانی درباره تاریخچه خوشنویسی در دوره اسلامی و نقش ایرانیان در رشد و شکوفایی آن داشته و
خطوط اقلام سته را توضیح داده و بنا بر پیشنهاد ایشان این خطوط را به صورت مهر ساخته شده و به بازدیدکنندگان هدیه داده می شود
یک مجموعه نقاشیخط بنام «تو و من» هم برای معرفی شیوه‌های نوین از محمود وطن خواه به نمایش گذاشته شده است

مرکز فرهنگی آسیا در گوانگجو یک محل دائمی است و این نمایشگاه خوشنویسی به همت دانشگاه مطالعات خارجی پوسان و دکتر مظفری در کره‌جنوبی  به مدت سه ماه برقرار می‌باشد 

گزارش تصویری
👇