🌿«ارسطو» اثر فرانسیسکو هایز
Aristotle by Francesco Hayez (1791–1882)

@artperception

🌿تمام کسانی که به گونه ای با پیکاسو روابط گسترده داشته اند بر این عقیده اند که او هرگز درباره ی هنر چیزی نمی نویسد. به هنگام گفتگو نیز موضوع هنر او را به طنزگویی می کشاند. و دوستان نزدیکش معتقدند که پیکاسو هیچ گاه بحث فیلسوفانه نمی کند، بلکه بیشتر لطیفه های کوتاه و جملات متناقض می گوید. حتی در گفتگوهای جدی نیز، که تنها با معدودی از یاران قدیمی اش پیش می آید، می گویند که ثبت اظهارات او دشوار است.
📚پیکاسو سخن می گوید
✒️دراشتن
ترجمه محسن کرامتی
نشر نگاه
@artperception

🌿25 اکتبر سالروز تولد پابلو پیکاسو و روز جهانی هنرمند


🎨پیکاسو در کنار مارک شاگال

@artperception

🌿در مقاطع بلاتکلیفی، حرفه ی یک هنرمند جذاب بنظر می رسد و اغلب، بیش از آنکه منطقی باشد، امیدوار می شویم که خود ما هم روزی هنرمند شویم. جاه طلبی خلق (آثار هنری)، چنان گلوی هنرمندان بسیاری را گرفته، که تا ابد رهایشان نمی کند. به نظر می رسد هنرمند ِ موفق، نمونه ی آرمانی زندگی حرفه ای است: به عنوان مثال آندرو وایت سه پایه اش را به دامن طبیعت می بُرد. آنتونی کارو به اسقاط فروشی ها می رود، تکه پاره های فلزی عجیبی که توجهش را جلب کرده، بر می گزیند و آنها را بنا بر حکم تخیلش جوش می دهد.
ما افراد خوشبختی را که فعالیت هایشان اصالت و شخصیتی منحصر به فرد دارند و تاثیر سرنوشت سازی بر زندگی دیگران می گذارند، تحسین می کنیم و این در وقت ، انرژی و پولی که مخاطبان بابت تماشا، دیدار و از آن ِ خود کردن آن می پردازند، آشکار شده است.



📚هنر چگونه می تواند زندگی شما را دگرگون کند.
✒️آلن دوباتن
ترجمه گلی امامی

🎨روز جهانی هُنرمند
@artperception

🌿ارسطو در فصل سیزدهم بوطیقا موضوع بحث خویش را به حس ترحم و شفقت (Pathos) و ترس (Phobos) اختصاص داده که در مواجهه با تراژدی در مخاطب پدید می آید. حس ترحم و شفقتِ تماشاگر، بر اثر همزادپنداری با قهرمان مصیبت زده تراژدی پدید می آید. امروزه این احساس را با اصطلاح «همدردی» (Sympathy) بیان می کنند، زیرا مخاطب هرچند می داند که مصیبت وارده بر زندگی او اثری ندارد، ولی از روی نوع دوستی با قهرمان احساس همدردی می کند. اما ترس در صورتی بر ما غلبه می کند که نگونساری قهرمان را از نزدیک شاهد باشیم و تصور کنیم چنین سرنوشتی می توانست بر زندگی ما مستولی شود.
در واقع آنچه باعث رقت و ترحم ما درباره دیگران می شود، ما را نسبت به خود دچار ترس و هراس می کند. پیامد احساس ترحم و ترس، کاتارسیس(Katharsis) یا پالایش نفس خواهد بود.

📗فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران

@artperception

🎭کارکرد نظام تراژدی

🌿نمایش نامه آغاز می شود. قهرمان تراژیک به صحنه قدم می گذارد. مخاطبان با او ارتباط برقرار می کنند. بازی آغاز می شود. شگفت آنکه در رفتار قهرمان لغزشی مشاهده می شود (هامارتیا) و از آن شگفت تر آنکه به خاطر همین اشتباه است که پیروز می شود. تماشاچیان چون با قهرمان احساس نزدیکی می کنند، خطای او را متوجه می شوند اما درون فکنی می کنند.
ناگهان حادثه ای روی می دهد که موجب دگرگونی وضعیت موجود می گردد. قهرمان تراژدی احساس می کند که در اثر لغزشی ممکن است از پایگاه رفیع خود سقوط کند. (واژگونی یا تغییر سرنوشت) بدین معنا که دگرگونی شگرفی در تقدیر قهرمان حادث می شود. مخاطبی که لحظاتی قبل، لغزش قهرمان را درون فکنی کرده بود، ناگهان دچار احساس ترس می شود.
قهرمان در این مرحله به سوی فاجعه پیش می رود؛ هرچه گذرگاه شوربختی طولانی تر و همچون کوهی بلندتر، تاثیر و سقوط از آن، فاجعه بارتر خواهد بود. مخاطب با قهرمان احساس همدردی عمیقی می کند اما در لحظه تحول، خویشتن را از وی جدا احساس می کند. مخاطب لغزش قهرمان را می شناسد و عواقب آن را تجربه می کند، اما در دنیای واقعی هزینه آن را نمی پردازد.

📗فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران
@artperception

🌿وقتی قهرمان به مصیبتی دچار می شود که هم ناحق است و هم خودش باعث و بانی آن بوده، ((ترحم)) و ((ترس)) را در مخاطب بر می انگیزد.
🎭فیلم «فروشنده» ساخته اصغر فرهادی

@artperception

🌿در فیلم فروشنده، ابتدا رعنا و سپس عماد به مصیبتی دچار می شوند که هم ناحق است و هم خودشان باعث و بانی آن بوده اند. بنابراین حس ترحم و ترس را در مخاطب بر می انگیزند. یا به عبارتی دیگر بد اقبالی های ناحق، باعث سیه روزی آنها می شود.
ارسطو می گوید اشتباه قهرمان که منجر به بداقبالی های بعدی و مرتبط با آن می شود، ابزار بسیار خوبی برای بنا کردن کنش داستان و انتقال حقیقتی عمیق به مخاطب است. در واقع، پیرنگ داستانی مورد نظر ارسطو، پیرنگی است که از شگردی به نام (واژگونگی بخت یا تغییر سرنوشت) استفاده می کند.
در فیلم های بزرگ اغلب یک دگرگونی شدید در بخت قهرمان روی می دهد.به این معنا که اتفاقی برای قهرمان می افتد که باعث می شود بخت او ناگهان معکوس شود. رعنا وقتی اولین بار وارد حمام می شود، با جرقه لامپ خطر را احساس می کند. فرهادی نتیجه این کاشت را بسیار رنج آلود برداشت می کند. به رعنا تجاوز می شود و عماد در روند داستان تصمیم به انتقام می گیرد.
همه چیز زنجیره وار متکی بر روابط علت و معلول در شرایط به وجود آمده سهیم هستند. ابتدا شرایط انسانها را می سازد و سپس انسانها در موقعیت های مختلف، شرایط های تازه می سازند.

اولین دلیل وقوع جرم، ریزش ساختمان است که دلیلش متعلق به خارج از متن است. دلیل اول باعث ترک عماد و رعنا از خانه شان می شود تا شاهد دومین دلیل، شرایط مالی باشیم. عماد و رعنا بخاطر شرایط مالی، مغلوبِ سومین دلیل، پنهان کاری بابک (رفیق شان) می شوند که با چهارمین دلیل، آهو در ارتباط است. مشخصا مرد متجاوز، بخاطر آهو آنجا می رود. پنجمین دلیل، ماندن عماد بر سر صحنه تئاتر به درخواست کتی (کارگردان نمایشنامه مرگ فروشنده) است. ششمین دلیل، رعنا مرتکب اشتباه می شود و در را بر روی آخرین دلیل، یعنی «وسوسه» می گشاید. در نهایت وسوسه باعث انتقام جویی می شود.
شدت عواقب و مصیبت ها به نسبت خطاهای تراژیک (هامارتیا) و همچنین خود شخصیت ها، در فیلم های فرهادی دارای وضعیتی خاکستری هستند.

@artperception

🌿اگر ما را زخمی کنی، آیا دچار خون ریزی نمی شویم؟ اگر ما را مسموم کنی، آیا نمی میریم؟ و اگر به ما ظلم کنی، آیا انتقام نخواهیم گرفت؟
🎭(شکسپیر، تاجر ونیزی، پرده سوم، صحنه اول)
@artperception

📚پی دی اف کتاب «چیستی هنر»
🖋نوشته اسوالد هنفلینگ
📝ترجمه علی رامین
🌿کتابی مناسب برای آشنایی با مبانی نظری فلسفه هنر
@artperception

🌿در سال 1963 تابلو «مونالیزا» اثر لئوناردو داوینچی به مدت 26 روز از طرف دولت فرانسه به ایالات متحده آمریکا قرض داده شد و در موزه متروپولیتن به نمایش در آمد. در طول این مدت بیش از یک میلیون بیننده، از اثر دیدن کردند.

https://www.instagram.com/p/BatX5TcgA8N/
📓منبع: صفحه رسمی موزه متروپولیتن در اینستاگرام

@artperception

🌿«در آنچه که فلسفه هنر نامیده می شود، معمولا یا فلسفه از دست می رود یا هنر.» این دیدگاهِ فیلسوف آلمانی، فردریش شلگل در سال 1797 است که برای رشته نوبنیادِ زیبایی شناسی، آینده ناخوشایندی پیش بینی کرده بود. در واقع این دوراهی بر سر راه همه کسانی است که به هنر و فلسفه توجه دارند.
با وجود این از سال 1750، با انتشار کتاب استتیکا اثر باومگارتن، طی چند دهه اصطلاحِ زیبایی شناسی رواج و توفیق یافت و همعصرات شلگل برای استفاده از آن تردیدی به خود راه ندادند. شلگل از «فلسفه هنر» آشکارا رشته جدیدی را در نظر داشت که به وسیله باومگارتن شکل گرفته و عبارت بود از مطالعه علمی و فلسفیِ هنر و امر زیبا.

📚زیبایی شناسی چیست
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمد رضا ابوالقاسمی / نشر ماهی

@artperception

First page of Aesthetica (1750) by Alexander Gottlieb Baumgarten (1714–1762).

@artperception

🌿ایده وجود یک زیبایی ِایده آل، مطلق و متعالی، بدانگونه که افلاطون از آن سخن می گفت، دیگر چندان جایگاهی در زیبایی شناسیِ معاصر ندارد. انسان شناسیِ هنر به ما آموخته است که زیبایی، درست مانند زشتی، ارزشی نسبی و تابع فرهنگ، تمدن و نیز نوعِ یک جامعه، آداب و رسوم رایج آن، نگاهش به جهان و برهه ای خاص از تاریخ اش است. در حقیقت مدت هاست که نسبی گرایی در مقولات زیباشناختی، جانشینِ ایده آلیسم شده است.


📚زیبایی شناسی چیست
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمد رضا ابوالقاسمی / نشر ماهی

@artperception

🌿مطالعات جدید درباره جذابيت زن برای یک مرد نشان مى دهد كه تمايل مردان به زنان باهوش و باشعور بیشتر از زنان زیباست
مارک زاکربرگ مالک فیسبوک در کنار همسرش پریسیلا چان پزشک اطفال و نیکوکار
@artperception

🎼قطعه ای از آلبوم موسیقی فیلم "Interstellar"
ساخته هانس زیمر
🌿آهنگساز با ترکیب فضاهای موسیقایی مختلف درون فیلم در یک قطعه، کلایمکس های دراماتیک اثر را دوباره به ذهن مخاطب متبادر می کند.
@artperception

🌿فیلم سینمایی"Interstellar" (میان ستاره ای)

🎬ساخته کریستوفر نولان محصول سال 2014
🎼با آهنگسازی هانس زیمر

@artperception

🌿🎼اجرای تم اصلی موسیقی فیلم «میان ستاره ای» توسط Patrik Pietschmann (نسخه پیانو)

@artperception

🌿یادم هست که در جوانی از خواندن دربارۀ جکسون پولاک و دیدنِ تصاویری از او در حال نقاشی، بسیار به وجد آمده بودم. آنچه برای من الهام‌بخش بود، چیزی نبود جز یک قانون کوچکِ احمقانه که پولاک از طریق آن خشونتِ خود را متمدن ساخته بود. جکسون گفته بود پاشیدن رنگ اشکالی ندارد. به‌ نظر می‌رسید نویسندگان مجله با اکراه به این ایده تن در داده و نوشته بودند: بله، جکسون درست می‌گوید، پاشیدن رنگ اکنون در چارچوب قوانین است.

کشف این موضوع باعث شد احساس کنم نسبت به قبل آزادتر شده‌ام. می‌دانم که این یک جور «کار پسرانه»بود، راجع به دلاوری به‌خرج‌دادن، درحالی‌که کمترین کنترل را روی اوضاع داریم، و اینکه آن‌قدر اعتماد‌به‌نفس داشته باشیم که بگذاریم همه چیز غیرعادی پیش رود. همچنین می‌دانم که در جهان‌بینیِ خاص دوران بلوغ من، رنگ پاشیدنِ جکسون پولاک به‌نحوی مرا از جمع‌کردن خرده آشغال‌های کف اتاقم معاف می‌کرد (خرده آشغال‌ها و به‌هم‌ریختگی‌هایی که معمولاً شبیه به چیدمان‌هایی بودند که راشنبرگ بعدها خلق کرد).

بااین‌همه، وقتی چند سال بعد خودم در دانشکدۀ هنر ثبت‌نام کردم و فهمیدم آن مجوزِ سرورآمیز پولاک حال به یک قانون بازدارندۀ نهادی بدل شده، حق داشتم که شوکه شوم. حالا دیگر، به‌عقیدۀ مربیان، نپاشیدنِ رنگ بد بود، چون این یعنی که «شما روح ندارید، واقعاً که!»

http://tarjomaan.com/vdci.uavct1ayrbc2t.html

🌿جکسون پولاک در سال 1956
🎨Abstract expressionist Jackson Pollock (1912-1956)
📷(Photo by Hans Namuth)

@artperception