آقاها از زور خنده روده‌پیچ شده‌اند و غش و ریسه می‌روند. شدت خنده به‌وصف درنمی‌آید. دست‌وپایم را به‌کلی گم کرده‌ام و توی دلم یک‌ریز به‌این شانس لعنتی فحش و ناسزا می‌گویم. آخر این ناراحتی‌ها چیست که درست این موقع به‌سراغ من آمده؟ پس از چهل سال بیکاری، حالا که شانس یک کاری برام پیدا شده موقع نشستن از نشیمنگاهم آتش درمی‌آید، فنجان چای از دستم می‌افتد، و از همه بدتر این عطسهٔ لعنتی یقه‌ام را می‌چسبد و دست بردار هم نیست.
«– چن سالتونه؟»
«– چ‌چ‌چ .. آپچه .. آپچش – چه .. چل‌ویک‌سا .. آپ – چه! آپچه!»
بدبخت‌ها را از خنده روده‌بر کرده‌ام. دارند خفه می‌شوند.
یکیشان، همان طور که ریسه می‌رفت گفت:
«– این پشت روشوئی هست... یه آبی به‌صورتتون بزنین.»
خدا پدرش را ببرد بهشت! – آب که به‌صورتم زدم حالم بهتر شد و عسطه لعنتی از بین رفت. عوضش... حالا این دیگر چه بدبختی تازه‌ئی است! - : اشکی از چشمم جاری شده که بیا و تماشا کن! – اشک که چه عرض کنم: گریه است؛ اصلاً هق‌هق گریه است... ای بابا! از چشم‌هام مثل دوتا چشمه آب راه افتاده... ممکن نیست. من دست کم دیگر از این‌جور گرفتاری‌ها هیچ‌وقت نداشته‌ام. لابد اثر گشنگی است... چه میدانم ول‍له! از همه بدتر این که گمانم نمی‌کنم یک آدم مهملی مثل مرا که گاه به‌عطسه می‌افتد و گاهی زار می‌زند به‌کاری بگیرند، مگر عقلشان گرد است؟
«– چرا گریه می‌کنین؟»
«– بنده را می‌فرمائین؟... نمیدونم وال‌لا... مادر خدابیامرزم...»
چنان خنده‌ئی راه افتاده که زبان از وصفش عاجز است... بعض آنها کلمات مرا تکرار می‌کنند و در همان حال از زور خنده نعره می‌زنند و وای وای وای وای می‌گویند... از آنها خنده و از من گریه...
بالاخره، یکیشان، همان جور که به‌خودش می‌پیچید خودش را به‌قفسه رساند، شیشهٔ ادوکلنی از آن تو درآورد و به‌طرف من آمد.
«– بو بکشین... وای مردم از خنده... بو بکشین حالتون بهتر میشه.»
چند قطره ادوکلنی را که کف دستم ریخت بو کردم، نفس عمیقی کشیدم دلم باز شد... (بی‌گفت‌وگو من امروز یه‌جور مخصوصی هستم... بیا! گریه‌م قطع شده، سکسکه یخه‌مو چسبیده... هیع، لابد حالا فکر می‌کنن که من... هیع، دیوونه‌م... گاه گریه، هیع - گاه خنده، هیع، گاه عسطه، هیع، – گاهیم هیع، سکسکه!)
نمی‌دانم چرا جوابم نمی‌کنند!
یارو پرسید: «– قبلاً چیکار می‌کردین؟»
«– قبل، هیع، از این، هیع، نقاشی هیع، نقاشی‌های، هیع! ساختمون...
فریادهای «ترو خدا بسه!»، «ترو خدا کافیه!» از همه‌طرف بلند شده است. دیگر چیزی نمانده از خنده بترکند...
یکی گفت: «– در آن دولابچه را واکن.» و به‌مجردی که در دولابچه را واکردم، درست مثل این بود که توپ افطار در کردند... چنان صدائی آمد که من از پشت به‌زمین غلتیدم... (یعنی ممکنه که یه آدم دیگه هم از من بی‌دست و پاتر توی این دنیا پیدا بشه؟ حالا دیگه یقین دارم که قبولم نمی‌کنن... نزدیک است با کارهای خل خلی خودم این آقایان محترم را از خنده بکشم.)
یکی از آنها که از همه گنده‌تر بود، گردی را که روی میز، روی کاغذی قرار داشت پوف کرد و کمی بعد، در حالی که داشت از خنده خفقان می‌گرفت توانست به‌زور از من بپرسد:
«– چرا این‌قدر خودتونو می‌خارونین؟»
گفتم: «– به‌خدا تمیزم، همین دیروز حموم بودم...» (آخ! پدر سگ صاحاب! کک که حتماً نیست، چون که کک وقتی تن آدمو می‌گزه، همون یه گله جا می‌خاره... اما... تن من از نوک مو تا نوک انگشتای پام به‌خارش افتاده:)
– خارت خارت! خارت خارت!
پیرترین آنها رو کرد به‌من و پرسید:
«– پایهٔ تحصیلاتتون چیه؟»
گفتم: «– دانشکدهٔ ادبیاتو تموم کرده‌م.»
دهنش را دم گوشم گذاشت و گفت: «– بلن‌تر بگو، من گوشم سنگینه.»
راستی هم سمعکی به‌گوشش گذاشته بود. همان‌طور که خارت و خارت مشغول خاراندن خودم بودم، دم گوشش فریاد زدم:
«– دانشکدهٔ ادبیات...»
و هنوز جمله‌ام را درست تمام نکرده بودم که از توی سمعکش که نزدیک دهنم بود، آب، با فشار وحشتناکی توی حلقم پاشیده شد... چنان یکه خوردم که با تمام قد به‌زمین افتادم... خداوندا! اینجا دفتر تجارتخانه نیست، اینجا اقامتگاه جن و پری است!
🌿
مدت درازی قهقهه ادامه داشت تا آنکه آقایان محترم، یکی یکی به‌خود آمدند و بلند شدند. دیگر نمی‌خندیدند بلکه یک باره به‌آدم‌هائی جدی و فعال مبدل شده بودند. نه. واقعاً دیگر از شوخی و خنده خبری نبود.
یکی از آنها گفت:
«– آفرین بر تو! خیلی خوب تحمل کردی. نمره‌ات بیست!... شاید متجاوز از چهل نفر مراجعه کردن، هیچکی نتونست این قدر تحمل کنه؛ حتی کسائی بودن که همون اول جا زدن و فرار کردن.»
گفتم: «– نفهمیدم چی فرمودین... چی‌رو تحمل کردم؟»
«– آخه در امریکا کارخونه‌ئی هس که لوازم شوخی تهیه می‌کنه. این کارخونه به‌ما پیشنهاد کرده بود نمایندگیشو بپذیریم، و مقداری هم برای نمونه فرستاده بود...»
«– خوب؟»
@artperception
«– چن سالتونه؟»
«– چ‌چ‌چ .. آپچه .. آپچش – چه .. چل‌ویک‌سا .. آپ – چه! آپچه!»
بدبخت‌ها را از خنده روده‌بر کرده‌ام. دارند خفه می‌شوند.
یکیشان، همان طور که ریسه می‌رفت گفت:
«– این پشت روشوئی هست... یه آبی به‌صورتتون بزنین.»
خدا پدرش را ببرد بهشت! – آب که به‌صورتم زدم حالم بهتر شد و عسطه لعنتی از بین رفت. عوضش... حالا این دیگر چه بدبختی تازه‌ئی است! - : اشکی از چشمم جاری شده که بیا و تماشا کن! – اشک که چه عرض کنم: گریه است؛ اصلاً هق‌هق گریه است... ای بابا! از چشم‌هام مثل دوتا چشمه آب راه افتاده... ممکن نیست. من دست کم دیگر از این‌جور گرفتاری‌ها هیچ‌وقت نداشته‌ام. لابد اثر گشنگی است... چه میدانم ول‍له! از همه بدتر این که گمانم نمی‌کنم یک آدم مهملی مثل مرا که گاه به‌عطسه می‌افتد و گاهی زار می‌زند به‌کاری بگیرند، مگر عقلشان گرد است؟
«– چرا گریه می‌کنین؟»
«– بنده را می‌فرمائین؟... نمیدونم وال‌لا... مادر خدابیامرزم...»
چنان خنده‌ئی راه افتاده که زبان از وصفش عاجز است... بعض آنها کلمات مرا تکرار می‌کنند و در همان حال از زور خنده نعره می‌زنند و وای وای وای وای می‌گویند... از آنها خنده و از من گریه...
بالاخره، یکیشان، همان جور که به‌خودش می‌پیچید خودش را به‌قفسه رساند، شیشهٔ ادوکلنی از آن تو درآورد و به‌طرف من آمد.
«– بو بکشین... وای مردم از خنده... بو بکشین حالتون بهتر میشه.»
چند قطره ادوکلنی را که کف دستم ریخت بو کردم، نفس عمیقی کشیدم دلم باز شد... (بی‌گفت‌وگو من امروز یه‌جور مخصوصی هستم... بیا! گریه‌م قطع شده، سکسکه یخه‌مو چسبیده... هیع، لابد حالا فکر می‌کنن که من... هیع، دیوونه‌م... گاه گریه، هیع - گاه خنده، هیع، گاه عسطه، هیع، – گاهیم هیع، سکسکه!)
نمی‌دانم چرا جوابم نمی‌کنند!
یارو پرسید: «– قبلاً چیکار می‌کردین؟»
«– قبل، هیع، از این، هیع، نقاشی هیع، نقاشی‌های، هیع! ساختمون...
فریادهای «ترو خدا بسه!»، «ترو خدا کافیه!» از همه‌طرف بلند شده است. دیگر چیزی نمانده از خنده بترکند...
یکی گفت: «– در آن دولابچه را واکن.» و به‌مجردی که در دولابچه را واکردم، درست مثل این بود که توپ افطار در کردند... چنان صدائی آمد که من از پشت به‌زمین غلتیدم... (یعنی ممکنه که یه آدم دیگه هم از من بی‌دست و پاتر توی این دنیا پیدا بشه؟ حالا دیگه یقین دارم که قبولم نمی‌کنن... نزدیک است با کارهای خل خلی خودم این آقایان محترم را از خنده بکشم.)
یکی از آنها که از همه گنده‌تر بود، گردی را که روی میز، روی کاغذی قرار داشت پوف کرد و کمی بعد، در حالی که داشت از خنده خفقان می‌گرفت توانست به‌زور از من بپرسد:
«– چرا این‌قدر خودتونو می‌خارونین؟»
گفتم: «– به‌خدا تمیزم، همین دیروز حموم بودم...» (آخ! پدر سگ صاحاب! کک که حتماً نیست، چون که کک وقتی تن آدمو می‌گزه، همون یه گله جا می‌خاره... اما... تن من از نوک مو تا نوک انگشتای پام به‌خارش افتاده:)
– خارت خارت! خارت خارت!
پیرترین آنها رو کرد به‌من و پرسید:
«– پایهٔ تحصیلاتتون چیه؟»
گفتم: «– دانشکدهٔ ادبیاتو تموم کرده‌م.»
دهنش را دم گوشم گذاشت و گفت: «– بلن‌تر بگو، من گوشم سنگینه.»
راستی هم سمعکی به‌گوشش گذاشته بود. همان‌طور که خارت و خارت مشغول خاراندن خودم بودم، دم گوشش فریاد زدم:
«– دانشکدهٔ ادبیات...»
و هنوز جمله‌ام را درست تمام نکرده بودم که از توی سمعکش که نزدیک دهنم بود، آب، با فشار وحشتناکی توی حلقم پاشیده شد... چنان یکه خوردم که با تمام قد به‌زمین افتادم... خداوندا! اینجا دفتر تجارتخانه نیست، اینجا اقامتگاه جن و پری است!
🌿
مدت درازی قهقهه ادامه داشت تا آنکه آقایان محترم، یکی یکی به‌خود آمدند و بلند شدند. دیگر نمی‌خندیدند بلکه یک باره به‌آدم‌هائی جدی و فعال مبدل شده بودند. نه. واقعاً دیگر از شوخی و خنده خبری نبود.
یکی از آنها گفت:
«– آفرین بر تو! خیلی خوب تحمل کردی. نمره‌ات بیست!... شاید متجاوز از چهل نفر مراجعه کردن، هیچکی نتونست این قدر تحمل کنه؛ حتی کسائی بودن که همون اول جا زدن و فرار کردن.»
گفتم: «– نفهمیدم چی فرمودین... چی‌رو تحمل کردم؟»
«– آخه در امریکا کارخونه‌ئی هس که لوازم شوخی تهیه می‌کنه. این کارخونه به‌ما پیشنهاد کرده بود نمایندگیشو بپذیریم، و مقداری هم برای نمونه فرستاده بود...»
«– خوب؟»
@artperception
«– هیچی دیگه... بعضی از این نمونه‌ها ممکنه ناراحتی کمی ایجاد کنه یا خطری واسه طرف داشته باشه. اینه که ما تصمیم گرفتیم ابتدا این وسایلو آزمایش کنیم...»
بعد، دور میز جمع شدند و شروع به‌مذاکره کردند:
«– تو امریکا، ده هزار مغازه هس که این‌جور چیزها رو میفروشه.»
«– البته، البته، اینجام خوب فروش خواهد رفت. آزمایش هم نشون داد که هیچ جور خطری متوجه طرف نمی‌کنه.»
«– کارخونه پنجاه قلم جنس پیشنهاد کرده.»
«– هر پنجاه قلمشو سفارش بدین. از همه نوعش. این کار به‌طور قطع استفادهٔ سرشاری داره، واسه اینکه ملت ما خیلی بیشتر از ملت امریکا اهل شوخیه. همهٔ ما شوخی رو دوس داریم.»
یکیشان که از سایرین چاق‌تر و پیرتر بود، به‌یکی دیگر که به‌نظر می‌رسید رئیس دفتر تجارتخانه باشد دستور داد:
«– بنویسین: –
لوحهٔ مخصوص نصب کردن روی صندلی برای گرم کردن
پر و پاچه................................................دو هزار تا
گرد مخصوص خارش...............................ده هزار قوطی
ادوکلن سکسکه......................................پانصد صندوق
سمعک آبپاش......................................پنج هزار دوجین
آب اشک آور.....................................بیست هزار شیشه
قند دیوانه.....................................................پنج تن
کپسول انفجار......................................سی هزار قوطی
ضمناً بنویس چیزهای تاره‌درآمدی هم اگر دارن، واسه ما نمونه بفرستن...»
خوب. معلوم بود که دیگر راضی شده‌اند. با آن قدردانی که از من کردند، فکر می‌کردم که دیگر لابد مرا برای کار قبول می‌کنند. اما هنوز نمی‌دانستم چه جور کاری به‌ام رجوع خواهند کرد. عجالتاً که سخت سرگرم مذاکره‌اند و مرا به‌کلی فراموش کرده‌اند.
به‌آن یکی که بیش از دیگران سربه‌سر من گذاشته بود نزدیک شدم و آهسته به‌اش گفتم:
«– حضرت آقا، بالاخره منو استخدام می‌فرمائین دیگه... نه؟»
«– آها. به‌کلی فراموشت کرده بودم. میون داوطلب‌ها هیچکی به‌اندازهٔ تو مقاومت نداشت. تو رو قبول داریم، آره.»
بعد رو کرد به‌دفتردار و گفت:
«– به‌حسابدار بگو به‌صندوقدار بگه که به‌دربون دستور بده دو تومن به‌این آقا بپردازه.»
بعد، دوباره آمد طرف من و گفت:
«– شرکت ما، هرماه مقداری از این لوازمی که دیدین وارد می‌کنه... شما، سوم به‌سوم هر برج میائین اینجا تا اسباب‌های جدیدو روتون آزمایش کنیم و هر دفعه هم دو تومن می‌گیرین... یادتون نره: سوم به‌سوم هر برج.»
«– هه‌هه‌هه!» خندیدم.
او هم خندید.
«– هه هه هه ها ها ها...» دوباره خندیدیم.
یارو هم دوباره خندید.
خندهٔ من و خندهٔ او مدام اوج گرفت، اوج گرفت، اوج گرفت و اوج گرفت و اوج گرفت و بالاخره...
گفت: «– خیلی شوخین. منم شوخی رو خیلی دوس دارم.»
من دوباره خندیدم. او هم با دهنی که تا بناگوش باز کرده بود خندید.
تمام قوهٔ تنم را یکجا، توی انگشت‌هایم جمع کردم و مشت محکمی تو دماغ پخمه‌اش کوبیدم. عقب عقب رفت و مثل شتری که کنده بزند روی دو زانو‌هایش به‌زمین آمد و خون مثل فواره از دماغش بیرون زد.
جماعت همه مات و مبهوت، هاج و واج ماندند.
آهسته، با خونسردی گفتم:
«– هه هه هه! شوخی کردم.»
«– آقا این شوخی نیست، چه‌جور شوخی است این؟ این شوخی خرکی است!»
«– خوب دیگه. باید ببخشین. ما مردم فقیری هستیم. تمام درآمد من در ماه، دو تومنه. من که قادر نیستم با درآمد به‌این کمی از وسایل مدرنی که شما واسه خنده وارد می‌کنین بخرم؛ ضمناً خیلی هم دلم می‌خواست با شماها که آدمای خنده‌روی شوخ طبعی هستین شوخی کوچولوئی کرده باشم... خوب دیگه، شوخی بی‌وسائلم طبعاً این جوری از آب درمیاد.»
🌿
در را به‌شدت بهم زدم خودم را به‌منزل رساندم و در صفحهٔ آخر دفترهائی که همه‌شان را با فلسفهٔ حیات انباشته‌ام نوشتم:
«زندگی، شوخیِ تلخی است!»
@artperception
بعد، دور میز جمع شدند و شروع به‌مذاکره کردند:
«– تو امریکا، ده هزار مغازه هس که این‌جور چیزها رو میفروشه.»
«– البته، البته، اینجام خوب فروش خواهد رفت. آزمایش هم نشون داد که هیچ جور خطری متوجه طرف نمی‌کنه.»
«– کارخونه پنجاه قلم جنس پیشنهاد کرده.»
«– هر پنجاه قلمشو سفارش بدین. از همه نوعش. این کار به‌طور قطع استفادهٔ سرشاری داره، واسه اینکه ملت ما خیلی بیشتر از ملت امریکا اهل شوخیه. همهٔ ما شوخی رو دوس داریم.»
یکیشان که از سایرین چاق‌تر و پیرتر بود، به‌یکی دیگر که به‌نظر می‌رسید رئیس دفتر تجارتخانه باشد دستور داد:
«– بنویسین: –
لوحهٔ مخصوص نصب کردن روی صندلی برای گرم کردن
پر و پاچه................................................دو هزار تا
گرد مخصوص خارش...............................ده هزار قوطی
ادوکلن سکسکه......................................پانصد صندوق
سمعک آبپاش......................................پنج هزار دوجین
آب اشک آور.....................................بیست هزار شیشه
قند دیوانه.....................................................پنج تن
کپسول انفجار......................................سی هزار قوطی
ضمناً بنویس چیزهای تاره‌درآمدی هم اگر دارن، واسه ما نمونه بفرستن...»
خوب. معلوم بود که دیگر راضی شده‌اند. با آن قدردانی که از من کردند، فکر می‌کردم که دیگر لابد مرا برای کار قبول می‌کنند. اما هنوز نمی‌دانستم چه جور کاری به‌ام رجوع خواهند کرد. عجالتاً که سخت سرگرم مذاکره‌اند و مرا به‌کلی فراموش کرده‌اند.
به‌آن یکی که بیش از دیگران سربه‌سر من گذاشته بود نزدیک شدم و آهسته به‌اش گفتم:
«– حضرت آقا، بالاخره منو استخدام می‌فرمائین دیگه... نه؟»
«– آها. به‌کلی فراموشت کرده بودم. میون داوطلب‌ها هیچکی به‌اندازهٔ تو مقاومت نداشت. تو رو قبول داریم، آره.»
بعد رو کرد به‌دفتردار و گفت:
«– به‌حسابدار بگو به‌صندوقدار بگه که به‌دربون دستور بده دو تومن به‌این آقا بپردازه.»
بعد، دوباره آمد طرف من و گفت:
«– شرکت ما، هرماه مقداری از این لوازمی که دیدین وارد می‌کنه... شما، سوم به‌سوم هر برج میائین اینجا تا اسباب‌های جدیدو روتون آزمایش کنیم و هر دفعه هم دو تومن می‌گیرین... یادتون نره: سوم به‌سوم هر برج.»
«– هه‌هه‌هه!» خندیدم.
او هم خندید.
«– هه هه هه ها ها ها...» دوباره خندیدیم.
یارو هم دوباره خندید.
خندهٔ من و خندهٔ او مدام اوج گرفت، اوج گرفت، اوج گرفت و اوج گرفت و اوج گرفت و بالاخره...
گفت: «– خیلی شوخین. منم شوخی رو خیلی دوس دارم.»
من دوباره خندیدم. او هم با دهنی که تا بناگوش باز کرده بود خندید.
تمام قوهٔ تنم را یکجا، توی انگشت‌هایم جمع کردم و مشت محکمی تو دماغ پخمه‌اش کوبیدم. عقب عقب رفت و مثل شتری که کنده بزند روی دو زانو‌هایش به‌زمین آمد و خون مثل فواره از دماغش بیرون زد.
جماعت همه مات و مبهوت، هاج و واج ماندند.
آهسته، با خونسردی گفتم:
«– هه هه هه! شوخی کردم.»
«– آقا این شوخی نیست، چه‌جور شوخی است این؟ این شوخی خرکی است!»
«– خوب دیگه. باید ببخشین. ما مردم فقیری هستیم. تمام درآمد من در ماه، دو تومنه. من که قادر نیستم با درآمد به‌این کمی از وسایل مدرنی که شما واسه خنده وارد می‌کنین بخرم؛ ضمناً خیلی هم دلم می‌خواست با شماها که آدمای خنده‌روی شوخ طبعی هستین شوخی کوچولوئی کرده باشم... خوب دیگه، شوخی بی‌وسائلم طبعاً این جوری از آب درمیاد.»
🌿
در را به‌شدت بهم زدم خودم را به‌منزل رساندم و در صفحهٔ آخر دفترهائی که همه‌شان را با فلسفهٔ حیات انباشته‌ام نوشتم:
«زندگی، شوخیِ تلخی است!»
@artperception
🌿فهم هنر🌿
«– هیچی دیگه... بعضی از این نمونه‌ها ممکنه ناراحتی کمی ایجاد کنه یا خطری واسه طرف داشته باشه. اینه که ما تصمیم گرفتیم ابتدا این وسایلو آزمایش کنیم...» بعد، دور میز جمع شدند و شروع به‌مذاکره کردند: «– تو امریکا، ده هزار مغازه هس که این‌جور چیزها رو میفروشه.»…
🌿نسین سردبیری شماری گاهنامه طنز را عهده‌دار بود و دیدگاه‌های سیاسی او منجر به چند بار به زندان رفتن شد. نسین به هجو دیوان‌سالاری و نابرابری‌های اقتصادی در جامعه وقت ترکیه می پردازد.
@artperception
@artperception
🇮🇷
🌿پذیرش پرونده «چوگان» و «کمانچه» به نام ایران در یونسکو
🎼🏇🏿پرونده های «چوگان» و «کمانچه» به نام ایران در ارزیابی های کمیته بین الدُوَل یونسکو پذیرفته شد.
فرهاد نظری (مدیر کل دفتر ثبت آثار تاریخی) امروز (پنجشنبه) از پذیرفته شدن بازی چوگان (بازی سوار بر اسب همراه با روایتگری و موسیقی) به صورت تک ملیتی و کمانچه (هنر ساختن و نواختن کمانچه) مشترک با آذربایجان خبر داد و افزود: این ثبت جهانی بر اساس کنوانسیون 2003 میراث ناملموس صورت می گیرد.
اعلام و ثبت رسمی این دو میراث ایران، در نشست سالانه یک ماه دیگر یونسکو در کره جنوبی انجام خواهد شد. تاکنون همه آثار پذیرفته شده در کمیته بین الدول به ثبت میراث ناملموس جهانی رسیده است؛ از این رو از هم اکنون می توان به طور قطع این دو میراث کشورمان را ثبت جهانی دانست.
با ثبت این دو میراث ناملموس، ایران صاحب 13 اثر یا میراث در فهرست میراث ناملموس جهانی خواهد شد.
@artperception
🌿پذیرش پرونده «چوگان» و «کمانچه» به نام ایران در یونسکو
🎼🏇🏿پرونده های «چوگان» و «کمانچه» به نام ایران در ارزیابی های کمیته بین الدُوَل یونسکو پذیرفته شد.
فرهاد نظری (مدیر کل دفتر ثبت آثار تاریخی) امروز (پنجشنبه) از پذیرفته شدن بازی چوگان (بازی سوار بر اسب همراه با روایتگری و موسیقی) به صورت تک ملیتی و کمانچه (هنر ساختن و نواختن کمانچه) مشترک با آذربایجان خبر داد و افزود: این ثبت جهانی بر اساس کنوانسیون 2003 میراث ناملموس صورت می گیرد.
اعلام و ثبت رسمی این دو میراث ایران، در نشست سالانه یک ماه دیگر یونسکو در کره جنوبی انجام خواهد شد. تاکنون همه آثار پذیرفته شده در کمیته بین الدول به ثبت میراث ناملموس جهانی رسیده است؛ از این رو از هم اکنون می توان به طور قطع این دو میراث کشورمان را ثبت جهانی دانست.
با ثبت این دو میراث ناملموس، ایران صاحب 13 اثر یا میراث در فهرست میراث ناملموس جهانی خواهد شد.
@artperception
N I M A
Songs Of Hope.wmv
🌿مستند «نغمه های امید»
🎼این فیلم در شهرهای کرج و نیویورک فیلمبرداری شده و در آن کیهان کلهر در مورد موسیقی، سازِ کمانچه و زندگیِ شخصیِ خود به زبانِ انگليسی و فارسی صحبت می کند.
@artperception
🎼این فیلم در شهرهای کرج و نیویورک فیلمبرداری شده و در آن کیهان کلهر در مورد موسیقی، سازِ کمانچه و زندگیِ شخصیِ خود به زبانِ انگليسی و فارسی صحبت می کند.
@artperception
🌿نمایی از مجسمه "آتنا" در موزه باستان شناسی پیره (آتن یونان). این اثر به کفییزودوتوس یا یوفرونور (قرن 4 میلادی) نسبت داده شده است.
🏛"Piraeus Athena"- Archaeological Museum of Piraeus
@artperception
🏛"Piraeus Athena"- Archaeological Museum of Piraeus
@artperception
🌿در بحث از اصطلاح «نبوغ» در کار هنری، تا مدت ها ابهامات بسیاری بود؛ با این همه شارل باتو (1780-1713) توانست مفهومِ نبوغ در هنرهای زیبا را به روشنی تعریف کند. به نظر او نبوغ قوه ای خلاق است که می تواند در همه حالات و شرایط، تازگی و بداعت ایجاد کند. نابغه کسی است که می تواند طبیعت را بر اساسِ روابطی جدید درک نماید.
اگر او طبیعت را مبنا قرار می دهد و از آن تقلید می کند، این تقلید نه تنها به کپی برداریِ برده وار شباهت ندارد، بلکه فرصتی است برای نابغه تا به کمکِ طبیعت و به قصدِ ایجادِ لذت هایی نو و بدیع، مناسبات نوینی را طرح بیفکند.
او از عقلی بهره مند است که با وجد، احساس و تخیل همکاریِ نزدیک دارد و می کوشد با به کارگیریِ اشیا یا طبیعت، عواطفِ تاکنون ناشناخته ای را در ما ایجاد کند و به همین خاطر دچارِ تکرار نمی شود.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
اگر او طبیعت را مبنا قرار می دهد و از آن تقلید می کند، این تقلید نه تنها به کپی برداریِ برده وار شباهت ندارد، بلکه فرصتی است برای نابغه تا به کمکِ طبیعت و به قصدِ ایجادِ لذت هایی نو و بدیع، مناسبات نوینی را طرح بیفکند.
او از عقلی بهره مند است که با وجد، احساس و تخیل همکاریِ نزدیک دارد و می کوشد با به کارگیریِ اشیا یا طبیعت، عواطفِ تاکنون ناشناخته ای را در ما ایجاد کند و به همین خاطر دچارِ تکرار نمی شود.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿در بحث از اصطلاح «نبوغ» در کار هنری، تا مدت ها ابهامات بسیاری بود؛ با این همه شارل باتو (1780-1713) توانست مفهومِ نبوغ در هنرهای زیبا را به روشنی تعریف کند. به نظر او نبوغ قوه ای خلاق است که می تواند در همه حالات و شرایط، تازگی و بداعت ایجاد کند. نابغه کسی…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿پابلو پیکاسو هنرمندی است که معمولا با مفهومِ نبوغِ هنری توصیف می شود.
در این ویدئو می‌توان گوشه‌هایی از شیوه کار پرشورِ پیکاسو را در آتلیه‌اش مشاهده کرد.
@artperception
در این ویدئو می‌توان گوشه‌هایی از شیوه کار پرشورِ پیکاسو را در آتلیه‌اش مشاهده کرد.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿پابلو پیکاسو هنرمندی است که معمولا با مفهومِ نبوغِ هنری توصیف می شود. در این ویدئو می‌توان گوشه‌هایی از شیوه کار پرشورِ پیکاسو را در آتلیه‌اش مشاهده کرد. @artperception
🌿دیدرو (1784-1713) در رابطه با نبوغ می گوید: «قواعد و قوانینِ ذوق، دست و پای نابغه را می بندند؛ او این قیود را فرو می شکند تا به سویِ امور والا، سوزناک و شگرف پرواز کند.» دیدرو معتقد است نابغه خود را صرفِ رسیدن به کمال نمی کند، در حالی که هنرمندانِ پایبند به قواعدِ مکاتبِ هنری و آکادمیک، بیهوده وقتِ خود را برای رسیدن به کمال تلف می کنند.
خصایصِ نبوغِ هنری در قدرت، فوران، هنجارگریزی، بی توجهی به قواعد و تجسم بخشیدن به والا و سوزناک بروز می یابد و درست به همین خاطر است که هنرمندِ نابغه حتی «با خطاهایش نیز ما را متحیر می کند».
در واقع دیدرو با این تعریف به نقدِ سیستمِ قدرتِ رسمی و سیاسی در نهادهای آکادمیکِ تعالیمِ سنتیِ هنر پرداخت و زمینه گسستِ هنر از نهادهای رسمی، یعنی آکادمی ها و سالن ها را به وجود آورد.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
خصایصِ نبوغِ هنری در قدرت، فوران، هنجارگریزی، بی توجهی به قواعد و تجسم بخشیدن به والا و سوزناک بروز می یابد و درست به همین خاطر است که هنرمندِ نابغه حتی «با خطاهایش نیز ما را متحیر می کند».
در واقع دیدرو با این تعریف به نقدِ سیستمِ قدرتِ رسمی و سیاسی در نهادهای آکادمیکِ تعالیمِ سنتیِ هنر پرداخت و زمینه گسستِ هنر از نهادهای رسمی، یعنی آکادمی ها و سالن ها را به وجود آورد.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿دیدرو (1784-1713) در رابطه با نبوغ می گوید: «قواعد و قوانینِ ذوق، دست و پای نابغه را می بندند؛ او این قیود را فرو می شکند تا به سویِ امور والا، سوزناک و شگرف پرواز کند.» دیدرو معتقد است نابغه خود را صرفِ رسیدن به کمال نمی کند، در حالی که هنرمندانِ پایبند…
🌿گرنیکا (Guernica) اثر پابلو پیکاسو (۱۸۸۱-۱۹۷۳) که بمباران دهکده گِرنیکا در شمالِ اسپانیا توسطِ بمب‌افکن‌های آلمان در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ و در خلال جنگِ داخلی اسپانیا را به تصویر کشیده است.
@artperception
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿گرنیکا (Guernica) اثر پابلو پیکاسو (۱۸۸۱-۱۹۷۳) که بمباران دهکده گِرنیکا در شمالِ اسپانیا توسطِ بمب‌افکن‌های آلمان در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ و در خلال جنگِ داخلی اسپانیا را به تصویر کشیده است. @artperception
نمایی از ویرانه دهکده گرنیکا در شمال اسپانیا در سال 1937
@artperception
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿گرنیکا (Guernica) اثر پابلو پیکاسو (۱۸۸۱-۱۹۷۳) که بمباران دهکده گِرنیکا در شمالِ اسپانیا توسطِ بمب‌افکن‌های آلمان در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ و در خلال جنگِ داخلی اسپانیا را به تصویر کشیده است. @artperception
🌿«گرنیکا»
🎨اثر پابلو پیکاسو
سال خلق: ۱۹۳۷
تکنیک: رنگ روغن روی بوم
اندازه: ۳۴۹ × ۷۷۶ سانتیمتر
🏛محل نگهداری: موزه رینا سوفیا، مادرید
@artperception
🎨اثر پابلو پیکاسو
سال خلق: ۱۹۳۷
تکنیک: رنگ روغن روی بوم
اندازه: ۳۴۹ × ۷۷۶ سانتیمتر
🏛محل نگهداری: موزه رینا سوفیا، مادرید
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿گرنیکا (Guernica) اثر پابلو پیکاسو (۱۸۸۱-۱۹۷۳) که بمباران دهکده گِرنیکا در شمالِ اسپانیا توسطِ بمب‌افکن‌های آلمان در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷ و در خلال جنگِ داخلی اسپانیا را به تصویر کشیده است. @artperception
🌿زبانِ هنریِ مدرن، عناصرِ سازنده اش را از واقعیت وام می گیرد و آنها را در یک صورتِ جدید ترکیب می کند تا به خوبی نشان دهد که هنرِ مدرن اگرچه وامدارِ واقعیتِ بیرونی است اما همیشه از موضعی انتقادی با آن برخورد می کند.
تئودور آدورنو (1903-1969) تابلوی گرنیکا ی پیکاسو را مثال می آورد که برای هرچه بهتر افشا کردنِ واقعیتِ یک رخدادِ تاریخی و با کنار هم گذاشتنِ «قطعاتِ تکان دهنده ی» چهره انسان ها یا جانوران، این واقعیت را بازسازی می کند.
آرنولد شوئنبرگ، آهنگسازِ مدرنِ آلمانی نیز در همین مسیر گام برداشت. او هارمونیِ سنتیِ اصوات را به هم ریخت تا به کمکِ تنظیمِ غیرمعمولِ اصوات در قالبِ یک گامِ دوازده تُنی، قدرتِ بیانگریِ موسیقی را افزایش دهد. شوئنبرگ در قطعه بازمانده ای از ورشو (1947) اصواتِ ناهماهنگ و ناموزونی به مخاطب عرضه می کند که در حقیقت، ناموزونی و اعوجاجِ دنیای ویران شده به دست نازی های ددمنش را بیان کند.
این اصلِ تدوین کردن (به هم ریختن و ساختنِ دوباره) و ساختار شکستنِ فرمِ سنتیِ هنر به قصدِ افزایشِ توانِ بیانگری آن، می تواند در سایر هنرها از جمله مجسمه سازی، ادبیات، سینما یا عکاسی نیز محقق شود.
این اصل، زیربنای زیباشناسی نوینی است که خودمختاریِ کاملِ هنرِ مدرن از واقعیت را آشکار می کند.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
تئودور آدورنو (1903-1969) تابلوی گرنیکا ی پیکاسو را مثال می آورد که برای هرچه بهتر افشا کردنِ واقعیتِ یک رخدادِ تاریخی و با کنار هم گذاشتنِ «قطعاتِ تکان دهنده ی» چهره انسان ها یا جانوران، این واقعیت را بازسازی می کند.
آرنولد شوئنبرگ، آهنگسازِ مدرنِ آلمانی نیز در همین مسیر گام برداشت. او هارمونیِ سنتیِ اصوات را به هم ریخت تا به کمکِ تنظیمِ غیرمعمولِ اصوات در قالبِ یک گامِ دوازده تُنی، قدرتِ بیانگریِ موسیقی را افزایش دهد. شوئنبرگ در قطعه بازمانده ای از ورشو (1947) اصواتِ ناهماهنگ و ناموزونی به مخاطب عرضه می کند که در حقیقت، ناموزونی و اعوجاجِ دنیای ویران شده به دست نازی های ددمنش را بیان کند.
این اصلِ تدوین کردن (به هم ریختن و ساختنِ دوباره) و ساختار شکستنِ فرمِ سنتیِ هنر به قصدِ افزایشِ توانِ بیانگری آن، می تواند در سایر هنرها از جمله مجسمه سازی، ادبیات، سینما یا عکاسی نیز محقق شود.
این اصل، زیربنای زیباشناسی نوینی است که خودمختاریِ کاملِ هنرِ مدرن از واقعیت را آشکار می کند.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿زبانِ هنریِ مدرن، عناصرِ سازنده اش را از واقعیت وام می گیرد و آنها را در یک صورتِ جدید ترکیب می کند تا به خوبی نشان دهد که هنرِ مدرن اگرچه وامدارِ واقعیتِ بیرونی است اما همیشه از موضعی انتقادی با آن برخورد می کند. تئودور آدورنو (1903-1969) تابلوی گرنیکا…
01 Schoenberg - A Survivor from Warsaw [Fischer-Dieskau, BPO, Abbado…
no artist
🎼🌿«بازمانده‌ای از ورشو» در 1947در هفتاد و دو سالگی شوئنبرگ، آفریده شد. سبک اکسپرسیونیستی و پُرتنش این اثر،قطعهٔ ارکستری دلهره آور و تجسم‌بخشِ جوی کابوس‌گونه است.
@artperception
@artperception
🌿فهم هنر🌿
no artist – 01 Schoenberg - A Survivor from Warsaw [Fischer-Dieskau, BPO, Abbado…
🌿🎼متن ارکستر:
نمی‌توانم همه چیز را به یاد بیاورم. لابد بیشتر وقت‌ها بیهوش بوده‌ام. فقط آن لحظهٔ باشکوه یادم هست که همه با هم، طوری که انگار از پیش هماهنگ کرده باشند، سرود می‌خواندند؛ دعائی قدیمی که آن همه سال از آن غافل مانده بودند - آئین فراموش شده!
هیچ یادم نیست چه‌طور خود را به آب‌روهای زیرزمینی رساندم تا مدتی طولانی را در فاضلاب‌های ورشو زندگی کنم.
روز مثل همیشه شروع شد. بیدار شدن و بیرون رفتن وقتی هنوز تاریک است - چه خوابیده باشی یا سراسر شب را از دلهره بیداری کشیده باشی: از بچه‌هایت، از همسر و پدر و مادرت جدا شده بودی و نمی‌دانستی بر سرشان چه آمده؛ چه‌طور ممکن بود خوابت برده باشد؟
آلمانی‌ها دوباره فریاد می‌کشیدند: 'بیرون! گروهبان عصبانی می‌شود!' می‌آمدند بیرون؛ بعضی، مثل پیرمردها مریض‌ها، خیلی کُند و بعضی دیگر با دستپاچگی و هول عصبی. از گروهبان می‌ترسیدند تا حد توان عجله می‌کردند. و چه بیهوده! سر و صدای بیش از حد، اغتشاش بیش از حد و باز نه چندان که باید سریع! سرجوخه داد می‌زد: ''Achtung! Still gestanden! Na wird's mal oder soll ich mit dem Gewehrkolben nachhelfen? Na jut ;wenn Ihr's durchaus haben wollt" (خبردار! بی‌حرکت! درست می‌ایستید یا با قنداق تفنگ درستتان کنم؟ خب، انگار راستی دلتان قنداق تفنگ می‌خواهد' )،
گروهبان و زیردست‌هایش همه را می‌زدند: پیر و جوان، سالم و مریض، تقصیر کار و بی‌تقصیر - شنیدن ناله‌ها و موبه‌ها دردناک بود.
با آنکه مرا سخت کتک زدند، صدای ناله‌ها و مویه‌ها را می‌شنیدم؛ مرا چنان زدند که نتوانستم سرپا بند شوم. همه بر زمین افتاده بودیم و آنها بر سر کسانی‌که نمی‌توانستیند بلند شوند می‌کوبیدند.
لابد از حال رفته بودم. بعد، آنچه فهمیدم صدای یک سرباز بود که می‌گفت: 'همه‌شان مرده‌اند!' و گروهبان دستور داد ما را از آنجا ببرند.
به پهلو افتاده و نیمه‌هوشیار بودم. از ترس و درد خشکم زده بود. بعد شنیدم که گروهبان داد می‌زند: "Abzählen'' ( 'بشمریدشان!' )
آنها آرام و نامنظم شروع به شمردن کردند: یک، دو، سه، چهار، گروهبان دوباره فریاد زد: "Rascher! Nochmals von vorn anfangen! In einer Minute will ich wissen wieviele ich zur Gaskammer abliefere! Abzählen!" (تندتر! یک‌بار دیگر از اول بشمرید! می‌خواهم فوری بدانم که چند نفر را باید به اتاق گاز بفرستم! بشمرید!' ).
دوباره شروع به شمردن کردند، اول به آرامی: یک، دو، سه، چهار، و بعد تندتر و تندتر، آنقدر تند که انگار اسب‌های وحشی رمیده‌اند، و ناگهان، وسط شمارش آنها، سرود بشنو ای بنی‌اسرائیل برخاست!
بشنو ای بنی‌اسرائیل، پروردگارمان، خداوندگارمان یکتاست! و تو می‌بایست به خداوندگارت با تمام وجود و جان و توان عشق بورزی. این کلمات که امروز به تو امر می‌کنم، می‌بایست در دلت جای گیرد. و تو می‌بایست در تعلیم آن به فرزندانت بکوشی و آنگاه که در خانه‌ات نشسته‌ای، آنگاه که در راه هستی و آنگاه که می‌نشینی و برمی‌خیزی آن را بر زبان آوری.
@artperception
نمی‌توانم همه چیز را به یاد بیاورم. لابد بیشتر وقت‌ها بیهوش بوده‌ام. فقط آن لحظهٔ باشکوه یادم هست که همه با هم، طوری که انگار از پیش هماهنگ کرده باشند، سرود می‌خواندند؛ دعائی قدیمی که آن همه سال از آن غافل مانده بودند - آئین فراموش شده!
هیچ یادم نیست چه‌طور خود را به آب‌روهای زیرزمینی رساندم تا مدتی طولانی را در فاضلاب‌های ورشو زندگی کنم.
روز مثل همیشه شروع شد. بیدار شدن و بیرون رفتن وقتی هنوز تاریک است - چه خوابیده باشی یا سراسر شب را از دلهره بیداری کشیده باشی: از بچه‌هایت، از همسر و پدر و مادرت جدا شده بودی و نمی‌دانستی بر سرشان چه آمده؛ چه‌طور ممکن بود خوابت برده باشد؟
آلمانی‌ها دوباره فریاد می‌کشیدند: 'بیرون! گروهبان عصبانی می‌شود!' می‌آمدند بیرون؛ بعضی، مثل پیرمردها مریض‌ها، خیلی کُند و بعضی دیگر با دستپاچگی و هول عصبی. از گروهبان می‌ترسیدند تا حد توان عجله می‌کردند. و چه بیهوده! سر و صدای بیش از حد، اغتشاش بیش از حد و باز نه چندان که باید سریع! سرجوخه داد می‌زد: ''Achtung! Still gestanden! Na wird's mal oder soll ich mit dem Gewehrkolben nachhelfen? Na jut ;wenn Ihr's durchaus haben wollt" (خبردار! بی‌حرکت! درست می‌ایستید یا با قنداق تفنگ درستتان کنم؟ خب، انگار راستی دلتان قنداق تفنگ می‌خواهد' )،
گروهبان و زیردست‌هایش همه را می‌زدند: پیر و جوان، سالم و مریض، تقصیر کار و بی‌تقصیر - شنیدن ناله‌ها و موبه‌ها دردناک بود.
با آنکه مرا سخت کتک زدند، صدای ناله‌ها و مویه‌ها را می‌شنیدم؛ مرا چنان زدند که نتوانستم سرپا بند شوم. همه بر زمین افتاده بودیم و آنها بر سر کسانی‌که نمی‌توانستیند بلند شوند می‌کوبیدند.
لابد از حال رفته بودم. بعد، آنچه فهمیدم صدای یک سرباز بود که می‌گفت: 'همه‌شان مرده‌اند!' و گروهبان دستور داد ما را از آنجا ببرند.
به پهلو افتاده و نیمه‌هوشیار بودم. از ترس و درد خشکم زده بود. بعد شنیدم که گروهبان داد می‌زند: "Abzählen'' ( 'بشمریدشان!' )
آنها آرام و نامنظم شروع به شمردن کردند: یک، دو، سه، چهار، گروهبان دوباره فریاد زد: "Rascher! Nochmals von vorn anfangen! In einer Minute will ich wissen wieviele ich zur Gaskammer abliefere! Abzählen!" (تندتر! یک‌بار دیگر از اول بشمرید! می‌خواهم فوری بدانم که چند نفر را باید به اتاق گاز بفرستم! بشمرید!' ).
دوباره شروع به شمردن کردند، اول به آرامی: یک، دو، سه، چهار، و بعد تندتر و تندتر، آنقدر تند که انگار اسب‌های وحشی رمیده‌اند، و ناگهان، وسط شمارش آنها، سرود بشنو ای بنی‌اسرائیل برخاست!
بشنو ای بنی‌اسرائیل، پروردگارمان، خداوندگارمان یکتاست! و تو می‌بایست به خداوندگارت با تمام وجود و جان و توان عشق بورزی. این کلمات که امروز به تو امر می‌کنم، می‌بایست در دلت جای گیرد. و تو می‌بایست در تعلیم آن به فرزندانت بکوشی و آنگاه که در خانه‌ات نشسته‌ای، آنگاه که در راه هستی و آنگاه که می‌نشینی و برمی‌خیزی آن را بر زبان آوری.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
no artist – 01 Schoenberg - A Survivor from Warsaw [Fischer-Dieskau, BPO, Abbado…
🌿🎼بازمانده‌ای از ورشو (A Survivor from Warsaw)، اپوس ۴۶ (۱۹۴۷):
بازمانده‌ای از ورشو، کانتانی تک‌موومان یو دراماتیک است که برای راوی، گروه کُر مردان و ارکستر ساخته شده و به واقعهٔ کشتار ۶ میلیون یهودی توسط نازی‌ها در جنگ جهانی دوم می‌پردازد. شونبرگ متن این اثر را خود نوشت و در این کار تا اندازه‌ای روایت یکی از معدود بازماندگان بخش یهودی‌نشین (ghetto) ورشو را به‌کار گرفت. بیش از ۴۰۰,۰۰۰ تن از ساکنان این بخش یا در اردوگاه‌های مرگ جان باختند و یا از گرسنگی مُردند؛ بسیاری دیگر نیز در شورش بر ضد نازی‌ها در ۱۹۴۳ کشته شدند.
متن راوی، فرمان‌های دهشتناک نازی‌ها است که به انگلیسی فریاد زده می شود. گفتار راوی، گونه‌ای Sprechstimme است؛ آوازی گفتارگونه و بدیعی که توسط شونبرگ پرورانده شده است. ریتم واژه‌های گفتار به دقت نت‌نگاری اما زیر و بم هجاها به تقریب معین شده است.
متن علاوه بر انگلیسی و آلمانی شامل قسمت‌هائی به زبان عربی نیز هست؛ و اینها سه زبان زندگی شونبرگ هستند: آلمانی، زبان مادری او؛ انگلیسی، زبان ایالات‌متحد، کشوری که مقیم آن شد؛ و عربی، زبان مذهبی که او به دامان آن بازگشت. این کانتات ۶ دقیقه‌ای با آواز کُر مردان که هم‌صدا واژه‌های دعای Shema Yisroel (بشنو ای بنی‌اسرائیل) را می‌خوانند، به‌گونه‌ای تأثیرگذار پایان می‌گیرد. این دعا، سده‌های متمادی ورد زبان یهودیان در واپسین لحظه‌های مرگ بوده است.
اثر با مقدمهٔ کوتاه ارکستر آغاز می‌شود که تجسم‌بخش جو کابوس‌گونهٔ هنگامی است که نازی‌ها یهودیان ورشو را برای انتقال به اردوگاه‌های مرگ از خواب بیدار می‌کنند. در این هنگام با صدای ترومپت‌ها، صدای غریب بیدار باش و طبل نظامی را می‌شنویم.
شونبرگ از همان نخستین سطرهای گفتار راوی، زمینه را برای دعای عبری پایان‌بخش اثر آماده می‌کند. هنگامی‌که راوی از 'دعائی قدیمی که این همه سال از آن غافل مانده بودند' می‌گوید، یک هورن با ملایمت بسیار آغاز ملودئی را که بعدها کُر با قدرت تمام آن را خواهد خواند می‌نوازد.
توصیف بسیار پُرشور موسیقائی هنگامی رخ می‌دهد که راوی شیوهٔ شمارش قربانیان را توسط نازی‌ها بازگو می‌کند: 'دوباره شروع به شمردن کردند، اول به آرامی: یک، دو، سه، چهار، و بعد تندتر و تندتر ...' و موسیقی نیز تا رسیدن به ورود پُرتوان همسرایان، تندتر و پُرطنین‌تر می‌شود.
@artperception
بازمانده‌ای از ورشو، کانتانی تک‌موومان یو دراماتیک است که برای راوی، گروه کُر مردان و ارکستر ساخته شده و به واقعهٔ کشتار ۶ میلیون یهودی توسط نازی‌ها در جنگ جهانی دوم می‌پردازد. شونبرگ متن این اثر را خود نوشت و در این کار تا اندازه‌ای روایت یکی از معدود بازماندگان بخش یهودی‌نشین (ghetto) ورشو را به‌کار گرفت. بیش از ۴۰۰,۰۰۰ تن از ساکنان این بخش یا در اردوگاه‌های مرگ جان باختند و یا از گرسنگی مُردند؛ بسیاری دیگر نیز در شورش بر ضد نازی‌ها در ۱۹۴۳ کشته شدند.
متن راوی، فرمان‌های دهشتناک نازی‌ها است که به انگلیسی فریاد زده می شود. گفتار راوی، گونه‌ای Sprechstimme است؛ آوازی گفتارگونه و بدیعی که توسط شونبرگ پرورانده شده است. ریتم واژه‌های گفتار به دقت نت‌نگاری اما زیر و بم هجاها به تقریب معین شده است.
متن علاوه بر انگلیسی و آلمانی شامل قسمت‌هائی به زبان عربی نیز هست؛ و اینها سه زبان زندگی شونبرگ هستند: آلمانی، زبان مادری او؛ انگلیسی، زبان ایالات‌متحد، کشوری که مقیم آن شد؛ و عربی، زبان مذهبی که او به دامان آن بازگشت. این کانتات ۶ دقیقه‌ای با آواز کُر مردان که هم‌صدا واژه‌های دعای Shema Yisroel (بشنو ای بنی‌اسرائیل) را می‌خوانند، به‌گونه‌ای تأثیرگذار پایان می‌گیرد. این دعا، سده‌های متمادی ورد زبان یهودیان در واپسین لحظه‌های مرگ بوده است.
اثر با مقدمهٔ کوتاه ارکستر آغاز می‌شود که تجسم‌بخش جو کابوس‌گونهٔ هنگامی است که نازی‌ها یهودیان ورشو را برای انتقال به اردوگاه‌های مرگ از خواب بیدار می‌کنند. در این هنگام با صدای ترومپت‌ها، صدای غریب بیدار باش و طبل نظامی را می‌شنویم.
شونبرگ از همان نخستین سطرهای گفتار راوی، زمینه را برای دعای عبری پایان‌بخش اثر آماده می‌کند. هنگامی‌که راوی از 'دعائی قدیمی که این همه سال از آن غافل مانده بودند' می‌گوید، یک هورن با ملایمت بسیار آغاز ملودئی را که بعدها کُر با قدرت تمام آن را خواهد خواند می‌نوازد.
توصیف بسیار پُرشور موسیقائی هنگامی رخ می‌دهد که راوی شیوهٔ شمارش قربانیان را توسط نازی‌ها بازگو می‌کند: 'دوباره شروع به شمردن کردند، اول به آرامی: یک، دو، سه، چهار، و بعد تندتر و تندتر ...' و موسیقی نیز تا رسیدن به ورود پُرتوان همسرایان، تندتر و پُرطنین‌تر می‌شود.
@artperception