🌿«دایرةالمعارف هنر» برگزیده جایزه کتاب سال در بخش کلیات #هنر، ۱۳۹۶.
🔻 #رویین_پاکباز ، نویسنده این #کتاب سه جلدی، برای دریافت جایزه، در مراسم حاضر نشد و آن را نپذیرفت.
🌿📚
@artperception
🔻 #رویین_پاکباز ، نویسنده این #کتاب سه جلدی، برای دریافت جایزه، در مراسم حاضر نشد و آن را نپذیرفت.
🌿📚
@artperception
🌿📚کسی استعداد ذاتی ندارد، اگر هم داشته باشد، چه بدتر!
🌿چرا برخی افراد پتانسیل خود را محقق می‌کنند ولی کسانی با استعدادهای مشابه نه؟ یا اینکه چرا برخی محمدعلی می‌شوند و مابقی مایک تایسون! در حقیقت کلید ماجرا توانایی و #استعداد نیست، بلکه این است که آیا توانایی را چیزی ذاتی بدانید که باید نمایش داده شود، یا چیزی که می‌تواند توسعه بیابد.
🔸در اواخر دهۀ ۱۹۶۰، یک سوژۀ داغ برای استاد روان‌شناسی استنفورد کارول دوک، در پژوهش‌های حیوانی «درماندگیِ آموخته‌شده» بود: حیوانات آزمایشگاهی گاهی اوقات آنچه را قادر به انجامش بودند انجام نمی‌دادند، چون پس از شکست‌های مکرّر دست از تلاش کشیده بودند. برای دوک سؤال بود که انسان‌ها چگونه با این وضعیت کنار می‌آیند. او تعریف می‌کند که: «پرسیدم: چه چیزی موجب می‌شود یک کودکِ واقعاً توانا در مواجهه با شکست دست از کار بکشد، درحالی‌که شکست موجب انگیزش برخی کودکان دیگر می‌شود؟»
افرادی که عملکرد برایشان مهم‌تر است، می‌خواهند باهوش به نظر بیایند، حتی اگر نتیجه‌اش آن باشد که در فرآیند هیچ یاد نگیرند. برای آنها، هر تکلیف یک چالش برای شخصیت ظاهری آن‌هاست، و خب هر مانع یک تهدید شخصی می‌شود! لذا آنها فقط فعالیت‌هایی را پی می‌گیرند که مطمئن باشند در آنها می‌درخشند؛ و از تجربه‌های لازم برای رشد و شکوفایی در هر تلاشی می‌پرهیزند.
در سوی دیگر، افرادی که هدف آنها یادگیری است، ریسک‌های لازم را می‌پذیرند و نگران شکست نیستند، چون هر خطا به فرصتی برای یادگیری تبدیل می‌شود.
🔹درواقع برخی افراد می‌خواهند با توانایی‌شان تظاهر کنند، ولی دیگران می‌خواهند توانایی‌شان را افزایش دهند، پس لابد «توانایی» معانی متفاوتی برای دو گروه دارد. دوک توضیح میدهد: «اگر بخواهید چیزی را مکرّر نمایش بدهید، حس چیزی ایستا را پیدا می‌کند که درون شما خانه دارد؛ ولی اگر بخواهید توانایی‌تان را افزایش بدهید، حس پویایی و چکش‌خواری پیدا می‌کند».
او استدلال می‌کند افرادی که اهداف عملکردی دارند، فکر می‌کنند هوش از زمان تولد «ثابت» است. افرادی که اهداف یادگیری دارند، ذهنیت «رشد» نسبت به هوش دارند، یعنی معتقدند که می‌توان آن را پرورش داد.
ذهنیت ثابت موجب شکل‌گیری یک دیدگاه جزمیِ «همه یا هیچ» دربارۀ صفات افراد می‌شود؛ این دیدگاه معمولاً موجب می‌شود مسائلی را نادیده بگیرید که در حال ریشه دواندن هستند، یا به محض مشاهدۀ اولین نشانه‌های مشکل از چالش‌ها دست بکشید.
🔻اگر به یک گروه از بزرگسالان بگویید یک پرتره از خودشان بکشند، اکثرا فکر می‌کنند طراحی یک استعداد ذاتی است که ندارند، و پرتره‌هایشان فرقی با خط‌خطی‌های بچه‌ها ندارد. باور به اینکه امکان ارتقا ندارید، جلوی پیشرفت را می‌گیرد.
دوک می‌گوید «فرهنگ» نقش گسترده‌ای در شکل‌دادن به باورهای ما بازی می‌کند. حتی اگر با ذهنیت ثابت نسبت به فیزیک (یا زبان‌های خارجی یا موسیقی) بزرگ شده باشید، باز هم نگران نباشید: شما می‌توانید خودتان آن ذهنیت را عوض کنید. زیرا هوش مثل عضله از طریق تمرین و مشق قوی‌تر می‌شود.
اما بسیاری افراد را نیز داریم که هم به توانایی ذاتی اعتقاد دارند و هم باور دارند که هیچ چیزی بی‌زحمت به دست نمی‌آید. این دو ایده منطقاً با هم سازگارند. ولی دوک می‌گوید که از لحاظ روان‌شناختی، بسیاری از افرادی که به هوش ثابت اعتقاد دارند، فکر می‌کنند که برای عملکرد خوب نیازی به سخت‌کوشی ندارند. او می‌گوید این اعتقاد کاملاً هم نامعقول نیست؛اما: «مغالطه آنجاست که افراد با تعمیم این «نکته» به این «باور» می‌رسند که تلاش برای هر تکلیفی، بر کم بودنِ توانایی‌شان دلالت می‌کند».
🔹مطالعۀ کارول دوک نشان میدهد که وقتی #هوش افراد (نه تلاششان) تحسین می‌شود، انگیزۀ آنها کاهش می‌یابد. نگران‌کننده‌تر آنکه، بسیاری از آن‌هایی که به‌خاطر هوششان تحسین شده بودند، دربارۀ دستاوردهایشان برای همتایان‌شان مبالغه می‌کنند و افرادی دروغگو می‌شوند.
او متوجه شد افرادی که شکست‌شان را به فقدان توانایی نسبت می‌دهند، حتی در حوزه‌هایی که توانمند هستند، دلسرد می‌شوند. در سوی دیگر، آن‌هایی که فکر می‌کنند صرفاً تلاششان به اندازۀ کافی نبوده است، از موانع و چالش‌ها قوت می‌گیرند.
🔻نهایتا وقتی بیش از حد دلواپس آن باشید که باهوش به نظر بیایید، نمی‌توانید به اقدامات جسورانه و آینده‌نگر دست بزنید. «اگر از خطاکردن بترسید، هرگز چیزی یاد نمی‌گیرید و رویکردتان تماماً تدافعی می‌شود، چون دائم به خودتان می‌گویید: باید مطمئن شوم که گند نمی‌زنم!»
🌿کارول دوک که در پنجاه و چند سالگی سراغ یادگیری پیانو و زبان ایتالیایی رفته است، اضافه می‌کند: انتظار نمی‌رود بزرگسالان این‌جور چیزها را بتوانند خوب یاد بگیرند!
🖊مارینا کراکوفسکی (Marina Krakovsky)
📝ترجمۀ محمد معماریان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
📚🌿
@artperception
🌿چرا برخی افراد پتانسیل خود را محقق می‌کنند ولی کسانی با استعدادهای مشابه نه؟ یا اینکه چرا برخی محمدعلی می‌شوند و مابقی مایک تایسون! در حقیقت کلید ماجرا توانایی و #استعداد نیست، بلکه این است که آیا توانایی را چیزی ذاتی بدانید که باید نمایش داده شود، یا چیزی که می‌تواند توسعه بیابد.
🔸در اواخر دهۀ ۱۹۶۰، یک سوژۀ داغ برای استاد روان‌شناسی استنفورد کارول دوک، در پژوهش‌های حیوانی «درماندگیِ آموخته‌شده» بود: حیوانات آزمایشگاهی گاهی اوقات آنچه را قادر به انجامش بودند انجام نمی‌دادند، چون پس از شکست‌های مکرّر دست از تلاش کشیده بودند. برای دوک سؤال بود که انسان‌ها چگونه با این وضعیت کنار می‌آیند. او تعریف می‌کند که: «پرسیدم: چه چیزی موجب می‌شود یک کودکِ واقعاً توانا در مواجهه با شکست دست از کار بکشد، درحالی‌که شکست موجب انگیزش برخی کودکان دیگر می‌شود؟»
افرادی که عملکرد برایشان مهم‌تر است، می‌خواهند باهوش به نظر بیایند، حتی اگر نتیجه‌اش آن باشد که در فرآیند هیچ یاد نگیرند. برای آنها، هر تکلیف یک چالش برای شخصیت ظاهری آن‌هاست، و خب هر مانع یک تهدید شخصی می‌شود! لذا آنها فقط فعالیت‌هایی را پی می‌گیرند که مطمئن باشند در آنها می‌درخشند؛ و از تجربه‌های لازم برای رشد و شکوفایی در هر تلاشی می‌پرهیزند.
در سوی دیگر، افرادی که هدف آنها یادگیری است، ریسک‌های لازم را می‌پذیرند و نگران شکست نیستند، چون هر خطا به فرصتی برای یادگیری تبدیل می‌شود.
🔹درواقع برخی افراد می‌خواهند با توانایی‌شان تظاهر کنند، ولی دیگران می‌خواهند توانایی‌شان را افزایش دهند، پس لابد «توانایی» معانی متفاوتی برای دو گروه دارد. دوک توضیح میدهد: «اگر بخواهید چیزی را مکرّر نمایش بدهید، حس چیزی ایستا را پیدا می‌کند که درون شما خانه دارد؛ ولی اگر بخواهید توانایی‌تان را افزایش بدهید، حس پویایی و چکش‌خواری پیدا می‌کند».
او استدلال می‌کند افرادی که اهداف عملکردی دارند، فکر می‌کنند هوش از زمان تولد «ثابت» است. افرادی که اهداف یادگیری دارند، ذهنیت «رشد» نسبت به هوش دارند، یعنی معتقدند که می‌توان آن را پرورش داد.
ذهنیت ثابت موجب شکل‌گیری یک دیدگاه جزمیِ «همه یا هیچ» دربارۀ صفات افراد می‌شود؛ این دیدگاه معمولاً موجب می‌شود مسائلی را نادیده بگیرید که در حال ریشه دواندن هستند، یا به محض مشاهدۀ اولین نشانه‌های مشکل از چالش‌ها دست بکشید.
🔻اگر به یک گروه از بزرگسالان بگویید یک پرتره از خودشان بکشند، اکثرا فکر می‌کنند طراحی یک استعداد ذاتی است که ندارند، و پرتره‌هایشان فرقی با خط‌خطی‌های بچه‌ها ندارد. باور به اینکه امکان ارتقا ندارید، جلوی پیشرفت را می‌گیرد.
دوک می‌گوید «فرهنگ» نقش گسترده‌ای در شکل‌دادن به باورهای ما بازی می‌کند. حتی اگر با ذهنیت ثابت نسبت به فیزیک (یا زبان‌های خارجی یا موسیقی) بزرگ شده باشید، باز هم نگران نباشید: شما می‌توانید خودتان آن ذهنیت را عوض کنید. زیرا هوش مثل عضله از طریق تمرین و مشق قوی‌تر می‌شود.
اما بسیاری افراد را نیز داریم که هم به توانایی ذاتی اعتقاد دارند و هم باور دارند که هیچ چیزی بی‌زحمت به دست نمی‌آید. این دو ایده منطقاً با هم سازگارند. ولی دوک می‌گوید که از لحاظ روان‌شناختی، بسیاری از افرادی که به هوش ثابت اعتقاد دارند، فکر می‌کنند که برای عملکرد خوب نیازی به سخت‌کوشی ندارند. او می‌گوید این اعتقاد کاملاً هم نامعقول نیست؛اما: «مغالطه آنجاست که افراد با تعمیم این «نکته» به این «باور» می‌رسند که تلاش برای هر تکلیفی، بر کم بودنِ توانایی‌شان دلالت می‌کند».
🔹مطالعۀ کارول دوک نشان میدهد که وقتی #هوش افراد (نه تلاششان) تحسین می‌شود، انگیزۀ آنها کاهش می‌یابد. نگران‌کننده‌تر آنکه، بسیاری از آن‌هایی که به‌خاطر هوششان تحسین شده بودند، دربارۀ دستاوردهایشان برای همتایان‌شان مبالغه می‌کنند و افرادی دروغگو می‌شوند.
او متوجه شد افرادی که شکست‌شان را به فقدان توانایی نسبت می‌دهند، حتی در حوزه‌هایی که توانمند هستند، دلسرد می‌شوند. در سوی دیگر، آن‌هایی که فکر می‌کنند صرفاً تلاششان به اندازۀ کافی نبوده است، از موانع و چالش‌ها قوت می‌گیرند.
🔻نهایتا وقتی بیش از حد دلواپس آن باشید که باهوش به نظر بیایید، نمی‌توانید به اقدامات جسورانه و آینده‌نگر دست بزنید. «اگر از خطاکردن بترسید، هرگز چیزی یاد نمی‌گیرید و رویکردتان تماماً تدافعی می‌شود، چون دائم به خودتان می‌گویید: باید مطمئن شوم که گند نمی‌زنم!»
🌿کارول دوک که در پنجاه و چند سالگی سراغ یادگیری پیانو و زبان ایتالیایی رفته است، اضافه می‌کند: انتظار نمی‌رود بزرگسالان این‌جور چیزها را بتوانند خوب یاد بگیرند!
🖊مارینا کراکوفسکی (Marina Krakovsky)
📝ترجمۀ محمد معماریان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
📚🌿
@artperception
🌿«قلمدان»
ابعاد : 6.35 در 34.61 سانتی متر
مواد کار: #صدف و چوب و طلا (لاکی)
#هنر_اسلامی / هند، احمدآباد
قرن 16th میلادی / قرن 9 هجری
🏛محل نگهداری: مجموعه M. Heeramaneck
🌿🐚
@artperception
ابعاد : 6.35 در 34.61 سانتی متر
مواد کار: #صدف و چوب و طلا (لاکی)
#هنر_اسلامی / هند، احمدآباد
قرن 16th میلادی / قرن 9 هجری
🏛محل نگهداری: مجموعه M. Heeramaneck
🌿🐚
@artperception
🌿 #صدف «ناتیلوس»
هنرمند: Cornelis Bellekin
مربوط به 1650 تا 1700 میلادی
اندازه: حدود 8 سانتیمتر
🏛محل نگهداری: Rijksmuseum، آمستردام / هلند
🌿🐚
@artperception
هنرمند: Cornelis Bellekin
مربوط به 1650 تا 1700 میلادی
اندازه: حدود 8 سانتیمتر
🏛محل نگهداری: Rijksmuseum، آمستردام / هلند
🌿🐚
@artperception
🌿📚🎬«چیزهایی زیادی هست که فلسفه می‌تواند از فیلم بیاموزد»
🔻برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک #فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.
نمونه‌اش شاهکار آکیرا کوروساوا به نام «راشومون» (۱۹۵۰) که بیننده را به ضیافتی منحصربه‌فرد دعوت می‌کند: اندیشیدن روی پردۀ نقره‌ای.
فلسفه‌ورزی نه از مسیر استدلال‌های ساختاریافته یا با زبان پیچیده، بلکه از طریق داستان‌سرایی بدیع، تصویرسازی گیرا و فیلم‌بردای نوآورانه. شخصیت‌های فیلم کوروساوا به دنیایی یکسان می‌نگرند، اما بنا به دلایل اخلاقی یا شناختی، روایت‌هایشان از آنچه می‌بینند هریک دنیای درونیِ خود را دارد. درنتیجه، نمی‌شود دانست که دنیای واقعی و حقیقت به چه شکل بوده است. پیام غایی فیلم آن است که ما از اساس ناتوان از «تشخیص و گفتن حقیقت» هستیم.
🔹معمای فلسفی در بطن فیلم کوروساوا این گونه است: اگر نتوانیم واقعاً بدانیم که چه اتفاقی افتاده است، چه؟ اگر هر روایتی که دربارۀ دنیای پیرامونمان می‌سازیم، یک دنیای درونی باشد، و روایت هرکسی بسیار متفاوت از دیگری باشد، بی هیچ راهی برای اینکه بدانیم کدام‌یک واقعیت دارد، چه؟
همۀ این‌ها لاجرم این برداشتِ طاقت‌فرسا را تعمیق می‌کنند که آنچه شاهدش هستیم، پایانِ توانایی‌مان در تشخیص و گفتنِ حقیقتْ است.
🔸البته این نکته، از لحاظ فلسفی، بدیع نیست: از ساختار‌شکنی حقیقت در قالب «ارادۀ معطوف به قدرتِ» نیچه، تا این مفهوم ریچارد رورتی که حقیقت «نه یافته، بلکه ساخته می‌شود»؛ ما به دنیایی عادت کرده‌ایم که گویا نیاز به دانستن اینکه حقیقت چیست و کجاست را رها کرده است!
شاید پیام فیلم کوروساوا در سطح انسانی‌اش ما را آشفته کند، اما خود فیلم سر میزِ همان بحثی می‌نشیند که در فلسفۀ غرب سابقه‌ای قدیمی دارد.
🌿کوروساوا دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند.
چهره‌های بزرگی همچون ژیل دلوز استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت سینما به #فلسفه می‌تواند با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال: «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزیینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل هستند.»
🔻البته «نظریۀ جسورانه‌ای» که فیلم را فلسفه می‌داند به شدت محاصره شده است. خط اصلی حمله می‌گوید فیلم نمی‌تواند فلسفه باشد، چون فلسفه باید با استدلال کار کند. اما فیلم، به‌جای استدلال، با تصاویر و هیجانات و امثالش کار می‌کند. به بیان دیگر، فیلم‌ساز نمی‌تواند فیلسوف باشد چون براساس طرح استدلال‌ها و ردیّه‌های پیش‌دستانه عمل نمی‌کند. ولی با این تعریف، تعداد قابل توجهی از فلاسفه هم فیلسوف نیستند: در این تعریف جایی برای هراکلیتوس و دیوگنس نمی‌ماند، یا برای کنفوسیوس و نیچه.
🔹اما همچنان این حقیقت پابرجاست که فیلم‌ها می‌توانند تأثیری مشابه با آثار سترگ و جاودانۀ فلسفه بر ما داشته باشند: تکان‌دادن و بیدارکردن ما، دمیدن حیات تازه به ذهن‌هایمان، مهیا کردنمان برای شیوه‌های جدید دیدن خودمان و دنیای پیرامونمان.
در آثار آندره تارکوفسکی، اینگمار برگمان و کوروساوا یک‌جور نظاره‌گری ناب، نگاه عمیق و بصیرت ظریف وجود دارد که همتای آثار فلاسفۀ بزرگ است.
🌿ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که فیلمهامی‌توانند معنای انسان‌بودن را بیاموزند: شیوه‌های آشفتۀ زندگی‌مان را، اینکه گاهی ممکن است چقدر بی‌ثبات و پیچیده و نهایتاً بی‌خرد باشیم. هیجانات و اشتیاقات هم به اندازۀ خرد، ما را به حرکت وامی‌دارند؛ شور و شوق انسانی، اضطرارهای اجتماعی، و شیوۀ صحبت مستقیم با قلب انسان که در متون فلسفی، چندان خبری از این چیزها نیست.
🔻البته همۀ این‌ها «فقط فیلم» هستند! ولی! زمان تسویه‌حساب شاید زودتر از آنی رسیده باشد که انتظارش را داشتیم. چون وقتی حکومت‌ها ما را وامی‌دارند که دروغ را نه دروغ، بلکه «حقیقتِ» بدیهی بدانیم، می‌فهمیم مرجع حرفشان رورتی یا نیچه نیست، بلکه رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است؛ و این دیگر «فقط فیلم» نیست، بلکه ما ساکنِ آن شده‌ایم.
🖊نوشته کاستیکا براداتان (Costica Bradatan)
📝ترجمۀ محمد معماریان
📚منبع: وب‌سایت ترجمان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎥📚
@artperception
🔻برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک #فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.
نمونه‌اش شاهکار آکیرا کوروساوا به نام «راشومون» (۱۹۵۰) که بیننده را به ضیافتی منحصربه‌فرد دعوت می‌کند: اندیشیدن روی پردۀ نقره‌ای.
فلسفه‌ورزی نه از مسیر استدلال‌های ساختاریافته یا با زبان پیچیده، بلکه از طریق داستان‌سرایی بدیع، تصویرسازی گیرا و فیلم‌بردای نوآورانه. شخصیت‌های فیلم کوروساوا به دنیایی یکسان می‌نگرند، اما بنا به دلایل اخلاقی یا شناختی، روایت‌هایشان از آنچه می‌بینند هریک دنیای درونیِ خود را دارد. درنتیجه، نمی‌شود دانست که دنیای واقعی و حقیقت به چه شکل بوده است. پیام غایی فیلم آن است که ما از اساس ناتوان از «تشخیص و گفتن حقیقت» هستیم.
🔹معمای فلسفی در بطن فیلم کوروساوا این گونه است: اگر نتوانیم واقعاً بدانیم که چه اتفاقی افتاده است، چه؟ اگر هر روایتی که دربارۀ دنیای پیرامونمان می‌سازیم، یک دنیای درونی باشد، و روایت هرکسی بسیار متفاوت از دیگری باشد، بی هیچ راهی برای اینکه بدانیم کدام‌یک واقعیت دارد، چه؟
همۀ این‌ها لاجرم این برداشتِ طاقت‌فرسا را تعمیق می‌کنند که آنچه شاهدش هستیم، پایانِ توانایی‌مان در تشخیص و گفتنِ حقیقتْ است.
🔸البته این نکته، از لحاظ فلسفی، بدیع نیست: از ساختار‌شکنی حقیقت در قالب «ارادۀ معطوف به قدرتِ» نیچه، تا این مفهوم ریچارد رورتی که حقیقت «نه یافته، بلکه ساخته می‌شود»؛ ما به دنیایی عادت کرده‌ایم که گویا نیاز به دانستن اینکه حقیقت چیست و کجاست را رها کرده است!
شاید پیام فیلم کوروساوا در سطح انسانی‌اش ما را آشفته کند، اما خود فیلم سر میزِ همان بحثی می‌نشیند که در فلسفۀ غرب سابقه‌ای قدیمی دارد.
🌿کوروساوا دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند.
چهره‌های بزرگی همچون ژیل دلوز استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت سینما به #فلسفه می‌تواند با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال: «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزیینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل هستند.»
🔻البته «نظریۀ جسورانه‌ای» که فیلم را فلسفه می‌داند به شدت محاصره شده است. خط اصلی حمله می‌گوید فیلم نمی‌تواند فلسفه باشد، چون فلسفه باید با استدلال کار کند. اما فیلم، به‌جای استدلال، با تصاویر و هیجانات و امثالش کار می‌کند. به بیان دیگر، فیلم‌ساز نمی‌تواند فیلسوف باشد چون براساس طرح استدلال‌ها و ردیّه‌های پیش‌دستانه عمل نمی‌کند. ولی با این تعریف، تعداد قابل توجهی از فلاسفه هم فیلسوف نیستند: در این تعریف جایی برای هراکلیتوس و دیوگنس نمی‌ماند، یا برای کنفوسیوس و نیچه.
🔹اما همچنان این حقیقت پابرجاست که فیلم‌ها می‌توانند تأثیری مشابه با آثار سترگ و جاودانۀ فلسفه بر ما داشته باشند: تکان‌دادن و بیدارکردن ما، دمیدن حیات تازه به ذهن‌هایمان، مهیا کردنمان برای شیوه‌های جدید دیدن خودمان و دنیای پیرامونمان.
در آثار آندره تارکوفسکی، اینگمار برگمان و کوروساوا یک‌جور نظاره‌گری ناب، نگاه عمیق و بصیرت ظریف وجود دارد که همتای آثار فلاسفۀ بزرگ است.
🌿ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که فیلمهامی‌توانند معنای انسان‌بودن را بیاموزند: شیوه‌های آشفتۀ زندگی‌مان را، اینکه گاهی ممکن است چقدر بی‌ثبات و پیچیده و نهایتاً بی‌خرد باشیم. هیجانات و اشتیاقات هم به اندازۀ خرد، ما را به حرکت وامی‌دارند؛ شور و شوق انسانی، اضطرارهای اجتماعی، و شیوۀ صحبت مستقیم با قلب انسان که در متون فلسفی، چندان خبری از این چیزها نیست.
🔻البته همۀ این‌ها «فقط فیلم» هستند! ولی! زمان تسویه‌حساب شاید زودتر از آنی رسیده باشد که انتظارش را داشتیم. چون وقتی حکومت‌ها ما را وامی‌دارند که دروغ را نه دروغ، بلکه «حقیقتِ» بدیهی بدانیم، می‌فهمیم مرجع حرفشان رورتی یا نیچه نیست، بلکه رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است؛ و این دیگر «فقط فیلم» نیست، بلکه ما ساکنِ آن شده‌ایم.
🖊نوشته کاستیکا براداتان (Costica Bradatan)
📝ترجمۀ محمد معماریان
📚منبع: وب‌سایت ترجمان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎥📚
@artperception
🌿"تحمل زندگی دشوار است" پس گردن‌فَرازی‌ات در بامداد و اُفتادگی‌ات در شامگاه چیست؟ خود را چنین نازپروده منمای! ما را چه نسبت است با غنچه‌ای که از نشستنِ ژاله‌ای بر تن‌اش بر خویش می‌لرزد؟
@artperception
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿"تحمل زندگی دشوار است" پس گردن‌فَرازی‌ات در بامداد و اُفتادگی‌ات در شامگاه چیست؟ خود را چنین نازپروده منمای! ما را چه نسبت است با غنچه‌ای که از نشستنِ ژاله‌ای بر تن‌اش بر خویش می‌لرزد؟ @artperception
🌿خرد ما را اينگونه می‌خواهد : بی‌خيال، سخره‌گر، پرخاشجوی. او زن است و همواره تنها جنگاوران را دوست می‌دارد.
با من مي گويی: "تاب آوردنِ زندگی دشوار است"، پس گردن‌فَرازی‌ات در بامداد و اُفتادگی‌ات در شامگاه چیست؟
تاب آوردنِ زندگی دشوار است: اما خود را چنين نازپرورده منمای! ما همه نرينه و مادينه خرانِ خوش خط و خالِ بار كشيم!
ما را چه نسبت با غنچه‌ای كه از نشستن ژاله‌ای بر تن خويش بر خويش می‌لرزد؟
درست است: ما عاشقِ زندگی هستيم، اما نه از آنرو كه بدان خو كرده‌ايم، بل از آنرو كه خو كرده‌ی عشقيم.
در #عشق همواره چيزی از جنون هست. اما در جنون نيز همواره چيزی از خرد هست.
📕چنین گفت زرتشت / درباره خواندن و نوشتن
🖋فردریش #نیچه
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception
با من مي گويی: "تاب آوردنِ زندگی دشوار است"، پس گردن‌فَرازی‌ات در بامداد و اُفتادگی‌ات در شامگاه چیست؟
تاب آوردنِ زندگی دشوار است: اما خود را چنين نازپرورده منمای! ما همه نرينه و مادينه خرانِ خوش خط و خالِ بار كشيم!
ما را چه نسبت با غنچه‌ای كه از نشستن ژاله‌ای بر تن خويش بر خويش می‌لرزد؟
درست است: ما عاشقِ زندگی هستيم، اما نه از آنرو كه بدان خو كرده‌ايم، بل از آنرو كه خو كرده‌ی عشقيم.
در #عشق همواره چيزی از جنون هست. اما در جنون نيز همواره چيزی از خرد هست.
📕چنین گفت زرتشت / درباره خواندن و نوشتن
🖋فردریش #نیچه
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception
🌿🔴تاریخ اسرارآمیز رنگ قرمز
🌿قرمز، بعد از سیاه و سفید اولین رنگی است که انسان کشف کرد، اولین رنگی که نوزادان درک می کنند، قرمز است و بیماران ضربه مغزی بعد از کوری ناشی از ضربه، با بهبود بینایی اولین رنگی که تشخیص می‌دهند قرمز است. حتی در نام بردن از رنگ‌ها در جوامع مختلف نیز معمولا بعد از سیاه و سفید رنگ قرمز نام برده می‌شود و پژوهشگران دلیل این موضوع را بدین خاطر می‌دانند که قرمز بیشترین عکس‌العمل را در بیننده بر می‌انگیزد. قرمز همچنین بعنوان نماد قدرت، عشق، انرژی و زیبایی نیز شناخته می‌شود.
▪️جایگاه متغیر رنگ قرمز، از اعصار پیشاتاریخ تا حال حاضر، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. پاستورو در کتاب «قرمز» اشاره می‌کند که بر خلاف تصور نادرست‌مان از «واقعیت سیاه و سفید»، شهرهای باستانی یونان و روم عرصۀ معماری مرمر سفید نبوده‌اند، بلکه #قرمز در خانه‌ها و شهرها، روی اشیاء متحرک، در پارچه و لباس بسیار استفاده می‌شد.
🔸شنگرف که از معادن اسپانیا استخراج می‌شد، علی‌رغم قیمت بالا و سمّی بودن، در تمام نقاشی‌های دیواری پمپئی دیده می‌شد. در رُم متمدن، این رنگ نقش کلیدی در آیین‌هایی داشت که یادآور قدرت، خطر، قوت و آشوب بودند، و همواره جایگاه نمادینش برتر از سایر رنگ‌ها بود.
قرمز «اولین رنگ» است، کُهن‌ترین و نمادین‌ترین رنگ، که هزاران سال در غرب «یگانه رنگی بود که لیاقت نام رنگ را داشت.»
در ادامه مختصر مروری بر تاریخچه اسرارآمیز این رنگ خواهیم داشت.
https://www.google.com/culturalinstitute/beta/theme/GwLyao99SLXVKg
1-نقاشی غارها با رنگ قرمز است
🌿شکارچیان عصرحجر حدود 40000 سال پیش، از #رنگ قرمز برای نقاشی غارها و بدن‌هایشان استفاده می‌کردند و مردگان خود را نیز با پودری قرمز رنگ دفن می کردند. در #هنر پیش از تاریخ، در سرتاسر آفریقا و آسیا و اروپا از نوعی رنگ قرمز اُکر برای نقاشی دیواره‌های غار استفاده می‌شده‌است.🔻
@artperception
🌿قرمز، بعد از سیاه و سفید اولین رنگی است که انسان کشف کرد، اولین رنگی که نوزادان درک می کنند، قرمز است و بیماران ضربه مغزی بعد از کوری ناشی از ضربه، با بهبود بینایی اولین رنگی که تشخیص می‌دهند قرمز است. حتی در نام بردن از رنگ‌ها در جوامع مختلف نیز معمولا بعد از سیاه و سفید رنگ قرمز نام برده می‌شود و پژوهشگران دلیل این موضوع را بدین خاطر می‌دانند که قرمز بیشترین عکس‌العمل را در بیننده بر می‌انگیزد. قرمز همچنین بعنوان نماد قدرت، عشق، انرژی و زیبایی نیز شناخته می‌شود.
▪️جایگاه متغیر رنگ قرمز، از اعصار پیشاتاریخ تا حال حاضر، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. پاستورو در کتاب «قرمز» اشاره می‌کند که بر خلاف تصور نادرست‌مان از «واقعیت سیاه و سفید»، شهرهای باستانی یونان و روم عرصۀ معماری مرمر سفید نبوده‌اند، بلکه #قرمز در خانه‌ها و شهرها، روی اشیاء متحرک، در پارچه و لباس بسیار استفاده می‌شد.
🔸شنگرف که از معادن اسپانیا استخراج می‌شد، علی‌رغم قیمت بالا و سمّی بودن، در تمام نقاشی‌های دیواری پمپئی دیده می‌شد. در رُم متمدن، این رنگ نقش کلیدی در آیین‌هایی داشت که یادآور قدرت، خطر، قوت و آشوب بودند، و همواره جایگاه نمادینش برتر از سایر رنگ‌ها بود.
قرمز «اولین رنگ» است، کُهن‌ترین و نمادین‌ترین رنگ، که هزاران سال در غرب «یگانه رنگی بود که لیاقت نام رنگ را داشت.»
در ادامه مختصر مروری بر تاریخچه اسرارآمیز این رنگ خواهیم داشت.
https://www.google.com/culturalinstitute/beta/theme/GwLyao99SLXVKg
1-نقاشی غارها با رنگ قرمز است
🌿شکارچیان عصرحجر حدود 40000 سال پیش، از #رنگ قرمز برای نقاشی غارها و بدن‌هایشان استفاده می‌کردند و مردگان خود را نیز با پودری قرمز رنگ دفن می کردند. در #هنر پیش از تاریخ، در سرتاسر آفریقا و آسیا و اروپا از نوعی رنگ قرمز اُکر برای نقاشی دیواره‌های غار استفاده می‌شده‌است.🔻
@artperception
Google Cultural Institute
The Secret History of the Color Red - Google Arts & Culture
Did you know that red is the first color that humans perceive, after black
and white? It’s the color that babies see first before any other, and the
firs...
and white? It’s the color that babies see first before any other, and the
firs...
🌿از قدیمی‌ترین نقاشی های غار در شمال استرالیا مربوط به 11000 سال قبل از میلاد مسیح، که به نقاشی طبیعت‌گرایانه نوعی شیر منقرض شده با رنگ قرمز پرداخته است.
🌿🎨
@artperception
🌿🎨
@artperception
2- خوش‌یمنی در عشق
🌿قرمز، رنگ خون و قلب ما است و بعنوان نماد عشق و وفاداری شناخته می‌شود. در فرهنگ رومیان در مراسم ازدواج، جواهرات قرمز رنگ بعنوان نوعی پیشنهاد و هدیه عاشقانه استفاده می‌شده‌اند.
در چین نیز جواهر قرمز نشان خوش یمنی در ازدواج است. عروس‌های چینی لباس قرمز می پوشند، بر محملی قرمز می‌نشینند و بر روی فرشی قرمز عبور داده می‌شوند. همچنین زوج‌ها برای تولد اولین فرزندشان تخم‌مرغ‌های قرمز رنگ هدیه می‌گیرند!🔻
@artperception
🌿قرمز، رنگ خون و قلب ما است و بعنوان نماد عشق و وفاداری شناخته می‌شود. در فرهنگ رومیان در مراسم ازدواج، جواهرات قرمز رنگ بعنوان نوعی پیشنهاد و هدیه عاشقانه استفاده می‌شده‌اند.
در چین نیز جواهر قرمز نشان خوش یمنی در ازدواج است. عروس‌های چینی لباس قرمز می پوشند، بر محملی قرمز می‌نشینند و بر روی فرشی قرمز عبور داده می‌شوند. همچنین زوج‌ها برای تولد اولین فرزندشان تخم‌مرغ‌های قرمز رنگ هدیه می‌گیرند!🔻
@artperception
🌿گردنبند با مهره‌های قرمز رنگ و پلاک طلایی با نماد حوث (Hathor) خدای مصری عشق و لذت. مربوط به قرن 13 پیش از میلاد مسیح.
🏛بیت‌المقدس (اورشلیم)
🌿
@artperception
🏛بیت‌المقدس (اورشلیم)
🌿
@artperception
3- قرمز مرگبار
🌿رومیان دیوارهای ویلاهای خود را با رنگ قرمز گران‌قیمت و تکنیک فرسکو نقاشی می‌کردند و ارزش معماری داخلی بناها را با استفاده از قرمز شنگرف (vermillion) که از معادن اسپانیا استخراج می‌شد، بالا می بردند.
این سنگ‌ها دارای ترکیبات جیوه‌دار و سمی بودند و کار معدنچیان که غالبا بردگان و زندانیان بودند، در طی استخراج شنگرف از معادن جنوب اسپانیا، به عنوان مجازات مرگ برایشان در نظر گرفته می‌شد.🔻
@artperception
🌿رومیان دیوارهای ویلاهای خود را با رنگ قرمز گران‌قیمت و تکنیک فرسکو نقاشی می‌کردند و ارزش معماری داخلی بناها را با استفاده از قرمز شنگرف (vermillion) که از معادن اسپانیا استخراج می‌شد، بالا می بردند.
این سنگ‌ها دارای ترکیبات جیوه‌دار و سمی بودند و کار معدنچیان که غالبا بردگان و زندانیان بودند، در طی استخراج شنگرف از معادن جنوب اسپانیا، به عنوان مجازات مرگ برایشان در نظر گرفته می‌شد.🔻
@artperception
🌿قطعه ای از دیوار بناهای رومی با نقوش گروتسک
مربوط به سال 70 پس از میلاد مسیح
🏛محل نگهداری: موزه پاول گتی
(Collection: J. Paul Getty Museum)
🌿
@artperception
مربوط به سال 70 پس از میلاد مسیح
🏛محل نگهداری: موزه پاول گتی
(Collection: J. Paul Getty Museum)
🌿
@artperception
4- خون مقدس
🌿قرمز نماد خون مسیح است، و اهمیت نمادین بسیاری در شمایل‌نگاری مسیحی دارد. مقامات رسمی و کاردینال‌های مسیحی لباس قرمز می‌پوشند و در پوشش‌ها و فرش‌های مراسم مذهبی، قرمز رنگ غالب است.
همچنین اتخاذ رنگ قرمز در قرون وسطی برای پادشاهان نشانه قدرت مذهبی و الهی آنها بود و قرمز نماد عظمت سلطنتی و قدرت شد: شارلمانی و لوئیس از پادشاهانی بودند که با کفش و ردای قرمز به تصویر در آمده‌اند.🔻
@artperception
🌿قرمز نماد خون مسیح است، و اهمیت نمادین بسیاری در شمایل‌نگاری مسیحی دارد. مقامات رسمی و کاردینال‌های مسیحی لباس قرمز می‌پوشند و در پوشش‌ها و فرش‌های مراسم مذهبی، قرمز رنگ غالب است.
همچنین اتخاذ رنگ قرمز در قرون وسطی برای پادشاهان نشانه قدرت مذهبی و الهی آنها بود و قرمز نماد عظمت سلطنتی و قدرت شد: شارلمانی و لوئیس از پادشاهانی بودند که با کفش و ردای قرمز به تصویر در آمده‌اند.🔻
@artperception
🌿Jan van Eyck, Lucca Madonna, 1437
🎨لوکا مدونا
اثر: یان وان آیک
🏛(Collection: Städel Museum)
🌿
@artperception
🎨لوکا مدونا
اثر: یان وان آیک
🏛(Collection: Städel Museum)
🌿
@artperception
5- ثروت و رفاه
🌿در فلسفه چینی، رنگ‌ها متباین با پنج عنصر سازنده جهان هستند: قرمز با آتش، زرد با خاک، سفید با فلز، سیاه با آب و سبز با چوب. عنصر آتش و رنگ قرمز با ویژگی‌های پویایی و تحرک، رهبری، اعتماد به نفس، تهاجم و حساسیت شدید همراه است.
وقتی امپراطوران چینی از پیشگویان و طالع‌بینان خود، رنگی را بعنوان خوش‌یمنی در ثروت و سلطنت طلب می‌کردند، آن رنگ قرمز بود؛ مثلا بعنوان نماد امپراطوری، از 13 امپراطور دوره تانگ، یازده امپراطور ردای قرمز می‌پوشیدند.🔻
@artperception
🌿در فلسفه چینی، رنگ‌ها متباین با پنج عنصر سازنده جهان هستند: قرمز با آتش، زرد با خاک، سفید با فلز، سیاه با آب و سبز با چوب. عنصر آتش و رنگ قرمز با ویژگی‌های پویایی و تحرک، رهبری، اعتماد به نفس، تهاجم و حساسیت شدید همراه است.
وقتی امپراطوران چینی از پیشگویان و طالع‌بینان خود، رنگی را بعنوان خوش‌یمنی در ثروت و سلطنت طلب می‌کردند، آن رنگ قرمز بود؛ مثلا بعنوان نماد امپراطوری، از 13 امپراطور دوره تانگ، یازده امپراطور ردای قرمز می‌پوشیدند.🔻
@artperception
🌿«سیزده امپراطور»
🎨یان لیبن، نیمه دوم قرن 7 میلادی
Yan Liben, The Thirteen Emperors
🏛(Collection: Boston Museum of Fine Arts)
🌿🎨
@artperception
🎨یان لیبن، نیمه دوم قرن 7 میلادی
Yan Liben, The Thirteen Emperors
🏛(Collection: Boston Museum of Fine Arts)
🌿🎨
@artperception
6-حشرات باارزش
🌿وقتی در قرن 16 میلادی اسپانیایی‌ها به مکزیک رفتند، پارچه‌های قرمز بسیار زیبایی را کشف کردند. این در حالی بود که در اروپا از رنگ قرمز ضعیف‌تری استفاده می‌شد که به مرور حالت قهوه‌ای رنگ به خود می گرفت. آنها متوجه شدند که این راز آزتکی مکزیکی، یک حشره سوسک کوچک بود که در کاکتوس‌ها زندگی می‌کرد و آن را خشک و پودر می‌کردند. اسپانیایی‌ها خیلی زود شروع به تجارت و صادرات این حشره یعنی کوژینال (قرمزدانه) به اروپا کردند، که یک رنگ قرمز پرشور و عالی را فراهم می‌آورد.🔻
@artperception
🌿وقتی در قرن 16 میلادی اسپانیایی‌ها به مکزیک رفتند، پارچه‌های قرمز بسیار زیبایی را کشف کردند. این در حالی بود که در اروپا از رنگ قرمز ضعیف‌تری استفاده می‌شد که به مرور حالت قهوه‌ای رنگ به خود می گرفت. آنها متوجه شدند که این راز آزتکی مکزیکی، یک حشره سوسک کوچک بود که در کاکتوس‌ها زندگی می‌کرد و آن را خشک و پودر می‌کردند. اسپانیایی‌ها خیلی زود شروع به تجارت و صادرات این حشره یعنی کوژینال (قرمزدانه) به اروپا کردند، که یک رنگ قرمز پرشور و عالی را فراهم می‌آورد.🔻
@artperception
🌿یونکو (Unku) مکزیکی با طرح‌های خطی و کنگره‌ای
مربوط به قرن 5 تا 7 میلادی
🏛(Collection: MALI, Museo de Arte de Lima)
🌿
@artperception
مربوط به قرن 5 تا 7 میلادی
🏛(Collection: MALI, Museo de Arte de Lima)
🌿
@artperception
7- برافراشتن پرچم‌های سرخ
🌿پادشاهان و رهبران دنیا صدها سال از لباس قرمز برای نشان دادن قدرت خود استفاده کرده‌اند. نمونه‌اش پرتره پرنسس الیزابت اول قبل از انتصاب بعنوان ملکه، که با ردا و تاج زینتی قرمزی او را به عنوان زنی قدرتمند و سیاستمدار در آینده نمایش میدهد.
پس از دوران فراگیر سلطنت‌ها و پادشاهی‌ها نیز همچنان رنگ قرمز در سرتاسر جهان مورد استفاده انقلابیون و آزادی‌خواهان قرار می‌گیرد؛ از انقلابیون فرانسوی و بولشویکی گرفته تا انقلابیون کوبایی.🔻
🌿
@artperception
🌿پادشاهان و رهبران دنیا صدها سال از لباس قرمز برای نشان دادن قدرت خود استفاده کرده‌اند. نمونه‌اش پرتره پرنسس الیزابت اول قبل از انتصاب بعنوان ملکه، که با ردا و تاج زینتی قرمزی او را به عنوان زنی قدرتمند و سیاستمدار در آینده نمایش میدهد.
پس از دوران فراگیر سلطنت‌ها و پادشاهی‌ها نیز همچنان رنگ قرمز در سرتاسر جهان مورد استفاده انقلابیون و آزادی‌خواهان قرار می‌گیرد؛ از انقلابیون فرانسوی و بولشویکی گرفته تا انقلابیون کوبایی.🔻
🌿
@artperception