موسیقی متن فیلم «درخت زندگی»
اثر الکساندر دسپلات
Motherhood
(The Tree of Life Soundtrack)
@artperception

"The Tree of Life"
«درخت زندگی»
ساخته ترنس مالیک
موسیقی اثر الکساندر دسپلات
@artperception

کاسپار داوید فریدریش
🎨صخره آبی نزدیک ساحل، ۱۸۲۵

@artperception

🌿کاسپار داووید فریدریش، از ترکیب خیره کننده ی صخره ای پُر ستیغ، تکه ای از ساحل، افقی روشن، ابرهایی در دور دست وآسمانی پریده رنگ استفاده کرد تا حالت خاصی در ما به وجود آورد. بیایید این حالت را مجسم کنیم:
تک و تنها، بعد از شبی بی خوابی، پگاهی، در دماغه ای دور افتاده و خلوت، فقط در مقابل قدرت طبیعت قرار گرفته ایم. گُذر آرام و طولانی زمان، صخره های کوچک را نیز از پای خواهد افکند. نخستین بخش آسمان بی شکل و خالی است، نوعی هیچ بودن سیمین و ناب، ولی بالاتر ابرهایی هستند که نور را در کناره هایشان بازتاب می دهند و بی خیال و گذرا، بی اعتنا نسبت به افکار ما، در حال عبورند.


📚هنر چگونه می تواند زندگی شما را دگرگون کند
✒آلن دوباتن
ترجمه گُلی امامی
نشر نظر
@artperception

🌿
فریدریش نیچه هنر رمانتیک را به دلیل واقعیت گریزی مردود شمرد، اما آرای خود او در باب زیبایی شناسی، آرایی که در یادداشت های او به طور موجز طرح و بعد از مرگش با عنوان اراده ی معطوف به قدرت(1901) منتشر شدند، با توجه به آرای شوپنهاور بهتر فهمیده می شوند. نخستین کتاب نیچه با عنوان تولد تراژدی از روح موسیقی(1872)حاوی نظریه ای در باب تراژدی بود مبنی بر این که تراژدی از پیوند دو انگیزه ی اساسی نشئت می گیرد که به گفته ی نیچه این دو عبارت اند از روح های دیونیزی و آپولونی: یکی قبول شادکامانه ی تجربه است و دیگری نیاز به نظم و تناسب. در تفکر متاخر نیچه درباره ی هنر روح دیونیزی است که حاکم می شود. از نظر نیچه هنر نیرو بخش زندگی است و بزرگ ترین " آری گوی" به آن است.


📚تاریخ و مسائل زیباشناسی
🖊مونروسی بیردزلی، جان هاسپرس
📝ترجمه ی محمدسعید حنایی کاشانی
#نشر_هرمس
@artperception

Friedrich Nietzsche and Arthur Schopenhauer Painting by Werner Horvath
@artperception

🌿شیر شاه (The Lion King) محصول 1994، یکی از تأثیرگذارترین انیمیشن هایی است که تاکنون ساخته شده است. داستان این اثر برگرفته از نمایشنامه هملت اثر شکسپیر، و داستان پیامبران یعنی حضرت یوسف و موسی در انجیل است. در این فیلم سیمبا (شیر کوچک) به خاطر عموی خیانتکارش اسکار، پدرش را از دست می دهد و بیننده همراه با شخصیت اول این فیلم شاهد لحظات پایانی زندگی موفاسا (پدر سیمبا) است. پس از آن سیمبا مجبور می شود خانه و زندگی اش را رها کند. صحنه جان باختن پدر سیمبا آنقدر دردناک بود که هنگام اکران این فیلم شنیدن صدای گریه کاملا طبیعی بود و در بسیاری از سینماها پدر و مادرها مجبور می شدند فرزندشان را برای آرام کردن به خارج از سالن سینما ببرند!
🎼موسیقی این فیلم ساخته هانس زیمر نیز برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی متن شد.

@artperception

شیر شاه (The Lion King) محصول 1994
@artperception

🌿عکس حتما از چیزی که دیگر نیست نمی گوید، بل قطعا از چیزی که بوده است می گوید. این تمایز، قطعی است. پیش روی یک عکس، خودآگاهی مان حتما راه نوستالژیکِ یادمان و خاطره را پی نمی گیرد (چقدر عکس ها که بیرونِ زمانِ شخصی قرار دارند)، بل از آن رو که تمامی عکس ها در جهان حضور دارند، به راه یقین می رود: گوهرِ عکس تصدیقِ چیزی است که بازمی نمایاندش.

📚اتاق روشن
✒رولان بارت
ترجمه فرشید آذرنگ
نشر حرفه نویسنده

@artperception

📷ماریو جیاکوملی

@artperception

🌿گروهی از پژوهشگران معتقدند که نظریه ی ساختارشکنی ژاک دریدا بسیار مورد استفاده ی نظریه پردازان پرفورمنس آرت قرار گرفته است و هسته مرکزی پرفورمنس از هنگامی که ساختارشکنی به عنوان نشانه ای از یک تفکر سیاسی بر ضد زیبایی شناسی متداول به هنر راه یافت و به انتقاد از فرهنگ مادی، عینی و نهادهای اجتماعی پرداخت شکل گرفت. رزی گلدنبرگ نویسنده ی کتاب «پرفورمنس آرت، از فوتوریسم تا کنون» معتقد است که آغاز این حرکت از سال 1968 بوده و این سال کمی زودتر از موعد طلیعه دار دهه ی 1970 بوده است.

📚بازیگری و پرفورمنس آرت
🖊احمد دامود
#نشر_مرکز
@artperception

جوزف بویز، «من آمریکا را دوست دارم و آمریکا مرا»، 1974، اجرا در گالری رنه بلوک، نیویورک.
@artperception

🌿«در دنیایی که توسط دیگران اداره می شد ،من گدایی بیش نبودم . کسی که در آینه پیدا کردم خودم بودم. در آن جا بود که بازتاب خود را در چشمان خودم و نه در چشمان دیگران دیدم.»
اُد نردم

تاریخ نقاشی تا آستانه ی مدرنیسم ، سرشار از نمونه های عالی خودنگاره ها و پرتره هایی است که علاوه بر دارایی ِ امتیاز بزرگ شبیه سازی چهره و شخصیت پردازی ، نمونه ی برجسته ی مکتب ها و سبک های رایج خود بودند. پس از اختراع آینه در عصر رنسانس و اهمیت و ارزش روزافزون انسان و بی همتایی ِ او، خودنگاری به یک ژانر دارای اهمیت نائل آمد و در پی تشدید بحران هویت در عصر کنونی و جوامع امروزی، نیاز روزافزون به هویت یابی اوج خویش را می پیماید. چندان اغراق نیست اگر بگوییم امروزه کمتر هنرمندی با استفاده از رسانه ی هنری مطلوب خویش ، به خودنگاری نپرداخته است. گذشته از بیان احساسات و افکار و تجربه های زیستی ، روایت پردازی های زندگی هر هنرمند که حتی در برخی موارد به کنکاش و جست و جوی وسواس گونه مبدل می شود ،عصر حاضر،گویی عصر خود نگاری است. خودنگاری و پرتره نگاری در سیر تاریخی خویش انگیزه ها و اهداف متفاوتی را از سر گذرانده است: آشنایی با آناتومی صورت و بدن انسان، شبیه سازی ، بیان احساسات وبُرون ریزی، ارائه ی شخصیت و جایگاه هنرمند و... .
جدا از ارزش اقتصادی که نمیتوان در خودنگاره جویای آن بود ، گاه به شکل یک تبلیغ برای مهارت هنرمند در شبیه نگاری مورد استفاده قرار می گرفته است. چنان چه بهتر است بگوییم هنرمند آن چه را که از خودنگاری به دست می آورد کَند و کاو درون خویش است که مزیت خودنگاری است بر دیگر نگاری، چرا که جست و جو در خویشتن امر پسندیده تری است تا کَند وکاو در دیگران. اما با این همه گویی در دیگر نگاری نیز خویش را به تصویر می کشیم.
لوسین فروید می گوید: «هیچ کس چیزی را بازنمایی نمی کند. همه چیز خودزندگینامه نگارانه است و همه چیز نوعی چهره نگاری است حتی یک صندلی...»
در عصر امروزی که با تنوع بی شماری در تکنیک ،زبان ، بیان و رسانه در هنر مواجه هستیم ، خودنگاره های بسیاری را از هنرمندان نقاش و عکاس مشاهده می کنیم که گویی بیانیه های افشاگرانه ای هستند از وضعیت کنونی بشر و از سوی دیگر با فراگیر شدن فن آوری دیجیتال و مجازی شدن رفتار و روابط بشری و هنری ، جوامع با بحران های تازه و پیچیدگی های جدیدی روبرو می شوند که هنرمند را بر آن می دارد که بیش از گذشته به هویت شخصی ، اجتماعی و ملّی خویش اهمیت دهد و در راستای حفظ آن از طیف گسترده ی ابزار و رسانه های خودنگاری که در بسترهای مختلف زیبایی شناسی ، فلسفه ، سیاست و حتی نقد را در بر می گیرد، بهره مند شود.

✒️برگر،جان
نگرش متغیر انسان در پرتره
ترجمه نسرین هاشمی،
📚فصلنامه حرفه هنرمند،شماره44 ،1394

@artperception

اُد نردُم

دویدن پرندگان
گالری ملی نیویورک
۲۰۰۶

@artperception

🌿زیگموند فروید که هنوز به‌عنوان «مشهورترین و جنجال‌برانگیزترین متفکر قرن بیستم» ستوده می‌شود، طی عمر طولانی‌اش بیست کتاب و بیش از سیصد مقاله منتشر کرد. او همچنین پیش‌نویس‌ها، یادداشت‌ها، خاطرات و حاشیه‌نویسی‌های بسیاری در کتابخانۀ بزرگش بر جای گذاشت که به‌هنگام نقل‌مکان اجباری‌اش از وین به لندن، یک سال پیش‌از مرگ، با باج‌دهی شاهزاده ماری بُناپارت، از چنگ نازی‌ها آزاد شد. زیگموند فروید بین شانزده تا هجده ساعت در روز کار می‌کرد، به وعده‌های غذایی در ساعات مقرر اعتقاد داشت و ‌«همیشه مستقیم به چشم ملاقات‌کنندگان نگاه می‌کرد، گویی در پی این بود که نشان دهد هرگز چیزی از دستش در نمی‌رود». او به هشت زبان روز یا باستانی می‌خواند یا حرف می‌زد، «هیچ تحملی در برابر هیچ نوع سهل‌انگاری نداشت»، شب‌های شنبه‌ با دوستان قدیمی ورق‌بازی می‌کرد و هر روز صبح ریشش را اصلاح می‌کرد. او هرگز آثار هنری سورئالیسم، جنبش آوانگارد یا اکسپرسیونیسم را ندید، و به‌تعبیر دوستش اشتفان زوایگ، دل‌بستۀ «جهان دیروز» باقی ماند.

🖋گیل اِی. هورنشتاین
📝ترجمۀ: علی امیری
✔️مرجع: WeeklyStandard
@artperception
http://tarjomaan.com/vdcb.fbwurhbasiupr.html

کتاب «فروید؛ در زمانۀ خودش و ما» نوشتۀ الیزابت رودینسکو
@artperception

🌿در عکس، از کار افتادگیِ زمان، شکلی صرفا نامعقول و افراطی به خود می گیرد: زمان بازداشته شده است. این که عکس مدرن است، درآمیخته با جنجالِ زندگیِ هر روزه مان، آن را از داشتن یک خصلت مرموز مصون نمی کند، سکونی غریب، سکون بازداشت. عکس نه فقط در گوهره اش ابدا یک خاطره نیست، بلکه در عمل خاطره را سد می کند، به شتاب به ضدِ خاطره بدل می شود.

📚اتاق روشن
✒رولان بارت
ترجمه فرشید آذرنگ
نشر حرفه نویسنده


@artpreception

📷روبرت دوانو
#عکاسی_خیابانی
@artperception

🌿عکس ها سند و مدرک ارائه می کنند. وقتی چیزی می شنویم به آن شک داریم، اما به محض دیدن عکسی از آن کاملاً مطمئن می شویم. در شکلی از کاربرد دوربین، عکس ها برای اثبات جُرم به کار می روند. کارکرد دیگر دوربین در حقانیت دادن به موضوع است. عکس مدرکی بی چون و چرا است که چیزی اتفاق افتاده. با در نظر داشتن ضعف های آماتورها و فخر فروشی های حرفه ای ها، هم چنان عکس _ هر عکسی _ در مقایسه با اشیاء و سبک های دیگر نمایش عینی واقعیت، رابطه ای معصومانه تر و در نتیجه دقیق تر با واقعیت جهان خارج برقرار می کند.

📚درباره عکاسی
✒سوزان سانتاگ
ترجمه نگین شیدوش/فرشید آذرنگ
نشر حرفه نویسنده
@artperception