‍ 🌿تفاوت هنر مدرن با هنر معاصر چیست؟

🔺یک پاسخ ساده این است: از لحاظ زمان. هنر مدرن قبل از هنر معاصر پدید آمد. بیشتر مورخان و منتقدان هنری، شروع هنر مدرن در غرب را در اواسط دهه 1860 اعلام و تا سال 1960 ادامه دادند. در حالی که هنر معاصر محصول حال حاضر است؛ بنابراین، تاریخ شروع هنر معاصر را، اغلب در دهه‌های 1960 و 70 میلادی در نظر می‌گیرند.
اما غیر از تفاوت زمانی، تفاوت‌های دیگری هم در روش، رسانه و رویکرد وجود دارد. هنگامی که ما به #هنر_مدرن و معاصر می‌پر‌دازیم، در مورد گستره‌ای از جنبش‌های مختلف، همچون پست امپرسیونیسم، دادائیسم، هنر پاپ و چیدمان صحبت می‌کنیم.

🔹زمانی که ما نقاشی‌های «مونه» را روی بسته‌های چای کیسه‌ای و آثار «سزان» را روی جلد بسته‌های بیسکویت چاپ می‌کنیم، سخت می‌توان تصور کرد که این سبک نقاشی چه مقدار در روزگار خود، انتقادی و تکان‌دهنده بوده است. هنر مدرن و «مدرنیسم»، گریزی بنیادین از #فهم_هنر به شیوه سنتی بود و همچنین تاکید بر محوریت عنصر «خلاقیت» داشت.

🔸بسیاری از مورخان هنر معتقدند که «ادوارد مانه» اولین #هنرمند مدرن بود، مخصوصا نقاشی او در سال 1863، با نام «نهار در چمنزار». در این اثر مانه سعی ندارد تا صحنه را به شیوه‌ای دقیقا واقع‌گرا و سه‌بعدی نشان دهد. فیگورهای #نقاشی گویی بر روی هم قرار گرفته‌اند و فواصل و دوری و نزدیکی عناصر با سایه‌پردازی دقیق، واقع‌گرایی نشده است.
جریان هنر مدرن، به دور از تلاش برای بازنمایی دنیای واقعی است و شامل سبک‌های امپرسیونیسم، پست امپرسیونیسم، ژاپنیسم، فوویسم، کوبیسم، فوتوریسم و اکسپرسیونیسم بود.

▫️پس چگونه از این وضعیت به هنر معاصر رسیدیم؟ آن هم با قوطی‌های سوپ و آثار هنری 10،000 دلاری که «غیر قابل مشاهده» هستند؟
یکی از نقاط عطف در انتقال از هنر مدرن به هنر معاصر، با جنبش شناخته شده‌ای به نام «اکسپرسیونیسم انتزاعی» همراه بود، زیرا این جریان به دور از توجه به محتویات تصویر شکل گرفت و به سوی تمرکز بر روند ساخت اثر هنری معطوف است. نگاهی به نمایه جکسون پولاک شاید مفید باشد؛ آثار هنری او با فرآیند پاشیدن و چکاندن رنگ، حرکت در اطراف بوم همراه با سیگاری در دهان بود! این جنبش یک قدم کوچک در حرکت به سمت آنچه که اکنون به عنوان هنر معاصر مطرح می‌کنیم، است.

🔹تحول اصلی در دهه‌های 1960 و 70 اتفاق افتاد، با انقلابی در روش و طرز فکر ما در مورد هنر. هنر مدرنیستی خود را بسیار جدی می‌گرفت و به «نبوغ» هنرمند اعطای شان ویژه‌ای داشت. با این حال، هنر پاپ، مینیمالیسم، هنر مفهومی و هنر اجرا، این خلاقیت را به کناری نهاده و آثار هنری را ساختند که به تصورات مدرنیسم از هنر، نیشخندی طعنه‌آمیز می‌زد. در #هنر_معاصر هنرمندان به جای زیبایی و فرم، بیشتر به «مفهوم» آثار هنری علاقه‌مند هستند، بنابراین هنر معاصر در فرم‌های متنوعی همچون ویدیو، اجرا و چیدمان، و اغلب در خارج از گالری‌ها و فضاهای سنتی هنری به وقوع می‌پیوندد.

🔸جالب است که بخش مهمی از هنر معاصر، نه در رد قلم‌مو و یا سنگ مرمر مجسمه‌سازی، که حتی درون اثر هنری هم نیست؛ بلکه در ادراک مخاطب است. آثار هنری معاصر اغلب روی تاثیر و «تجربه هنری» بیننده تاکید می‌کنند. در بسیاری از نظریه‌های هنری معاصر، مخاطب است که اثر هنری را خلق می‌کند. در بسیاری موارد، آثار هنری معاصر حتی از تعامل مخاطبان خود شکل می‌گیرند، همچون بسیاری از پرفورمنس‌ها و هنرهای تعاملی.

▫️سوالی که به طور مداوم در هنر معاصر مطرح می‌شود، در مورد «چیستی هنر» است: "آخه این که هنر نیست!؟" یا "بچه چهار ساله من هم می‌تواند این کار را انجام دهد"!
اما، به طرز بسیار جالبی، این نشان می‌دهد که هنرمندان معاصر به درستی کار خود را انجام داده‌اند؛ چطور؟ از آنجایی که بسیاری از آثار هنر معاصر، بازپرسی از ما درباره مفهوم «زیبایی شناسی» است. زیبایی شناسی، پژوهشی فلسفی در مورد این است که چه چیزی برخی آثار را، آثار هنری می‌سازد؟
بنابراین هنگامی که ما به قوطی‌های کنسرو سوپ یا جالیوانی در یک گالری هنری نگاه می‌کنیم، همزمان هنرمندان تلاش می‌کنند از ما بپرسند که آیا کار آنها هنری است یا خیر، و اگر چنین است، چه چیزی باعث هنر بودن آن می‌شود؟

🌿هنر معاصر اغلب در پی تغییر نگرش ما به مفهوم #هنر و سوالاتی است همچون: "هنر چیست؟ چه چیزی می‌تواند باشد؟ و چه چیز باید باشد؟" بنابراین وقتی می‌گویید "این که هنر نیست"، دقیقا پرسشی است که هنرمند می‌خواهد شما از خود بپرسید.


🔖منبع: Google Arts & Culture
📝مترجم: محمود وطن‌خواه
(https://attach.fahares.com/t8vVxZivkbjrsjYrdqbWug==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿مطربان رفتند و صوفی در سماع
«عشق را آغاز هست، انجام نیست»
🌿سعدیا چون بت شکستی خود مباش
خود پرستی کمتر از اصنام نیست

🔸اولِ اردیبهشت، روز بزرگداشت «سعدی»، استادِ سخن، گرامی باد.

🌿📚📜
@artperception

‍ 🌿اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را

تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
بیان کند که چه بودست ناشکیبا را

بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی
چرا نظر نکنی یار سروبالا را

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را

که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد
خطا بود که نبینند روی زیبا را

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت
چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را

کسی ملامت وامق کند به نادانی
حبیب من که ندیدست روی عذرا را

گرفتم آتش پنهان خبر نمی‌داری
نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را

نگفتمت که به یغما رود دلت #سعدی
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را

🌿سعدی


🔻فایل موسیقی پیوست: ساز و آواز ماهور
🎵آلبوم: گلبانگ (بت چین)
🎙آواز: #محمدرضا_شجریان
🎶سنتور: فرامرز پایور
🎶تار: هوشنگ ظریف
🎶سه‌تار: احمد عبادی
🎶کمانچه: علی‌اصغر بهاری
🎼آهنگ‌ساز: علی‌اکبر شیدا
🎧تنظیم: فریدون شهبازیان

(https://attach.fahares.com/8BD9theWPl9bzguQheAu4Q==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎼🎵🎶
@artperception

🌿سوال: تفاوت پرولتر (کارگر) با برده چیست؟
پاسخ: برده، یک‌ بار برای همیشه فروخته می‌شود؛ کارگر باید خود را ساعت به ساعت و روز به روز بفروشد.

🖋فریدریش انگلس

🌹روز جهانی کارگر مبارک
🌿
@artperception

‍ 📚تئودور آدورنو، هنر والا و فرهنگ عامه

🌿تئودور آدورنو از برجسته‌ترین چهره‌هایی است که به مخالفت با فرهنگ عامه‌پسند مشهور شده است. او را استادْ دانشگاهی محافظه‌کار تصویر کرده‌اند که فقط باخ و موتزارت را موسیقی‌دان می‌داند و مردم را تحقیر می‌کند که به موسیقی شادِ پاپ و سریال‌های عامه‌پسند علاقه دارند. اما آدورنو طرفدار فرهنگ نخبه‌گرا نیست، بلکه برعکس، دغدغۀ مردمی را دارد که صنعت فرهنگ آزادی‌شان را گرفته است.

🔸آدورنو معتقد است که #فرهنگ_عامه آزادی ما را دو مرتبه به سرقت می‌برد: هم به شیوه‌ای زیباشناختی و هم به شیوه‌ای اخلاقی.
فقدان آزادی زیبایی‌شناختی به چه معناست؟ از نظر آدورنو، این موضوع با آزادی در تجربه، تفسیر و فهم آثار هنری در ارتباط است. این آزادی مستلزم اثری هنری است که به ما فضا و زمانی بدهد تا با آن به سر بریم و آن را به‌عنوان یک کل یکپارچه تجربه کنیم. اما آدورنو معتقد است فرهنگ عامه توانایی خود را برای ساختن این کل‌های یکپارچه و منسجم از دست داده است. در عوض آثاری که اکنون تولید می‌شوند، مجموعۀ سستی از لحظات‌اند که در سکانس‌های تند و منقطع تجربه می‌شوند.

🔺آدورنو مأیوسانه در اخلاق صغیر (۱۹۵۱) نوشت: «هر بار سرزدن به #سینما، مرا علی‌رغمِ همۀ هشیاری‌ام احمق‌تر و خراب‌تر می‌کند».
شنیدن این‌که فیلم‌ها به خاطر «صحنه‌های منفرد» و «جلوه‌های ویژه‌شان» مورد تحسین قرار گیرند، چیزی متداول است. اگر به این زبان متداول عمیق‌تر بنگریم، آن را عجیب و غریب خواهیم یافت؛ یک فیلم دوساعته را به خاطر لحظات لذت‌بخش (و پرهزینه)اش تحسین می‌کنیم: تعقیب و گریز، انفجار و طراحی رقص‌های اکشن.
عادت کرده‌ایم آن‌چه را که به عنوان چیزی واحد عرضه شده، به مجموعه‌ای از چیزهای کوچک‌ترِ منفصل از هم تجزیه کنیم. این مدعایی است دربارۀ این‌که ما چگونه فیلم‌ها را تجربه می‌کنیم.
آدورنو در دیالکتیک روشنگری (۱۹۴۴) می‌نویسد: «به محض آن‌که فیلم شروع می‌شود، کاملاً روشن است که چگونه پایان خواهد یافت و چه کسی برنده، مجازات یا فراموش خواهد شد.»

🔹از نظر آدورنو بخش بزرگی از آسیبِ ناشی از صنعت فرهنگ (culture industry)، آسیبی است که بر توان ما برای عمل آزادانه و خودانگیخته وارد می‌کند. او مدعی است که صنعت فرهنگ، جز منشأ لذت بودن، گونه‌ای تربیت کردن هم هست؛ #صنعت_فرهنگ ما را درگیر الگوهای مشخصی از تفکر و خودفهمی می‌کند و همزمان این الگوها را تقویت می‌کند؛ الگوهایی که به توانایی ما برای زندگی همچون مردمی آزاد، آسیب می‌زنند.

🔺از نظر آدورنو فرهنگ عامه به این خاطر بی‌اعتبار نیست که لذتی فوری و در دسترس به ما می‌بخشد؛ برعکس، فرهنگ عامه بی‌اعتبار است چون وعدۀ این لذت را می‌دهد و در برآوردنش به طرزی حقیقی وامی‌ماند.
در مقابل فرهنگ والا در بهترین حالت آثاری هنری می‌آفریند که به ما آزادی زیبایی‌شناختی راستین و گریز از دنیای کار عطا می‌کند، اما وارد شدن به جهان این آثار هنری با موانعی همراه است که اجازۀ برخورداری از شرایط کاملِ تجربۀ چنین هنری را به جز تعداد معدودی، به همگان نمی‌دهد. حضور در یک سمفونی فقط مستلزم پول خرج‌کردن نیست، بلکه نیاز به صَرف زمان و آزادی از نیازها و اضطراب‌های فوری هم دارد، در واقع این کار نیازمند جداشدن از نگرانی دربارۀ پول، خوراک و امنیت است، چیزهایی که به صورتی فزاینده در جهانی که کار کردن در آن بی‌ثبات‌تر و دستمزد کار ناچیزتر می‌شود، دور از دسترس‌اند.

🔹«هنر والا» و «فرهنگ عامه» هر دو معیوب و مضرند. بحث آدورنو معطوف به لغو هر دو است، نه یکی از آن‌ها. همۀ ما سزاوار آزادی‌ای هستیم که لذتی بی‌عذاب، بی‌آسیب و بی‌نگرانی به ما ببخشد، اما جامعه‌ای آن‌چنان نابرابر داریم، و طلب آزادی هنری راستین و شناخت هنریِ حقیقتاً آزاد، آن‌چنان گران و پرهزینه است که تقریباً از همه‌مان مضایقه می‌شود.

🌿هدف شکوِه‌های #تئودور_آدورنو ما نیستیم، بلکه این شکوه‌ها متوجه موانعی هستند که بر سر راه ما قرار گرفته‌اند. او توجهی جدی به لذت دارد، و زندگی ما را سرشار از لذت می‌خواهد. اما آن‌چه آدورنو درمی‌یابد این است که ساختار جهان مدرن موجب می‌شود لذت ما همواره ناکامل و مشروط باشد.
من از یک سو می‌توانم با فرهنگ عامه، سریع و ساده به لذت دست یابم، و در عوض باید خود را در معرض پریشان‌کنندگی آن، خود را در معرض دستکاری ریاکارانه و ناموزون عواطف و احساساتم قرار دهم. از سوی دیگر، شاید آن‌قدر خوش‌شانس باشم که بتوانم وقت و هزینۀ زیادی را به شناخت #هنر والا اختصاص دهم؛ اما استطاعت من برای انجام این کار بر توزیع نابرابر ثروت مبتنی است؛ آزادی موقت من به خرج دیگران به دست می‌آید.

🖋نوشته: اون هولات (Owen Hulatt)
📝ترجمۀ: سالار کاشانی
(https://attach.fahares.com/jdlYiAmegyLU8h8rqNkhLw==)
🌿📚
@artperception

🌿اگر از من بپرسید که برای انجام چه کاری به این دنیا آمده‌ام، من به‌ عنوان یک #هنرمند، به شما پاسخ خواهم داد که :
"من این‌جا هستم تا با صدای بلند زندگی کنم."

🖋امیل زولا
🌿📚
@artperception

🌿آنیما و آنیموس (Anima and Animus)، در مکتب روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، به بخش ناهشیار یا خودِ درونیِ راستینِ هر فرد گفته می‌شود که در مقابل نقاب یا نمود بیرونی شخصیت قرار می‌گیرد. «آنیما» در ضمیر ناهشیار مرد به صورت یک شخصیت درونی زنانه جلوه‌گر می‌شود و «آنیموس» در ضمیر ناهشیار زن، به صورت یک شخصیت درونی مردانه پدیدار می‌شود.

🔸یونگ برای نگرش بیرونی شخصیت، حالتی را قائل بود که آن را «نقاب» می‌نامید؛ و در کنار این نیز معتقد بود همهٔ انسان‌ها نگرش و شخصیتی درونی هم دارند که در جهت دنیای ناخودآگاه می‌باشد. #یونگ برای توصیف و مشخص گردیدن جنبهٔ ناخودآگاه زنانهٔ شخصیت یک مرد، از کلمهٔ «آنیما» استفاده می‌نمود. در مقابل کلمهٔ «آنیموس» هم جنبهٔ مردانهٔ شخصیت یک زن را ابراز می‌کند.
این گونه جنبه‌های ناخودآگاه شخصیت، در نوع رفتارهای زن و مرد اهمیت بسزایی دارد و این قسمت‌ها مکمل‌هایی برای نقاب هستند. برای نمونه یونگ مثال‌هایی می‌آورد، مانند: ستمکاری که با توجه به روا داشتن ظلم، ترس‌های درونی و کابوس‌های وحشتناک او را به ستوه آورده‌است.

▫️عنصر زنانه یا عنصر مادینه در مَرد که آنرا #آنیما (Anima) می‌نامند، معمولاً بوسیله مادر شکل می‌گیرد. رایج‌ترین نمود عنصر مادینه، تخیلات شهوانی‌ست. از جنبه‌های مثبت عنصر مادینه می‌توان به این اشاره کرد که مرد را یاری می‌دهد تا همسر مناسب خود را بیابد. همچنین در زمانی که ذهن منطقی مرد از تشخیص کنش‌های پنهان ناخودآگاه عاجز می‌شود، به یاری او می‌آید تا آن‌ها را آشکار کند. نقش حیاتی‌تر دیگر عنصر مادینه (آنیما) این است که به ذهن اجازه می‌دهد تا خود را با ارزش‌های واقعی درونی همساز کرده و راه به ژرف‌ترین بخش‌های وجود برد. عنصر مادینه، نقش میانجی را میان «من» و دنیای درونی فرد (یعنی «خود») برعهده دارد.

🔹عنصر مادینه هنگامی نقش مثبت می‌گیرد که مرد به‌گونه‌ای جدی به احساسات، خلق‌وخو، خواهش‌ها و نمایه‌هایی که از آن تراوش می‌کند، توجه کند و به آن شکل بدهد؛ مثلاً بصورت نوشته‌های ادبی، نقاشی، هنرهای تجسمی، موسیقی یا رقص (#هنر).

🔺بر مبنای نظر یونگ، انکشاف و پیشرفت عنصر مادینه در وجود مرد، چهار مرحله دارد:

▪️حوا: در این مرحله روابطی کاملاً غریزی و زیستی دارد.
▪️هلن: هلن در داستان تروا که گرچه شخصیتی افسانه‌ای و زیبا دارد، اما عناصر جنسی همچنان مشخصه اصلی آن است.
▪️مریم مقدس: مرحله‌ای که در آن عنصر مادینه، عشق (Eros) را تا به مقام پارسایی روح بالا می‌برد.
▪️سوفیا: مرحله خرد یا سوفیا که حتی از پارسایی و خلوص نیز فراتر می‌رود. (انکشاف روانی مردان در دوران مدرن به‌ندرت به این مرحله می‌رسد.)

🔸احترام بیش‌ازحد به عنصر مادینه به منزله تمثیل مذهبی، خطر از دست دادن جنبه‌های فردی را داشته، خطر فرافکنی را بوجود آورده یا مرد را قربانی تمایلات جنسی خود می‌کند یا ناگزیر به بند یک زن می‌کشاند.

▫️آنیموس
عنصر مردانه یا عنصر نَرینه در زن که آنرا #آنیموس (Anim‌‌‌us) می‌نامند از پدر فرد تأثیر می‌گیرد. عنصر مردانه به‌ندرت به شکل تخیلات جنسی نمود پیدا می‌کند و اغلب بصورت اعتقاد نهفته «مقدس» پدیدار می‌شود. افکار ناخودآگاه عنصر مردانه گاهی چنان حالت انفعالی به خود می‌گیرد که ممکن است به فلج شدن احساسات یا احساس ناامنی شدید و احساس پوچی منجر شود.

🔺عنصر نرینه در وجود زن، همچون عنصر زنانه چهار مرحله اکتشاف و پیشرفت دارد:

▪️قدرت فیزیکی: عنصر مردانه در وجود زن، نخست بصورت نیروی جسمانی ظاهر می‌شود. مثلاً در قالب یک ورزشکار.
▪️روابط عاشقانه یا عملگرا: در مرحله دوم دارای روحی مبتکر و با قابلیت برنامه‌ریزی می‌شود؛ همچون مردی رمانتیک.
▪️استاد یا کشیش: در این مرحله در قالب «گفتار» پدیدار می‌شود؛ همچون استاد یا کشیش.
▪️اندیشه: در والاترین مرحله با تجسم اندیشه نمودار می‌شود و نقش میانجی تجربه مذهبی را ایفا کرده و به زندگی مفهومی تازه می‌بخشد.

🔸عنصر مردانه به زن صلابت روحی می‌دهد، نوعی دلگرمی نادیدنی درونی برای جبران ظرافت ظاهرش. عنصر مردانه در پیشرفته‌ترین شکل خود زن را به تحولات روحی دوران خود پیوند داده، حتی سبب می‌شود که بیشتر از مردان، انگاره‌های خلاق را پذیرا باشد.


🖋کارل گوستاو یونگ
📕انسان و سمبل‌هایش
📝ترجمهٔ محمود سلطانیه

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿برگزاری کلاس دانش‌آموزان اسپانیایی در برابر نقاشی «گرنیکا»، اثر پابلو پیکاسو

🏛موزه رینا سوفیا، مادرید

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿عکس سلفی و خودنگاره

گفته می‌شود که هر روز 93 میلیون نفر در سراسر دنیا عکس سلفی می‌گیرند و بسیاری از آنها در سراسر شبکه‌های اجتماعی مورد لایک، کامنت و تحسین قرار می‌گیرند! در حالی که ممکن است به نظر برسد که ما بیشتر از همیشه خودشیفته شده‌ایم، اما با یک عکس سلفی می‌توانیم خود را بیان کنیم. عکس #سلفی صرفا یک شکل خودبیانگری برای مخاطبان است.

🔸اما هنر خودبیانگری، و به طور دقیق‌تر هنر «خودنگاره» (self-portraiture) - پدرخوانده سلفی! - قرن‌ها را پشت سر می‌گذارد. با این حال تا اوایل دوران رنسانس، یعنی در اواسط قرن 15 میلادی، این تمایل فراگیرتر شد. این تحول در هنرمندانی که پرتره خود را کار می‌کردند، به‌ کمک آینه‌ها شکل گرفت که بهتر و بصرفه‌تر از اتود زدن و یا سفارش نقاشی روی پنل بود. (منظور از تکنیک نقاشی بر روی پنل، استفاده از سطح چوب به جای دیوار است).

این فرصتی برای هنرمندان بود تا خود را به عنوان موضوع اصلی و یا به جای قهرمانان داستان‌های خود نقاشی کنند. هر کدام از این روش‌ها، چه رنگ روغن بر روی بوم یا عکس سلفی، می‌تواند موضوع توجه به هنرمندانی باشد که در طول سال‌های زندگی، لحظات کلیدی، تحولات و انگیزه‌ها را به تصویر درآورده‌اند.

🌿رامبراند
در سال‌های حدود 1600 میلادی، پرتره‌های رامبراند، بخش مهمی از آثار او را تشکیل می دادند. رامبراند تقریبا 100 پرتره از خود را در قالب نقاشی، قلم‌فلزی و مرکب، و طراحی ایجاد می‌کند و اغلب خود را با اعتماد به نفس، فاخر و بافضیلت نشان می‌دهد.

🌿فریدا کالو
نقاش مکزیکی، برای پرتره‌های رنگارنگ و دقیق خود شناخته شده است. کارهای کالو که فراتر از یک تصویر زیبا از خود هستند، رنج فیزیکی و روحی هنرمند در طول زندگی را نمایش می‌دهند، و همچنین به آشفتگی‌اش در ازدواج با دیگو ریورای هنرمند اشاره دارند.

🌿ونسان ون‌گوگ
در خودنگاره‌های پُست امپرسیونیستی ون‌گوگ، او تصویر معکوس و آینه خود را نشان می‌دهد. ون‌گوگ بخاطر کمبود پول برای پرداخت به مدل‌های نقاشی، تصمیم گرفت خودش را #نقاشی کند و مجموعا حدود 30 پرتره از خود را خلق کرد.

🌿ویکتور برچرت
مجسمه ساز ایتالیایی - برزیلی که کارش ترکیبی از مجسمه سازی مدرن اروپایی و ویژگی‌های فیزیکی بدن انسان بومی کشور خود بود. در این خودنگاره سه بعدی که در سال 1940 ایجاد شده است، برچرت بر هنر عامیانه برزیل تمرکز می‌کند و آن‌ها را با خطوط واضح و صاف، و سنگینی برنز ترکیب می‌کند.

🌿سیندی شرمن
آثار مفهومی سیندی شرمن، عکاس و کارگردان آمریکایی، ایده خودنگاره را گسترش داد. او در آثارش توازن قاطعی بین تقلید و تمسخر ایجاد کرد. آثار شرمن نگاهی روانکاوانه به شخصیت انسان‌ها دارد که بیننده را به پرسش درباره آنها سوق می‌دهد.

🌿آلبرت تاکر
هنرمند استرالیایی قرن بیست و یکم، که بیشتر از #عکاسی برای نقاشی‌هایش شناخته شده است. در این عکس سلفی، او کنار همسرش، همچون یک روح مشتاق برای ثبت تصویر ظاهر شده است. اگرچه به جای یک نفر، دو سوژه در عکس هستند، اما تماشاگر احساس صمیمیت می‌کند و به رابطه میان سوژه‌ها نمی‌پردازد.


🔖منبع: Google Arts & Culture
📝مترجم: محمود وطن‌خواه
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨📷
@artperception

🌿مکتبِ نستعلیقِ «میرعماد»، خوشنویس برجسته دوران صفوی، ثبت ملی شد.
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔸کانال «فهم هنر»؛ سیری در جهانِ هنرها
🌿📚🔻
@artperception

🌿«من در مکانِ نامناسبِ عشق قرار دارم، مکانِ مبهوت کنندهٔ آن: تاریک‌ترین جا، همیشه زیرِ چراغ است.»

🖋رولان بارت
📕قطعات: گفتمان یک عاشق
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿رولان بارت در کتاب «قطعات: گفتمانِ یک عاشق» (Fragments: A Lover's discourse) بر آن است تا ساختارهایی را توضیح دهد که در بطن آن‌ها، آدم‌های عاشق دستخوش استعاره‌ها، خلق و خوها، عواطف، ژست‌ها و لحن‌های صدایی می‌شوند که گفتمان عاشق به آن‌ها عرضه می‌شود. بارت معتقد است این «قطعات» هستند که #گفتمان یک عاشق را می‌سازند.

▪️«در طولِ هر زندگی عاشقانه، مجازها برای عاشق بدون هیچ نظمی ظاهر می‌شوند، چون در هر مناسبتی وابسته به یک حادثه درونی یا بیرونی هستند... سوژه‌ها، گنجینه‌ای از مجازها را به کار می‌گیرند که قطعه قطعه و غیر روایی هستند.»

#رولان_بارت می‌گوید که به نظر می‌رسد این پایانِ زبان است که در آن آدمی در عمل هی تکرار می‌کند «دوستت دارم چون دوستت دارم»!

📕گفتمان
🖋سارا میلز
📝ترجمه فتاح محمدی
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

‍ 🌿خوانش بر مبنای عنوان

▪️گاهی فکر می‌کنم که باید روی همهٔ برگه‌های توضیح در موزه‌ها، تکذیب‌نامه‌ای بنویسند: «هشدار! شاید عنوانی که می‌خوانید بیش از آنکه دربارهٔ خود #نقاشی باشد، شما را از سرگذشت تاریخی اثر آگاه کند!»

🔺برای مثال، واژه‌های «رمبرانت» و «فیلسوف» را در گوگل جستجو کنید، اولین چیزی که روی صفحه نمایش می‌بینید، تصویر نقاشی‌ای است که هم‌اکنون بر دیوار #لوور آویخته است. در این نقاشی که نامِ آن را «فیلسوف در حال اندیشیدن» گذاشته‌اند و به سالِ ۱۶۳۲ تاریخ خورده است، مرد کهن‌سالی را می‌بینیم با ریش بلند که داخل اتاقی نشسته و کتاب بزرگی روی میزِ کناری‌اش باز است. نورِ طلایی از پنجره وارد می‌شود و چهره‌اش را روشن می‌کند، اما باقی فضا در تاریکی سایه‌ها غرق شده است. در سمتِ راستش پلکانی مارپیچ است که در تاریکیِ کنجِ دیوار محو می‌شود و پیرزنی که خم شده و آتش را مهیا می‌کند. شما در صفحهٔ نمایشتان نمی‌بینید، اما شمایلِ مبهمِ زنِ دیگری هم پیداست که دارد از پله‌ها بالا می‌رود و در تاریکی محو می‌شود.

🔹از زمانی که این نقاشی در اواخر سدهٔ هجدهم به لوور رسید، مفسران تلاش کرده‌اند «فیلسوفِ» این نقاشی را به هنرمندِ متفکری که آن را خلق کرده است، به نوعی وصل کنند! شاعری فرانسوی در قرن نوزدهم ادعا کرد که رمبرانت، خودِ همان فیلسوف است. دیگری «نبوغ خاص #رمبرانت» را در چهرهٔ پیرمرد دید و کلِ تصویر را به آرزوی هنرمند برای داشتن «خانه‌ای برای پناه‌دادن به افکار رازآمیزش» نسبت داد. آلدوس هاکسلی، نویسنده و فیلسوف میانهٔ قرن بیستم «موضوع نمادین» نقاشی را «ذهنِ انسان» دانست، «نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر»!

🔸اما رمبرانت خود نقشی در نامگذاری نقاشی‌اش نداشته است. همچون نقاشی‌های عصرِ طلاییِ هلند، عنوان این نقاشی هم به دستِ کسی انتخاب شده که بیش از یک قرن بعد از اتمامِ کارِ هنرمند اصلی روی نقاشی، گراور آن را تهیه کرد. شاید هم مالکِ فرانسوی اثر، ذهن چاپ‌کننده را به سویِ این نام هدایت کرده باشد، او سال‌ها پیش از ۵۴-۱۷۵۳ که نقاشی‌ها گراور شوند، این نقاشی و اثر دیگری را که در کنار آن بود (و در آن زمان به رمبرانت نسبت داده می‌شد) «#فیلسوفان» می‌نامید. نقاشیِ چاپ شده که پخش شد، این عنوان هم به آن ضمیمه شده بود. اما فیلسوفی که این افراد در نقاشی رمبرانت می‌بینند، بی‌شک تنها ساختهٔ ذهن خودشان است؛ یعنی محصولِ عصرِ روشنگریِ ایشان، دورانی که شکوفایی «فیلسوفان» بیش از خلاقیتِ هنرمندان بود.

▫️دلایل دیگری هم برای تردید دربارهٔ این عنوان وجود دارد؛ یکی از این دلایل زنی است که در کنارِ آتش خم شده: ظاهراً به شکل سنتی، فلاسفه در کنار زنان تصویر نمی‌شده‌اند! اگرچه حضورِ او یکی از منتقدانِ آگاه را بر آن داشته تا این تصویر را به داستانِ نسبتاً ناشناختهٔ کتاب مقدس درباره توبیت و همسرش آنا نسبت دهد، اما موضوعِ دقیقِ نقاشیِ رمبرانت هنوز معماست. در این میان، این اثر بیش از پیش با عنوان «فیلسوف در حالِ اندیشیدن» شناخته و در نتیجه فهمیده می‌شود.

▪️«خوانش بر مبنای عنوان»، این نامی است که من برایِ این فرایند انتخاب می‌کنم، روندِ نگاه‌کردن آنگونه که عنوان از شما می‌خواهد.
یکی از ماجراهای مورد علاقه‌ام دربارهٔ نقاشی‌ای امپرسیونیستی از جکسون پولاک است که الان در موزهٔ #هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. عنوانِ این نقاشی «پاسیفائه» (۱۹۴۳) است، ملکه‌ای اسطوره‌ای که به مینوسِ پادشاه خیانت کرد، با گاو نری رابطه برقرار کرد و مینوتور را به دنیا آورد. بعدها مسئولِ نقاشی و مجسمهٔ موزه هنر مدرن، با توجه به عنوان، «نقش و نگارهای پرانرژی» نقاشی را با «بی‌قیدی جنسی»، «سرمستی جسمی» و «شهوت حیوانی» مرتبط دانست. فرنک اوهارا، شاعر و منتقد هنری، این تصویر را با «طبیعت شهوانی» مربوط دانست و «حالتِ بی‌احساس و نگاهِ خیره و نگرانِ پاسیفائه» را در آن دید!

🌿حالا وقتی می‌فهمیم که اصلاً عنوان اثر #پولاک «پاسیفائه» نبوده، چه برداشتی می‌کنیم؛ این عنوان صرفاً پیشنهادِ بعد از موعدِ یکی از متصدیان موزه هنر مدرن بوده و زمانی آن را مطرح می‌کند که پگی گوگنهایم، حامی مالی هنرمند، به انتخاب عنوان «موبی‌دیک» برای اثر اعتراض می‌کند.
گفته می‌شود پولاک در واکنش به این عنوان گفته است «پاسیفائه دیگه کدوم خریه؟»

🖋روت برنارد یِزِل
📝ترجمۀ: نجمه رمضانی
📌مرجع: daily beeast

(https://attach.fahares.com/4SA80v3cvIpU93Xb6Mw8vw==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿"Prayer in Cairo" / «نماز در قاهره»
🎨Jean-Leon Gerome / ژان لئون ژروم
Date: 1865
Style: Orientalism / شرق‌گرایی
🏛 Kunsthalle Hamburg, Germany

🌹ماه رمضان بر همه مسلمانان مبارک باد
🌿
@artperception