🌿ریاضی، علمِ شهرهای دموکراتیک است، زیرا تساوی و برابری را می‌آموزد؛ اما در نظام حکومتی اولیگارشی (گروه سالاری) فقط هندسه باید آموخت، زیرا علم تناسب‌ها در نابرابری است.


#میشل_فوکو
📚🌿
@artperception

🌿کانال 《فهم هنر》 یکساله شد.
🔹 سپاس از همراهی شما عزیزانِ فرهیخته و هنر دوست 🙏🏻🌹


➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎓📚🖋🎥🎨📽🎶🎭🎵🏛🎬
@artperception

🌿21 تا 28 مهرماه هفته ملی خوشنویسی
🌿«این نیز بگذرد، سرمست تحریر شد»
🌿اثر «میرزا غلامرضا اصفهانی»
سال 1300 هجری
@artperception

‍ 🌿به مناسبت روز بزرگداشت #حافظ

🔸️«نیچه» یکی از نمونه‌های عالی خردمندی بینای دیونوسوسی (اسطوره یونانی، نماد شور زندگی و سرمستی) خود را در «حافظ» می‌یابد. نام حافظ ده بار در مجموعهٔ آثار وی آمده است. بی‌گمان، دل‌بستگی گوته به حافظ و ستایشی که در دیوان غربی–شرقی از حافظ و حکمت شرقیِ او کرده، در توجه #نیچه به حافظ نقشی اساسی داشته است.

🔹️در نوشته‌های نیچه نامِ حافظ در بیشتر موارد در کنار نام #گوته می‌آید و نیچه هر دو را به عنوان قله‌های خردمندیِ ژرف می‌ستاید. حافظ نزد او نمایندهٔ آن آزاده‌ جانیِ شرقی است که با وجد دیونوسوسی، با نگاهی تراژیک، زندگی را با شور سرشار می‌ستاید، به لذت‌های آن روی می‌کند و در همان حال، به خطرها و بلاهای آن نیز پشت نمی‌کند.

🌿در میان پاره‌نوشته‌های بازمانده از نیچه، از جمله شعری خطاب به #حافظ هست:

به حافظ، پرسشِ یک آب نوش
میخانه‌ای که تو برای خویش پی‌افکنده‌ای
فراخ‌تر از هر خانه‌ای است
جهان از سر کشیدن مِی ای
که تو در اندرون آن می‌اندازی،
ناتوان است.
پرنده‌ای، که روزگاری ققنوس بود
در ضیافت توست
موشی که کوهی را بزاد
خود گویا تویی
تو همه‌ای، تو هیچی
میخانه‌ای، مِی ای
ققنوسی، کوهی و موشی،
در خود فرو می‌روی ابدی،
از خود می‌پروازی ابدی،
رخشندگی همهٔ ژرفاها،
و مستی همهٔ مستانی
- تو و شراب؟

📝ترجمه شعر: داریوش آشوری
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿15 اکتبر سالروز تولد فردریش نیچه؛ فیلسوف، زبان شناس، شاعر، آهنگساز و منتقد فرهنگی آلمانی
🌿«به راستی، خسته تر از آن ایم که تن به مرگ دهیم. هنوز بیداریم و زنده، اما در گورخانه ها!»
@artperception

🌿هفت منتقد هنری که نگاه ما را به هنر تغییر دادند

1- پلینی بزرگ (۲۳-۷۹)
🔸در کتابی به نام تاریخ طبیعی، پلینی بزرگ، طبیعت‌گرای لاتین،تمام موضوعاتی را که به دلیل تاریخ خود آنها باارزش می‌دانست، بررسی می‌کند و چندین فصل را به صنعتگران، هنرمندان و معماری اختصاص می‌دهد. پلینی اصل #نقاشی را دنبال می‌کند و اینگونه بیان می‌کند که نقاشی از زمانی آغاز شد که انسان سعی کرد سایه‌ی خود را دنبال کند. پژوهشگران این نظریه را ارائه داده‌اند که نوشته‌های پلینی، جورجیو وازاری را تحت تاثیر قرار داد که هزار سال بعد، #تاریخ_هنر معروف خود را نوشت.

2- شی هه Xie He (قرن ششم میلادی)
🔹صدها سال پیش، هنر رقابتی واضح بود. در قرن ششم، شی هه، هنرمند چینی «شش اصل» خود را برای رتبه‌بندی نقاشان بر اساس شایستگی آنها تبیین کرد. برای نمونه، «طغیان روح» به انرژی غیرقابل توصیف خاصی اشاره می‌کند. سایر معیارها فنی‌تر یا رسمی‌تر هستند: «روش استخوان‌بندی» یا استفاده‌ی ساختاری از قلم‌؛ ترکیب‌بندی؛ و در مورد هنرمندانی که آثار هنری موجود را کپی می‌کردند، وفاداری به نسخه‌ی اصلی. اصولی شی هه به قدری پایدار و بادوام بودند که هنوز هم برای ارزیابی نقاشی‌های سنتی چینی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

3- جورجیو وازاری (۱۵۱۱-۱۵۷۴)
🔸وازاری که اغلب به عنوان اولین تاریخ‌نویس #هنری از او نام برده می‌شود، ترجیحات و تعصبات تاثیرگذاری نیز بنیان نهاده است. نوشته‌ی اصلی او که در سال ۱۵۵۰ نوشته شده است، به نام زندگی برجسته‌ترین نقاشان، مجسمه‌سازان و معماران، فهرستِ خلاق‌ترین اشخاص آن زمان را ارائه می‌دهد. افراد درون این فهرست همگی ایتالیایی بودند و به طور ویژه، اهل توسکانی (میکل آنژ، جوتو، ساندرو بوتیچلی). خود وازاری عبارت «رنسانس» را ابداع می‌کند و تولد دوباره‌ی فرهنگ را در اروپا از قرن سیزدهم تا شانزدهم، به اسطوره تبدیل می‌کند.

4- جاناتان ریچاردسن بزرگ (۱۶۶۷-۱۷۴۵)
🔹در سال ۱۷۱۵، جاناتان ریچاردسن، نقاش و مجموعه‌دار بریتانیایی، چیزی را نوشت که به عنوان اولین اثر درباره‌ی تئوری هنر به زبان انگلیسی شناخته شده است. ریچاردسن معتقد بود که نقاشی اهمیت دارد چون به ما این امکان را می‌دهد که ایده‌هایمان را انتقال دهیم، ما را از وجه حیوانی‌مان فراتر می‌برد و امکان بیان یا سبک فردی را به ما می‌دهد. ریچاردسن همچنین به عنوان اولین نویسنده‌ای که عبارت «نقد هنری» را به کار برده است، شناخته می‌شود. در «رساله‌ای در باب کلیت هنر نقد»، در سال ۱۷۱۹، ریچاردسن تلاش می‌کند تا اصولی برای چگونگی نقد یک #هنرمند یا یک نقاشی و همچنین چگونگی اثبات اصالت یک اثر هنری تبیین کند.

5- اتی‌ین لا فون دو سن-ین (۱۶۸۸-۱۷۷۱)
🔸یکی از اولین منتقدان در فرانسه، اتی‌ین لا فون دو سن-ین، در اواسط قرن هجدهم سالن‌های موزه‌ی لوور را مشاهده کرد و درباره‌ی آنها گزارش نوشت. در یک مقاله در سال ۲۰۰۹، ماریک جانکر تاثیر پایدار او را بر فن نقد زیبایی‌شناسی را ثابت کرد. او نوشته است: «پس از بحث درباره‌ی هنر معاصر و جامعه‌ی معاصر، آثار سالن در معرض تحلیل انتقادی قرار گرفتند و این کار با بالاترین ژانر نقاشی تاریخی آغاز شد. این روش ساختاری الگویی برای #نقد_هنری برای بیش از صد سال آینده ایجاد کرد.»

6- دنیس دیدرو (۱۷۱۳-۱۷۸۴)
🔹در سال ۱۷۴۷، در اوج مکتب روشنگری، دنیس دیدرو شروع به ویرایش دانش‌نامه‌ی بسیار تاثیرگذار فرانسه کرد که موضوعاتی مانند فلسفه، نقد و علوم را پوشش می‌داد. طی سال‌های کاری‌اش، او آثار اندیشمندان بزرگی مانند ژان ژاک روسو، ژاک نکر و ولتر را منتشر کرد. خود دیدرو در نگارش مقالات بسیاری درباره‌ی ادبیات و همچنین #هنر همکاری کرد.
«مقاله‌ی درباره‌ی نقاشی» او هم بر چارلز بودلر شاعر اثر گذاشت و هم بر گوته که در زمینه‌های بسیاری دانشمند بود. دیدرو در سال ۱۷۵۹ شروع به مشاهده‌ی سالن‌های لوور کرد و در فصل تابستان، آثار هنری را ارزیابی می‌کرد و سپس چندین ماه را صرف نوشتن تحلیل‌هایش می‌کرد. شاید بیش از تمام پیشینیانش، دیدرو شخصیت خودش را وارد مقالات هنری طولانی و پیچیده‌ی خود می‌کرد.

7- یان یواخیم وینکلمن (۱۷۱۷-۱۷۶۸)
🔸وینکلمن، تاریخ‌نویس هنری اهل آلمان، در دوره‌ی روشنگری باعث بیدار شدن دوباره‌ی علاقه به هنر کلاسیک شد. در مقاله‌ای با عنوان «اندیشه‌هایی در باب نقاشی و مجسمه‌سازی یونان» او ادعا می‌کند: «تنها راه عالی شدن ما، یا اگر ممکن باشد حتا بی‌نظیر شدن، تقلید کردن از یونانی‌ها است.» او که در واتیکان کار می‌کرد (به عنوان کتابدار، و سپس مسئول اشیای عتیقه و نهایتا، منشی یکی از کاردینال‌ها)، به مجموعه‌ی گسترده‌ای از گنجینه‌های کهن که متعلق به کلیسای کاتولیک بودند، دسترسی داشت و سیستمی برای تمایز قائل شدن میان دوره‌های مختلف در تاریح #هنر_غرب ارائه داد که امروزه نیز مورد استفاده است.

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ ⁦🌿بازیابی انگاره ی والا در موسیقی #هانس_زیمر
🖌نوشته محمدجواد صیادیان

🔸به زعم کانت احساس «والایی» هنگامی به وجود می‌آید که با چیزی مواجه شویم که آن را عظیم‌تر از آن درک کنیم که در تصور بگنجد. «زیبایی» بر اثر بازی آزاد خیال و فاهمه لذت ایجاد می‌کند، اما والا بر اثر درگیری میان قوا به وجد می‌آورد و وحشت زده می‌کند؛ یک ناکامی حاصل از ناتوانی در ادراک آن چه در مواجهه با آن احساس داریم.
در واقع والا، فراتر از محدوده ی تجربه چیزی قرار دارد که در صورت ناتوانی از ادراک و عدم تفهیم آن دست کم می توانیم تصورش کنیم؛ پس چیزی که احساس شکوهمندی ایجاد می‌کند، نمایش ناپذیر است، ولی تصور این که این احساس وجود دارد، قابل قبول و امکان پذیر است. لیوتار از #والا تعریفی جامع ارائه می‌کند: «نمایش دادن وجود چیزی نمایش ناپذیر».

🔹به هر تقدیر خوانش تجربه ی والا طی قرون متمادی همواره بر ماهیت هراسناک، نامحسوس، نامتعین و مقتدر آن تاکید داشته است: لونگینوس در سادگی بسیط فنون بلاغی و شوری عظیم و ناب، برک در هراس ذهنی درد و از دست دادگی، کانت در مرز اخلاق و ایده، شیلر در عین خارجی و محدودیت‌های طبیعت فیزیکی بشر، هگل در تلاشی برای بیان بی‌کرانگی، فروید در تصعید رنج واپس رانده توسط عقل، آدورنو در کانون زدایی و ساختار زدایی از زیبایی، و لیوتار در نمایش امر غیر قابل نمایش.
سوژه ی قرن هجدهمی در باب والایی در نمایش صحنه‌ها و چشم اندازهای طوفانی، مواد مذاب آتشفشانی، یخچال‌های طبیعی، بستر بی‌انتهای رودها، آذرخش‌ها، گردبادها... بود. والای پست‌مدرن اما به تعبیر گیلبرت-رلف هم خود را در طبیعت می‌یابد و هم به دنبال راهی برای خروج از آن است.

🔺تکنو-والای زیمر در قالب تکنیک‌های پنهان کننده و آشکار گزین، رابطه ی تجربه ی والای طبیعی را دچار دیگرگونی می‌کند. شوک‌های هراس انگیز هم چون سطوحی متمایز کننده، #موسیقی را دچار چند پارگی می‌کنند که این توقیف و بازداشت‌ها به مثابه ی سطوحی سلبی، تخطی هانس زیمر را در بلاغت بازنمایانه ی رمانتیک نشان می‌دهد. صداهایی با وحشتی نسبی با مدت زمان کم و با تکرار در فواصل. (Why so serious)

🔹این زخم‌های هراسناک بی‌شکل و نامتعین همواره زنانگی سبکسری امر زیبا را مواخذه می‌کنند. این سطوح بازدارنده هم چون زخم‌های موسیقایی بر نخراشیدگی و زمختی دردآور تاکید می‌کنند و در عین حال لذت‌های شنیداری اند که با ذات پارادوکسیکال خود شنونده را مقهور خور می‌سازند.
#زیبا لذت می آورد، اما امر والا صرفِ لذت نیست، لذتِ دردمندانه است! این نوعی از لذت است که درد قریب الوقوع است. همانطور که بدن بر روح تاثیر گذار است، بالعکس لحظه ای است که روح بر بدن تاثیر می گذارد، یعنی از طریق بازنمایی‌های ناخودآگاه بدن دردی را تجربه می‌کند که از خارج القا می‌شود، دردی که برک وحشت می نامد.
درب وحشت به تعبیر او بر پاشنه ی بی نصیب ماندن و از دست دادگی می‌چرخد. از دست دادگی و بی نصیبی از نور، دیگری، تنهایی، ازدحام، خلا، مرگ... و والا می‌تواند موضوع گسترده‌ای باشد که بی نصیبی و از دست دادگی برای روح ایجاد کند. (سیطره ی تاریکی و از دست دادگی نور در لایت موتیف جوکر و حسرت و از دست دادگی محتوای غیرقابل بازگشت یا در تعبیری پروستی، زمان از دست رفته در قطعه زمان)
⁦
🔸زیمر در راستای مفهوم از دست دادگی بازخوانی ایده ی قرن هجدهمی رمانتیک یعنی «تمجید ویرانه‌ها» (به تعبیر اکو) نشانه‌هایی را که زمان محتومی بر آن‌ها گذشته روایت می‌کند. اگرچه رنسانس #هنری با تمجید ویرانه‌های یونانی در پی تشخیص فرم کامل بناها برآمد و پس از آن نئوکلاسیسیسم در صدد احیا و باز تولید این اشکال کوشید، اما تفکر رمانتیک به سبب نقص و اتفاقاتی که بر بناهای ماقبل (خصوصا آثار به اصطلاح بی قواره ی گوتیک) مترتب شده بود مجذوب ویرانه ها - دقیقا همانطور که برجای مانده بودند- شد. این‌ها نشان‌ها و گسست‌هایی بود شامل بقایایی از بناهای عظیم الجثه و دهشتناک که در آن زمان قرین گیاهان وحشی و خزه‌ها و شکاف‌ها شده بود.

🌿در برخی آثار زیمر رجوع به قالب‌های قرون وسطایی و استفاده از ارگ کلیسا با چهره ی زنگار بسته و گذشته ی محتوم و سپری شده ی خود نمایش داده می‌شود؛ درست همانطور که اکنون طی گذشت قرون با فرم های مخدوش و کهنه وار به چشم می‌آیند. در اینجا توجه به محتوای از دست رفته‌ای را می‌توان ردیابی کرد که به تعبیر لیوتار ریشه در والای مدرن دارد. (قطعه ی «Cornfield chase)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎵🎼
@artperception

🎵قطعه ی «زمان»
موسیقی فیلم «تلقین»

🎵قطعه ی «تعقیب در مزرعه ذرت»
موسیقی فیلم «میان ستاره ای»

‍ 🌿بازیابی انگاره ی والا در موسیقی #هانس_زیمر
🖌نوشته محمدجواد صیادیان
▫️قسمت دوم
⁦
⁩🔸هانس زیمر همچون کاسپارفریدریش نقاش، مخاطب را با خود همراه می‌کند تا از موقعیت ناچیز خود در برابر شکوه و عظمتی والا سهیم شویم (طلوع ماه بر فراز دریا)؛ با این تفاوت که این عظمت را اکنون در پهنه ی والای تکنولوژیک به نظاره می‌نشینیم.

🔹فارغ از نشانه های آیکونیک و اصوات شنیده شده که شباهت‌های تلویحی با صداهای آشنا و خاطره برانگیز در طبیعت دارند، حضور صداهای نخراشیده و ارجاعات نامتعینی که در موسیقی هانس زیمر ایجاد می‌شود، ایده ی معاصر #والا یعنی توجه به نمایش ناپذیر بودن را دنبال می‌کند.
بسیاری از این صداها و نواها چه در صورت شمایلی خود و چه نامتعین و بی شکل، هراسی خوشایند برای ما هستند. (اصوات مهیبی چون ابزارآلات تکنولوژیک که یا به کمک ضبط و میکس صداهای بیرونی ایجاد شده و یا با بهره‌گیری از قابلیت‌های سازهای الکترونیک. اصواتی چون صدای ضبط شده ی تانک در قطعه ی Rise از موسیقی فیلم The Dark knight Rises و صداسازی‌های شمایلی صحنه ی کارزار در قطعه ی The Battle از موسیقی فیلم Gladiator)

🔸اکنون پرسش اصلی ما می‌تواند همان پرسش برک از والا باشد. چگونه هراس خوشایند است؟ برک علت را در فاصله گرفتن از محدوده ی خطر و ترس می‌داند. به محض دوری از پدیدارهای طبیعی خطرناک و گسست نسبی هراس از ما، دردی بی‌آزار اما هراسناک ما را متوجه خود می‌کند. این درد و ترس که معلول والاست به جهت اینکه خطری برای ما ندارد، مطلوب ذهن ماست. ( قطعه‌ ی Dream is collapsing از موسیقی فیلم Inseption).

🔹به بیان لیوتار، در امر مدرن، امر والا توسط محتواهای از دست رفته در اثر ظاهر می‌شود و امر والای پسامدرن علاوه بر برآشفتن محتوا بر فرافکنی ساختار نمایشگری تاکید می‌کند. موسیقی زیمر موسیقی فرافکنی است. #موسیقی او با ایجاد چالش در بازی‌های زبانی ثابت و تلاش برای اثبات وجود امری نمایش ناپذیر در جهت تولید نیرویی منتقد در برابر شیوه‌های سنتی روایتگری و بازنمایانه، فهم عرفی هنر را دچار تخطی و اضمحلال می‌کند.

➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر ضمیمه: طلوع ماه بر فراز دریا
اثر: کاسپار فریدریش
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎵🎨🎼
@artperception

🎵قطعه‌ی «برخیزیدن»
موسیقی فیلم «شوالیه تاریکی بر می خیزد»

🎵قطعه ی «نبرد»
موسیقی فیلم «گلادیاتور»

🎵قطعه‌ی «رویا فرو می پاشد»
موسیقی فیلم «تلقین»

🌿25 اکتبر، روز جهانی #هنرمندان🌹

🔺«هُنر وسیله‌ای برای تزیینِ خانۀ ثروتمندان نیست، سلاحی‌ است برای نبرد.»
🖋پابلو پیکاسو
➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🔸شاهکار ذهن یا «#قصر_حافظه»

🌿تصور کنید که در جلو در خانه‌تان ایستادید. ازتون خواهش می‌کنم به رنگ در و ماده‌ای که در از آن ساخته شده فکر کنید. حالا یک گروه آدم لخت چاق را روی دوچرخه مجسم کنید. آنها دارند در یک مسابقهٔ دوچرخه سواری لخت رقابت می‌‌کنند، و دارند مستقیم به طرف در شما می‌آیند. آنها دارند با شدت به طرف شما پدال می‌زنند، عرق کردند و هی‌ بالا پایین می‌شوند و مستقیم با درِ خونهٔ شما تصادف می‌کنند. دوچرخه‌ها به هوا پرتاب می‌شوند، چرخ‌ها از کنار شما رد می‌شوند، پره‌های چرخ‌های دوچرخه به جاهای بی‌‌ربط می‌افتند. از آستانهٔ‌ در قدم بردارید. وارد راهرو یا هر چیزی اون طرف در هست بنشنید و از وجود نور لذت ببرید. نور به روی کوکی مانستر (شخصیت عروسکی تلویزیون) می‌تابه. کوکی مانستر برای شما دستشو تکون میده، از روی یک اسب قهوه‌ای که حرف می‌زنه. شما می‌تونید پشم آبی رنگش را احساس کنید که بینیتون را قلقلک میده، شما می‌تونید بیسکویت جوی کشمشی‌ای که او در حال بلعیدن هست را بو کنید.
از کنارش به داخل اتاق نشیمن رد شوید در اتاق نشیمن، با استفادهٔ کامل از قدرت تخیلتون بریتنی اسپیرز را مجسم کنید. او با لباس لختی روی میز قهوه‌خوری شما در حال رقصیدن هست، و ترانه "Hit Me Baby One More Time" می‌خواند. حالا با من به آشپزخونه بیاید. در آشپزخونتون، زمین با یک مسیر از آجرهای زردرنگ پوشیده شده و از اجاق آشپزخونتون دروتی، مرد آهنی، پیج گوشتی، و اون شیر توی «جادوگر شهر اُز» دست در دست هم، مستقیم می‌پرند به سمت شما!

🔹می‌خوام درباره یک مسابقه عجیب غریب صحبت کنم که بهارِهرسال در شهر نیویورک برگزار میشه. بهش میگن «مسابقات قهرمانی حافظه ایالات متحده». من چند سال پیش رفته بودم تا به عنوان خبرنگار علمی این مسابقه رو پوشش بدم . اونها یه مشت مرد بودن، یه تعدادی کمی خانم بسیار متفاوت از لحاظ سنی و سر و وضع، داشتند صدها عدد اتفاقی رو حفظ می‌کردند، فقط با یک بار نگاه کردن به اونها. نام ده‌ها آدم ناشناس رو حفظ می‌کردند. تنها در چند دقیقه، کل شعرها رو حفظ می‌کردند. مسابقه می‌دادند سر این که چه کسی سریعتر می‌تونه ترتیب یه دسته کارت بُر خورده رو به خاطر بسپاره. با خودم می‌گفتم، این باورنکردنیه. اینها اعجوبه‌های طبیعت‌اند!

🔸من برگشتم و کل رساله‌های درباره حافظه رو مطالعه کردم؛ رساله‌هایی که بیش از ۲٫۰۰۰ سال پیش به زبان لاتین باستان و سپس در قرون وسطی نوشته شده بود. واقعا من کلی چیز جالب یاد گرفتم یکی از این چیزای جالبی که یاد گرفتم این بود روزی روزگاری فکرِ داشتن یک ذهن آموزش دیده، منظم و متمدن اصلا مثل الان دور از ذهن نبوده است. روزی روزگاری، مردم به طورم مداوم روی صیقل دادن ذهنشون سرمایه‌گذاری می‌کردند.

🔹در هزاره اخیر ما سلسله‌ای از تکنولوژی ها رو اختراع کردیم، از الفبا تا رول‌های پاپیروس تا نسخ قدیمی، دستگاه چاپ، عکاسی کامپیوترها، گوشی‌های هوشمند که به تدریج این مسئله رو برامون ساده و ساده‌تر کردند؛ که حافظمون رو از خودمون خارج کنیم، که اساسا این توانایی بنیادین بشری رو به بیرون بسپاریم. این فناوری‌ها دنیای مدرنمان رو ممکن ساختند، اما ما رو هم تغییر دادند. ما رو از نظر فرهنگی تغییر دادند، و من در این‌باره بحث دارم که ما رو از نظر ادراکی متحول کردند. با وجود داشتن کمترین نیاز به یادآوری گاهی به نظر میاد ما فراموش کردیم چگونه بیاد بیاریم.

▫️چند سال پیش گروهی از محققان در دانشگاه کالج لندن تعدادی از قهرمانان حافظه رو به آزمایشگاه‌شون بردند. اونها می‌خواستند بدونند آیا مغز این آدم‌ها یه جورایی از لحاظ آناتومی با بقیه انسان‌ها متفاوت هست؟ پاسخ خیر بود. آیا از بقیه ما باهوش ترند؟ یک سری تست هوش از آنها گرفتند پاسخ این بود که واقعا نه.

🌿هرچند یک تفاوت واقعا جالب و آموزنده بین مغز قهرمانان حافظه و نمونه‌های مورد بررسی برای مقایسه وجود داشت. وقتی اونها رو زیر دستگاه اف ام آر آی قرار می‌دادند و مغزشون رو اسکن می‌کردند وقتی که داشتند عددها و چهره آدمها و تصاویر دانه‌های برف رو به خاطر می‌سپردند، متوجه شدند که قهرمان‌های حافظه در مقایسه با بقیه، از قسمت متفاوتی از مغزشون استفاده می‌کنند. به ویژه، اونها داشتند از قسمتی از مغزشون استفاده می‌کردند، که به جهت‌یابی و حافظه فضایی مربوط بود. چرا؟ و آیا اینجا چیزی هست که بقیه ما یاد بگیریم؟ همه چیز، تمام تکنیک‌هایی که استفاده میشه در نهایت به یک ایده برمی گرده، ایده‌ای که روانشناسان اون رو «رمزگذاری جزئی‌نگرانه» می‌نامند.
@artperception 🔻

🔸و با یک تناقض جالب هم اون رو به خوبی میشه توضیح داد، تناقضی که به پارادوکس «نانوا/ نانوا» معروف هست. این طوریه: اگر من به دو نفر بگویم که یک واژه رو به خاطر بسپارند، اگه به یکی بگویم "یادت باشه که یه نفر هست به اسم نانوا" و به شما بگویم: "یادت باشه یه نفر هست که نانواست" و اگه بعدتر برگردم پیشتون و بگم : "اون واژه که چند وقت پیش بهت گفتم رو یادته؟" اون شخصی که بهش گفته شده بود اسمش نانوا هست، احتمال کمتری داره که خود اون واژه یادش بیاد؛ نسبت به شخصی که بهش گفته بودند اون شخص نانواست.

🔹خب، نام نانوا واقعا معنی خاصی برای شما نداره. نسبت به تمام خاطرات شناور در مغزتان جدا افتاده‌ست. اما اسم متعارف نانوا، ما همه نانواها رو می‌شناسیم. نانواها کلاه‌های باحال سفیدرنگ می‌پوشن. دستاشون آغشته به آرد هست. نانواها وقتی به خانه بر می‌گردند بوی خوبی می‌دهند. شاید ما یک نانوا رو بشناسیم و وقتی ما برای بار اول این واژه رو می‌شنویم ما این ارتباط های معنایی رو مثل یک قلاب بهش متصل می‌کنیم تا بعدها راحت‌تر مثل یک ماهی از آب بکشیمش بیرون. تمام هنرِ این مسابقه های حافظه و تمام هنر بهتر به خاطر سپردن چیزها در زندگی روزمره پیدا کردن راه حلی برای تبدیل نانوا به عنوان اسم خاص به نانوا به عنوان اسم عام هست. که تمام اطلاعات نامفهوم بی‌معنا و حتی بی‌اهمیت رو دریافت کنیم، و به طریقی تغییرشون بدیم به طوری که در گستره تمام چیزهایی که در ذهن شما وجود داره، معنا پیدا کنند.

🔸یکی از روش های پیچیده این کار به ۲٫۵۰۰ سال پیش، دوران یونان قدیم، بر می‌گردد. این روش به «قصر حافظه» معروف هست. داستانِ بوجود آمدنش این هست: شاعری بود به نام سایمونیدیس که در ضیافتی شرکت کرده بود. اون در واقع به عنوان سرگرم کننده استخدام شده بود. اون از جاش بلند می‌شه، شعرهاش رو ازحفظ میگه، و از در خارج میشه. و همون لحظه که این کار رو می‌کنه، سالن مهمانی فرو می‌ریزه، و همه افراد داخلش کشته میشن. این اتفاق فقط همه رو به کشتن نمیده تمام جسدها رو تا اونجا که نشه تشخیصشون داد نابود می‌کنه. سایمونیدیس، بیرون ایستاده تنها بازمانده در میان خرابه‌ها چشمانش رو می‌بنده، و با چشمان ذهنش این واقعه رو مجسم می‌کنه، او می‌تونه ببینه هر یک از میهمانان کجا نشسته بودند و بعد دست خویشاوندان رو می‌گیره و از میان خرابه‌ها، هرکدوم رو به عزیزانشون می‌رسونه.

▫️چیزی که سایمونیدس در اون لحظه متوجه میشه چیزیه که فکر کنم همه ما به طور حسی می‌دونیم؛ اینکه ما هرچقدر هم در حفظ کردنِ اسم‌ها و شماره تلفن‌ها و دستورالعمل‌های کلمه به کلمه از طرف همکارانمون، افتضاح باشیم از حافظه تصویری و فضاییِ استثنائی برخورداریم. اگر من از شما بخوام ده کلمه اولِ این داستان سایموندیس رو به خاطر بیارید احتمالا خیلی سختتون باشه، اما من شرط می‌بندم اگر از شما خواسته بودم به خاطر بیارید چه کسی همین الان روی یک اسب قهوه ای سخنگو در سالن ورودی نشسته شما قادر هستید که به خاطر بیارید!

🌿ایده پشت تکنیک قصر حافظه اینه که این عمارت خیالی رو در چشمان ذهنتون خلق کنید و از تصاویر و چیزهایی که می‌خواید به خاطر بسپارید، پُر کنید. هرچه قدر که تصویر احمقانه‌تر، عجیب غریب‌تر، خنده دارتر، بی ارزش‌تر و بدبوتر باشه احتمال فراموش شدنش کمتره. یادتون باشه قدمت این نصیحت، به بیش از دوهزار سال پیش به نخستین رساله‌های لاتین درباره حافظه برمیگرده!

🔺خب، چطورکار میکنه؟ فرض کنید شما به استیج مرکز TED دعوت شدید تا سخنرانی کنید و می‌خواید از حفظ انجامش بدید، و می‌خواهید طوری انجامش بدید که سیسرون ۲٫۰۰۰ سال پیش اگر به کنفرانس TEDx رُم دعوت شده بود، انجامش می‌داد‍! کاری که ممکنه بکنید اینه که خودتون رو مقابل درب منزلتون تصور کنید و به یک سری تصویرِ کاملا احمقانه، مسخره و فراموش نشدنی روبه رو می‌شید که اولین چیزی که می‌خواید راجع بهش صحبت کنید رو به خاطرتون میاره که همون مسابقه عجیب غریب هست. و بعد وارد منزلتون می‌شید و تصویری از کوکی مانستر رو بالای آقای اِد می‌بینید. و این به شما یاداوری می‌کنه که می‌خواید راجع به اِد کوک صحبت کنید. و بعد تصویری از بریتنی اسپیرز می‌بینید که اون حکایت مسخره که می‌خواید تعریف کنید رو به یادتون میاره و به آشپزخونه می‌روید و چهارمین موضوعی که می‌خواید راجع بهش صحبت کنید اون ماجرای سفر عجیب یک ساله تون هست و شما دوستانی دارید که ماجرا رو به یادتون میارن.

🔹این همون کاریه که سخنوران رومی برای حفظ کردن سخنرانیشون انجام می‌دادند، نه کلمه به کلمه، چون گیجتون می‌کنه، بلکه موضوع به موضوع. در واقع این اصطلاح «تاپیک» یا عنوان که از واژه یونانی "topos" به معنایِ "مکان" ریشه می‌گیره، نشان از این موضوع داره که زمانی مردم با همین اصطلاح‌های فضایی به فصاحت و بلاغت نگاه می‌کردند.
@artperception 🔻

‍ 🔸ما معمولا از کسانی که حافظه خوبی دارند، به عنوان آدم‌هایی با استعداد ذاتی یاد می‌کنیم. اما اینطور نیست. «حافظه خوب، یادگرفتنی است.» در اولین مرحله، ما وقتی به خاطر می‌سپاریم که توجه کنیم. ما وقتی به یاد می‌آوریم که عمیقا درگیر بشیم. ما وقتی به یاد می‌آریم که قادر باشیم یک تجربه یا داده رو درنظر بگیریم، و ببینیم چرا برای ما معنادار است.

🌿و من فکر می‌کنم اگر یک چیز باقی مونده باشه که بخوام باهاتون درمیان بگذارم چیزی هست که ای.پی، همون آدم فراموشکاری که حتی یادش نمیومد مشکل حافظه داره، با من درمیان گذاشت. این ایده که، زندگی ما مجموعه‌ای از خاطرات ماست، چه قدر از زندگی کوتاهمون رو دوست داریم از دست بدیم، با غرق شدن در بلک بری و آی فون؛ با توجه نکردن به انسانی که رو به رومون نشسته و داره باهامون صحبت می‌کنه، با اینقدر تنبلی که حاضر نیستیم عمیقا پردازش کنیم.
اول از همه یاد بگیریم که حافظه شگفت انگیزی در ما نهفته شده. اما اگر شما می‌خواهید که زندگی خاطره انگیزی داشته باشید باید از اوناش باشید که یادش می‌مونه که باید یادش بمونه!


🎙جاشوا فونر: «شاهکارهای حافظه که هر کسی می‌تواند انجام دهد»
🔺TED2012
➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🌿کوروش در سال ۵۳۹ پیش از میلاد وارد بابل شد؛ «در ماه اَرَخسمنو (Arahsamnu = ماه هشتم)، روز سوم (هفتم آبان ماه) کوروش به بابل اندر آمد. شاخه‌های سبز در برابر (زیر پای او) گسترده شد.»

@artperception

🌿استوانهٔ کوروشِ بزرگ یا اولين منشورِ حقوقِ بشر در جهان، لوحی از گِلِ پخته است که در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به ‌فرمان کوروش، پادشاه و بنیانگذارِ شاهنشاهیِ هخامنشی نگاشته شده است.

@artperception

🌿«اسکندر مقدونی در مقابل مقبره کوروش»
🎨اثر: پی‌یر هنری د والنسینز
1796میلادی

@artperception