‍ 🌿در زبان فارسی واژه‌ی «هنر» از دوره‌ی زبان‌هاى متقدّم اوستا، فارسى باستان، فارسی ميانه (پهلوى) و فارسی جديد، مفهومى را مى‌رساند كه معانی چندلايه‌ی تاريخی آن قابليت نفوذ به روحِ فرهنگ ايرانى را داراست. كاربُرد لغت‌هايى چون «فن» و «صناعت» از زبان عربى در فارسى جديد وسعت و عمقِ معنايى كلمه‌ی «هنر» را نيافت، و تنها دلالت بر يكى از لايه‌هاى ظاهرى آن بود.

🔹واژه #هنر از دو پاره «هو» و «نره» (هو به معناى نيكى مطلق و نره به معناى توانايى) به مفهوم «نيک‌توانى» است. فردوسى در گشايش اين واژه مى‌گويد:

هنر، مردمى باشد و راستي / ز كژّى بود كمّى و كاستى
هنر كى بود تا نباشد گوهر؟ / نژادهْ كسىْ ديده‌ای بى‌هنر؟

🔸مفهوم اين واژه نسبتى ژرف با انديشه حماسى در فرهنگ ايرانيان دارد. با توجه به معنای كلمات واژه «هنر» در فارسی بيشتر به معادل امروزی آن «Künst» در زبان آلمانی نزديک است تا كلمه‌ی «ART» در زبان انگليسی.

🌿كلمه Künst كه در آلمانی برای هنر به‌كار مى‌رود مشتق از ريشه Können به معناى «توانايى»‌ست. اين تشابه شايد به خاطر وجود رگه‌های انديشه‌ی حماسی در فرهنگ ژِرمنيکِ كهن باشد. واژه‌ی «هنر» در فارسی، از جهت ريشه‌يابی كلمات، در زبان انگليسی به واژه «honor» بدل شده‌ و معنای كاربردیِ متفاوتی يافته‌ است.

📝بخشی از «دیباچه‌ای بر تاریخ فرهنگ و هنر ایران»
🖋درس‌گفتار اول - مقدمه/ آریاسپ دادبه
📚شماره ۶۹ فصلنامه حرفه‌هنرمند
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر پیوست: کاشی زرین‌فام/ احتمالا متعلق به تخت سلیمان/ اواخر سده ۱۳ میلادی
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🌿«هر نسلی خود را مسئول بازسازی جهان می‌بیند، جز نسل من که می‌داند دنیا را از نو نخواهد ساخت؛ نسل من موظف به بازداشتنِ دنیا از نابود کردنِ خویش است.»

🔺هفتم نوامبر زادروز #آلبر_کامو
🌿📚✒️
@artperception

‍ 🌿شرق‌شناسی وارونه

🔺«شرق‌شناسى» در تداوم نياز به آگاهى به تاريخ مفاهيم، و در ادامه‌ی علوم ديگرى چون مردم‌شناسى، زبان‌شناسى، موسيقى‌شناسى قومى، و ديگر علوم انسانى شكل گرفت. اين دانايى، قرار يافتن در برابر غير را به يك توانايى در انديشيدن بدل كرده‌است. تمدن غرب در مواجهه با فرهنگ‌هاى غيرخودى، آن‌ها را در شمولِ انواع «لوژى»ها طبقه‌بندى كرده‌است. به تبعِ كنش و واكنش‌هاي به‌وجود آمده، مفاهيم و اصطلاحاتى ايجاد شده كه سابقه‌اي حداقل در عالم ما ايرانيان نداشته‌است.

🔹نتيجه‌ی به‌كارگيرى اين مفاهيم و ديد ارزش‌گذارانه‌، كه از خصايص شرق‌شناسى‌ست، توسط خودِ ما به بروز سوء‌تعبيرى ختم شده‌ كه حاصل آن نوعى حالت وارونگىِ متوهم بوده‌است که به آن «شرق‌شناسی وارونه» می‌گویند.
به اين ترتيب «قديمى باقى‌ماندن»، «اصيل بودن»، «اِگزوتيك بودن»، «شرقى بودن»، «آنتيك بودن»، به افراط «خيال‌انگيز بودن»، «غيرعقلانى بودن»، «ضد وضع موجود بودن»، همه و همه ارزشمند شدند و در عمل توجيه‌كننده‌ی تصلّبِ انديشه، جُمود، حسرت‌زدگى، انفعال و رفتار نوستالژيک.

📚بخشی از «دیباچه‌ای بر تاریخ فرهنگ و هنر ایران»
🖊مقدمه/ آریاسپ دادبه
📝شماره ۶۹ فصلنامه حرفه‌هنرمند
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر مربوط به مقرنس ایوان شمالی مدرسه نیماورد اصفهان
🔹بنای دوره صفوی
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿«خلاقیت و گفتمان»

🔸#میشل_فوکو مفهوم «خلاقیت» را به چون و چرا می‌کشد و معتقد است که به ندرت چیزی هست که برای اولین بار گفته شده باشد و حتی وقتی ایده جدیدی تولید می‌شود، در چارچوب قید و بندهای آنچه پیشتر اندیشیده شده است، تولید می‌شود.
🔹به علاوه وقتی یک ایده نو انکشاف می‌یابد، این تصور که «ایده» به چه کسی تعلق دارد مورد تردید واقع خواهد شد. زیرا عواملِ دخیل در تولیدِ ایده‌های جدید چنان زیاداند که خود اشخاص و مولفان در آن میان گُم می‌شوند!

▫️فوکو نمی‌گوید که هیچ فرد خلاقی وجود ندارد، بلکه معتقد است که همه افراد در چارچوب قید و بند‌های گفتمانی که امکان تولید ایده‌ها و متن‌ها را فراهم می‌آورند، به طور بالقوه خلاق هستند. خلاقیت بسیاری از افراد در همان سنین نخستین به واسطه فشارهایی که جامعه از طریق نظام‌های آموزشی به آنها وارد می‌کند تا همرنگ جماعت شوند، کور می‌شود.

🔸فوکو با این فرضیه ساده مخالفت می‌کند که بر اساس آن جمعیت به دو گروه تقسیم می‌شوند: گروه بسیار کوچکی متشکل از نوابغ همچون اینشتین، شکسپیر و داوینچی؛ و بقیه جمعیت که عاری از اندیشه‌های خلاق هستند که اغلب با پارامترهای قید و بندی گفتمانی به چالش برمی‌خیزند. وی به جای اینکه بر مولف انگشت تاکید بگذارد، بر روی «نقش مولفانه» تاکید می‌کند.

🌿بدین ترتیب یک تحلیل فوکویی بر روی «شرایط پذیرش ایده‌های جدید» تمرکز خواهد کرد و احتمالا خواهد کوشید تا ایده‌ها و نوآوری‌هایی را تحلیل کند که از سوی جامعه تایید «نشده‌اند» و جامعه با معیارهای خود آنها را قابل پذیرش نمی‌داند.

📕گفتمان
🖋سارا میلز
📝 صفحه ۹۵
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻بعد از اینکه تابلوی #بنکسی در حراج، به عنوان آخرین آیتم به قیمت تقریبی ۱ میلیون پوند فروش رفت، دستگاه کاغذ خرد کنی که چندسال پیش در تابلو قرار داده بود، فعال شد و بخشی از تابلو خود به خود از بین رفت.
🔹«میلِ به نابودی هم یک تمایلِ خلاقانه است.»
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

🌿اثری از #دیوید_هاکنی که امروز شانزدهم نوامبر 2018 در حراج کریستیز نیویورک به قیمت 90,312,500 دلار به فروش رفت و رکورد فروش اثری از یک #هنرمند زنده را شکست!
_______________
🌿🎨🔻
@artperception

‍ ▫️کیتینگ (استاد) : شعر رو به کلمات محدود نکنین. شعرو می‌شه در یه اثر هنری پیدا کرد، تو موسیقی، عکس، طرز پخت یه غذا، هر چیزی که کشف و الهام داشته باشه. #شعر می‌تونه توی پیش پاافتاده‌ترین چیزها وجود داشته باشه، اما هیچ وقت نباید خودش معمولی و پیش پا افتاده باشه.
چرا که نه! در مورد آسمون یا لبخند یه دختر بنویسین، وقتی این کارو می‌کنین حواستون باشه که شعرتون برامون روشنگر باشه، ما رو به هیجان بیاره و اگه به صورت کشف و الهام بهتون رسیده باشه، قدری احساس جاودانگی به آدم می‌ده.

➖یکی از دانش آموزان: تو ریاضی هم شعر هست؟
▫️کیتینگ: حتما! تو ریاضی شکوه و ظرافت هست. اگه همه می‌نشستن به شعر نوشتن، همه مردم از گشنگی می‌مُردن. اما حتی تو ساده‌ترین اعمال زندگی هم باید شعر وجود داشته باشه وگرنه معنیش اینه که بهترین فرصتی رو که زندگی به ما انسان‌ها داده هدر دادیم.



🎥 انجمن شاعران مرده
Dead Poets Society
1989
🎬 پیتر ویر / Peter Weir
➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎬📽🎥
@artperception

‍ 🌿۱۹ نوامبر، روز جهانی مردان
➖۲۸ آبان

🔸امروز نوزدهم نوامبر روز جهانی #مردان نام گذاری شده است. این روز در بیش از 70 کشور جهان، روز مردان ثبت شده و جشن گرفته می‌شود. علت اصلی این نامگذاری توجه و تمرکز بر سلامت و تندرستی مردان و تداوم نسل‌ها است. شعار امسال (2018) توجه بر «الگوهای سازنده و مثبت نقش مردانه» است.
🔹اما امروزه کمتر به اهمیت نقش مردان در خانواده و جامعه توجه می‌شود. شاید این روز بهانه‌ای باشد که بتوانیم توجه و تمرکز بیشتری بر خود به عنوان یک مرد یا روی مردان زندگی‌مان قرار دهیم. شاید اگر چالش‌های فردی و اجتماعی که مردان در طول زندگی با آن مواجه هستند را بدانیم، بیشتر بتوانیم آن‌ها را درک کنیم.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🎶قطعه موسیقی (فایل پیوست): «مردانِ خدا»
🎼آلبوم: «صدای سخن عشق»
🔸گروه «شمس»
🎵آهنگساز: #کیخسرو_پورناظری
🎙آواز: #شهرام_ناظری
🔻شعر: #فروغی_بسطامی


🌿مردان خدا پردهٔ پندار دریدند
یعنی همه‌جا غیر خدا یار ندیدند

هر دست که دادند از آن دست گرفتند
هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند

یک طایفه را بهر مکافات سرشتند
یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند

یک فرقه به عشرت درِ کاشانه گشادند
یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

جمعی به در پیر خرابات خرابند
قومی به بر شیخ مناجات مریدند

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد
یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

فریاد که در رهگذر آدم خاکی
بسی دانه فشاندند و بسی دام تنیدند

همت طلب از باطن پیرانِ سحرخیز
زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

زنهار مزن دست به دامان گروهی
کز حق ببریدند و به باطل گرویدند

چون خلق درآیند به بازار حقیقت
ترسم نفروشند متاعی که خریدند

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است
کاین جامه به اندازهٔ هر کس نبریدند

مرغان نظرباز سبک‌سیر فروغی
از دام‌گهِ خاک بر افلاک پریدند

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎶🎼🎵
@artperception

🌿هر چه سریع‌تر اشتباه کن!
📚«Be Wrong as Fast as You Can»

هر هفته، ایدۀ چند کار هنری یا داستان به ذهنمان می‌آید که به خیال خودمان، اگر نوشته شوند بازار کتاب زیر و رو خواهد شد! اما وقتی دست به قلم می‌بریم،‌ گویا از گردن به بالا فلج می‌شویم و بوی شکست فضا را پر می‌کند. دست‌کم ۲۵ سال است که من از این رؤیاپردازی‌ها می‌کنم و صدها ایده را در دفترچه یادداشت‌های کوچک ثبت می‌کنم و این دفترچه‌ها را داخل یک جعبۀ کفش در کمد لباس‌هایم روی دفترچه‌های قبلی می‌اندازم، انگار که یک دایرةالمعارف شخصی از فهرست کارهای انجام‌نشده داشته باشم. گاهی اوقات یاد کارنامۀ کلاس اول دبستانم می‌افتم که معلمم رویش نوشته بود: «هیوگو تخیل بسیار قوی و فعالی دارد، اما باید روی مهارتش برای پیگیری کارها بیشتر تمرین کند».

می‌دانم که فقط من این وضعیت را ندارم. کیست که طرح‌های بزرگی در ذهن نداشته باشد و هیچ‌وقت حوصلۀ عملی‌کردن آن‌ها را پیدا نکرده باشد؟ هر کسی ایده‌هایی را با دوستانش رد و بدل کرده که مثلاً من می‌توانستم فلان برنامۀ تلویزیونی را بسازم یا فلان فیلم‌نامۀ نوآورانه را بنویسم.

من بعضی از موفق‌ترین فیلم‌نامه‌نویسان، رمان‌نویسان، تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و نویسندگان را می‌شناسم که به‌مراتب از من تنبل‌ترند. بعدازظهرها چرت مفصلی می‌زنند، کلی بسکتبال بازی می‌کنند و هر چند ماه یک بار کار کوچکی را تمام می‌کنند یا اصلاً کاری را به انجام نمی‌رسانند؛ و به شما بگویم که تازه ایده‌هایشان چندان هم بدیع و اصیل نیست!

پس کم و کسری من چیست؟ آن چیزی که رؤیاپردازی‌های بعضی‌ها را به رُمان بعدی آن‌ها برای بهترین ناشران تبدیل می‌کند چیست که من پیدایش نمی‌کنم؟
برای یافتن پاسخ، کافی است نگاهی به گزارش مارک جیکوبسن در مجلۀ نیویورک‌تایمز از راننده‌تاکسی‌های دهۀ ۱۹۷۰ بیندازید. داستان جیکوبسن راجع‌به راننده تاکسی‌های شب‌کاری است که آرزو دارند هنرپیشه یا شاعر یا نمایش‌نامه‌نویس بشوند. جیکوبسن خودش یکی از آن‌ها بوده است. نقشۀ اصلی‌اش این بود که هفته‌ای سه شب رانندگی کند، هفته‌ای سه شب نویسندگی کند، و یک شب هم به مهمانی برود. اما وقتی وضع بقیۀ راننده‌ها را دید که درگیر زندگی کاری شده‌اند، فهمید که فشار روزمره چطور ذره‌ذره آن‌ها را از رؤیاهایشان دور کرده است.

جیکوبسن می‌نویسد: «ترس بزرگ این است که زمانه آن‌قدر سخت خواهد شد که مجبور می‌شوی پنج‌شش شب در هفته رانندگی کنی، نه سه شب. ترس بزرگ این است که نمایش‌نامه‌ات، همانی که فقط یک چرک‌نویس است و هنوز تا به نمایش درآمدن راه زیادی دارد، توی کمد خاک بخورد. ترس بزرگْ فکرکردن به همۀ کارمندهای سرسخت و فقیری است که در فکر همۀ نمایش‌نامه‌های خارق‌العاده‌ای بودند که می‌توانستند بنویسند. ترس بزرگ این است که بعد از بیست سال درس‌خواندن، تو را شیفت روز بگذارند. ترس بزرگ این است که داری راننده تاکسی می‌شوی».

من هم وقتی تلاش کردم تخیلاتم را روی کاغذ بیاورم، یا تلاش کردم آن‌ها را به یک چیز ملموس تبدیل کنم، همه مثل رنوِ قدیمیِ دوستم در دانشگاه به پت‌پت افتادند. صداهایی که با آن وضوح و قدرت در گوشم می‌شنیدم روی کاغذ ساکت و بیگانه شده بودند. تعجب می‌کردم که چرا این‌قدر خجالت می‌کشم از نوشتن چیزی که اصلا هیچ‌کس دیگری هم قرار نیست آن را بخواند. احساس سرافکندگی می‌کنم از اینکه چرا نتوانسته‌اند سرزندگی خودِ آن ایده‌ها را آن‌طور که در ذهنم بوده‌اند منتقل کنند. انگار که صدای ضبط‌شدۀ خودتان را گوش کنید. "ممکن نیست این صدای من باشد!"؛ اوه، اما هست.

اخیراً مصاحبه‌ای دیدم از چارلی رُز با جان لَستر، که از بنیان‌گذاران استودیو انیمیشن پیکسار است. مصاحبه دربارۀ این بود که پشت فیلم‌هایش چه فرآیند خلاقانه‌ای در جریان است. نظریۀ درون‌سازمانیِ پیکسار این است: :هر چه سریع‌تر اشتباه کن.»
اشتباهات جزء ضروریِ فرآیند خلاقانه هستند، پس مستقیم به سراغشان بروید و انجامشان دهید. حتی ایده‌های بزرگ هم در مسیر به‌ثمررسیدن در هم می‌شکنند و بعد باید با زحمت زیاد دوباره ساخته شوند. لستر می‌گفت: «همۀ فیلم‌های پیکسار زمانی در طول فرآیند تولیدِ خود، بدترین فیلمِ تاریخِ سینما بوده‌اند. مردم این را باور نمی‌کنند، ولی واقعیت همین است. اما ما فیلم‌ها را در همان نقاط به حال خودشان رها نمی‌کنیم».

به یک معنا می‌شود گفت که ما به ایده‌ها بیش از حد بها می‌دهیم. البته شما به ایده‌های خوب نیاز دارید، اما در این نقطه از فرهنگِ فوق اشباعِ ما ایده‌های بسیار اندکی هستند که آن‌قدر بدیع باشند که هیچ‌کس دیگری پیش‌تر به آن‌ها فکر نکرده باشد. قسمت مهم ماجرا درواقع این است که #ایده را از کجا بگیرید و چقدر خودتان را متعهد کنید به این که مسائل بی‌شماری که در حین اجرای آن پیش می‌آید را حل کنید.

🖋هوگو لیندگرن
🔖سردبیر مجلۀ هالیوود ریپورتر
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

‍ 🌿«برناردو برتولوچی» کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی، سازنده فیلم «آخرین تانگو در پاریس» و برنده اسکار برای فیلم «آخرین امپراتور» در سن ۷۷ سالگی درگذشت. از دیگر آثار مشهور این کارگردان می‌توان به «آسمان سرپناه»٬ «۱۹۰۰» و «رویابین‌ها» اشاره کرد.
➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🥀🎬📽🎥
@artperception

‍ 🌿هیچ‌چیز اصیل نیست. از هرکجا که با الهام هم‌طنین می‌شود یا قوه‌ی تخیل شما را تقویت می‌کند، دزدی کنید. حریصانه ببلعید فیلم‌های قدیمی و جدید را، موسیقی، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، عکس‌ها، شعرها، رویاها، مکالمات تصادفی، معماری، پل‌ها، تابلوهای راهنمایی و رانندگی، درختان، ابرها، پهنه آب‌ها، نور و سایه‌ها را.
از این بین، تنها چیزهایی را برای سرقت انتخاب کنید که مستقیما با روح شما صحبت می‌کنند. اگر این کار را کردید، اثر شما قابل اعتماد است و این اعتبار فوق‌العاده گران‌بهاست.
اصالت وجود خارجی ندارد. به خود زحمتِ پنهان کردن دزدی خود را ندهید و اگر چنین حسی داشتید، جشن بگیرید. در هر شرایطی جمله‌ی ژان لوک گدار را به یاد آورید:
«مهم نیست چیزها را از کجا می‌آورید، این مهم است که آن‌ها را به کجا می‌برید!»

"Nothing is Original"▫️
🖋جیم جارموش | چهارشنبه

https://t.me/alcyon
🌿🌊🖋📝📚
@artperception

‍ 🌿کتاب خواندن، تئاتر و عبور از خود!

🔸هرکس می‌خواهد ما را به کتاب‌خواندن ترغیب کند، معمولاً چند حرف کلیشه‌ای برای گفتن دارد: "کتاب دیدت را وسیع می‌کند یا تجربۀ دیگران را در اختیارت می‌گذارد." اما واقعیت این است که این حرف‌ها فایده‌ای ندارد مگر آنکه یک‌بار، هنگام خواندن یک #کتاب، آن صاعقه به عمق جانتان بنشیند! صاعقه‌ای که باعث می‌شود با شخصیت کتابی که می‌خوانید، گریه کنید، بخندید یا خشمگین شوید.
نشستن در چشم دیگران و حس‌کردنِ احساساتشان از عمیق‌ترین موهبت‌های فرایندِ ژرف‌خوانی است. توصیف پروست دربارۀ «معجزۀ پرثمرِ ارتباط که تأثیرش در انزوا روشن می‌شود»، بُعدی احساسی و شخصی را در تجربۀ خواندن تصویر می‌کند: «ظرفیت برقراری ارتباط و درک احساس دیگری بی‌آنکه ذره‌ای از جهان شخصی خود خارج شویم.»

🔹الهی‌دان جان اس. دان، این فرایندِ مواجهه با و نشستن در چشم دیگری را با تعبیرِ «عبور» توصیف می‌کند، عبوری که طی آن ما با نوع خاصی از همدردی وارد احساسات، تصورات و تفکرات دیگران می‌شویم: «عبور هیچ‌وقت تمام و کمال نیست، بلکه همواره نسبی و ناقص است». این تعبیر نشان می‌دهد ما از دیدگاه‌های ذاتاً محدودکنندۀ خود دربارۀ جهان فاصله می‌گیریم و وارد جهان دیگری می‌شویم و با دیدی وسیع‌تر بازمی‌گردیم. دان تناقضی را که پروست در دلِ خواندن توصیف می‌کرد -اینکه علی‌رغم طبیعت تنهای خواندن، نوعی ارتباط در آن رخ می‌دهد- نوعی آمادگی پیش‌بینی‌نشده می‌دانست، آمادگی برای شناخت دیگر انسان‌ها، در حقیقت «خواندن محلی خاص است که در آن انسان‌ها از خود رها می‌شوند تا عبور کنند و به دیگران برسند و اینگونه می‌آموزند دیگری بودن چگونه است.»

▫️نمونۀ قوی اثرات تغییردهندۀ «عبور» را یک معلم تئاتر فارغ‌التحصیل برکلی برایم تعریف کرد که با نوجوانانی در ایالت‌های غرب میانه کار می‌کرد. دانش‌آموزی به او مراجعه کرده بود، دختری سیزده‌ساله، و خواسته بود که به عضویت گروه #تئاتر او دربیاید که مشغول اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر بودند. اما واقعیت این بود که دختر جوان از بیماری پیشرفته‌ای رنج می‌برد و به او گفته بودند زمان زیادی از زندگی‌اش باقی نمانده است. این معلمِ خارق‌العاده، نقشی را به دختر داد که امید داشت احساسات، شور و عشقی رمانتیک را به او منتقل کند، احساساتی که شاید هیچ وقت فرصت تجربۀ آن‌ها را پیدا نمی‌کرد. او تعریف کرد که دختر یک ژولیت فوق‌العاده شد. همان شب، رومئو و ژولیت را خط به خط از بر کرد، طوری که انگار قبلاً صد بار آن نقش را بازی کرده است.

🔸اتفاق بعدی همۀ اطرافیان دخترک را حیرت‌زده کرد. او نقش تک تکِ قهرمان‌های زن شکسپیر را بازی کرد، هر نقش با عمق احساسی و قوتی بیشتر از نقش قبل. حالا سال‌ها از زمانی که نقش ژولیت را بازی کرد می‌گذرد. برخلاف تمام انتظارات و پیش‌بینی‌های پزشکی، وارد دانشگاه شد و حالا در دو رشتۀ پزشکی و تئاتر مشغول به تحصیل است و از نقشی به نقش دیگر «عبور» می‌کند.
نمونۀ استثنایی این زن جوان به این مسئله باز می‌گردد که ورود به زندگی دیگران چه نقشی در زندگی خود ما دارد. تئاتر کاری را آشکار می‌کند که هر یک از ما هنگامِ #عبور از عمیق‌ترین و غرق‌کننده‌ترین اشکال خواندن انجام می‌دهیم. ما از دیگری چون مهمانی در درون خود استقبال می‌کنیم و گاه خود دیگری می‌شویم. در آنی از زمان خود را ترک می‌کنیم و وقتی باز می‌گردیم، از نظر فکری و احساسی متحول و گاهی وسیع‌تر و غنی‌تر شده‌ایم و گاهی، آنگونه که نمونۀ استثنایی این زن جوان نشان می‌دهد، چیزی را تجربه می‌کنیم که زندگی امکانش را به ما نداده است. این هدیه‌ای بی‌حساب است؛ هدیه‌ای است درون هدیه‌ای دیگر.
🌿نشستن در چشم دیگران نه‌تنها حس همدردی ما را با آنچه خوانده‌ایم برقرار می‌کند، بلکه دانش درونی ما را دربارۀ جهان گسترش می‌دهد. اینها ظرفیت‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سبب می‌شوند در طول زمان انسان‌تر شویم.

🔹به واسطۀ این بُعدِ تغییردهندۀ خودآگاهی در #خواندن می‌آموزیم که ناامیدی و یأس یا هیجان و سرمستی از احساسات بیان‌نشده چگونه است. دیگر به یاد نمی‌آورم که چند بار دربارۀ احساسات هر یک از قهرمان‌های جین آستن خوانده‌ام، تنها این را می‌دانم که هرکدام از این شخصیت‌ها با عواطفی درگیر بودند که کمک می‌کرد احساساتی اغلب متناقض را بشناسم؛ این امر سبب می‌شود با ترکیب پیچیده و خاص احساسات خود، در هر شرایطی که زندگی می‌کنیم، راحت‌تر کنار بیاییم و کمتر احساس تنهایی کنیم. همانطور که در نمایشنامۀ سرزمین سایه‌ها، دربارۀ زندگی سی. اس. لوئیس گفته می‌شود: «ما می‌خوانیم تا بدانیم تنها نیستیم».


🖋ماریان ولف (Maryanne Wolf)
📕برشی از کتاب «خواننده، به خانه‌ات بیا»
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎭
@artperception

‍ 🌿۳۸ سال پیش در چنین روزی #رومن_گاری، نویسنده بزرگ فرانسوی با شلیک گلوله در دهانش خودکشی کرد. او در آخرین جمله نامه خودکشی‌اش نوشته بود:
▫️«واقعا به من خوش گذشت؛ خداحافظ و متشکرم.»

🔹«خداحافظ گَری کوپر» (به فرانسوی: Adieu Gary Cooper) نام رمانی فلسفی سیاسی از رومن گاری است. #رمان دربارهٔ جوانی ۲۱ ساله به نام لنی است که از زادگاه خود آمریکا، به کوه‌های سوییس پناه می‌برد و کتاب دربارهٔ فلسفه زندگی او و دیدگاه‌هایش است.
رومن گاری، «خداحافظ گَری کوپر» را در سال ۱۹۶۹ نوشت. سروش حبیبی این کتاب را در سال ۱۳۵۱، یعنی چهار سال بعد از انتشار #کتاب در فرانسه، به فارسی ترجمه کرده‌است. رومن گاری «خداحافظ گَری کوپر» را ابتدا به انگلیسی نوشته و نام آن را ولگرد اسکی‌باز (The Ski Bum) گذاشته بود.

🔻بخش‌هایی از رمان «خداحافظ گاری کوپر» ترجمه سروش حبیبی:

🌿باگ عقیده داشت که مردها همگی به شدت سوررئال‌اند. لنی درست نفهمیده بود که سوررئال یعنی چه؟ باگ تأکید کرده بود که سوررئال درست یعنی همین؛ یعنی نباید دنبال فهمیدنش بود. مردها دقیقاً همین‌طورند.

🌿(لنی به معشوقه‌اش جس) - جس، میلیون‌ها و میلیاردها آدم توی این دنیا هست که همه‌شون می‌تونن بی تو زندگی کنن. اما آخه چرا من نمی‌تونم. این درد رو کجا ببرم؟ من نمی‌تونم بی تو زندگی کنم. کاری که هر کسی می تونه بکنه، کاری که از یه بچه پنج ساله هم بر می‌آد، از لنی بر نمی‌آد. تو هیچ سر در می‌آری؟

🌿لنی با عِزّی که یک کلمه هم انگلیسی نمی‌دانست رفاقتی به هم زد، و به همین دلیل روابط‌شان با هم بسیار خوب بود. اما سه ماه نگذشته بود که عزّی شروع کرد مثل بلبل انگلیسی حرف زدن و فاتحهٔ دوستی‌شان خوانده شد. دیگر دیوار زبان میانشان بالا رفته بود. دیوار زبان وقتی بین دو نفر کشیده می‌شود که هر دو به یک زبان حرف می‌زنند، آن وقت دیگر نمی‌توانند یک کلمه از حرف‌های همدیگر را بفهمند.

🌿لنی «پاپ» را دوست داشت. او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که اون هرگز ندیده بود.

🌿این قدر بچه نبود که بگذارد عزیزترین چیزش را، آزادیش را از او بگیرند. حتی از پول و پله می‌ترسید. پول بد تله‌ایست. اول آدم صاحب پول است، بعد پول صاحب آدم می‌شود.

🌿(جس معشوقه لنی، به پدرش درباره او می‌گوید) - از اونهایی است که می‌ترسن یک جا بند بشن. به قدری بشون تير خالی کرده‌ان که می‌ترسن یک جا، روی یه شاخه بمونن. مثل پرنده‌ها.
- منظورت رو نمی‌فهمم. به طرفشون تير خالی کرده‌ان؟ یعنی چه؟
- نسل شما نسل پُر کردنِ مغزها با اراجیفه. به زورِ تبلیغات. جوان‌ها مجبور بوده‌ان از خودشون دفاع کنن. بیش از اندازه از خودشون دفاع کرده‌ان، بیش از اندازه با تبلیغات مسموم شده‌ان. حالا دیگه چیزی که لازم دارن یک شستشوی جانانه است. بعد از پُر کردنِ مغزها با اراجيف، حالا نوبت شستشوی مغزیه. پاک کردن ذهن از همه معلومات. مطلقا خالی، دشت‌های سراسر پوشیده از برف، طوری که یک لکه هم سفیدیشو کثیف نکنه.

🌿جس در سازمان ملل مترجمی می‌شناخت که در زندگی عادی زبانش طوری می‌گرفت که نفسش بند می‌آمد. ولی وقتی ترجمه می‌کرد، مثل بلبل حرف می‌زد. این مشکل روانی او فقط وقتی بود که از زبانِ خودش حرف می‌زد و همینکه فکرِ شخص دیگری را بیان می کرد، تمامِ اطمینان و اعتمادش را به خود باز می‌یافت. به عبارت دیگر دوست داشت دیگران برایش فکر کنند.

🌿مادرها عجیب گریزپا هستند. نسل‌شان دارد از میان می‌رود. به زودی دیگر جز در افسانه‌ها نمی‌توانی پیدایشان کنی.

🌿در تزرمات یکی رو می‌شناسم که می‌گه: «این‌ها هنوز درست جا نیفتاده. دنیا را باید عوض کرد. باید همه با هم متحد بشن تا دنیا رو عوض کنن.» ولی آخه اگه همه می‌تونستن با هم متحد بشن، دیگه برای چی دنیا رو عوض کنن؟

🌿لنی شب‌ها اسکی‌هایش را به پا می‌کرد و می‌رفت بالای کوه. قدغن بود، چون خطر ریزش بهمن بود. اما لنی به خود اطمینان داشت. مرگ آن بالا سراغ او نمی‌آمد. می‌دانست که مرگ آن پایین در انتظار اوست، آن جا که قانون و پلیس و اسلحه هست؛ برای او مرگ، همرنگ شدن با جماعت بود.

🌿لنی خود را تسلیم کرد. دیگر از اصولِ اخلاقیش خسته شده بود. آدم که تمام زندگیش نمی‌تونه زندگی کنه. بعضی وقت‌ها هم باید کوتاه بیاد. خب، او (جس) را دوست داشت. این‌ها چیزهایی است که حتی برای بهترین آدم‌ها ممکنه پیش بیاد. بعضی‌ها هستند که روی خط‌کشی عابر پیاده می‌رن زیر ماشین. آدم آدمه دیگه.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🥀
@artperception

‍ 🌿برشی از کتاب «درمان شوپنهاور»
🖋نوشته اروین د. یالوم

🔸نتایجی که شوپنهاور از شناخت درونی جسم خود بدانها رسید، کدامند؟ وی پی برد در درون ما و در همه طبیعت نیروی حیاتی پایان‌ناپذیر، ارضا نشدنی و اولیه وجود دارد که شوپنهاور آن را «میل و خواهش» نامیده است. او می‌نویسد: «به هر جای زندگی خود می‌نگریم شاهد تکاپوی برخاسته از جوهره و ذات هر چیزی هستیم.» بدبختی چیست؟ «بازداری این تکاپو توسط ایجاد مانع در مسیر میل و هدف آن.» خوشبختی و سعادت در چیست؟ «دست یابی به هدف مورد نظر.»

🔹ما می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم. برای هر نیاز ناخودآگاه که به آگاهی می‌رسد، ده نیاز مترصد فرصت هستند. امیال بی‌وقفه ما را به دنبال خود می‌برند، زیرا در سراسر عمر هنگامی که نیازی برآورده می‌شود، خیلی زود نیاز دیگری جایگزین آن می گردد. گاهی اوقات #شوپنهاور افسانه تانتالوس را برای توصیف وضع دشوار هستی انسان به کار می‌برد. تانتالوس که جرأت کرده بود با زئوس به دلیل گستاخی خود مخالفت نماید، با وسوسه‌ای ابدی که هرگز ارضا نمی‌شد، مجازات گردید.
شوپنهاور فکر می کرد زندگی انسان به طور جاودانه حول محور «نیاز و ارضا» می‌چرخد. آیا ما با برآورده شدن نیازها ارضا می‌شویم؟ افسوس، فقط خیلی کوتاه. تقریبا بلافاصله دلزدگی برقرار می‌شود و بار دیگر به طرف حرکت مجدد رانده می‌شویم، این بار برای فرار از وحشت دلزدگی.

▫️قطعا شغل، نگرانی و گرفتاری، به وفور در سراسر زندگی همه وجود دارد، اما اگر تمام خواهش‌ها به محض بر‌انگیخته شدن برآورده شوند، انسان‌ها چگونه در زندگی خود مشغول باشند و وقت خود را بگذرانند. تصور کنید نژاد بشر به مدینه فاضله نقل مکان کند، جایی که هر چیزی خود به خود به ثمر برسد و کبوتران در حین پرواز بی‌درنگ کباب شوند! جایی که هر کسی فورا محبوب خود را پیدا کرده، در حفظ و نگهداری او هیج مانع و مشکلی نداشته باشد. انسان‌ها از دلزدگی خواهند مُرد یا خود را حلق‌آویز خواهند کرد، یا شاید با هم بجنگند یا یکدیگر را خفه کنند یا بکشند. بنابراین دچار رنج و درد بیشتری از آنچه اکنون طبیعت برای آنها مقرر نموده خواهند شد.

🔸و بدترین چیز درباره دلزدگی چیست؟ چرا ما برای برطرف کردن آن عجله می کنیم؟ زیرا دلزدگی ناشی از جنون یا اختلال روانی نیست و خیلی زود حقایق ناخوشایند پنهان در هستی بشر را آشکار می‌کند؛ موجودیت ناچیز و بی‌معنای ما که بی‌وقفه به سوی وخامت و مرگ پیشروی می‌کند.
بنابراین، زندگی انسان جز از چرخه بی‌انتهای خواستن، ارضا، دلزدگی و خواستن مجدد چیست؟ آیا این چرخه درباره تمام اشکال زندگی انسان حقیقت دارد؟ شوپنهاور می‌گوید بدتر از همه این‌ است که همان‌طور که هوش انسان‌ها افزایش می‌یابد، شدت رنج نیز افزون می‌گردد.

🔹پس آیا کسی تاکنون شادمان بوده است؟ آیا هرگز کسی می‌تواند شاد باشد؟ آرتور (شوپنهاور) این‌گونه فکر نمی‌کند.
در درجه اول، انسان هرگز خوشبخت نیست، اما در سراسر عمرش برای جستجوی چیزی که فکر می‌کند او را خوشبخت می سازد در تکاپوست. انسان به ندرت به هدفش نایل می‌گردد و وقتی هم که به آن می‌رسد، ناامید می‌شود. اغلب در پایان زندگی، همچون کشتی شکسته‌ای است که با دکل‌ها و بادبان‌های از بین رفته به بندر رسیده است.

▫️سپس، همه به یک چیز ختم می‌شود، چه فرد خوشبخت بوده باشد، چه بدبخت؛ زندگی او هرگز چیزی بیش از لحظه حال نبوده، لحظه‌ای که همواره در حال ناپدید شدن است و اکنون آن لحظه نیز پایان یافته است.
زندگی سراشیبی غم‌انگیز گریزناپذیری است که نه تنها خشن و حیوانی است، بلکه کاملا بوالهوسانه است.
🌿شوپنهاور با آگاهی نسبت به این مسئله دشوار اغلب به ما و به خودش یادآور می‌شود که هیجان و احساس، قدرت تحریف معرفت را دارد. تمام دنیا، وقتی دلیلی برای شادی داریم چهره‌ای خندان به خود می‌گیرد و زمانی که غم بر وجود ما سنگینی می‌کند، تاریک و اندوهبار خواهد شد.


📕درمان شوپنهاور
🖋اروین د.یالوم (صفحه 330 تا 332)
🔖نشر ترانه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

🎬🌿۱۵ آذر، سالروز فوت علی حاتمی؛ شاعرِ سینمای ایران

بر روی سنگ مزار وی یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم «حاجی واشینگتن» نقش بسته:
"آیینِ چراغ، خاموشی نیست"

🌿🎬
@artperception

🎬🌿بخشی از دیالوگ های ماندگار فیلم سینمایی «کمال الملک» ساخته مرحوم علی حاتمی:


🔸تدین (مرحوم جهانگیر فروهر): اعلیحضرتا، کمال الملک، حسب الامر احضار و الساعه شرفیاب حضور مبارکند. استاد استدعای دستبوسی دارند.

▪️رضاخان (مرحوم داود رشیدی): ما کهنه سربازها سرمون از پشت هم چشم داره؛ سردیِ استاد از سنگینیِ نفسش پیداست. پیر شدی، استاد.

🔹کمال الملک (جمشید مشایخی): به اندازه عمرم.

▪️رضاخان: از زیادیِ عمر ملولی؟

🔹کمال الملک: ملول از روزگارم.

▪️رضاخان: استاد، این چه سماجتیه که اهلِ هنر دارند در نبوسیدنِ دستِ قدرت؟ تکبر نیست؟

🔹کمال الملک: عوالمِ آنها جداست.

▪️رضاخان: حسد هم نیست؟

🔹کمال الملک: خُلقاً درویشند.

▪️رضاخان: یکجور جلبِ نظره.

🔸تدین: حیاتِ این جماعت در بذلِ توجه، و مرگشون در بی اعتنایی.

▪️رضاخان: پیر و جوان طفلین؛ ازخودراضی. خیال میکنین خدا چیزی بیشتر به شماها داده.

🔹کمال الملک: در خانه هم بچه های شیرین، بیشتر موردِ عنایتِ پدر هستن.

▪️رضاخان: بعید از ما قدرتمدارانِ هفت خطه که تو این بازی قهر و آشتی مستتریم. امروز، تو این مملکت، امر امرِ ماست؛ مجلس و عدلیه و دولت تعارفه. میتونیم امر کنیم همین فردا ریز و درشتتون رو ببرن زراعت تا قدرِ عافیت رو بدونین و سرِ عقل بیاین.

🔹کمال الملک: مجنون برای دنیا بی ضررتره تا جانی.
🌿
@artperception

🌿«مدرسه‌‌ی هنر، مزرعه‌‌ی بلال نيست آقا، كه هر سال محصولِ بهتري داشته باشد. در كواكبِ آسمان هم يكي مي‌شود ستاره‌‌ی رخشان، الباقی سوسو مي‌زنند.»

🎬 کمال الملک
🌿🎬
@artperception

🌿موسیقی متن فیلم «هزاردستان»

🎼آهنگساز: مرتضی حنانه

🌿🎼

@artperception

‍ 🌿این‌که تو را هیچ پایانی نیست بزرگت می‌دارد،
و این‌که هیچ آغازی نداری تقدیر توست.
آوایت چون هیئت ستارگان در تغییر است،
آغاز و انجام پیوسته همان است که بود؛
و در این میان آنچه بهر تو آورند،
همان است که در ازل بود، و تا ابد بماند.


🖋#گوته
📕حافظ نامه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿برای آن دسته از انسان‌ها که برایم مهم‌اند آرزوی درد و رنج، اندوه، بیماری، بدرفتاری و بی‌آبرویی می‌کنم.
آرزو می‌کنم بی‌خبر نمانند از خودبینیِ عميق، زجرِ بی‌اعتمادی به خود، بدبختی درهم‌شکستگان؛
دلم به حالشان هيج نمی‌سوزد، چون بر آن‌ها فقط چیزی را آرزو می‌کنم که امروز می‌تواند ثابت کند ارزشی دارند یا نه.

🖋فریدریش #نیچه
📕اراده معطوف به قدرت

🌿"To those human beings who are of any concern to me I wish suffering, desolation, sickness, ill-treatment, indignities—I wish that they should not remain unfamiliar with profound selfcontempt, the torture of self-mistrust, the wretchedness of the vanquished: I have no pity for them, because I wish them the only thing that can prove today whether one is worth anything or not—that one endures.

✒️ Friedrich Nietzsche
📕The Will to Power

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿«سکوت آب می‌تواند خُشکی باشد و فریادِ عطش
سکوت گندم می‌تواند گرسنگی باشد و غریوِ پیروزمندِ قحط
همچنانکه سکوتِ آفتاب، ظلمات است
اما سکوتِ آدمی فقدانِ جهان و خداست

غریو را تصویر کن
عصر مرا
در منحنی تازیانه، به نیشخطِ رنج

همسایۀ مرا بیگانه با امید و خدا
و حُرمتِ ما را که به دینار و دِرَم برکشیده‌اند و فروخته

تمامی الفاظِ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن، یک سخن در میانه نبود
«آزادی»
ما نگفتیم
تو تصویرش کن.


🖊#احمد_شاملو
📗ابراهیم در آتش

🔸21 آذر زادروز احمد شاملو


➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
#نقاشیخط اثر محمود وطن‌خواه
اکریلیک بر روی بوم ورق مس (تکنیک زیرلاکی)
100 در 100 سانتیمتر
سال: 1395
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📖🎨
@artperception