🌿فهم هنر🌿

‍ 🌿برشی از کتاب «درمان شوپنهاور»
🖋نوشته اروین د. یالوم

🔸نتایجی که شوپنهاور از شناخت درونی جسم خود بدانها رسید، کدامند؟ وی پی برد در درون ما و در همه طبیعت نیروی حیاتی پایان‌ناپذیر، ارضا نشدنی و اولیه وجود دارد که شوپنهاور آن را «میل و خواهش» نامیده است. او می‌نویسد: «به هر جای زندگی خود می‌نگریم شاهد تکاپوی برخاسته از جوهره و ذات هر چیزی هستیم.» بدبختی چیست؟ «بازداری این تکاپو توسط ایجاد مانع در مسیر میل و هدف آن.» خوشبختی و سعادت در چیست؟ «دست یابی به هدف مورد نظر.»

🔹ما می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم. برای هر نیاز ناخودآگاه که به آگاهی می‌رسد، ده نیاز مترصد فرصت هستند. امیال بی‌وقفه ما را به دنبال خود می‌برند، زیرا در سراسر عمر هنگامی که نیازی برآورده می‌شود، خیلی زود نیاز دیگری جایگزین آن می گردد. گاهی اوقات #شوپنهاور افسانه تانتالوس را برای توصیف وضع دشوار هستی انسان به کار می‌برد. تانتالوس که جرأت کرده بود با زئوس به دلیل گستاخی خود مخالفت نماید، با وسوسه‌ای ابدی که هرگز ارضا نمی‌شد، مجازات گردید.
شوپنهاور فکر می کرد زندگی انسان به طور جاودانه حول محور «نیاز و ارضا» می‌چرخد. آیا ما با برآورده شدن نیازها ارضا می‌شویم؟ افسوس، فقط خیلی کوتاه. تقریبا بلافاصله دلزدگی برقرار می‌شود و بار دیگر به طرف حرکت مجدد رانده می‌شویم، این بار برای فرار از وحشت دلزدگی.

▫️قطعا شغل، نگرانی و گرفتاری، به وفور در سراسر زندگی همه وجود دارد، اما اگر تمام خواهش‌ها به محض بر‌انگیخته شدن برآورده شوند، انسان‌ها چگونه در زندگی خود مشغول باشند و وقت خود را بگذرانند. تصور کنید نژاد بشر به مدینه فاضله نقل مکان کند، جایی که هر چیزی خود به خود به ثمر برسد و کبوتران در حین پرواز بی‌درنگ کباب شوند! جایی که هر کسی فورا محبوب خود را پیدا کرده، در حفظ و نگهداری او هیج مانع و مشکلی نداشته باشد. انسان‌ها از دلزدگی خواهند مُرد یا خود را حلق‌آویز خواهند کرد، یا شاید با هم بجنگند یا یکدیگر را خفه کنند یا بکشند. بنابراین دچار رنج و درد بیشتری از آنچه اکنون طبیعت برای آنها مقرر نموده خواهند شد.

🔸و بدترین چیز درباره دلزدگی چیست؟ چرا ما برای برطرف کردن آن عجله می کنیم؟ زیرا دلزدگی ناشی از جنون یا اختلال روانی نیست و خیلی زود حقایق ناخوشایند پنهان در هستی بشر را آشکار می‌کند؛ موجودیت ناچیز و بی‌معنای ما که بی‌وقفه به سوی وخامت و مرگ پیشروی می‌کند.
بنابراین، زندگی انسان جز از چرخه بی‌انتهای خواستن، ارضا، دلزدگی و خواستن مجدد چیست؟ آیا این چرخه درباره تمام اشکال زندگی انسان حقیقت دارد؟ شوپنهاور می‌گوید بدتر از همه این‌ است که همان‌طور که هوش انسان‌ها افزایش می‌یابد، شدت رنج نیز افزون می‌گردد.

🔹پس آیا کسی تاکنون شادمان بوده است؟ آیا هرگز کسی می‌تواند شاد باشد؟ آرتور (شوپنهاور) این‌گونه فکر نمی‌کند.
در درجه اول، انسان هرگز خوشبخت نیست، اما در سراسر عمرش برای جستجوی چیزی که فکر می‌کند او را خوشبخت می سازد در تکاپوست. انسان به ندرت به هدفش نایل می‌گردد و وقتی هم که به آن می‌رسد، ناامید می‌شود. اغلب در پایان زندگی، همچون کشتی شکسته‌ای است که با دکل‌ها و بادبان‌های از بین رفته به بندر رسیده است.

▫️سپس، همه به یک چیز ختم می‌شود، چه فرد خوشبخت بوده باشد، چه بدبخت؛ زندگی او هرگز چیزی بیش از لحظه حال نبوده، لحظه‌ای که همواره در حال ناپدید شدن است و اکنون آن لحظه نیز پایان یافته است.
زندگی سراشیبی غم‌انگیز گریزناپذیری است که نه تنها خشن و حیوانی است، بلکه کاملا بوالهوسانه است.
🌿شوپنهاور با آگاهی نسبت به این مسئله دشوار اغلب به ما و به خودش یادآور می‌شود که هیجان و احساس، قدرت تحریف معرفت را دارد. تمام دنیا، وقتی دلیلی برای شادی داریم چهره‌ای خندان به خود می‌گیرد و زمانی که غم بر وجود ما سنگینی می‌کند، تاریک و اندوهبار خواهد شد.

📕درمان شوپنهاور
🖋اروین د.یالوم (صفحه 330 تا 332)
🔖نشر ترانه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

attach 📎

1.24K viewsمحمود وطن‌خواه, 18:08