🌿🎶 بریز ای ابر در گوشم طنین ساز باران را، برآور از دل این خاک تیره سبزۀ باغِ بهاران را، بریز ای ماهی کوچک تمام حجم دریا را، درون تُنگ فروردین، زمستان آب شد از شرم نوروز، بهاران آمده امروز ... نوروز #نوروز نوروز ...

‍ 🌿🎶«نوروزخوانی»
🎙خواننده: همایون #شجریان
🔹همخوانى دلنيا آرام، اشكان كمانگرى، مهرداد ناصحى
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز ۱۳۹۸

🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception

🌿«به تو حاصلی ندارد غمِ روزگار گفتن
که شبی نخفته باشی به درازنای سالی...»
#سعدی

#سیل_گلستان
🌿🙏◾
@renaissancetranslate
@artperception

شبِ تاریک و بیمِ موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل‌ها...
#حافظ

#سیل_شیراز
🌿◾️
@artperception

‍ ‍ 🌿کتاب خواندن، #تئاتر و عبور از خود!

🔸هرکس می‌خواهد ما را به کتاب‌خواندن ترغیب کند، معمولاً چند حرف کلیشه‌ای برای گفتن دارد: "کتاب دیدت را وسیع می‌کند یا تجربۀ دیگران را در اختیارت می‌گذارد." اما واقعیت این است که این حرف‌ها فایده‌ای ندارد مگر آنکه یک‌بار، هنگام خواندن یک #کتاب، آن صاعقه به عمق جانتان بنشیند! صاعقه‌ای که باعث می‌شود با شخصیت کتابی که می‌خوانید، گریه کنید، بخندید یا خشمگین شوید.
نشستن در چشم دیگران و حس‌کردنِ احساساتشان از عمیق‌ترین موهبت‌های فرایندِ ژرف‌خوانی است. توصیف پروست دربارۀ «معجزۀ پرثمرِ ارتباط که تأثیرش در انزوا روشن می‌شود»، بُعدی احساسی و شخصی را در تجربۀ خواندن تصویر می‌کند: «ظرفیت برقراری ارتباط و درک احساس دیگری بی‌آنکه ذره‌ای از جهان شخصی خود خارج شویم.»

🔹الهی‌دان جان اس. دان، این فرایندِ مواجهه با و نشستن در چشم دیگری را با تعبیرِ «عبور» توصیف می‌کند، عبوری که طی آن ما با نوع خاصی از همدردی وارد احساسات، تصورات و تفکرات دیگران می‌شویم: «عبور هیچ‌وقت تمام و کمال نیست، بلکه همواره نسبی و ناقص است». این تعبیر نشان می‌دهد ما از دیدگاه‌های ذاتاً محدودکنندۀ خود دربارۀ جهان فاصله می‌گیریم و وارد جهان دیگری می‌شویم و با دیدی وسیع‌تر بازمی‌گردیم. دان تناقضی را که پروست در دلِ خواندن توصیف می‌کرد -اینکه علی‌رغم طبیعت تنهای خواندن، نوعی ارتباط در آن رخ می‌دهد- نوعی آمادگی پیش‌بینی‌نشده می‌دانست، آمادگی برای شناخت دیگر انسان‌ها، در حقیقت «خواندن محلی خاص است که در آن انسان‌ها از خود رها می‌شوند تا عبور کنند و به دیگران برسند و اینگونه می‌آموزند دیگری بودن چگونه است.»

▫️نمونۀ قوی اثرات تغییردهندۀ «عبور» را یک معلم تئاتر فارغ‌التحصیل برکلی برایم تعریف کرد که با نوجوانانی در ایالت‌های غرب میانه کار می‌کرد. دانش‌آموزی به او مراجعه کرده بود، دختری سیزده‌ساله، و خواسته بود که به عضویت گروه #تئاتر او دربیاید که مشغول اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر بودند. اما واقعیت این بود که دختر جوان از بیماری پیشرفته‌ای رنج می‌برد و به او گفته بودند زمان زیادی از زندگی‌اش باقی نمانده است. این معلمِ خارق‌العاده، نقشی را به دختر داد که امید داشت احساسات، شور و عشقی رمانتیک را به او منتقل کند، احساساتی که شاید هیچ وقت فرصت تجربۀ آن‌ها را پیدا نمی‌کرد. او تعریف کرد که دختر یک ژولیت فوق‌العاده شد. همان شب، رومئو و ژولیت را خط به خط از بر کرد، طوری که انگار قبلاً صد بار آن نقش را بازی کرده است.

🔸اتفاق بعدی همۀ اطرافیان دخترک را حیرت‌زده کرد. او نقش تک تکِ قهرمان‌های زن شکسپیر را بازی کرد، هر نقش با عمق احساسی و قوتی بیشتر از نقش قبل. حالا سال‌ها از زمانی که نقش ژولیت را بازی کرد می‌گذرد. برخلاف تمام انتظارات و پیش‌بینی‌های پزشکی، وارد دانشگاه شد و حالا در دو رشتۀ پزشکی و تئاتر مشغول به تحصیل است و از نقشی به نقش دیگر «عبور» می‌کند.
نمونۀ استثنایی این زن جوان به این مسئله باز می‌گردد که ورود به زندگی دیگران چه نقشی در زندگی خود ما دارد. تئاتر کاری را آشکار می‌کند که هر یک از ما هنگامِ #عبور از عمیق‌ترین و غرق‌کننده‌ترین اشکال خواندن انجام می‌دهیم. ما از دیگری چون مهمانی در درون خود استقبال می‌کنیم و گاه خود دیگری می‌شویم. در آنی از زمان خود را ترک می‌کنیم و وقتی باز می‌گردیم، از نظر فکری و احساسی متحول و گاهی وسیع‌تر و غنی‌تر شده‌ایم و گاهی، آنگونه که نمونۀ استثنایی این زن جوان نشان می‌دهد، چیزی را تجربه می‌کنیم که زندگی امکانش را به ما نداده است. این هدیه‌ای بی‌حساب است؛ هدیه‌ای است درون هدیه‌ای دیگر.
🌿نشستن در چشم دیگران نه‌تنها حس همدردی ما را با آنچه خوانده‌ایم برقرار می‌کند، بلکه دانش درونی ما را دربارۀ جهان گسترش می‌دهد. اینها ظرفیت‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سبب می‌شوند در طول زمان انسان‌تر شویم.

🔹به واسطۀ این بُعدِ تغییردهندۀ خودآگاهی در #خواندن می‌آموزیم که ناامیدی و یأس یا هیجان و سرمستی از احساسات بیان‌نشده چگونه است. دیگر به یاد نمی‌آورم که چند بار دربارۀ احساسات هر یک از قهرمان‌های جین آستن خوانده‌ام، تنها این را می‌دانم که هرکدام از این شخصیت‌ها با عواطفی درگیر بودند که کمک می‌کرد احساساتی اغلب متناقض را بشناسم؛ این امر سبب می‌شود با ترکیب پیچیده و خاص احساسات خود، در هر شرایطی که زندگی می‌کنیم، راحت‌تر کنار بیاییم و کمتر احساس تنهایی کنیم. همانطور که در نمایشنامۀ سرزمین سایه‌ها، دربارۀ زندگی سی. اس. لوئیس گفته می‌شود: «ما می‌خوانیم تا بدانیم تنها نیستیم.»

🎭روز جهانی تئاتر مبارک🌹
🖋ماریان ولف (Maryanne Wolf)
📕برشی از کتاب «خواننده، به خانه‌ات بیا»

🌿📚🖋🎭
@artperception

‍ 🌿تجربه حسی، دین و #هنر

🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.

▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.

🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.

🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»


📚هنر به منزلهٔ #تجربه
⁦🖋⁩جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⁩⁦⁦⛪️🎭🎶
@artperception

🌿«و چیزهایی که نباید فراموش می شد، گُم شد. تاریخ، افسانه گشت و افسانه اسطوره شد.»
✒️J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings
__
🎨«پادشاه در تله» / 1896
اثر: Pierre Jean Van der Ouderaa
📚🎨🌿
@artperception

🌿ای سرزمین! کدام فرزندها، در کدام نسل، تو را آزاد، آباد و سربلند؛ با چشمانِ باورِ خود خواهند دید؟
ای مادرِ ما، ایران! جانِ زخمی تو در کدام روزِ هفته التیام خواهد پذیرفت؟
چشمانِ ما به راه عافیتِ تو سفید شد؛ ای ما نثارِ عافیتِ تو!


🖊محمود دولت‌آبادی
📒نونِ نوشتن / نشر چشمه / ص۱۴
➖➖➖➖➖

⁦🖼️⁩عنوان نقاشی: «حلقهٔ زندانی‌ها»
🎨اثر: ونسان #ونگوگ
🔺سال خلق: ۱۸۹۰

🌿📚⁦⚫
@artperception

🌿«مدرسه‌‌ٔ #هنر، مزرعه‌‌ٔ بلال نيست آقا، كه هر سال محصولِ بهتری داشته باشد. در كواكبِ آسمان هم يكی می‌شود ستاره‌‌ٔ رخشان، الباقی سوسو می‌زنند.»

⁦▪️⁩#جمشید_مشایخی در سن ۸۵ سالگی درگذشت. روحش شاد و یادش جاودانه باد.🥀
🌿🎬🎥⁦📽️⁩⁦🎞️⁩⁦◼️
@artperception

‍ 🌿سوم آوریل زادروز مارلون براندو (Marlon Brando) هنرپیشه آمریکایی، برندهٔ دو جایزه اسکار و ستوده شده‌ترین #بازیگر تاریخ سینمای قرن بیستم جهان است.
او طلایه‌دار سبک معروف بازیگری «متد اکتینگ» بود که تحت آموزش استلا آدلر استاد بزرگ بازیگری یاد گرفت و در این دوران، بازیگری به شیوه استانیسلاوسکی را آموخت. پس از او بازیگرانی مانند جیمز دین، پل نیومن، داستین هافمن، جک نیکلسون، آل پاچینو و رابرت دنیرو با درخشش خود این سبک بازیگری را در سینمای آمریکا تثبیت کردند.
او یکی از تأثیرگذارترین بازیگران تاریخ سینما است. بسیاری بهترین نقش او را «ویتو کورلئونه» در پدرخوانده می‌دانند. این بازیگر آمریکایی در بین بسیاری از علاقه‌مندان به سینما و منتقدان به عنوان «بهترین بازیگر تاریخ #سینما» شناخته می‌شود.

🎥فیلم مستند «به من گوش کن مارلون» (Listen to Me Marlon) محصول ۲۰۱۵ به نویسندگی، کارگردانی و تدوینگری استیون رایلی است که مستندی تحسین شده دربارهٔ #مارلون_براندو است. این فیلم مستند به طور کامل از نوارهای صوتی خصوصی که وی در خانه، جلسات تجاری، جلسات هیپنوتیزم، دوران درمان و در طول مصاحبه‌های مطبوعاتی ضبط کرده، گردآوری شده است.
روزنامه هفتگی The Village Voice آنرا یک شاهکار می‌نامد و دیوید ادلستین آنرا به عنوان بزرگترین و محبوب‌ترین مستندی از یک بازیگر که تا به حال تهیه شده، فهرست کرده است.

🔻از فیلم‌های مشهوری که مارلون براندو در آن‌ها ایفای نقش کرده‌است، می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:

🔹«تراموایی به نام هوس» در نقش «استنلی کووالسکی» به کارگردانی الیا کازان
🔹«زنده باد زاپاتا» در نقش «امیلیانو زاپاتا» به کارگردانی الیا کازان
🔹«وحشی» در نقش جانی استرابلر به کارگردانی لاسلو بندک
🔹«در بارانداز» در نقش «تری مالوی» به کارگردانی الیا کازان🏆
🔹«پدرخوانده» در نقش «ویتو کورلئونه» به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا🏆
🔹«آخرین تانگو در پاریس» در نقش «پائول» به کارگردانی برناردو برتولوچی
🔹«اینک آخرالزمان» در نقش «سرهنگ کورتز» به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا

(https://attach.fahares.com/eA6hX/jSxTbMaAw3SNjXxw==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📽🎥🎭🎬
@artperception

🌿موسیقی متن فیلم محمّد رسول اللّه (ساخته مجید مجیدی)
🔺ساخته «اللّه رکها رحمان» (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۶۶) تهیه‌کنندهٔ #موسیقی، آهنگساز فیلم، موسیقیدان و خوانندهٔ سرشناس هندی است.

🔸وی در سنین جوانی از آئین هندوئیسم به دین اسلام گروید و نام خود را به «اللّه رکها رحمان» تغییر داد. او فعالیت حرفه‌ای خود در زمینهٔ آهنگسازی #فیلم را در دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز کرد است. نتیجهٔ بیش از ده سال فعالیت مداوم در صنعت فیلم‌سازی هند و جهان برای ای.آر. رحمان فروش بیش از صد میلیون نسخه موسیقی فیلم و بیش از دویست میلیون کاست از آثار او است که او را در زمرهٔ پرفروش‌ترین #هنرمندان موسیقی جهان قرار می‌دهد.
مجلهٔ تایم در سال ۲۰۰۹ رحمان را در لیست تایم ۱۰۰ به عنوان یکی از صد فرد تأثیرگذار در جهان معرفی کرده‌است.

🔹رکها رحمان برندهٔ جوایز بسیاری از جمله چهار جایزهٔ ملی فیلم هند، یک جایزه بفتا، یک جایزه گلدن گلوب و دو جایزهٔ #اسکار برای فیلم «میلیونر زاغه‌نشین» شده‌است.

🌹عید #مبعث بر مسلمانان مبارکباد

🌿🎙🎧🎼🎶🎵
@artperception

🌿📚کسی استعداد ذاتی ندارد، اگر هم داشته باشد، چه بدتر!

🌿چرا برخی افراد پتانسیل خود را محقق می‌کنند ولی کسانی با استعدادهای مشابه نه؟ یا اینکه چرا برخی محمدعلی می‌شوند و مابقی مایک تایسون! در حقیقت کلید ماجرا توانایی و #استعداد نیست، بلکه این است که آیا توانایی را چیزی ذاتی بدانید که باید نمایش داده شود، یا چیزی که می‌تواند توسعه بیابد.

🔸در اواخر دهۀ ۱۹۶۰، یک سوژۀ داغ برای استاد روان‌شناسی استنفورد کارول دوک، در پژوهش‌های حیوانی «درماندگیِ آموخته‌شده» بود: حیوانات آزمایشگاهی گاهی اوقات آنچه را قادر به انجامش بودند انجام نمی‌دادند، چون پس از شکست‌های مکرّر دست از تلاش کشیده بودند. برای دوک سؤال بود که انسان‌ها چگونه با این وضعیت کنار می‌آیند. او تعریف می‌کند که: «پرسیدم: چه چیزی موجب می‌شود یک کودکِ واقعاً توانا در مواجهه با شکست دست از کار بکشد، درحالی‌که شکست موجب انگیزش برخی کودکان دیگر می‌شود؟»

افرادی که عملکرد برایشان مهم‌تر است، می‌خواهند باهوش به نظر بیایند، حتی اگر نتیجه‌اش آن باشد که در فرآیند هیچ یاد نگیرند. برای آن‌ها، هر تکلیف یک چالش برای شخصیت ظاهری آن‌هاست، و خب هر مانع یک تهدید شخصی می‌شود! لذا آن‌ها فقط فعالیت‌هایی را پی می‌گیرند که مطمئن باشند در آن‌ها می‌درخشند؛ و از تجربه‌های لازم برای رشد و شکوفایی در هر تلاشی می‌پرهیزند.
در سوی دیگر، افرادی که هدف آن‌ها یادگیری است، ریسک‌های لازم را می‌پذیرند و نگران شکست نیستند، چون هر خطا به فرصتی برای یادگیری تبدیل می‌شود.

🔹درواقع برخی افراد می‌خواهند با توانایی‌شان تظاهر کنند، ولی دیگران می‌خواهند توانایی‌شان را افزایش دهند، پس لابد «توانایی» معانی متفاوتی برای دو گروه دارد. دوک توضیح می‌دهد: «اگر بخواهید چیزی را مکرّر نمایش بدهید، حس چیزی ایستا را پیدا می‌کند که درون شما خانه دارد؛ ولی اگر بخواهید توانایی‌تان را افزایش بدهید، حس پویایی و چکش‌خواری پیدا می‌کند».
او استدلال می‌کند افرادی که اهداف عملکردی دارند، فکر می‌کنند هوش از زمان تولد «ثابت» است. افرادی که اهداف یادگیری دارند، ذهنیت «رشد» نسبت به هوش دارند، یعنی معتقدند که می‌توان آن را پرورش داد.
ذهنیت ثابت موجب شکل‌گیری یک دیدگاه جزمیِ «همه یا هیچ» دربارۀ صفات افراد می‌شود؛ این دیدگاه معمولاً موجب می‌شود مسائلی را نادیده بگیرید که در حال ریشه دواندن هستند، یا به محض مشاهدۀ اولین نشانه‌های مشکل از چالش‌ها دست بکشید.

🔻اگر به یک گروه از بزرگ‌سالان بگویید یک پرتره از خودشان بکشند، اکثرا فکر می‌کنند طراحی یک استعداد ذاتی است که ندارند، و پرتره‌هایشان فرقی با خط‌خطی‌های بچه‌ها ندارد. باور به اینکه امکان ارتقا ندارید، جلوی پیشرفت را می‌گیرد.

دوک می‌گوید «فرهنگ» نقش گسترده‌ای در شکل‌دادن به باورهای ما بازی می‌کند. حتی اگر با ذهنیت ثابت نسبت به فیزیک (یا زبان‌های خارجی یا موسیقی) بزرگ شده باشید، باز هم نگران نباشید: شما می‌توانید خودتان آن ذهنیت را عوض کنید. زیرا هوش مثل عضله از طریق تمرین و مشق قوی‌تر می‌شود.

اما بسیاری افراد را نیز داریم که هم به توانایی ذاتی اعتقاد دارند و هم باور دارند که هیچ چیزی بی‌زحمت به دست نمی‌آید. این دو ایده منطقاً با هم سازگارند. ولی دوک می‌گوید که از لحاظ روان‌شناختی، بسیاری از افرادی که به هوش ثابت اعتقاد دارند، فکر می‌کنند که برای عملکرد خوب نیازی به سخت‌کوشی ندارند. او می‌گوید این اعتقاد کاملاً هم نامعقول نیست؛اما: «مغالطه آنجاست که افراد با تعمیم این «نکته» به این «باور» می‌رسند که تلاش برای هر تکلیفی، بر کم بودنِ توانایی‌شان دلالت می‌کند».

🔹مطالعۀ کارول دوک نشان می‌د‌هد که وقتی #هوش افراد (نه تلاششان) تحسین می‌شود، انگیزۀ آن‌ها کاهش می‌یابد. نگران‌کننده‌تر آنکه، بسیاری از آن‌هایی که به‌خاطر هوششان تحسین شده بودند، دربارۀ دستاوردهایشان برای همتایان‌شان مبالغه می‌کنند و افرادی دروغگو می‌شوند.
او متوجه شد افرادی که شکست‌شان را به فقدان توانایی نسبت می‌دهند، حتی در حوزه‌هایی که توانمند هستند، دلسرد می‌شوند. در سوی دیگر، آن‌هایی که فکر می‌کنند صرفاً تلاششان به اندازۀ کافی نبوده است، از موانع و چالش‌ها قوت می‌گیرند.

🔻نهایتا وقتی بیش از حد دلواپس آن باشید که باهوش به نظر بیایید، نمی‌توانید به اقدامات جسورانه و آینده‌نگر دست بزنید. «اگر از خطاکردن بترسید، هرگز چیزی یاد نمی‌گیرید و رویکردتان تماماً تدافعی می‌شود، چون دائم به خودتان می‌گویید: باید مطمئن شوم که گند نمی‌زنم!»

🌿کارول دوک که در پنجاه و چند سالگی سراغ یادگیری پیانو و زبان ایتالیایی رفته است، اضافه می‌کند: انتظار نمی‌رود بزرگسالان این‌جور چیزها را بتوانند خوب یاد بگیرند!

🖊مارینا کراکوفسکی (Marina Krakovsky)
📝ترجمۀ محمد معماریان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
📚🌿
@artperception

‍ 🌿ادراک و تجربه اثر هنری

🔸«ادراک» نوعی عملِ صرف کردنِ نیروست به خاطر دریافت کردن، نه این که صرفاً مضایقه نیرو باشد. برای آن که خودمان را در موضوعی غرق کنیم، ابتدا باید به درون آن شیرجه بزنیم! وقتی در برابر وضعیتی صرفاً منفعل هستیم، آن وضعیت ما را فرا می‌گیرد و به سبب نبود فعالیتی که به آن جواب دهد، چیزی را #ادراک نمی‌کنیم که بر ما تأثیر بگذارد یا تکانمان دهد. برای ادراک یک پدیده باید نیروی خود را جمع کنیم و به آن وجهی حساس ببخشیم تا آن چیز را درک کنیم و به خود راه دهیم.

🔹همه می‌دانند که دیدنِ چیزها با میکروسکوپ یا تلسکوپ و همین‌طور دیدن منظره‌ای آنطور که زمین‌شناس می‌بیند، نیاز به کارآموزی دارد. این فکر نیز که ادراکِ زیبایی‌شناختی کاری است برای اوقات بیکاری یا سرگرمی، یکی از دلایل عقب ماندگی #هنرها در میان ماست. چشم و دستگاه بینایی ممکن است سالم باشند؛ شی موجود در اثر هنری ممکن است وجودِ فیزیکی حقیقی داشته باشد مانند کلیسای جامع نوتردام یا چهره نگارهٔ هندریک استوفلز اثر رامبرانت. در واقع این اشیا را به معنایی سرراست می‌توان «دید»؛ می‌توان به آنها نگریست و چه بسا آنها را بازشناخت. اما آنها، به سبب فقدانِ تعاملِ مستمرِ تمامیتِ موجودِ زنده با اشیا، ادراک نمی‌شوند و مسلماً به ادراک زیبایی شناختی در نمی‌آیند.

🔺جماعتی از بازدیدکنندگان که راهنمایی آنان را در نگارخانه‌ای راه می‌برد و این‌جا و آنجا توجهشان را به نکتهٔ برجسته‌ای جلب می‌کند، در حقیقت ادراک نمی‌کنند؛ حتی علاقه به دیدنِ تابلویی به خاطر موضوعی که به نحوی زنده و دقیق تحقق بیرونی یافته است، تنها برحسب اتفاق پیش می‌آید.

🔸برای ادراک کردن، بیننده باید تجربهٔ خودش را بیآفریند؛ و آفرینندگی او باید شامل رابطه‌هایی باشد قابل قیاس با رابطه‌هایی که پدید آورندهٔ اصلی اثر در معرض آنها قرار گرفته بوده است.
در واقع مخاطب، همانند هنرمند، باید به عناصر آن کلی که در فرم هست نظم و ترتیب ببخشد؛ همان روند تنظیم و ترتیب که خالق اثر آگاهانه تجربه‌اش کرده است. بدون عمل بازآفرینی، شیء به صورت اثری #هنری ادراک نمی‌شود. هنرمند به فراخور علاقه خود، به گزینش، ساده کردن، روشن سازی، کوتاه کردن و فشرده‌سازی پرداخته است. بیننده نیز باید به فراخور نظرگاه و علاقه‌اش همین اعمال را انجام دهد. لذا در هر دو مورد، نوعی عمل انتزاع، اتفاق می‌افتد.


📚هنر به منزلهٔ #تجربه
⁦🖋⁩جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
➖➖➖➖➖➖➖
🌿نام اثر پیوست شده: «چهره‌نگاره هندریک استوفلز»
🔺Portrait of Hendrickje Stoffels
🎨اثر #رامبرانت
🔻سال خلق: 1656 میلادی
🔹ابعاد: 88/5 در 67 سانتیمتر
🔸مواد کار: رنگ روغنی بر روی بوم
🏛محل نگهداری: موزه گمالده‌گالری (Gemäldegalerie - گالری تصاویر) برلین، آلمان
🌿🏛📚🖋🎨⁩⁦⁦🎭🎶
@artperception

🌿خودانگیختگی در هنر، جذب شدنِ کامل در موضوعی تر و تازه است که طراوتِ آن نگهدارنده و حفظ‌کنندهٔ #عاطفه است. کُهنگی ماده یا موضوع، و مزاحمتِ محاسبه، دو دشمنِ خودانگیختگی بیانِ هنری هستند. #بیان هنری، تنها در صورتی خودانگیختگی را جلوه‌گر می‌کند که ماده به شکلی حیاتی واردِ تجربهٔ کنونی شده باشد.

#جان_دیویی
📚هنر به منزلهٔ تجربه
@artperception
➖➖➖➖➖
⁦🖼️⁩نام نقاشی: «یک جفت چکمه»
🎨اثر ونسان #ونگوگ
🔺سال خلق: ۱۸۷۷
🔹ابعاد: ۴۱/۳ در ۳۲/۷ سانتیمتر
🔸مواد کار: رنگ روغنی بر روی بوم
⁦🏛️⁩محل نگهداری: موزهٔ #هنر بالتیمور، آمریکا
🌿
@artperception