🌿 ۱۳۰ سال پیش در چنین روزی اثر «گل‌های آفتابگردان» توسط ونگوگ نقاشی شده است. تابلوی امروزی این نقاشی با اثر اولیه تفاوت‌های بسیاری دارد. چندین بار روی آن با واکس و وارنیش پوشانده شده، در حالی که خود #ونگوگ از وارنیش استفاده نمی‌کرد. تحقیقات میان‌رشته‌ای و علمی بسیاری برای حفاظت و مرمت این اثر #هنری تاکنون صورت گرفته است.
🌿⁦🖼️⁩🎨🔺
@artperception

🌿همراهان عزیز، در بروزرسانی جدید تلگرام می‌توانید با استفاده از دکمه Comment در زیر هر پست، نظر خود را در مورد مطالب ارسال فرمائید.
🔺همچنین از طریق دکمه Discuss می‌توانید در گروه تلگرامی مربوط به کانال عضو شده و به تبادل آرا و نظرات پیرامون مباحث پرداخته و ما را در بهبود کیفیت مطالب راهنمایی کنید.

با سپاس🙏🌹
@artperception

🌿امروز دیگر مردم «سرکوب» نمی‌شوند، «سرگرم» می‌شوند!
رسانه‌ها از مخاطب خود می‌پرسند که "چه برنامه‌هایی را بیشتر دوست داری؟"، تا پروژه‌ٔ احمق‌سازی خود را تکمیل کنند!

⁦✍️⁩تئودور #آدورنو
🌿📚
@artperception

🌿«با یک اثر #هنری چنان رفتار کنید که با شهریاران رفتار می‌کنید! بگذارید نخست او با شما آغاز سخن کند.»


🖋️آرتور #شوپنهاور

🌿🎨📚🔺
@renaissancetranslate
@artperception

‍ 🌿«سکوت آب می‌تواند خُشکی باشد و فریادِ عطش
سکوت گندم می‌تواند گرسنگی باشد و غریوِ پیروزمندِ قحط
همچنانکه سکوتِ آفتاب، ظلمات است
اما سکوتِ آدمی فقدانِ جهان و خداست

غریو را تصویر کن
عصر مرا
در منحنی تازیانه، به نیشخطِ رنج

همسایۀ مرا بیگانه با امید و خدا
و حُرمتِ ما را که به دینار و دِرَم برکشیده‌اند و فروخته

تمامی الفاظِ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن، یک سخن در میانه نبود

«#آزادی»

ما نگفتیم
تو تصویرش کن.



🖊#احمد_شاملو
📙ابراهیم در آتش

▪️دوم مرداد سالمرگ احمد شاملو
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
#نقاشیخط اثر محمود وطن‌خواه
اکریلیک بر روی بوم ورق مس (تکنیک زیرلاکی)
100 در 100 سانتیمتر
سال: 1395
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📖🎨
@artperception

‍ 🌿«تموز» نام چهارمین ماه تقویم عبری است. تموز اولین ماه تابستان و معادل تیر و ژوئن-جولای است. نام این ماهِ 29 روزه، از خدای بابلی-آشوری به همین نام برگرفته شده است. اول تيرماه به عنوان طولانی‌ترین روز و روشنایی سال، در فرهنگ ایرانی نیز به «چله تموز» مشهور است. تموز در تقویم ایرانی گرم‌ترین ماه سال است. «چله بزرگ» یکی از جشن‌های فراموش شده ایرانی بوده که در جنوب خراسان هنوز آنرا گرامی می‌دارند.

🔸17 تموز مصادف با پنج واقعه تراژیک و عزاداری برای #یهودیان است. گناه گوساله سامری (golden calf sin) بعد از گذشت چهل روز از رفتن موسی (ع) به کوه طور سینا (1312 قبل از میلاد مسیح)، شکستن اولین لوح ده فرمان توسط موسی (ع) (1312 قبل از میلاد مسیح)، توقف مراسم قربانی روزانه در معبد مقدس (586 قبل از میلاد مسیح)، شکسته شدن دیوارهای اورشلیم توسط ارتش روم (70 بعد از میلاد مسیح)، و سوزاندن تورات توسط کلیسای آپوستوموس.
بسیاری از یهودیان به خصوص یهودیان اشکنازی، از 17 تموز به مدت سه هفته روزه گوشت و شراب می‌گیرند.

🔹ماه‌های #عبری در ایران بسیار مورد استفاده بوده‌است؛ گرچه امروزه به‌کارگیری این ماه‌ها، به خصوص در زبان فارسی متروک گردیده‌است، امّا هنوز هم گاهی در پاره‌ای از نوشته‌های گذشتگان، به اسامی این ماه‌ها برخورد می‌کنیم. حتی در کتابِ معروفِ دعا موسوم به «مفاتیح‌الجنان»، اشارات متعددی به اسامی این ماه‌ها و آداب و مناسک مربوط به هر‌ یک شده‌ و یا در کتاب‌های قدیمی تاریخ، زمان بسیاری وقایع بر حسب این ماه‌ها ثبت گردیده‌است.

🌿مولوی در دفتر سوم مثنوی معنوی، در شعر «اختلاف کردن در چگونگی و شکل پیل»، به زیبایی می‌نویسد:

آنچنان کز نیست در هست آمدی
هین بگو چون آمدی مست آمدی

راه‌های آمدن یادم نماند
لیک رمزی بر تو ما خواهیم خواند

هوش را بگذار و آنگه گوش ‌دار
گوش را بر بند و آنگه هوش دار

نی نگویم زانک خامی تو هنوز
در بهاری تو ندیدستی #تموز

این جهان همچون درخت است ای کرام
ما بر او چون میوه‌های نیم‌خام

سخت گیرد خام‌ها مر شاخ را
زانک در خامی نشاید کاخ را

چون بپخت و گشت شیرین لب‌گزان
سُست گیرد شاخ‌ها را بعد از آن


🎼این شعر را بهروز غریب‌پور در «اُپرای مولوی» در قسمت «دیدار دوم و بدگویان» به کار گرفته که با همکاری #همایون_شجریان و #محمد_معتمدی اجرا شده است. (فایل پیوست)🔻
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔺کپی و استفاده بدون ذکر نام نویسنده و کانال مجاز نیست.
(https://attach.fahares.com/74XNsAKwmY/JKEGpFmwwcg==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚✒️🎶
@artperception

🌿پنج نکته جالب دربارهٔ #نقاشی «گل‌های آفتابگردان» اثر ونسان #ونگوگ:

۱- ونگوگ یک بخش چوبی به بالای بوم اضافه کرده است؛ زیرا برای یکی از گل‌ها فضای کافی وجود نداشت!

۲- اثر انگشت ونگوگ همچون یک امضا بر لبه‌های بوم ثبت شده است!

۳- رنگ‌های این نقاشی به مرور تغییر کرده‌اند؛ زردها روشن‌تر بوده و بخش‌های آبی‌ و امضا نیز در اصل بنفش بوده‌اند!

۴- در پژوهش‌های اخیر برای شناسایی دقیق‌تر از اسکنرهایی استفاده شده که تا یک رنگدانه را نیز نشان می‌دهند!

۵- در واقع ۵ نسخهٔ متفاوت از این نقاشی در موزه‌های شهرهای مونیخ، لندن، توکیو، فیلادلفیا و آمستردام وجود دارد!

🌿⁦🖼️⁩🎨📚🔺
@artperception

🌿همیشه یک «راه دوم» وجود دارد!

🔺بر اساس کتاب «بهترین درس‌های مدرسهٔ زندگی» نوشته #آلن_دوباتن

#روانشناسی
#مدرسه_زندگی
⁦🎙️⁩ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
🌿📚
@persianschooloflife
@artperception

‍ 🌿 چندی پیش، مقاله‌ای در مجله تایم منتشر شد که نویسنده‌اش ادعا می‌کرد،
آنچه «مطالعهٔ عمیق» نامیده می‌شود به‌زودی از بین خواهد رفت؛ چرا که این روزها دیگر آدم‌ها سرسری #کتاب می‌خوانند و با وجود مطالب خلاصه شده اینترنتی، تعداد خواننده‌های کتاب‌ها روز به روز تقلیل پیدا می‌کند.

🔸نکته وحشتناک ماجرا اینجاست که مطالعات ثابت کرده، کتاب‌خوان‌ها در قیاس با افراد عادی، به واقع آدم‌های خوب‌تری هستند و شاید تنها آدم‌هایی روی این کره خاکی باشند که ارزش عاشق شدن را داشته باشند!

🔹بر اساس مطالعاتی که روان‌شناسان در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ انجام داده‌اند، کسانی که رمان می‌خوانند، میان انسان‌ها بیشترین قدرت همدلی با دیگران را دارند و قابلیتی دارند با عنوان «تئوری ذهن»، که در کنار آنچه خود به آن اعتقاد دارند، می‌توانند عقاید، نظر و علائق دیگران را مدنظر قرار دهند و دربارهٔ آن تامل کنند.

▫️آن‌ها می‌توانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیدهٔ خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند.
تعجبی هم ندارد که کتاب‌خوان‌ها آدم‌های بهتری باشند. کتاب خواندن، تجربه کردن زندگی دیگران با چشم درون است. یاد گرفتن این نکته که چه طور بدون این که خودت در ماجرایی دخیل باشی، بتوانی دنیا را در چارچوب دیگری ببینی.

🔸کتاب‌خوان‌ها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همهٔ آنها دسترسی دارند. آن‌ها چیزهایی دیده‌اند که غیر کتاب‌خوان‌ها امکان ندارد از آن سر دربیاورند! آنها مرگ و زندگی انسان‌هایی را تجربه کرده‌اند که دیگران اصلا آن‌ها را نمی‌شناسند!

🔹کتاب‌خوان‌ها یاد گرفته‌اند که زن بودن چیست و مرد بودن یعنی چه؛ فهمیده‌اند که تماشای رنج دیگران یعنی چه؛ کتاب‌خوان‌ها بسیار از سن‌شان با تجربه‌ترند!

🌿⁦✍️⁩📚🔺
@artperception

‍ ‍ ‍ 🌿چیزهای زیادی هست که فلسفه می‌تواند از فیلم بیاموزد!

🔻برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک #فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.

⁦▫️⁩نمونه‌اش شاهکار آکیرا کوروساوا به نام «راشومون» (۱۹۵۰) که بیننده را به ضیافتی منحصربه‌فرد دعوت می‌کند: اندیشیدن روی پردۀ نقره‌ای.
فلسفه‌ورزی نه از مسیر استدلال‌های ساختاریافته یا با زبان پیچیده، بلکه از طریق داستان‌سرایی بدیع، تصویرسازی گیرا و فیلم‌بردای نوآورانه. شخصیت‌های فیلم کوروساوا به دنیایی یکسان می‌نگرند، اما بنا به دلایل اخلاقی یا شناختی، روایت‌هایشان از آنچه می‌بینند هریک دنیای درونیِ خود را دارد. درنتیجه، نمی‌شود دانست که دنیای واقعی و حقیقت به چه شکل بوده است. پیام غایی فیلم آن است که ما از اساس ناتوان از «تشخیص و گفتن حقیقت» هستیم.

🔹معمای فلسفی در بطن فیلم کوروساوا این گونه است: اگر نتوانیم واقعاً بدانیم که چه اتفاقی افتاده است، چه؟ اگر هر روایتی که دربارۀ دنیای پیرامونمان می‌سازیم، یک دنیای درونی باشد، و روایت هرکسی بسیار متفاوت از دیگری باشد، بی هیچ راهی برای اینکه بدانیم کدام‌یک واقعیت دارد، چه؟
همۀ این‌ها لاجرم این برداشتِ طاقت‌فرسا را تعمیق می‌کنند که آنچه شاهدش هستیم، پایانِ توانایی‌مان در تشخیص و گفتنِ حقیقتْ است.

🔸البته این نکته، از لحاظ فلسفی، بدیع نیست: از ساختار‌شکنی حقیقت در قالب «ارادۀ معطوف به قدرتِ» نیچه، تا این مفهوم ریچارد رورتی که حقیقت «نه یافته، بلکه ساخته می‌شود»؛ ما به دنیایی عادت کرده‌ایم که گویا نیاز به دانستن اینکه حقیقت چیست و کجاست را رها کرده است!

🔹کوروساوا نیز دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند.
چهره‌های بزرگی همچون ژیل دلوز استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت #سینما به فلسفه می‌تواند با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال: «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزئینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل هستند!»

🔻البته «نظریۀ جسورانه‌ای» که فیلم را فلسفه می‌داند به شدت محاصره شده است. خط اصلی حمله می‌گوید فیلم نمی‌تواند فلسفه باشد، چون #فلسفه باید با استدلال کار کند. اما فیلم، به‌جای استدلال، با تصاویر و هیجانات و امثالش کار می‌کند. به بیان دیگر، فیلم‌ساز نمی‌تواند فیلسوف باشد. ولی با این تعریف، تعداد قابل توجهی از فلاسفه هم فیلسوف نیستند: در این تعریف جایی برای هراکلیتوس و دیوگنس نمی‌ماند، یا برای کنفوسیوس و نیچه.

🔹اما همچنان این حقیقت پابرجاست که فیلم‌ها می‌توانند تأثیری مشابه با آثار سترگ و جاودانۀ فلسفه بر ما داشته باشند: تکان‌دادن و بیدارکردن ما، دمیدن حیات تازه به ذهن‌هایمان، مهیا کردنمان برای شیوه‌های جدید دیدن خودمان و دنیای پیرامونمان.
در آثار آندره تارکوفسکی، اینگمار برگمان و کوروساوا یک‌جور نظاره‌گری ناب، نگاه عمیق و بصیرت ظریف وجود دارد که همتای آثار فلاسفۀ بزرگ است.

🌿ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که فیلم‌ها می‌توانند معنای انسان‌بودن را بیاموزند: شیوه‌های آشفتۀ زندگی‌مان را، اینکه گاهی ممکن است چقدر بی‌ثبات و پیچیده و نهایتاً بی‌خرد باشیم. هیجانات و اشتیاقات هم به اندازۀ خرد، ما را به حرکت وامی‌دارند؛ شور و شوق انسانی، اضطرارهای اجتماعی، و شیوۀ صحبت مستقیم با قلب انسان که در متون فلسفی، چندان خبری از این چیزها نیست.

🔻البته همۀ این‌ها «فقط فیلم» هستند! ولی زمان تسویه‌حساب شاید زودتر از آنی رسیده باشد که انتظارش را داشتیم! چون وقتی حکومت‌ها ما را وامی‌دارند که دروغ را نه دروغ، بلکه «حقیقتِ» بدیهی بدانیم، می‌فهمیم مرجع حرفشان رورتی یا نیچه نیست، بلکه رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است؛ و این دیگر «فقط فیلم» نیست، بلکه ما ساکنِ آن شده‌ایم!


🖊نوشته کاستیکا براداتان
📝ترجمۀ محمد معماریان
📚منبع: ترجمان
🌿🎥📚⁦
@artperception

🌿 چه چیزی انیمیشن‌های #پیکسار را از سایر کمپانی‌های فیلم‌سازی متمایز می‌کند؟

⁦⏱️⁩ مدت ویدئو: ۹ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
#انیمیشن
🌿🎬🖌️🎭
@artperception

‍ 🌿روزگاری مردی بود که به هنگام کودکی داستان زیبای ابراهیم را شنیده بود که چگونه خداوند او را آزمایش کرد و او چگونه به این آزمون پاسخ گفت، ایمان خویش نگاه داشت و برای دومین بار برخلاف هر انتظاری صاحب پسری شد. هنگامی که کودک بزرگتر شد، همین داستان را با ستایشی باز هم بیشتر خواند، زیرا زندگی آنچه را که در سادگی معصومانه کودک متحد بود، از هم جدا کرده بود. هر چه بزرگتر می‌شد اندیشه‌اش بیشتر مجذوب این داستان می‌شد، شور او افزون و افزونتر می‌شد، با این همه کم‌تر و کم‌تر قادر بود این داستان را درک کند.

🔸سرانجام به واسطهٔ علاقه‌اش به این داستان همه‌چیز را از یاد برد: روحش تنها یک آرزو داشت و آن دیدار ابراهیم بود، یگانه رؤیایش این بود که شاهد آن رویداد عظیم بوده باشد. آرزویش نه دیدار سرزمین‌های زیبای شرق بود نه شکوه ناسوتی ارض موعود، نه آن زوج خداترسی که خدا ایشان را در کهنسالی آمرزیده بود، نه چهرهٔ پراحتشام آن پدرسالار سالخورده، نه نیروی جوانی که خداوند به اسحاق عطا کرده بود. هیچ دلیلی نمی‌دید که همین نتواند در صحرای بایری در دانمارک روی داده باشد! سودایش این بود که آنان را در سفر سه روزه‌شان، در حالی که ابراهیم سوار بر استر، با اندوهش در پیش و با اسحاق در کنارش می‌راند، همراهی کند. تنها آرزویش این بود که در آن لحظه که ابراهيم سر برداشت و کوه موریه را در دور دست دید، هنگامی که چارپایان را برجا نهاد و تنها با اسحاق از کوه بالا رفت، حاضر باشد؛ زیرا خواسته‌اش نه تارهای ظریف و ماهرانه ساخته شدهٔ تخيل، بلکه «لرزش اندیشه» بود.

🔺«و خداوند ابراهیم را امتحان کرد و به او گفت اسحاق، یگانه فرزندت را که دوستش می‌داری برگیر و به وادی موریه برو، و در آنجا او را بر فراز کوهی که به تو نشان خواهم داد به قربانی بسوزان!»
بامدادان بود، ابراهیم پگاه برخاست، چارپایان را زین کرد، خیمه خود را ترک کرد و اسحاق را با خود برد؛ سارا از روزن به آنان می‌نگریست تا آنگاه که به دره فرو شدند و او دیگر نمی‌توانست آنها را ببیند. آنان سه روز در سکوت راه پیمودند. در بامداد روز چهارم #ابراهیم حتی کلمه‌ای نگفته بود، اما
چشم برداشت و کوه موریه را در دور دست دید. او جوانان را باقی گذاشت و تنها با اسحاق در کنارش از کوه بالا رفت. اما ابراهیم با خویشتن گفت، من از اسحاق پنهان نخواهم کرد که این راه او را به کجا می برد». او خاموش ایستاد، دستش را به نشانهٔ رحمت بر سر اسحاق نهاد و اسحاق خم شد تا پذیرای آمرزش باشد و چهرهٔ ابراهیم پدرانه بود، نگاهش مشفقانه، و سخنش امیدبخش. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند، روحش قادر به اعتلا نبود؛ او زانوان ابراهیم را در آغوش گرفت و لابه‌کنان به پایش افتاد و از او خواست به جوانی او، به آیندهٔ امیدبخش او رحم کند، شادی خانهٔ ابراهیم و اندوه و تنهایی را به یاد او آورد. آنگاه ابراهیم پسر را بلند کرد، در کنار او به راه افتاد و سخنش سرشار از ترغیب و تسلا بود. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند.

🔹او از کوه موریه بالا رفت، اما اسحاق او را درک نمی‌کرد. آنگاه برای لحظه‌ای از او روی برگرداند و هنگامی که اسحاق دوباره چهرهٔ ابراهیم را دید دگرگون شده بود، نگاهش بی‌رحم و چهره‌اش خوفناک بود. او گلوی اسحاق را گرفت، او را بر زمین افکند و گفت: «ای پسر نادان، پنداشته‌ای که من پدر توام؟ من یک بت‌پرستم. پنداشته‌ای که این عمل خواست خداست؟ نه، میل من است».

🔺آنگاه اسحاق لرزید و در اضطراب خویش بانگ برآورد: «ای خدایی که در آسمانی، بر من رحم کن. خدای ابراهیم بر من رحم کن. اگر پدری در زمین ندارم تو پدر من باش!» اما ابراهیم زیر لب با خود زمزمه کرد: و ای خدایی که در آسمانی، از تو سپاسگزارم. برای او، آن به که مرا یک هیولا بداند تا که ایمان به تو را از دست بدهد.»

◾وقتی کودک باید از شیر گرفته شود مادر پستان خویش سیاه می‌کند، زیرا شرم‌آور است که وقتی پستان بر کودک ممنوع است، لذيذ باشد. بدین‌گونه کودک گمان می‌کند که پستان دیگرگونه شده اما مادر همان است، و نگاهش همچون همیشه عاشقانه و مهربان. خوشا به حال کسی که به وسیله‌ای وحشتناک‌تر برای از شیر گرفتن کودک نیاز نداشته باشد!


📗 ترس و لرز / صفحات ۳۵ تا ۳۷
⁦✍️⁩ سورن کیرکگارد
@artperception
➖➖➖➖➖➖

🔺عید قربان بر همهٔ جهانیان مبارک🌹
➖➖➖➖➖➖

🎨 نقاشی از مجموعهٔ «ترس و لرز»
⁦🖼️⁩ اثر: محمدجواد صیادیان
⁦▫️⁩اکریلیک بر روی بوم
⁦▪️⁩ابعاد: ۳۰×۴۰ سانتیمتر
🔹۱۳۹۵
@artperception

🌿فیلم مستند «در جستجوی فریده» نماینده‌ٔ سینمای ایران در مراسم اسکار ۲۰۲۰ شد. 

🔸مستند در جستجوی فریده، ساخته‌ٔ آزاده موسوی و کوروش عطائی، داستانِ دختری است که در نوزادی در حرم امام رضا رها می‌شود. خانواده‌ای هلندی او را به سرپرستی می‌پذیرد و به هلند می‌برد. پس از سالیان، فریده به جستجوی خانواده و ریشه‌ٔ خویش به ایران می‌آید.‌

🔸فضای داستانِ #فیلم را می‌توان از سطح ماجرای زندگی یک شخص فراتر دید؛ هم‌چون استعاره‌ای از گم‌گشتگی و غریبگی ایرانیان نسبت به هویت و ریشه‌های خویش.

🌿🎥⁦🎞️⁩⁦📽️⁩🎬🔺
@artperception

🌿از هنر کلاسیک تا #هنر مدرن

🔺چگونه بر هجمهٔ قهقرایی هنر مدرن بتازیم

⁦⏱️⁩ مدت ویدئو: ۶ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
🌿⁦🎬🎨
@artperception

🌿تا آن‌دم که زنِ موزهٔ ریکس*
در این سکوتِ مصور و با دقتی مثال زدنی
روز از پسِ روز شیر می‌ریزد
از پارچ به پیاله
روا نیست جهان
به آخرالزمانش برسد.

🖋ویسواوا شیمبورسکا

*بزرگترین موزه هلند واقع در آمستردام
➖➖➖➖➖
نام #نقاشی: «زنِ شیرفروش»
اثر یان #ورمیر
Johannes Vermeer
"The Milkmaid" - 1657/1658
➖➖➖➖➖

🌿در جهانِ باستان به توضیح ادبیِ یک اثرِ هنری که غالبا در هنرِ خطابه به کار می‌رفت، اِکفِراسیس(Ekphrasis) می‌گفتند. اکفراسیس از ekphradzein یونانی مشتق شده است که معنای تحت اللفظی آن «گفتن، توضیح دادنِ کامل» است.
اکفراسیس در معنای وسیع‌تر اشاره دارد به تمامِ شعرها، داستان‌ها و مقالاتِ تفسیری که با روش‌های مختلف به آثار هنری نقاشی، مجسمه، گرافیک، و یا حتا معماری می‌پردازد.
به بیانی دیگر، اکفراسیس توصیفِ کلامیِ تصویر است.

📝درآمدی بر اکفراسیس
🖊دکتر زینب صابر

@artperception
🌿🎨⁦🖼️⁩
@artperception

🌿به بهانه تولد استاد #حسین_علیزاده
🎶قطعه «ترکمن»
🎼تمبک: #پژمان_حدادی
🔸2012 - کنسرت تبریز
🌿🎼🎵🎶
@artperception

‍ 🌿گفتگو با فیلسوف نقاب‌دار
🔺در باب مولف

▪️میان سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ در شماره‌های شنبه و یکشنبه روزنامه لوموند رشته گفتگوهایی با روشنفکران برجسته اروپایی منتشر می‌شد، که بعدها برگزیده‌ای از آنها نیز به صورت کتاب چاپ شد، در آوریل ۱۹۸۰، متن گفتگویی میان کریستیان دلا کامپانی و یک فیلسوف با عنوان «گفتگو با فيلسوفی نقاب‌دار» چاپ شد. نام آن متفکر به درخواست خودش پنهان مانده بود. برای آشنایان با اندیشه‌ها و نوشته‌های #میشل_فوکو حدس این نکته دشوار نبود که فیلسوف نقاب‌دار اوست. فوکو با این پنهان‌کاری می‌خواست به جنبه رمزآمیز نام و اسم و رسم متفکر که فکر را بی‌اهمیت می‌کند، اعتراض کرده باشد.

🔹دلا کامپانی: پیش از هر چیز اجازه بدهید بپرسم که چرا خواسته‌اید ناشناس بمانید؟

🔸فوکو: شاید شما حکایت آن روانشناس‌هایی را شنیده باشید که برای نمایش یک فیلم آزمایشی کوتاه به دهکده‌ای دورافتاده در قلب آفریقا رفته بودند. آنها از تماشاگران بومی خواستند که داستان فیلم را همان‌طور که فهمیده‌اند بیان کنند. خب، در این فیلم شاد که سه شخصیت داشت، فقط یک چیز توجه بومی‌ها را به خود جلب کرده بود: بازی سایه‌ها و نورهایی که از میان درختان میگذشت!
اما برای ما چنین نیست. شخصیت‌ها، بر ادراک حسی ما مسلط‌اند. تمام توجه ما معطوف به کنش شخصیت‌هایی است که می‌آیند و می‌روند، ظاهر و ناپدید می‌شوند.

🔸چرا من به شما پیشنهاد دادم که ناشناس بودن را برگزینیم؟ جدا از حسرت آن روزهایی که یکسر ناشناس بودم، می‌دانستم که اینگونه امکان پذیرفته شدن آنچه می‌گویم، بیشتر می‌شود. نزد خواننده احتمالی، سطح تماس دست نخورده باقی می‌ماند. تأثیرگذاری متن در زمینه‌هایی نامنتظر جای می‌گیرد، و شکلی می‌یابد که من هرگز بدان نیاندیشیده‌ام. نام، کارها را زیادی آسان می‌کند!
پیشنهاد یک بازی دارم: بازی یک سال بدون نام! برای مدت یک سال کتاب‌ها بدون نام #مولف خود منتشر شوند. ناقدان باید با انبوه کتاب‌هایی یکسر گمنام دست و پنجه نرم کنند؛ و حالا که فکر می‌کنم می‌بینم که چه بسا آنها نخواهند توانست هیچ کاری انجام دهند: تمام مؤلف‌ها احتمالا صبر می‌کنند تا سال آینده برسد، تا کتابشان را منتشر کنند!

🔹دلا کامپانی: خب، چه چیز باعث شد که شما پشت ناشناس ماندن پنهان شوید؟ آیا در حکم اعتراضی است به این نکته که امروز فیلسوفان از تبلیغات گرداگرد نام خود بهره‌برداری می‌کنند؟

🔸فوکو: این چیزی نیست که مرا خیلی تکان بدهد. در راهروهای مدرسه قدیمی‌ام، نیم‌تنه‌های گچی مردان بزرگ را زیاد می‌دیدم، حالا هم در بالای صفحه اول روزنامه‌ها تصویری از این یا آن اندیشمند می‌بینم. نمی‌دانم که آیا چیزها از نظر زیبایی‌شناسانه بهتر شده یا نه.
من از خواندن نامه‌ای سخت تکان خوردم که کانتِ خیلی پیر نوشته بود. در این نامه، او نوشته بود که عجله دارد تا جدا از سالخوردگی، هوش رو به زوال و ایده‌های عصبی، هر چه زودتر یکی از کتاب‌هایش را برای شرکت در نمایشگاه لایپزیگ به پایان برساند. این نکته را یادآوری کردم تا نشان دهم که مسأله چقدر بی‌اهمیت است. با یا بدون تبلیغات، با یا بدون نمایشگاه، یک کتاب چیزی کاملا ویژه است. من هرگز قانع نمی‌شوم که فلان کتاب بد است چون نویسنده‌اش در تلویزیون ظاهر شده اما به همین دلیل نیز، قطعا کتاب خوبی هم نمی‌تواند باشد!

🔸اگر گمنامی را برگزیده ام، به این دلیل نیست که راحت از این یا آن فرد انتقاد کنم. این کاری است که هرگز نکرده‌ام. ناشناخته ماندن راهی است برای خطاب مستقیم‌تر به خواننده احتمالی، یعنی یگانه فردی که اینجا برای من اهمیت دارد: از آنجا که تو نمی‌دانی که من چه کسی هستم، وسوسه این را هم نخواهی داشت تا بدانی چرا من این چیزی را که می‌خوانی، گفته‌ام. در حقیقت بیشتر به خود امکان میدهی تا خیلی ساده بگویی: این حرف درست است، و آن حرف غلط است؛ من این را دوست دارم، و آنرا دوست ندارم. همین و بس.


✍🏻 مترجم: بابک احمدی
🌿📚🔺
@artperception

🌿 قطعه «طُرقه» برگرفته از یک افسانهٔ قدیمیِ خراسانی است. #طرقه نام پرنده‌ای است که عزمِ پرواز تا خورشید را می‌کند و برای آنکه از سوختن در امان بماند، باید هزار نام از خدا را حفظ کند و در طول رسیدن به خورشید آن‌ها را ذکر کند که در آستانه رسیدن به مقصود، نام هزارم را از یاد می‌برد و می‌سوزد.

🔺کیهان کلهر بر اساس این داستان، چهارمضراب زیبایی را ساخته که در دو آلبوم «شب، سکوت، کویر» و «شهر خاموش» (به همراه کوارتت زهی) اجرا است. این قطعه موسیقی یکی از با احساس‌ترین قطعات ساخته #کیهان_کلهر به‌حساب می‌آید.

🌿🎼🎵🎶🔺
@artperception

‍ 🌿تجربه حسی، دین و #هنر

🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.

▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.

🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.

🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»


📚هنر به منزلهٔ #تجربه
⁦🖋⁩جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⁩⁦⁦⛪️🎭🎶
@artperception