This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿پنج نکته جالب دربارهٔ #نقاشی «گل‌های آفتابگردان» اثر ونسان #ونگوگ:
۱- ونگوگ یک بخش چوبی به بالای بوم اضافه کرده است؛ زیرا برای یکی از گل‌ها فضای کافی وجود نداشت!
۲- اثر انگشت ونگوگ همچون یک امضا بر لبه‌های بوم ثبت شده است!
۳- رنگ‌های این نقاشی به مرور تغییر کرده‌اند؛ زردها روشن‌تر بوده و بخش‌های آبی و امضا نیز در اصل بنفش بوده‌اند!
۴- در پژوهش‌های اخیر برای شناسایی دقیق‌تر از اسکنرهایی استفاده شده که تا یک رنگدانه را نیز نشان می‌دهند!
۵- در واقع ۵ نسخهٔ متفاوت از این نقاشی در موزه‌های شهرهای مونیخ، لندن، توکیو، فیلادلفیا و آمستردام وجود دارد!
🌿🖼️🎨📚🔺
@artperception
۱- ونگوگ یک بخش چوبی به بالای بوم اضافه کرده است؛ زیرا برای یکی از گل‌ها فضای کافی وجود نداشت!
۲- اثر انگشت ونگوگ همچون یک امضا بر لبه‌های بوم ثبت شده است!
۳- رنگ‌های این نقاشی به مرور تغییر کرده‌اند؛ زردها روشن‌تر بوده و بخش‌های آبی و امضا نیز در اصل بنفش بوده‌اند!
۴- در پژوهش‌های اخیر برای شناسایی دقیق‌تر از اسکنرهایی استفاده شده که تا یک رنگدانه را نیز نشان می‌دهند!
۵- در واقع ۵ نسخهٔ متفاوت از این نقاشی در موزه‌های شهرهای مونیخ، لندن، توکیو، فیلادلفیا و آمستردام وجود دارد!
🌿🖼️🎨📚🔺
@artperception
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿همیشه یک «راه دوم» وجود دارد!
🔺بر اساس کتاب «بهترین درس‌های مدرسهٔ زندگی» نوشته #آلن_دوباتن
#روانشناسی
#مدرسه_زندگی
🎙️ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
🌿📚
@persianschooloflife
@artperception
🔺بر اساس کتاب «بهترین درس‌های مدرسهٔ زندگی» نوشته #آلن_دوباتن
#روانشناسی
#مدرسه_زندگی
🎙️ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
🌿📚
@persianschooloflife
@artperception
🌿 چندی پیش، مقاله‌ای در مجله تایم منتشر شد که نویسنده‌اش ادعا می‌کرد،
آنچه «مطالعهٔ عمیق» نامیده می‌شود به‌زودی از بین خواهد رفت؛ چرا که این روزها دیگر آدم‌ها سرسری #کتاب می‌خوانند و با وجود مطالب خلاصه شده اینترنتی، تعداد خواننده‌های کتاب‌ها روز به روز تقلیل پیدا می‌کند.
🔸نکته وحشتناک ماجرا اینجاست که مطالعات ثابت کرده، کتاب‌خوان‌ها در قیاس با افراد عادی، به واقع آدم‌های خوب‌تری هستند و شاید تنها آدم‌هایی روی این کره خاکی باشند که ارزش عاشق شدن را داشته باشند!
🔹بر اساس مطالعاتی که روان‌شناسان در سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ انجام داده‌اند، کسانی که رمان می‌خوانند، میان انسان‌ها بیشترین قدرت همدلی با دیگران را دارند و قابلیتی دارند با عنوان «تئوری ذهن»، که در کنار آنچه خود به آن اعتقاد دارند، می‌توانند عقاید، نظر و علائق دیگران را مدنظر قرار دهند و دربارهٔ آن تامل کنند.
▫️آنها می‌توانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیدهٔ خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند.
تعجبی هم ندارد که کتاب‌خوان‌ها آدم‌های بهتری باشند. کتاب خواندن، تجربه کردن زندگی دیگران با چشم درون است. یاد گرفتن این نکته که چه طور بدون این که خودت در ماجرایی دخیل باشی، بتوانی دنیا را در چارچوب دیگری ببینی.
🔸کتاب‌خوان‌ها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همهٔ آنها دسترسی دارند. آنها چیزهایی دیده‌اند که غیر کتاب‌خوان‌ها امکان ندارد از آن سر دربیاورند! آنها مرگ و زندگی انسان‌هایی را تجربه کرده‌اند که دیگران اصلا آنها را نمی‌شناسند!
🔹کتاب‌خوان‌ها یاد گرفته‌اند که زن بودن چیست و مرد بودن یعنی چه؛ فهمیده‌اند که تماشای رنج دیگران یعنی چه؛ کتاب‌خوان‌ها بسیار از سن‌شان با تجربه‌ترند!
🌿✍️📚🔺
@artperception
آنچه «مطالعهٔ عمیق» نامیده می‌شود به‌زودی از بین خواهد رفت؛ چرا که این روزها دیگر آدم‌ها سرسری #کتاب می‌خوانند و با وجود مطالب خلاصه شده اینترنتی، تعداد خواننده‌های کتاب‌ها روز به روز تقلیل پیدا می‌کند.
🔸نکته وحشتناک ماجرا اینجاست که مطالعات ثابت کرده، کتاب‌خوان‌ها در قیاس با افراد عادی، به واقع آدم‌های خوب‌تری هستند و شاید تنها آدم‌هایی روی این کره خاکی باشند که ارزش عاشق شدن را داشته باشند!
🔹بر اساس مطالعاتی که روان‌شناسان در سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ انجام داده‌اند، کسانی که رمان می‌خوانند، میان انسان‌ها بیشترین قدرت همدلی با دیگران را دارند و قابلیتی دارند با عنوان «تئوری ذهن»، که در کنار آنچه خود به آن اعتقاد دارند، می‌توانند عقاید، نظر و علائق دیگران را مدنظر قرار دهند و دربارهٔ آن تامل کنند.
▫️آنها می‌توانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیدهٔ خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند.
تعجبی هم ندارد که کتاب‌خوان‌ها آدم‌های بهتری باشند. کتاب خواندن، تجربه کردن زندگی دیگران با چشم درون است. یاد گرفتن این نکته که چه طور بدون این که خودت در ماجرایی دخیل باشی، بتوانی دنیا را در چارچوب دیگری ببینی.
🔸کتاب‌خوان‌ها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همهٔ آنها دسترسی دارند. آنها چیزهایی دیده‌اند که غیر کتاب‌خوان‌ها امکان ندارد از آن سر دربیاورند! آنها مرگ و زندگی انسان‌هایی را تجربه کرده‌اند که دیگران اصلا آنها را نمی‌شناسند!
🔹کتاب‌خوان‌ها یاد گرفته‌اند که زن بودن چیست و مرد بودن یعنی چه؛ فهمیده‌اند که تماشای رنج دیگران یعنی چه؛ کتاب‌خوان‌ها بسیار از سن‌شان با تجربه‌ترند!
🌿✍️📚🔺
@artperception
Telegram
attach 📎
❤1
Forwarded from اتچ بات
🌿چیزهای زیادی هست که فلسفه می‌تواند از فیلم بیاموزد!
🔻برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک #فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.
▫️نمونه‌اش شاهکار آکیرا کوروساوا به نام «راشومون» (۱۹۵۰) که بیننده را به ضیافتی منحصربه‌فرد دعوت می‌کند: اندیشیدن روی پردۀ نقره‌ای.
فلسفه‌ورزی نه از مسیر استدلال‌های ساختاریافته یا با زبان پیچیده، بلکه از طریق داستان‌سرایی بدیع، تصویرسازی گیرا و فیلم‌بردای نوآورانه. شخصیت‌های فیلم کوروساوا به دنیایی یکسان می‌نگرند، اما بنا به دلایل اخلاقی یا شناختی، روایت‌هایشان از آنچه می‌بینند هریک دنیای درونیِ خود را دارد. درنتیجه، نمی‌شود دانست که دنیای واقعی و حقیقت به چه شکل بوده است. پیام غایی فیلم آن است که ما از اساس ناتوان از «تشخیص و گفتن حقیقت» هستیم.
🔹معمای فلسفی در بطن فیلم کوروساوا این گونه است: اگر نتوانیم واقعاً بدانیم که چه اتفاقی افتاده است، چه؟ اگر هر روایتی که دربارۀ دنیای پیرامونمان می‌سازیم، یک دنیای درونی باشد، و روایت هرکسی بسیار متفاوت از دیگری باشد، بی هیچ راهی برای اینکه بدانیم کدام‌یک واقعیت دارد، چه؟
همۀ این‌ها لاجرم این برداشتِ طاقت‌فرسا را تعمیق می‌کنند که آنچه شاهدش هستیم، پایانِ توانایی‌مان در تشخیص و گفتنِ حقیقتْ است.
🔸البته این نکته، از لحاظ فلسفی، بدیع نیست: از ساختار‌شکنی حقیقت در قالب «ارادۀ معطوف به قدرتِ» نیچه، تا این مفهوم ریچارد رورتی که حقیقت «نه یافته، بلکه ساخته می‌شود»؛ ما به دنیایی عادت کرده‌ایم که گویا نیاز به دانستن اینکه حقیقت چیست و کجاست را رها کرده است!
🔹کوروساوا نیز دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند.
چهره‌های بزرگی همچون ژیل دلوز استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت #سینما به فلسفه می‌تواند با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال: «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزئینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل هستند!»
🔻البته «نظریۀ جسورانه‌ای» که فیلم را فلسفه می‌داند به شدت محاصره شده است. خط اصلی حمله می‌گوید فیلم نمی‌تواند فلسفه باشد، چون #فلسفه باید با استدلال کار کند. اما فیلم، به‌جای استدلال، با تصاویر و هیجانات و امثالش کار می‌کند. به بیان دیگر، فیلم‌ساز نمی‌تواند فیلسوف باشد. ولی با این تعریف، تعداد قابل توجهی از فلاسفه هم فیلسوف نیستند: در این تعریف جایی برای هراکلیتوس و دیوگنس نمی‌ماند، یا برای کنفوسیوس و نیچه.
🔹اما همچنان این حقیقت پابرجاست که فیلم‌ها می‌توانند تأثیری مشابه با آثار سترگ و جاودانۀ فلسفه بر ما داشته باشند: تکان‌دادن و بیدارکردن ما، دمیدن حیات تازه به ذهن‌هایمان، مهیا کردنمان برای شیوه‌های جدید دیدن خودمان و دنیای پیرامونمان.
در آثار آندره تارکوفسکی، اینگمار برگمان و کوروساوا یک‌جور نظاره‌گری ناب، نگاه عمیق و بصیرت ظریف وجود دارد که همتای آثار فلاسفۀ بزرگ است.
🌿ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که فیلم‌ها می‌توانند معنای انسان‌بودن را بیاموزند: شیوه‌های آشفتۀ زندگی‌مان را، اینکه گاهی ممکن است چقدر بی‌ثبات و پیچیده و نهایتاً بی‌خرد باشیم. هیجانات و اشتیاقات هم به اندازۀ خرد، ما را به حرکت وامی‌دارند؛ شور و شوق انسانی، اضطرارهای اجتماعی، و شیوۀ صحبت مستقیم با قلب انسان که در متون فلسفی، چندان خبری از این چیزها نیست.
🔻البته همۀ این‌ها «فقط فیلم» هستند! ولی زمان تسویه‌حساب شاید زودتر از آنی رسیده باشد که انتظارش را داشتیم! چون وقتی حکومت‌ها ما را وامی‌دارند که دروغ را نه دروغ، بلکه «حقیقتِ» بدیهی بدانیم، می‌فهمیم مرجع حرفشان رورتی یا نیچه نیست، بلکه رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است؛ و این دیگر «فقط فیلم» نیست، بلکه ما ساکنِ آن شده‌ایم!
🖊نوشته کاستیکا براداتان
📝ترجمۀ محمد معماریان
📚منبع: ترجمان
🌿🎥📚
@artperception
🔻برخی از فیلسوفان می‌گویند فلسفه میدانِ برهان‌آوری عقلی است، نه بازی با احساسات و هیجانات، و به همین دلیل نباید فیلم‌ها را وارد بحث‌های فلسفی کرد. اما واقعیت آن است که سردرگمی‌ها، شعف‌ها و غم‌ها بخشی جدانشدنی و پراهمیت از حیات انسانی‌اند، مسائلی که جایشان در بحث‌های فلسفی معمولاً خالی است. اینجاست که اتفاقاً یک #فیلم می‌تواند به ما نشان دهد، به‌عنوان یک موجود بشری، قرارگرفتن در موقعیتی فلسفی چه حال و هوایی دارد.
▫️نمونه‌اش شاهکار آکیرا کوروساوا به نام «راشومون» (۱۹۵۰) که بیننده را به ضیافتی منحصربه‌فرد دعوت می‌کند: اندیشیدن روی پردۀ نقره‌ای.
فلسفه‌ورزی نه از مسیر استدلال‌های ساختاریافته یا با زبان پیچیده، بلکه از طریق داستان‌سرایی بدیع، تصویرسازی گیرا و فیلم‌بردای نوآورانه. شخصیت‌های فیلم کوروساوا به دنیایی یکسان می‌نگرند، اما بنا به دلایل اخلاقی یا شناختی، روایت‌هایشان از آنچه می‌بینند هریک دنیای درونیِ خود را دارد. درنتیجه، نمی‌شود دانست که دنیای واقعی و حقیقت به چه شکل بوده است. پیام غایی فیلم آن است که ما از اساس ناتوان از «تشخیص و گفتن حقیقت» هستیم.
🔹معمای فلسفی در بطن فیلم کوروساوا این گونه است: اگر نتوانیم واقعاً بدانیم که چه اتفاقی افتاده است، چه؟ اگر هر روایتی که دربارۀ دنیای پیرامونمان می‌سازیم، یک دنیای درونی باشد، و روایت هرکسی بسیار متفاوت از دیگری باشد، بی هیچ راهی برای اینکه بدانیم کدام‌یک واقعیت دارد، چه؟
همۀ این‌ها لاجرم این برداشتِ طاقت‌فرسا را تعمیق می‌کنند که آنچه شاهدش هستیم، پایانِ توانایی‌مان در تشخیص و گفتنِ حقیقتْ است.
🔸البته این نکته، از لحاظ فلسفی، بدیع نیست: از ساختار‌شکنی حقیقت در قالب «ارادۀ معطوف به قدرتِ» نیچه، تا این مفهوم ریچارد رورتی که حقیقت «نه یافته، بلکه ساخته می‌شود»؛ ما به دنیایی عادت کرده‌ایم که گویا نیاز به دانستن اینکه حقیقت چیست و کجاست را رها کرده است!
🔹کوروساوا نیز دقیقاً همان کاری را می‌کند که هر فیلم‌ساز خوب باید بکند: تحریک بینندگان به اینکه از آنچه روی پرده می‌بینند فراتر بروند، درگیر پرسش‌های بزرگ دربارۀ وضعیت بشر شوند.
چهره‌های بزرگی همچون ژیل دلوز استدلال می‌آورند که «فیلم می‌تواند فلسفه باشد». یعنی اینکه خدمت #سینما به فلسفه می‌تواند با روش‌های خود، و به شیوه‌ای باشد که نتوان آن را به روش‌های فلسفه‌ورزی سنتی تقلیل داد. روشن است که همۀ فیلم‌ها به‌طرز چشم‌گیر فلسفی نیستند، اما برخی فیلم‌ها هستند و همین ما را بس. به تعبیر مالهال: «چنین فیلم‌هایی مادۀ خام فلسفه یا مایۀ تزئینش نیستند، بلکه مشق فلسفه‌اند، فلسفه در عمل هستند!»
🔻البته «نظریۀ جسورانه‌ای» که فیلم را فلسفه می‌داند به شدت محاصره شده است. خط اصلی حمله می‌گوید فیلم نمی‌تواند فلسفه باشد، چون #فلسفه باید با استدلال کار کند. اما فیلم، به‌جای استدلال، با تصاویر و هیجانات و امثالش کار می‌کند. به بیان دیگر، فیلم‌ساز نمی‌تواند فیلسوف باشد. ولی با این تعریف، تعداد قابل توجهی از فلاسفه هم فیلسوف نیستند: در این تعریف جایی برای هراکلیتوس و دیوگنس نمی‌ماند، یا برای کنفوسیوس و نیچه.
🔹اما همچنان این حقیقت پابرجاست که فیلم‌ها می‌توانند تأثیری مشابه با آثار سترگ و جاودانۀ فلسفه بر ما داشته باشند: تکان‌دادن و بیدارکردن ما، دمیدن حیات تازه به ذهن‌هایمان، مهیا کردنمان برای شیوه‌های جدید دیدن خودمان و دنیای پیرامونمان.
در آثار آندره تارکوفسکی، اینگمار برگمان و کوروساوا یک‌جور نظاره‌گری ناب، نگاه عمیق و بصیرت ظریف وجود دارد که همتای آثار فلاسفۀ بزرگ است.
🌿ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که فیلم‌ها می‌توانند معنای انسان‌بودن را بیاموزند: شیوه‌های آشفتۀ زندگی‌مان را، اینکه گاهی ممکن است چقدر بی‌ثبات و پیچیده و نهایتاً بی‌خرد باشیم. هیجانات و اشتیاقات هم به اندازۀ خرد، ما را به حرکت وامی‌دارند؛ شور و شوق انسانی، اضطرارهای اجتماعی، و شیوۀ صحبت مستقیم با قلب انسان که در متون فلسفی، چندان خبری از این چیزها نیست.
🔻البته همۀ این‌ها «فقط فیلم» هستند! ولی زمان تسویه‌حساب شاید زودتر از آنی رسیده باشد که انتظارش را داشتیم! چون وقتی حکومت‌ها ما را وامی‌دارند که دروغ را نه دروغ، بلکه «حقیقتِ» بدیهی بدانیم، می‌فهمیم مرجع حرفشان رورتی یا نیچه نیست، بلکه رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است؛ و این دیگر «فقط فیلم» نیست، بلکه ما ساکنِ آن شده‌ایم!
🖊نوشته کاستیکا براداتان
📝ترجمۀ محمد معماریان
📚منبع: ترجمان
🌿🎥📚
@artperception
Telegram
attach 📎
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🌿 چه چیزی انیمیشن‌های #پیکسار را از سایر کمپانی‌های فیلم‌سازی متمایز می‌کند؟
⏱️ مدت ویدئو: ۹ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
#انیمیشن
🌿🎬🖌️🎭
@artperception
⏱️ مدت ویدئو: ۹ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
#انیمیشن
🌿🎬🖌️🎭
@artperception
Forwarded from اتچ بات
🌿روزگاری مردی بود که به هنگام کودکی داستان زیبای ابراهیم را شنیده بود که چگونه خداوند او را آزمایش کرد و او چگونه به این آزمون پاسخ گفت، ایمان خویش نگاه داشت و برای دومین بار برخلاف هر انتظاری صاحب پسری شد. هنگامی که کودک بزرگتر شد، همین داستان را با ستایشی باز هم بیشتر خواند، زیرا زندگی آنچه را که در سادگی معصومانه کودک متحد بود، از هم جدا کرده بود. هر چه بزرگتر می‌شد اندیشه‌اش بیشتر مجذوب این داستان می‌شد، شور او افزون و افزونتر می‌شد، با این همه کم‌تر و کم‌تر قادر بود این داستان را درک کند.
🔸سرانجام به واسطهٔ علاقه‌اش به این داستان همه‌چیز را از یاد برد: روحش تنها یک آرزو داشت و آن دیدار ابراهیم بود، یگانه رؤیایش این بود که شاهد آن رویداد عظیم بوده باشد. آرزویش نه دیدار سرزمین‌های زیبای شرق بود نه شکوه ناسوتی ارض موعود، نه آن زوج خداترسی که خدا ایشان را در کهنسالی آمرزیده بود، نه چهرهٔ پراحتشام آن پدرسالار سالخورده، نه نیروی جوانی که خداوند به اسحاق عطا کرده بود. هیچ دلیلی نمی‌دید که همین نتواند در صحرای بایری در دانمارک روی داده باشد! سودایش این بود که آنان را در سفر سه روزه‌شان، در حالی که ابراهیم سوار بر استر، با اندوهش در پیش و با اسحاق در کنارش می‌راند، همراهی کند. تنها آرزویش این بود که در آن لحظه که ابراهيم سر برداشت و کوه موریه را در دور دست دید، هنگامی که چارپایان را برجا نهاد و تنها با اسحاق از کوه بالا رفت، حاضر باشد؛ زیرا خواسته‌اش نه تارهای ظریف و ماهرانه ساخته شدهٔ تخيل، بلکه «لرزش اندیشه» بود.
🔺«و خداوند ابراهیم را امتحان کرد و به او گفت اسحاق، یگانه فرزندت را که دوستش می‌داری برگیر و به وادی موریه برو، و در آنجا او را بر فراز کوهی که به تو نشان خواهم داد به قربانی بسوزان!»
بامدادان بود، ابراهیم پگاه برخاست، چارپایان را زین کرد، خیمه خود را ترک کرد و اسحاق را با خود برد؛ سارا از روزن به آنان می‌نگریست تا آنگاه که به دره فرو شدند و او دیگر نمی‌توانست آنها را ببیند. آنان سه روز در سکوت راه پیمودند. در بامداد روز چهارم #ابراهیم حتی کلمه‌ای نگفته بود، اما
چشم برداشت و کوه موریه را در دور دست دید. او جوانان را باقی گذاشت و تنها با اسحاق در کنارش از کوه بالا رفت. اما ابراهیم با خویشتن گفت، من از اسحاق پنهان نخواهم کرد که این راه او را به کجا می برد». او خاموش ایستاد، دستش را به نشانهٔ رحمت بر سر اسحاق نهاد و اسحاق خم شد تا پذیرای آمرزش باشد و چهرهٔ ابراهیم پدرانه بود، نگاهش مشفقانه، و سخنش امیدبخش. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند، روحش قادر به اعتلا نبود؛ او زانوان ابراهیم را در آغوش گرفت و لابه‌کنان به پایش افتاد و از او خواست به جوانی او، به آیندهٔ امیدبخش او رحم کند، شادی خانهٔ ابراهیم و اندوه و تنهایی را به یاد او آورد. آنگاه ابراهیم پسر را بلند کرد، در کنار او به راه افتاد و سخنش سرشار از ترغیب و تسلا بود. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند.
🔹او از کوه موریه بالا رفت، اما اسحاق او را درک نمی‌کرد. آنگاه برای لحظه‌ای از او روی برگرداند و هنگامی که اسحاق دوباره چهرهٔ ابراهیم را دید دگرگون شده بود، نگاهش بی‌رحم و چهره‌اش خوفناک بود. او گلوی اسحاق را گرفت، او را بر زمین افکند و گفت: «ای پسر نادان، پنداشته‌ای که من پدر توام؟ من یک بت‌پرستم. پنداشته‌ای که این عمل خواست خداست؟ نه، میل من است».
🔺آنگاه اسحاق لرزید و در اضطراب خویش بانگ برآورد: «ای خدایی که در آسمانی، بر من رحم کن. خدای ابراهیم بر من رحم کن. اگر پدری در زمین ندارم تو پدر من باش!» اما ابراهیم زیر لب با خود زمزمه کرد: و ای خدایی که در آسمانی، از تو سپاسگزارم. برای او، آن به که مرا یک هیولا بداند تا که ایمان به تو را از دست بدهد.»
◾وقتی کودک باید از شیر گرفته شود مادر پستان خویش سیاه می‌کند، زیرا شرم‌آور است که وقتی پستان بر کودک ممنوع است، لذيذ باشد. بدین‌گونه کودک گمان می‌کند که پستان دیگرگونه شده اما مادر همان است، و نگاهش همچون همیشه عاشقانه و مهربان. خوشا به حال کسی که به وسیله‌ای وحشتناک‌تر برای از شیر گرفتن کودک نیاز نداشته باشد!
📗 ترس و لرز / صفحات ۳۵ تا ۳۷
✍️ سورن کیرکگارد
@artperception
➖➖➖➖➖➖
🔺عید قربان بر همهٔ جهانیان مبارک🌹
➖➖➖➖➖➖
🎨 نقاشی از مجموعهٔ «ترس و لرز»
🖼️ اثر: محمدجواد صیادیان
▫️اکریلیک بر روی بوم
▪️ابعاد: ۳۰×۴۰ سانتیمتر
🔹۱۳۹۵
@artperception
🔸سرانجام به واسطهٔ علاقه‌اش به این داستان همه‌چیز را از یاد برد: روحش تنها یک آرزو داشت و آن دیدار ابراهیم بود، یگانه رؤیایش این بود که شاهد آن رویداد عظیم بوده باشد. آرزویش نه دیدار سرزمین‌های زیبای شرق بود نه شکوه ناسوتی ارض موعود، نه آن زوج خداترسی که خدا ایشان را در کهنسالی آمرزیده بود، نه چهرهٔ پراحتشام آن پدرسالار سالخورده، نه نیروی جوانی که خداوند به اسحاق عطا کرده بود. هیچ دلیلی نمی‌دید که همین نتواند در صحرای بایری در دانمارک روی داده باشد! سودایش این بود که آنان را در سفر سه روزه‌شان، در حالی که ابراهیم سوار بر استر، با اندوهش در پیش و با اسحاق در کنارش می‌راند، همراهی کند. تنها آرزویش این بود که در آن لحظه که ابراهيم سر برداشت و کوه موریه را در دور دست دید، هنگامی که چارپایان را برجا نهاد و تنها با اسحاق از کوه بالا رفت، حاضر باشد؛ زیرا خواسته‌اش نه تارهای ظریف و ماهرانه ساخته شدهٔ تخيل، بلکه «لرزش اندیشه» بود.
🔺«و خداوند ابراهیم را امتحان کرد و به او گفت اسحاق، یگانه فرزندت را که دوستش می‌داری برگیر و به وادی موریه برو، و در آنجا او را بر فراز کوهی که به تو نشان خواهم داد به قربانی بسوزان!»
بامدادان بود، ابراهیم پگاه برخاست، چارپایان را زین کرد، خیمه خود را ترک کرد و اسحاق را با خود برد؛ سارا از روزن به آنان می‌نگریست تا آنگاه که به دره فرو شدند و او دیگر نمی‌توانست آنها را ببیند. آنان سه روز در سکوت راه پیمودند. در بامداد روز چهارم #ابراهیم حتی کلمه‌ای نگفته بود، اما
چشم برداشت و کوه موریه را در دور دست دید. او جوانان را باقی گذاشت و تنها با اسحاق در کنارش از کوه بالا رفت. اما ابراهیم با خویشتن گفت، من از اسحاق پنهان نخواهم کرد که این راه او را به کجا می برد». او خاموش ایستاد، دستش را به نشانهٔ رحمت بر سر اسحاق نهاد و اسحاق خم شد تا پذیرای آمرزش باشد و چهرهٔ ابراهیم پدرانه بود، نگاهش مشفقانه، و سخنش امیدبخش. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند، روحش قادر به اعتلا نبود؛ او زانوان ابراهیم را در آغوش گرفت و لابه‌کنان به پایش افتاد و از او خواست به جوانی او، به آیندهٔ امیدبخش او رحم کند، شادی خانهٔ ابراهیم و اندوه و تنهایی را به یاد او آورد. آنگاه ابراهیم پسر را بلند کرد، در کنار او به راه افتاد و سخنش سرشار از ترغیب و تسلا بود. اما اسحاق نمی‌توانست او را درک کند.
🔹او از کوه موریه بالا رفت، اما اسحاق او را درک نمی‌کرد. آنگاه برای لحظه‌ای از او روی برگرداند و هنگامی که اسحاق دوباره چهرهٔ ابراهیم را دید دگرگون شده بود، نگاهش بی‌رحم و چهره‌اش خوفناک بود. او گلوی اسحاق را گرفت، او را بر زمین افکند و گفت: «ای پسر نادان، پنداشته‌ای که من پدر توام؟ من یک بت‌پرستم. پنداشته‌ای که این عمل خواست خداست؟ نه، میل من است».
🔺آنگاه اسحاق لرزید و در اضطراب خویش بانگ برآورد: «ای خدایی که در آسمانی، بر من رحم کن. خدای ابراهیم بر من رحم کن. اگر پدری در زمین ندارم تو پدر من باش!» اما ابراهیم زیر لب با خود زمزمه کرد: و ای خدایی که در آسمانی، از تو سپاسگزارم. برای او، آن به که مرا یک هیولا بداند تا که ایمان به تو را از دست بدهد.»
◾وقتی کودک باید از شیر گرفته شود مادر پستان خویش سیاه می‌کند، زیرا شرم‌آور است که وقتی پستان بر کودک ممنوع است، لذيذ باشد. بدین‌گونه کودک گمان می‌کند که پستان دیگرگونه شده اما مادر همان است، و نگاهش همچون همیشه عاشقانه و مهربان. خوشا به حال کسی که به وسیله‌ای وحشتناک‌تر برای از شیر گرفتن کودک نیاز نداشته باشد!
📗 ترس و لرز / صفحات ۳۵ تا ۳۷
✍️ سورن کیرکگارد
@artperception
➖➖➖➖➖➖
🔺عید قربان بر همهٔ جهانیان مبارک🌹
➖➖➖➖➖➖
🎨 نقاشی از مجموعهٔ «ترس و لرز»
🖼️ اثر: محمدجواد صیادیان
▫️اکریلیک بر روی بوم
▪️ابعاد: ۳۰×۴۰ سانتیمتر
🔹۱۳۹۵
@artperception
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿فیلم مستند «در جستجوی فریده» نماینده‌ٔ سینمای ایران در مراسم اسکار ۲۰۲۰ شد.
🔸مستند در جستجوی فریده، ساخته‌ٔ آزاده موسوی و کوروش عطائی، داستانِ دختری است که در نوزادی در حرم امام رضا رها می‌شود. خانواده‌ای هلندی او را به سرپرستی می‌پذیرد و به هلند می‌برد. پس از سالیان، فریده به جستجوی خانواده و ریشه‌ٔ خویش به ایران می‌آید.
🔸فضای داستانِ #فیلم را می‌توان از سطح ماجرای زندگی یک شخص فراتر دید؛ همچون استعاره‌ای از گم‌گشتگی و غریبگی ایرانیان نسبت به هویت و ریشه‌های خویش.
🌿🎥🎞️📽️🎬🔺
@artperception
🔸مستند در جستجوی فریده، ساخته‌ٔ آزاده موسوی و کوروش عطائی، داستانِ دختری است که در نوزادی در حرم امام رضا رها می‌شود. خانواده‌ای هلندی او را به سرپرستی می‌پذیرد و به هلند می‌برد. پس از سالیان، فریده به جستجوی خانواده و ریشه‌ٔ خویش به ایران می‌آید.
🔸فضای داستانِ #فیلم را می‌توان از سطح ماجرای زندگی یک شخص فراتر دید؛ همچون استعاره‌ای از گم‌گشتگی و غریبگی ایرانیان نسبت به هویت و ریشه‌های خویش.
🌿🎥🎞️📽️🎬🔺
@artperception
Forwarded from بینام
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🌿از هنر کلاسیک تا #هنر مدرن
🔺چگونه بر هجمهٔ قهقرایی هنر مدرن بتازیم
⏱️ مدت ویدئو: ۶ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
🌿🎬🎨
@artperception
🔺چگونه بر هجمهٔ قهقرایی هنر مدرن بتازیم
⏱️ مدت ویدئو: ۶ دقیقه
🔸 زیرنویس فارسی
🌿🎬🎨
@artperception
🌿تا آن‌دم که زنِ موزهٔ ریکس*
در این سکوتِ مصور و با دقتی مثال زدنی
روز از پسِ روز شیر می‌ریزد
از پارچ به پیاله
روا نیست جهان
به آخرالزمانش برسد.
🖋ویسواوا شیمبورسکا
*بزرگترین موزه هلند واقع در آمستردام
➖➖➖➖➖
نام #نقاشی: «زنِ شیرفروش»
اثر یان #ورمیر
Johannes Vermeer
"The Milkmaid" - 1657/1658
➖➖➖➖➖
🌿در جهانِ باستان به توضیح ادبیِ یک اثرِ هنری که غالبا در هنرِ خطابه به کار می‌رفت، اِکفِراسیس(Ekphrasis) می‌گفتند. اکفراسیس از ekphradzein یونانی مشتق شده است که معنای تحت اللفظی آن «گفتن، توضیح دادنِ کامل» است.
اکفراسیس در معنای وسیع‌تر اشاره دارد به تمامِ شعرها، داستان‌ها و مقالاتِ تفسیری که با روش‌های مختلف به آثار هنری نقاشی، مجسمه، گرافیک، و یا حتا معماری می‌پردازد.
به بیانی دیگر، اکفراسیس توصیفِ کلامیِ تصویر است.
📝درآمدی بر اکفراسیس
🖊دکتر زینب صابر
@artperception
🌿🎨🖼️
@artperception
در این سکوتِ مصور و با دقتی مثال زدنی
روز از پسِ روز شیر می‌ریزد
از پارچ به پیاله
روا نیست جهان
به آخرالزمانش برسد.
🖋ویسواوا شیمبورسکا
*بزرگترین موزه هلند واقع در آمستردام
➖➖➖➖➖
نام #نقاشی: «زنِ شیرفروش»
اثر یان #ورمیر
Johannes Vermeer
"The Milkmaid" - 1657/1658
➖➖➖➖➖
🌿در جهانِ باستان به توضیح ادبیِ یک اثرِ هنری که غالبا در هنرِ خطابه به کار می‌رفت، اِکفِراسیس(Ekphrasis) می‌گفتند. اکفراسیس از ekphradzein یونانی مشتق شده است که معنای تحت اللفظی آن «گفتن، توضیح دادنِ کامل» است.
اکفراسیس در معنای وسیع‌تر اشاره دارد به تمامِ شعرها، داستان‌ها و مقالاتِ تفسیری که با روش‌های مختلف به آثار هنری نقاشی، مجسمه، گرافیک، و یا حتا معماری می‌پردازد.
به بیانی دیگر، اکفراسیس توصیفِ کلامیِ تصویر است.
📝درآمدی بر اکفراسیس
🖊دکتر زینب صابر
@artperception
🌿🎨🖼️
@artperception
Forwarded from 🌿فهم هنر🌿 (Deleted Account)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌿به بهانه تولد استاد #حسین_علیزاده
🎶قطعه «ترکمن»
🎼تمبک: #پژمان_حدادی
🔸2012 - کنسرت تبریز
🌿🎼🎵🎶
@artperception
🎶قطعه «ترکمن»
🎼تمبک: #پژمان_حدادی
🔸2012 - کنسرت تبریز
🌿🎼🎵🎶
@artperception
🌿گفتگو با فیلسوف نقاب‌دار
🔺در باب مولف
▪️میان سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ در شماره‌های شنبه و یکشنبه روزنامه لوموند رشته گفتگوهایی با روشنفکران برجسته اروپایی منتشر می‌شد، که بعدها برگزیده‌ای از آنها نیز به صورت کتاب چاپ شد، در آوریل ۱۹۸۰، متن گفتگویی میان کریستیان دلا کامپانی و یک فیلسوف با عنوان «گفتگو با فيلسوفی نقاب‌دار» چاپ شد. نام آن متفکر به درخواست خودش پنهان مانده بود. برای آشنایان با اندیشه‌ها و نوشته‌های #میشل_فوکو حدس این نکته دشوار نبود که فیلسوف نقاب‌دار اوست. فوکو با این پنهان‌کاری می‌خواست به جنبه رمزآمیز نام و اسم و رسم متفکر که فکر را بی‌اهمیت می‌کند، اعتراض کرده باشد.
🔹دلا کامپانی: پیش از هر چیز اجازه بدهید بپرسم که چرا خواسته‌اید ناشناس بمانید؟
🔸فوکو: شاید شما حکایت آن روانشناس‌هایی را شنیده باشید که برای نمایش یک فیلم آزمایشی کوتاه به دهکده‌ای دورافتاده در قلب آفریقا رفته بودند. آنها از تماشاگران بومی خواستند که داستان فیلم را همان‌طور که فهمیده‌اند بیان کنند. خب، در این فیلم شاد که سه شخصیت داشت، فقط یک چیز توجه بومی‌ها را به خود جلب کرده بود: بازی سایه‌ها و نورهایی که از میان درختان میگذشت!
اما برای ما چنین نیست. شخصیت‌ها، بر ادراک حسی ما مسلط‌اند. تمام توجه ما معطوف به کنش شخصیت‌هایی است که می‌آیند و می‌روند، ظاهر و ناپدید می‌شوند.
🔸چرا من به شما پیشنهاد دادم که ناشناس بودن را برگزینیم؟ جدا از حسرت آن روزهایی که یکسر ناشناس بودم، می‌دانستم که اینگونه امکان پذیرفته شدن آنچه می‌گویم، بیشتر می‌شود. نزد خواننده احتمالی، سطح تماس دست نخورده باقی می‌ماند. تأثیرگذاری متن در زمینه‌هایی نامنتظر جای می‌گیرد، و شکلی می‌یابد که من هرگز بدان نیاندیشیده‌ام. نام، کارها را زیادی آسان می‌کند!
پیشنهاد یک بازی دارم: بازی یک سال بدون نام! برای مدت یک سال کتاب‌ها بدون نام #مولف خود منتشر شوند. ناقدان باید با انبوه کتاب‌هایی یکسر گمنام دست و پنجه نرم کنند؛ و حالا که فکر می‌کنم می‌بینم که چه بسا آنها نخواهند توانست هیچ کاری انجام دهند: تمام مؤلف‌ها احتمالا صبر می‌کنند تا سال آینده برسد، تا کتابشان را منتشر کنند!
🔹دلا کامپانی: خب، چه چیز باعث شد که شما پشت ناشناس ماندن پنهان شوید؟ آیا در حکم اعتراضی است به این نکته که امروز فیلسوفان از تبلیغات گرداگرد نام خود بهره‌برداری می‌کنند؟
🔸فوکو: این چیزی نیست که مرا خیلی تکان بدهد. در راهروهای مدرسه قدیمی‌ام، نیم‌تنه‌های گچی مردان بزرگ را زیاد می‌دیدم، حالا هم در بالای صفحه اول روزنامه‌ها تصویری از این یا آن اندیشمند می‌بینم. نمی‌دانم که آیا چیزها از نظر زیبایی‌شناسانه بهتر شده یا نه.
من از خواندن نامه‌ای سخت تکان خوردم که کانتِ خیلی پیر نوشته بود. در این نامه، او نوشته بود که عجله دارد تا جدا از سالخوردگی، هوش رو به زوال و ایده‌های عصبی، هر چه زودتر یکی از کتاب‌هایش را برای شرکت در نمایشگاه لایپزیگ به پایان برساند. این نکته را یادآوری کردم تا نشان دهم که مسأله چقدر بی‌اهمیت است. با یا بدون تبلیغات، با یا بدون نمایشگاه، یک کتاب چیزی کاملا ویژه است. من هرگز قانع نمی‌شوم که فلان کتاب بد است چون نویسنده‌اش در تلویزیون ظاهر شده اما به همین دلیل نیز، قطعا کتاب خوبی هم نمی‌تواند باشد!
🔸اگر گمنامی را برگزیده ام، به این دلیل نیست که راحت از این یا آن فرد انتقاد کنم. این کاری است که هرگز نکرده‌ام. ناشناخته ماندن راهی است برای خطاب مستقیم‌تر به خواننده احتمالی، یعنی یگانه فردی که اینجا برای من اهمیت دارد: از آنجا که تو نمی‌دانی که من چه کسی هستم، وسوسه این را هم نخواهی داشت تا بدانی چرا من این چیزی را که می‌خوانی، گفته‌ام. در حقیقت بیشتر به خود امکان میدهی تا خیلی ساده بگویی: این حرف درست است، و آن حرف غلط است؛ من این را دوست دارم، و آنرا دوست ندارم. همین و بس.
✍🏻 مترجم: بابک احمدی
🌿📚🔺
@artperception
🔺در باب مولف
▪️میان سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ در شماره‌های شنبه و یکشنبه روزنامه لوموند رشته گفتگوهایی با روشنفکران برجسته اروپایی منتشر می‌شد، که بعدها برگزیده‌ای از آنها نیز به صورت کتاب چاپ شد، در آوریل ۱۹۸۰، متن گفتگویی میان کریستیان دلا کامپانی و یک فیلسوف با عنوان «گفتگو با فيلسوفی نقاب‌دار» چاپ شد. نام آن متفکر به درخواست خودش پنهان مانده بود. برای آشنایان با اندیشه‌ها و نوشته‌های #میشل_فوکو حدس این نکته دشوار نبود که فیلسوف نقاب‌دار اوست. فوکو با این پنهان‌کاری می‌خواست به جنبه رمزآمیز نام و اسم و رسم متفکر که فکر را بی‌اهمیت می‌کند، اعتراض کرده باشد.
🔹دلا کامپانی: پیش از هر چیز اجازه بدهید بپرسم که چرا خواسته‌اید ناشناس بمانید؟
🔸فوکو: شاید شما حکایت آن روانشناس‌هایی را شنیده باشید که برای نمایش یک فیلم آزمایشی کوتاه به دهکده‌ای دورافتاده در قلب آفریقا رفته بودند. آنها از تماشاگران بومی خواستند که داستان فیلم را همان‌طور که فهمیده‌اند بیان کنند. خب، در این فیلم شاد که سه شخصیت داشت، فقط یک چیز توجه بومی‌ها را به خود جلب کرده بود: بازی سایه‌ها و نورهایی که از میان درختان میگذشت!
اما برای ما چنین نیست. شخصیت‌ها، بر ادراک حسی ما مسلط‌اند. تمام توجه ما معطوف به کنش شخصیت‌هایی است که می‌آیند و می‌روند، ظاهر و ناپدید می‌شوند.
🔸چرا من به شما پیشنهاد دادم که ناشناس بودن را برگزینیم؟ جدا از حسرت آن روزهایی که یکسر ناشناس بودم، می‌دانستم که اینگونه امکان پذیرفته شدن آنچه می‌گویم، بیشتر می‌شود. نزد خواننده احتمالی، سطح تماس دست نخورده باقی می‌ماند. تأثیرگذاری متن در زمینه‌هایی نامنتظر جای می‌گیرد، و شکلی می‌یابد که من هرگز بدان نیاندیشیده‌ام. نام، کارها را زیادی آسان می‌کند!
پیشنهاد یک بازی دارم: بازی یک سال بدون نام! برای مدت یک سال کتاب‌ها بدون نام #مولف خود منتشر شوند. ناقدان باید با انبوه کتاب‌هایی یکسر گمنام دست و پنجه نرم کنند؛ و حالا که فکر می‌کنم می‌بینم که چه بسا آنها نخواهند توانست هیچ کاری انجام دهند: تمام مؤلف‌ها احتمالا صبر می‌کنند تا سال آینده برسد، تا کتابشان را منتشر کنند!
🔹دلا کامپانی: خب، چه چیز باعث شد که شما پشت ناشناس ماندن پنهان شوید؟ آیا در حکم اعتراضی است به این نکته که امروز فیلسوفان از تبلیغات گرداگرد نام خود بهره‌برداری می‌کنند؟
🔸فوکو: این چیزی نیست که مرا خیلی تکان بدهد. در راهروهای مدرسه قدیمی‌ام، نیم‌تنه‌های گچی مردان بزرگ را زیاد می‌دیدم، حالا هم در بالای صفحه اول روزنامه‌ها تصویری از این یا آن اندیشمند می‌بینم. نمی‌دانم که آیا چیزها از نظر زیبایی‌شناسانه بهتر شده یا نه.
من از خواندن نامه‌ای سخت تکان خوردم که کانتِ خیلی پیر نوشته بود. در این نامه، او نوشته بود که عجله دارد تا جدا از سالخوردگی، هوش رو به زوال و ایده‌های عصبی، هر چه زودتر یکی از کتاب‌هایش را برای شرکت در نمایشگاه لایپزیگ به پایان برساند. این نکته را یادآوری کردم تا نشان دهم که مسأله چقدر بی‌اهمیت است. با یا بدون تبلیغات، با یا بدون نمایشگاه، یک کتاب چیزی کاملا ویژه است. من هرگز قانع نمی‌شوم که فلان کتاب بد است چون نویسنده‌اش در تلویزیون ظاهر شده اما به همین دلیل نیز، قطعا کتاب خوبی هم نمی‌تواند باشد!
🔸اگر گمنامی را برگزیده ام، به این دلیل نیست که راحت از این یا آن فرد انتقاد کنم. این کاری است که هرگز نکرده‌ام. ناشناخته ماندن راهی است برای خطاب مستقیم‌تر به خواننده احتمالی، یعنی یگانه فردی که اینجا برای من اهمیت دارد: از آنجا که تو نمی‌دانی که من چه کسی هستم، وسوسه این را هم نخواهی داشت تا بدانی چرا من این چیزی را که می‌خوانی، گفته‌ام. در حقیقت بیشتر به خود امکان میدهی تا خیلی ساده بگویی: این حرف درست است، و آن حرف غلط است؛ من این را دوست دارم، و آنرا دوست ندارم. همین و بس.
✍🏻 مترجم: بابک احمدی
🌿📚🔺
@artperception
Telegram
attach 📎
Audio
Various Artists
🌿 قطعه «طُرقه» برگرفته از یک افسانهٔ قدیمیِ خراسانی است. #طرقه نام پرنده‌ای است که عزمِ پرواز تا خورشید را می‌کند و برای آنکه از سوختن در امان بماند، باید هزار نام از خدا را حفظ کند و در طول رسیدن به خورشید آنها را ذکر کند که در آستانه رسیدن به مقصود، نام هزارم را از یاد می‌برد و می‌سوزد.
🔺کیهان کلهر بر اساس این داستان، چهارمضراب زیبایی را ساخته که در دو آلبوم «شب، سکوت، کویر» و «شهر خاموش» (به همراه کوارتت زهی) اجرا است. این قطعه موسیقی یکی از با احساس‌ترین قطعات ساخته #کیهان_کلهر به‌حساب می‌آید.
🌿🎼🎵🎶🔺
@artperception
🔺کیهان کلهر بر اساس این داستان، چهارمضراب زیبایی را ساخته که در دو آلبوم «شب، سکوت، کویر» و «شهر خاموش» (به همراه کوارتت زهی) اجرا است. این قطعه موسیقی یکی از با احساس‌ترین قطعات ساخته #کیهان_کلهر به‌حساب می‌آید.
🌿🎼🎵🎶🔺
@artperception
Forwarded from 🌿فهم هنر🌿 (محمود وطن‌خواه)
🌿تجربه حسی، دین و #هنر
🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.
▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.
🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.
🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»
📚هنر به منزلهٔ #تجربه
🖋جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⛪️🎭🎶
@artperception
🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.
▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.
🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.
🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»
📚هنر به منزلهٔ #تجربه
🖋جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⛪️🎭🎶
@artperception
Telegram
attach 📎
🌿فرمالیسم آیین
🔺آیین امری فرمال (صوری، تجسمی، بدنی، حرکتی) است. معنای #آیین به هیچ وجه محدود به موضوع آیین نیست. مثلاً معنای اعمال آیینی محرم «اندوه و سوگواری و ماتم» نیست. معانی امر آیینی بسیار گسترده‌اند. اما این معنا، همچون معانی آثار ادبی و هنری، چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی به زبانی مفهومی ترجمه کرد.
🔹آیین در ذات خود امری #هنری است. دانشمندان علوم شناختی نشان داده‌اند آیین از طریق اعمال بدنی و حرکتی خود شناخت‌های مهمی برای ما ایجاد می‌کند. در واقع خلاف تلقی رایج، شناخت تنها از مسیر‌های به اصطلاح «ذهنی» حاصل نمی‌آید. رفتارهای بدنی نیز شناختی خاص خود ایجاد می‌کنند. «جمعی بودن» رفتارهای بدنی نیز به نوعی خاص و ممتاز از ادراکات منتهی می‌شود.
🔸جنبه‌های دیگری از رابطهٔ آیین و شناخت را فیلسوفان هنر معاصر کاویده‌اند. گودمن، گادامر و ریکور «تجسم» را شیوه‌ای یگانه برای دلالت معرفی می‌کنند که با دلالت معمول زبانی متفاوت است. آیین در اساس در پی تبدل وجودی ما و اعتلای شناختی و اخلاقی ما بواسطه این تبدل است. آیین یک «بازی» جمعی بزرگ است. بازیگری که به راستی در این بازی مشارکت می‌کند همچون همهٔ بازی‌ها چیزی از آن و در آن دریافت می‌کند که با مطالعه و تأمل و اعمال ارادی معمول حاصل نمی‌آید. فرمالیسم غنی بازی، #هنر و آیین را نباید با معناگرایی‌های محدود و مشکوک تخریب یا معاوضه کرد.
✍️متن از صفحهٔ اینستاگرام دکتر امیر مازیار
➖➖➖➖➖➖➖➖
🖼 نام نقاشی: «شهادت»
🎨 اثر #رافائل
▪️سال خلق: ۱۵۰۷ میلادی
🌿📚✒️🔺
@artperception
🔺آیین امری فرمال (صوری، تجسمی، بدنی، حرکتی) است. معنای #آیین به هیچ وجه محدود به موضوع آیین نیست. مثلاً معنای اعمال آیینی محرم «اندوه و سوگواری و ماتم» نیست. معانی امر آیینی بسیار گسترده‌اند. اما این معنا، همچون معانی آثار ادبی و هنری، چیزی نیست که بتوان آن را به سادگی به زبانی مفهومی ترجمه کرد.
🔹آیین در ذات خود امری #هنری است. دانشمندان علوم شناختی نشان داده‌اند آیین از طریق اعمال بدنی و حرکتی خود شناخت‌های مهمی برای ما ایجاد می‌کند. در واقع خلاف تلقی رایج، شناخت تنها از مسیر‌های به اصطلاح «ذهنی» حاصل نمی‌آید. رفتارهای بدنی نیز شناختی خاص خود ایجاد می‌کنند. «جمعی بودن» رفتارهای بدنی نیز به نوعی خاص و ممتاز از ادراکات منتهی می‌شود.
🔸جنبه‌های دیگری از رابطهٔ آیین و شناخت را فیلسوفان هنر معاصر کاویده‌اند. گودمن، گادامر و ریکور «تجسم» را شیوه‌ای یگانه برای دلالت معرفی می‌کنند که با دلالت معمول زبانی متفاوت است. آیین در اساس در پی تبدل وجودی ما و اعتلای شناختی و اخلاقی ما بواسطه این تبدل است. آیین یک «بازی» جمعی بزرگ است. بازیگری که به راستی در این بازی مشارکت می‌کند همچون همهٔ بازی‌ها چیزی از آن و در آن دریافت می‌کند که با مطالعه و تأمل و اعمال ارادی معمول حاصل نمی‌آید. فرمالیسم غنی بازی، #هنر و آیین را نباید با معناگرایی‌های محدود و مشکوک تخریب یا معاوضه کرد.
✍️متن از صفحهٔ اینستاگرام دکتر امیر مازیار
➖➖➖➖➖➖➖➖
🖼 نام نقاشی: «شهادت»
🎨 اثر #رافائل
▪️سال خلق: ۱۵۰۷ میلادی
🌿📚✒️🔺
@artperception
Telegram
attach 📎
Track 6(Delzendeha.blogfa.com)
Behzad Abdi & Mostafa Mahmoudi & Mohammad Mo`tamedi
🌿«اُپرای عاشورا»
◾️قسمت مربوط به «حُر»
🎙با صدای #محمد_معتمدی
🎭 کارگردان: بهروز غریب‌پور
🎼آهنگساز: بهزاد عبدی
__________________
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿🎼🎙🎭◾️
@artperception
◾️قسمت مربوط به «حُر»
🎙با صدای #محمد_معتمدی
🎭 کارگردان: بهروز غریب‌پور
🎼آهنگساز: بهزاد عبدی
__________________
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿🎼🎙🎭◾️
@artperception
🌿ندیدم سری به سرداری مگر بسیار سرها زیر پای او
خودستایان تکیه بر اریکه‌ها زده‌اند
کتاب خدا را چنان می‌خوانند که سود ایشان است
آنان که طیلسان زهد پوشیده‌اند، تک‌پیرهنان را پیرهن بر تن می‌درند
آنان که دستار بر سر می‌نهند، سر از گردن خدا ترسان می‌اندازند
اینان سپاه آز می‌آرایند و دیوار غرور می‌افروزند و کوشک‌های خودپرستی می‌سازند و انبانشان را از انباشتن پایانی نیست
این نیست آنچه ما می‌گفتیم...
📙 روز واقعه
✍️ بهرام بیضایی
@artperception
➖➖➖➖➖
🎨 نقاشی اثر حسن روح‌الامین
🌿🎨🖋️⚫
@artperception
خودستایان تکیه بر اریکه‌ها زده‌اند
کتاب خدا را چنان می‌خوانند که سود ایشان است
آنان که طیلسان زهد پوشیده‌اند، تک‌پیرهنان را پیرهن بر تن می‌درند
آنان که دستار بر سر می‌نهند، سر از گردن خدا ترسان می‌اندازند
اینان سپاه آز می‌آرایند و دیوار غرور می‌افروزند و کوشک‌های خودپرستی می‌سازند و انبانشان را از انباشتن پایانی نیست
این نیست آنچه ما می‌گفتیم...
📙 روز واقعه
✍️ بهرام بیضایی
@artperception
➖➖➖➖➖
🎨 نقاشی اثر حسن روح‌الامین
🌿🎨🖋️⚫
@artperception
🌿فرهنگ فقط آن هنگام حقیقی و اصیل است که تلویحاً انتقادی هم باشد؛ و جامعه‌ای که این را فراموش کند، مکافاتش را در نظریه‌پردازانی که می‌پروراند خواهد دید! انتقاد، عنصر ضروری #فرهنگ است و خود دچار تناقض است: با همهٔ ناحقیقی بودنش، باز هم حقیقی است، همان‌قدر که فرهنگ ناحقیقی است.
🔺ناعادلانه بودن #انتقاد در این نیست که بی‌رحمانه موشکافی و تحلیل می‌کند؛ که این بزرگترین فضیلت آن است! بلکه در این است که با تسلیم شدن به وضعیت موجود از پرسش‌های اصلی و به چون و چرا کشیدن فرهنگ طفره برود.
📚از کتاب «انتقاد فرهنگی و جامعه»
✍️تئودور آدورنو
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚✒️
@artperception
🔺ناعادلانه بودن #انتقاد در این نیست که بی‌رحمانه موشکافی و تحلیل می‌کند؛ که این بزرگترین فضیلت آن است! بلکه در این است که با تسلیم شدن به وضعیت موجود از پرسش‌های اصلی و به چون و چرا کشیدن فرهنگ طفره برود.
📚از کتاب «انتقاد فرهنگی و جامعه»
✍️تئودور آدورنو
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚✒️
@artperception
🌿 ۲۱ شهریور «روز ملی سینما» بر دوست‌داران هنر هفتم مبارک
➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚🎥🎞️📽️🎬🌹
@artperception
➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚🎥🎞️📽️🎬🌹
@artperception
Time
Hans Zimmer
🎵قطعهٔ «زمان»
🎼 اثر #هانس_زیمر
🎶 از آلبوم موسیقی متن #فیلم «تلقین»
🔺 به بهانهٔ زادروز اسطورهٔ #موسیقی فیلم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿🎶🎥🎼🎞️🎵📽️🎧🎬🎹
@artperception
🎼 اثر #هانس_زیمر
🎶 از آلبوم موسیقی متن #فیلم «تلقین»
🔺 به بهانهٔ زادروز اسطورهٔ #موسیقی فیلم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿🎶🎥🎼🎞️🎵📽️🎧🎬🎹
@artperception
Forwarded from اتچ بات
🌿ده توصیه رابرت مک‌کی فیلمنامه‌نویس برجسته هالیوود برای #فیلم‌نامه نویسان
🔺رابرت مک‌کی، یکی از مشهورترین مدرسان فیلم‌نامه‌نویسی است که کتاب «داستان» او به فارسی ترجمه شده است. سمینارهای ساختار #داستان رابرت مک‌کی، دوره‌های آموزشی فشرده‌ای است که تمرکز آن بر روی فیلم‌نامه‌نویسی است و بیشتر در آمریکا برگزار می‌شود:
۱- نباید بحران‌ها و نقاط اوج داستان را فراتر از نیروی قهرمان داستان قرار داد.
🔸قانون «مخالفت با معجزه‌های ناگهانی»! پس غافل‌گیری ممنوع!
۲- زندگی را برای قهرمان داستان آسان نگیر. هیچ پیشرفت و حرکتی در داستان وجود ندارد مگر از طریق کشمکش و حتا درگیری فیزیکی.
۳- هرگز نباید کلمه به کلمه اهداف را توضیح داد. آنها را نمایشی کن! توضیحاتت را در شلیک‌‌های نمایشی‌ات قرار ده؛ و از این شلیک در آخر صحنه استفاده کن تا به کشمکش بیفزاید.
۴- هرگز از دروغ‌های عجیب و غریب و غافل‌گیری‌های سطحی استفاده نکن. نکته‌های مهمی که قهرمان می‌داند از ما مخفی نکن. ما را همیشه در یک قدمی او نگه‌دار تا بدانیم او چه می‌داند.
۵- باید با مخاطبت ارتباط برقرار کنی. یک قانون غیر قابل فسخ! البته نه به این معنی که همه خوانندگان از شخصیت تو سر در بیاورند. این نکته بسیار مهم است.
۶- باید دنیای خودت را بشناسی همان‌طور که خدا دنیای خودش را می‌شناسد.
🔸قانون «تحقیق حرفه‌ای».
۷- هرگز زمانی که به اندازهٔ کافی پیچیدگی وجود دارد، پیچیدگی بیهوده ایجاد نکن. همینطور تنها در یک سطح پیچیدگی اضافه نکن بلکه در هر سه سطح درون‌فردی، بینا‌فردی و فرافردی این پیچیدگی را ایجاد کن.
۸- آخرین نقطه را جست‌وجو کن! نیروی منفی پشت سر نیروی منفی؛ و شخصیت را دور از موفقیت قرار ده و عمیق‌ترین کشمکش‌های قابل تصور در داستانی که تحت سیطرهٔ شما ممکن است را بر سرش فرو ریز.
۹- تنها #نوشتن کافی نیست. برای هر متن، یک زیر متن نیز قرار بده.
۱۰- بارها و بارها بازنویسی کن!
➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚✒️📖🖊️📝🎭
@artperception
🔺رابرت مک‌کی، یکی از مشهورترین مدرسان فیلم‌نامه‌نویسی است که کتاب «داستان» او به فارسی ترجمه شده است. سمینارهای ساختار #داستان رابرت مک‌کی، دوره‌های آموزشی فشرده‌ای است که تمرکز آن بر روی فیلم‌نامه‌نویسی است و بیشتر در آمریکا برگزار می‌شود:
۱- نباید بحران‌ها و نقاط اوج داستان را فراتر از نیروی قهرمان داستان قرار داد.
🔸قانون «مخالفت با معجزه‌های ناگهانی»! پس غافل‌گیری ممنوع!
۲- زندگی را برای قهرمان داستان آسان نگیر. هیچ پیشرفت و حرکتی در داستان وجود ندارد مگر از طریق کشمکش و حتا درگیری فیزیکی.
۳- هرگز نباید کلمه به کلمه اهداف را توضیح داد. آنها را نمایشی کن! توضیحاتت را در شلیک‌‌های نمایشی‌ات قرار ده؛ و از این شلیک در آخر صحنه استفاده کن تا به کشمکش بیفزاید.
۴- هرگز از دروغ‌های عجیب و غریب و غافل‌گیری‌های سطحی استفاده نکن. نکته‌های مهمی که قهرمان می‌داند از ما مخفی نکن. ما را همیشه در یک قدمی او نگه‌دار تا بدانیم او چه می‌داند.
۵- باید با مخاطبت ارتباط برقرار کنی. یک قانون غیر قابل فسخ! البته نه به این معنی که همه خوانندگان از شخصیت تو سر در بیاورند. این نکته بسیار مهم است.
۶- باید دنیای خودت را بشناسی همان‌طور که خدا دنیای خودش را می‌شناسد.
🔸قانون «تحقیق حرفه‌ای».
۷- هرگز زمانی که به اندازهٔ کافی پیچیدگی وجود دارد، پیچیدگی بیهوده ایجاد نکن. همینطور تنها در یک سطح پیچیدگی اضافه نکن بلکه در هر سه سطح درون‌فردی، بینا‌فردی و فرافردی این پیچیدگی را ایجاد کن.
۸- آخرین نقطه را جست‌وجو کن! نیروی منفی پشت سر نیروی منفی؛ و شخصیت را دور از موفقیت قرار ده و عمیق‌ترین کشمکش‌های قابل تصور در داستانی که تحت سیطرهٔ شما ممکن است را بر سرش فرو ریز.
۹- تنها #نوشتن کافی نیست. برای هر متن، یک زیر متن نیز قرار بده.
۱۰- بارها و بارها بازنویسی کن!
➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿📚✒️📖🖊️📝🎭
@artperception
Telegram
attach 📎